آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و سوم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

message-to-bears

Message to Bears – Carved from Tides

«حک شده بر اثر جزر و مد» عنوان چهارمین آلبوم پروژه‌ی تک نفره‌ی «جروم الکساندر» انگلیسی، «مسیج تو برز» محصول 2016 است. موسیقی او مثل یک سوپ داغ و ساده است، که از الکترونیک و امبینت با چاشنی پست راک درست شده و جان می‌دهد برای آنکه آن را  آهسته، در آرامش، با چشمان بسته، سر بکشید و از طعم آن لذت ببرید. آلبوم جدیدش یک تفاوت نسبتاً شاخص نسبت به آثار قبلی دارد و آن هم اینکه در آن به مراتب از وکال بیشتری استفاده شده است، تا جایی که در ترک چهارم «جما الکساندر»، خواهر جروم، با او هم آواز می‌شود. نتیجه آنکه: این آلبوم را سر بکشید!

skillet

Skillet – Unleashed

«رها شده» عنوان دهمین آلبوم گروه کریسشن متال / هارد راک آمریکایی، «اسکیلت»، محصول 2016 است. شاید به شمار آوردن آنها بعنوان یک گروه متال نیاز به مقدار قابل توجهی تردید داشته باشد. موسیقی رقصی پاپ گونه، با ملودی‌های پاپ راک، با وکال ایندی راک طور، کلاً یک چیزی مناسب برای خوشحالی و شادی کردن است که اگر به من باشد اسمش را می‌گذارم «هپی متال»! آلبوم جدید آنها از این نظر شبیه همه‌ی آن چیزهایی‌ست که پیش از این از آنها شنیده‌ایم. شلوغ و باحال و شاد و خوشحال و البته نسبتاً سطحی. اگر هم می‌خواهید از شنیدن آن بیشتر لذت ببرید، آن را در هنگام رانندگی، با حفظ قوانین و احتیاط‌های لازم (!)، تجربه کنید. نتیجه آنکه: چرا که نه؟ مگر به ما خوشحال بودن نیامده؟!

russian-circles

Russian Circles – Guidance

«راهنمایی» عنوان ششمین آلبوم گروه پست راک آمریکایی «راشن سرکلز» محصول 2016 است. گول اسم گروه را نخورید که هیچ ارتباطی به روسیه ندارد و فقط نام یکی از حرکتهای تمرینی در هاکی روی یخ است! این گروه یکی از اولین گروه‌های‌ست که باعث آشنایی من با ژانر پست راک شد و به همین دلیل همیشه آثارشان برایم ارزش دو چندان داشته است. موسیقی آنها سهمگین است، مانند آوار بر سرتان خراب می‌شود و شما را در زیر حجم عظیمی از هر آن چیزی که بر روح‌تان سنگینی می‌کند دفن می‌کند. آلبوم جدید آنها نیز یک اثر باشکوه دیگر است. مجموعه‌ای که توانسته از گاردین امتیاز 5 از 5 و از اکسکلیم و دراون این ساوند امتیاز 9 از 10 را بگیرد. یک آلبوم با اسم تک کلمه‌ای، مثل همیشه، با آهنگهایی همه تک کلمه‌ای، مثل همیشه. نتیجه آنکه: توصیه می‌کنم زیر این آلبوم خراب بشوید!

nosound

Nosound – Scintilla

«جرغه» عنوان پنجمین آلبوم گروه پراگرسیو راک ایتالیایی «نوساند»، محصول 2016 است. این گروه سابقاً دوست داشتنی با آثار پر احساس و موسیقی غمگین و در عین حال جذابش توانست توجه بسیاری را، مخصوصاً در ایران، به خود جلب کند. اما چیزی که در دو آلبوم اخیر آنها، مخصوصاً همین آخری، احساس می‌شود این است که کفگیر آنها به معنای واقعی به ته دیگ خورده است! موسیقی دم دستی، ملودی‌های بیش از اندازه ساده و قالباً تکراری، و صد البته مانند همیشه لهجه‌ی بد ژانکارلو ارا در اجرای آهنگها، همه و همه باعث می‌شود که نه تنها این آلبوم را دوست نداشته باشم، بلکه با حس عجیبی از آن بدم هم بیاید! نتیجه آنکه: من هر چه بگویم، در نهایت باز هم شما این آلبوم را گوش خواهید کرد!

shearwater

Shearwater – Shearwater Plays Lodger

«شیرواتر «مستاجر» را اجرا می‌کند» عنوان جدیدترین اثر گروه ایندی راک آمریکایی «شیرواتر»، محصول 2016 است. این اثر را چندان نمی‌توان به عنوان یک آلبوم جدید از این گروه به حساب آورد. کاری که آنها کرده‌اند این است که تمامی 10 ترک آلبوم «مستاجر»، سیزدهمین اثر اسطوره‌ی موسیقی، «دیوید بوئی»، محصول 1979 را از ابتدا تا انتها کاور کرده‌اند. جمع کثیری از منتقدین این آلبوم را بهترین اثر بوئی در تمام دوران فعالیتش می‌دانند و شیرواتر هم دست روی آن گذاشته، به کلاب A.V رفته و بصورت زنده تمام آهنگها را کاور کرده و از اجرای آن یک ویدئو هم منتشر کرده است. نتیجه آنکه: اگر طرفدار هر کدام از این دو باشید، بوئی یا شیرواتر، به گمانم این آلبوم بتواند توجه‌تان را جلب کند.

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و دوم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

to-cast-a-shadow

To Cast a Shadow – Winter’s Embrace

«آغوش زمستان» عنوان سومین آلبوم گروه بی‌مزه‌ی نروژی، «تو کست اِ شدو»، محصول 2016 است. با وجود اینکه هسته‌ی اولیه گروه در سال 1990 شکل گرفت، اما اولین آلبوم آنها با 17 سال تاخیر و در سال 2007 منتشر شد. آثار آنها چندان دلچسب نیست! موسیقی گاتیک متال و ملودیکی که مطمئناً بسیار بهترش را تجربه کرده‌اید. نگاهی به لست اف ام این گروه این مساله را نیز تائید می‌کند. با وجود اینکه ژانر گاتیک متال جزو ژانرهای پرطرفدار به شمار می‌آید اما تعداد شنوندگان آنها با وجود انتشار سه آلبوم فقط کمی بیشتر از 2000 نفر است! نتیجه آنکه: اگر آنها را نمی‌شناسید، چیزی را از دست نداده‌اید. اگر هم آنها را می‌شناسید… چقدر عجیب!

the-pineapple-thief

The Pineapple Thief – Your Wilderness

«توی رام نشده» عنوان یازدهمین آلبوم گروه پراگرسیو راک انگلیسی «پاین‌اپل تیف» محصول 2016 است. برای من موسیقی این گروه همیشه بازتاب کمرنگ و ضعیف شده‌ای از آثار استیون ویلسون، مخصوصاً پورکوپاین تری بوده است. انگار که به شکلی کاملا خودخواسته ترجیح می‌دهند زیر سایه‌ی این غول موسیقی پراگرسیو باقی بمانند و آثارشان را از او الهام بگیرند. اما آلبوم جدید پا را یک قدم فراتر گذاشته (شاید هم پس کشیده!) و من را کاملاً به یاد ویلسون و در بعضی قسمتها، به یاد اویو گفن و پروژه‌ی مشترکش با استیون ویلسون، یعنی «بلکفیلد»، می‌اندازد. حالا نمی‌دانم من توهم زده‌ام یا نه، ولی باور کنید صدای «بروس سوورد»، رهبر و خواننده‌ی پاین‌اپل تیف، آلبوم به آلبوم بیشتر شبیه صدای ویلسون می‌شود! نتیجه آنکه: الهام گیری و تاثیر پذیری و این مزخرفات را بگذارید کنار. این آلبوم زیباست و ارزش شنیدن را حتماً دارد.

robert-francis

Robert Francis – Fire Engine Red

«قرمز، به رنگ ماشین آتش نشانی» عنوان پنجمین آلبوم هنرمند آمریکایی ژانر فولک و آمریکانا، «رابرت فرانسیس»، محصول 2016 است. فرانسیس اولین آلبوم خود را زمانی که تنها 19 سال داشت، در سال 2007، منتشر کرد. در خصوص او مساله این است که با وجود سن و سال کمی که دارد، موسیقی‌اش، صدا و اجرایش، کاملاً پخته و دوست داشتنی‌ست و می‌تواند تبدیل به یکی از هنرمندان مورد علاقه‌تان در این ژانر بشود. این را هم بدانید که پدر رابرت فرانسیس یکی از تهیه کنندگان بنام موسیقی کلاسیک و صاحب یکی از بزرگترین کلکسیون‌های صفحات موسیقی کلاسیک در آمریکاست. نتیجه آنکه: به احتمال زیاد این آلبوم را دوست خواهید داشت.

corinne-bailey-rae

Corinne Bailey Rae – The Heart Speaks in Whispers

«قلبی که نجوا گونه حرف می‌زند» عنوان سومین آلبوم هنرمند انگلیسی ژانر سول و نئوسول، «کورین بیلی ری»، محصول 2016 است. این آلبوم به فاصله‌ شش سال از اثر قبلی این هنرمند در حالی منتشر شده که به گفته‌ی او در ادامه‌ی آلبوم پیشین ساخته شده است. با وجود آنکه این آلبوم از نگاه منتقدین اثری مقبول و دوست داشتنی معرفی شده و به شخصه دو آلبوم قبلی او را بسیار دوست دارم، اما این اثر به آن اندازه‌ای که انتظارش را داشتم برایم جذابیت نداشت و به جز چند ترک نتوانستم ارتباط لازم را با کل آن برقرار کنم. بهترین جایگاهی که این آلبوم موفق شده تصاحب کند، رتبه‌ی چهاردهم در چارت انگستان و سی و یکم در بیلبورد آمریکاست. نتیجه آنکه: اگر کنجکاو هستید، به خودتان مربوط است، در غیر اینصورت به سراغ یک آلبوم دیگر بروید.

the-album-leaf

The Album Leaf – Between Waves

«در فواصل امواج» عنوان ششمین آلبوم استودیویی عزیز دوست داشتنی، «جیمی لاوال» و پروژه‌ی جذابش، «آلبوم لیف»، محصول 2016 است. برای من آشنایی با ژانر دوست داشتنی پست راک با شناخت این هنرمند و انتشار چهارمین آلبومش در سال 2006 رقم خورد. حالا از آخرین اثر او نزدیک به شش سال می‌گذرد و او با انتشار جدیدترین آلبوم خود مجدداً برای تسخیر دلها آمده است، منتها اینبار با چاشنی الکترونیک به مراتب بیشتر و البته تعداد ترکهای همراه با وکال بیشتر نسبت به آثار گذشته‌اش. اگر احیاناً می‌خواهید اطلاعات بیشتری در خصوص این آلبوم بدانید حواستان باشد که از ویکیپدیا استفاده نکنید! معلوم نیست کدام احمقی این آلبوم را به چهارمین اثر هنرمند پرتغالی، «دیوید فونسکا»، که عنوان مشابهی با این اثر دارد، لینک کرده است! نتیجه آنکه: یک پست راک تمیز، ملو، آرام و جذاب را نباید از دست بدهید.

بعد نوشت: لینک اشتباه را حذف کرده‌اند، بالاخره!

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و یکم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Tarja

Tarja – The Shadow Self

«خود سایه» عنوان چهارمین آلبوم انفرادی هنرمند مشهور فنلاندی، خواننده سابق گروه «نایت ویش»، خانم «تاریا تورونن» محصول 2016 است. شش سال پیش در همین وبلاگ خیلی مختصر از انتشار آلبوم دوم او نوشتم و اینکه تا چه میزان این اثر فاجعه و دوست نداشتنی بود. اما آلبوم جدید یک شاهکار کم نظیر و حیرت انگیز است! یک اثر مسحور کننده‌ی سیمفونیک متال که به صورتی باورنکردنی از المان‌های انواع موسیقی در آن استفاده شده است. شاید هیچ جای دیگر اینقدر حضور پررنگ، جذاب، به‌جا و خیره‌ی کننده پیانو، ساز شخصی تاریا، را در موسیقی سیمفونیک نشنیده باشیم. فضاسازی آهنگها چنان است که هر آهنگ، ثانیه به ثانیه که جلو می‌رود، شما را به درون خود می‌کشد و در خود غرق‌تان می‌کند (حتماً به فضای آهنگ دوم – Demons in You – توجه مضاعف داشته باشید!) وکال تاریا، مانند همیشه عالی، اینبار به اوج تبحر و کنترل خود در تلفیق سوپرانو و سیمفونیک رسیده است (به وکال آهنگ پنجم که کاور آهنگی از میوز است – Supremacy – توجه دوچندان و به ترک هفتم – Diva – توجه سه چندان داشته باشید!). نتیجه آنکه: با این اوصاف مسئولیت نتیجه‌گیری بر عهده‌ی خودتان!

Switchfoot

Switchfoot – Where the Light Shines Through

«جایی که نور نمایان است» عنوان دهمین آلبوم گروه آلترناتیو راک آمریکایی «سوئیچ فوت»، محصول 2016 است. سوئیچ فوت را از زمان انتشار دومین آلبومشان تا به امروز همراهی کرده‌ام و در این حدوداً 15 سال آنها جزو گروه‌های مورد علاقه‌ام بوده‌اند. اما حالا دیگر کار به جایی رسیده که دوست داشتنشان برایم سخت شده است. پس از آلبوم سال 2011 (Vice Verses) دو آلبوم منتشر کرده‌اند که یکی از یکی بیمزه‌تر و دم دستی‌تر است تا حدی که انگار یک رقابت خاصی در پاپ‌تر شدن با کلدپلی دارند!. البته که چند آهنگ خوب می‌توان در این میان پیدا کرد، اما کل آلبوم ترکیب بیش از حد پاپ شده‌ی کارهای قبلی آنهاست و به مراتب می‌توان آن را به جای آلترناتیو راک یک آلبوم کاملا پاپ راک در نظر گرفت. نتیجه آنکه: آلبوم خوب است! منتها اگر گروه دیگری به جز سوئیچ فوت آن را منتشر می‌کرد.

Steven Tyler

Steven Tyler – We’re All Somebody from Somewhere

«ما همگی از جایی آمده‌ایم» عنوان اولین آلبوم انفرادی پیر موسیقی راک، رهبر گروه «ایروسمیت»، جناب آقای «استیون تایلر» محصول 2016 است. حالا بعد از انتشار 15 آلبوم هارد راک با ایروسمیت، تایلر در اولین اثر انفرادی خود سراغ موسیقی کانتری رفته و توانسته در چارت بهترین آلبومهای کانتری رتبه‌ی نخست را تصاحب کند. تایلر در آستانه‌ی 70 سالگی، با آن صدای منحصر بفرد، اینبار کمی متفاوت نسبت به گذشته و در ژانر جدیدی حاضر شده که به حد کفایت مقبول و دوست داشتنی از آب در آمده است. نتیجه آنکه: اینکه موسیقی کانتری و یا کانتری راک را دوست دارید یا نه چندان مهم نیست. مساله این است که تایلر بیش از 45 سال است که دارد برایمان جیغ می‌زند! به احترام جیغ‌هایش این آلبوم را گوش کنید.

Doprah

Doprah – Wasting

«اتلاف» عنوان اولین آلبوم گروه ناشناخته‌ی تریپ هاپ نیوزیلندی «دوپرا»، محصول 2016 است. این گروه پنج نفره دو عوض کلیدی و مهم دارد: «استفان مار» (آهنگساز اصلی، مهندس صدا، تهیه کننده و خواننده) و «ایندیرا فورس» (خواننده و نوازنده سینتیسایزر). موسیقی آنها، که از درون استفان مار می‌جوشد، اعجاب انگیز و رویایی و در عین حال تیره و سنگین است. فضاسازی حیرت انگیزی در آثارشان وجود دارد که صدای خاص ایندیرا فورس بر روی آن حالت وهم گونه‌ای را القا می‌کند. این گروه احتمالاً می‌تواند یکی از بهترین تریپ هاپ‌هایی باشد که تا کنون شناخته و شنیده‌اید. نتیجه آنکه: به ناشناس بودنشان کار نداشته باشید. از شناختنشان پشیمان نخواهید شد.

Dr. Dog

Dr. Dog – The Psychedelic Swamp

«باتلاق روانگردان» عنوان هشتمین آلبوم گروه ایندی راک آمریکایی «دکتر داگ»، محصول 2016 است. موسیقی آنها طیف نسبتاً گسترده‌ای از ژانرها را شامل می‌شود: ایندی راک، سایکدلیک راک، باروک پاپ، ایندی پاپ و حتی در آثار قدیمی‌شان، لو فای. این آلبوم اما در بین آثار اخیر آنها با کمترین میزان موفقیت مواجه شده است. با وجود آنکه همه چیز تر و تمیز و مرتب است و وکال گروه بسیار نقشش را خوب ایفا می‌کند، اما یک چیزی که نمی‌دانم چیست باعث می‌شود که ترکهای این آلبوم آنطوری که باید چنگی به دل نزنند و روی سطح بمانند و خسته کننده بنظر برسند. شاید چون آلبوم را فقط دو بار گوش کرده‌ام چنین نتیجه‌ای گرفته باشم، شاید نیاز به زمان و دفعات بیشتر داشته باشد. نتیجه آنکه: اینبار شما یک چیزی بگویید تا نظر من عوض شود!

گزارشی از فستیوال موسیقی Open Air – تفلیس 2016 (قسمت دوم)

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول گزارش سفر حامد صمدی به گرجستان و حضور در فستیوال Open Air را (اینجا) خوانده‌اید. حالا ادامه‌ی این گزارش جذاب و هیجان انگیز را داشته باشیم.

maxresdefault

حامد صمدی: روز دوم تصمیم گرفتیم دیرتر به محل فستیوال برویم تا درست به هنگام اجرای استیج اصلی به محل برسیم. ترافیک مسیر نشان می‌داد امروز جمعیت بیشتری به فستیوال آمده است. داخل که شدیم بلافاصله گروه دانمارکی Blue Foundation اجرایش را آغاز کرد. از قبل آشنایی با آن‌ها نداشتم اما اجرایشان عجیب به دلم نشست. مخصوصا صدای خواننده و گیتاریست‌شان و بهتر از او اجرای توبیاس ویلنر رهبر گروه که تسلطش روی چندین ساز را به رخ جمعیت کشید. پرس و جو که کردم متوجه شدم آهنگ فیلم‌ها و سریال‌های مشهوری مانند Miami Vice، The Vampire Diaries و Twilight توسط این گروه ساخته شده است. نمی‌دانم از روی علاقه قبلی بود یا بخاطر اجرای فوق‌العاده‌شان که جمعیت ابراز احساسات خارق العاده‌ای به آن‌ها می‌کرد. صحنه تماماً آبی بود و دل‌ها در تسخیر آن‌ها. تنوع سازهای مورد استفاده و اجرای کم نظیرشان باعث شد به خودم قول بدهم کارهایشان را دنبال کنم و کردم.

9

صحنه اجرای Damien Rice ساده‌تر از چیزی بود که تصور می‌کنید. تک و تنها با گیتاری به دست روی صحنه‌ای آمد که در آن خبری از نور و افکت‌های مختلف نبود. ساده آمده بود و سبکبال. با تکیه بر زنگ خاص صدایش و هنر دستانش در نواختن گیتار. اوج می‌گرفت و من می‌توانستم صدای طپش قلب جوانان عاشقی را که در اطرافم بودند بشنوم. هرچند این چیزی نبود که برای آن به تفلیس آمده بودم.

10

دورتر از همه ایستاده بودیم. با دخترانی از لتونی و لهستان آشنا شدیم که طرفدار سبک الکترونیک بودند. می‌گویم پس اجرای دیمین رایس باید خیلی برای شما خسته کننده باشد. آن یکی که لتونیایی است با اعتماد بنفس می‌گوید: «ما برای اجرای تریکی اینجا هستیم» پیش خودم غرولندی کردم و گفتم : «تریکی! خخخ! چه وقت تلف کردنی برای یه بزهکار لعنتی…» باورش سخت است. از نگاه من همه دختران آمده بودند تا دیمین رایس را ببینند. اغلب به همراه پسری تا این شب رمانتیک را تنها سپری نکنند. درک می‌کنم چرا دیمین رایس برای آن‌ها جذاب‌ترین است. فضای اجرا هم همین را می‌گوید. دست‌ها در گردن هم و بوسه‌های عاشقانه.

حالا دیگر اجرای دیمین رایس تمام شده ولی جمعیت هنوز از جای خود تکان نخورده‌اند. به همراهانم گوشزد کردم که نوبت اجرای تریکی است. طولی نمی‌کشد که Tricky با پخش آهنگ Georgia on My Mind با صدای Ray Charles به روی صحنه می‌آید. پخش ترانه معروف ایالت جرجیای آمریکا برای مردم گرجستان ابتکار جالبی بود. راستش زیاد برایم اهمیت ندارد ولی تصمیم می‌گیرم حالا که اینجا هستم نزدیک‌تر شوم و این اجرا را هم ببینم. به اندازه کافی در این دو شب لحظات خوب و به یاد ماندنی داشته‌ام. خستگی و سرما خوردگی هم توانم را کمتر کرده بود. اجرای اول خوب بود. آهنگ دوم اما همان تریکی همیشگی به نظرم آمد. شلوار جین گشادی به تن داشت و با زیرپیراهن حلقه‌ای سفیدش مدام بازی می‌کرد. به دوستانمان گفتم «شرط می‌بندم درش میاره. این آدم اصلا عادی نیست» و بالاخره زیرپیراهنش را درآورد.

11

کم کم دیوانه‌گری‌هایش روی صحنه شروع شد. مدام با درامر و گیتاریستش بازی می‌کرد. دستور توقف و شروع دوباره می‌داد. باورم نمی‌شد من را هم همراه خودش کرده بود. بیس و گیتار الکتریک عالی بودند! ملودی بی‌نظیری که تکرار می‌شد همه را از خود بی‌خود کرده بود.

تریکی دیوانه‌وار روی صحنه راه می‌رفت. مدام سیگار می‌کشید و آب می‌خورد. به نظر روی زمین نبود ولی هر جا که بود دست مارا هم گرفته بود و با خود می‌برد. این بود راز دلربایی او به هیچ چیز اهمیت نمی‌داد جز تماشاچیان. حتی گاهی به تماشاچیان هم اهمیت نمی‌داد. چه می‌دانستم که عادی نبودن او اجراهای زنده‌اش را به یاد ماندنی‌تر می‌کند. اجرای زنده این مرد از جنس این سیاره نبود. ناگهان فریاد زد:

Come and dance with me! Come and dance with me

12

باور کردنی نبود. ملت را دعوت می‌کرد تا روی صحنه بیایند. چندین دختر و پسر از سد نیروهای حراست گذشتند و بالای استیج رفتند. بغلش می‌کردند، می‌بوسیدنش، ولی او بی‌اعتنا ادامه می‌داد. ده دوازده نفری که بالای استیج بودند انگار دنیا را به دست آورده بودند. می‌رقصیدند و شادی می‌کردند. اما تریکی هنوز راضی نبود:

 Stop the music! Securityyyyy, Securityyy, let them come up on the stage… Security let them dance with me, guitar

13

و دوباره صدای گیتار به صدا درآمد. حالا جمعیت روی استیج به بیش از سی نفر رسیده بود. تریکی با سرعت می‌تاخت هیچ کس توان مقابله با او را نداشت. درامز و گیتار هیجان را بیشتر و بیشتر به جمعیت تزریق می‌کردند. تریکی نگاهی به استیج کرد و احتمالاً پیش خود فکر کرد که «فقط سی نفر؟!» و در کمال ناباوری از روی صحنه پایین آمد تا به میان جمعیت برود. بسیاری که جو اجرا از خود بی‌خودشان کرده بود به سمت استیج هجوم بردند. یک هرج و مرج واقعی و دوست داشتنی.

14

بیشتر از آدرنالینی که در خون ما تزریق می‌شد این نیروهای حراستی بودند که شب عجیبی را پشت سر می‌گذاشتند. با سلام و صلوات تریکی را به روی صحنه برگرداندند. مدام با او حرف می‌زدند مذاکره می‌کردند. آخر سر هم موفق شدند نیمی از جمعیت روی استیج را به جایگاه تماشاچیان هدایت کنند. تریکی کمی آرام و گرفت و گفت:

Ok, I`m not going anywhere, F…k you

15

و آرام آرام زمان اجرای تریکی هم به سر آمد. دوباره آهنگ Georgia on my mind پخش شد و او بدون هیچ حرف و تعارفی بی‌مقدمه صحنه را ترک کرد. جمعیت مات و مبهوت چند دقیقه‌ای را در انتظار بازگشت او به سر بردند. از او بعید نبود از اویی که امشب تمام معادله‌ها را بر هم زده بود. شاید بازمی‌گشت و تا صبح سرحالمان نگه میداشت.

16

می‎خواستم بگویم بهترین لحظات من با اجرای استیو وای رقم خورد اما خودم هم نمی‌دانستم که من آمده بودم تا اجرای تریکی را ببینم. تمام لحظات دیگرم بعد از دیدن اجرایش کمرنگ شد و نام Tricky در دفتر خاطراتم درشت و پر رنگ نوشته شد.

گزارشی از فستیوال موسیقی Open Air – تفلیس 2016 (قسمت اول)

0

بردیا برجسته نژاد: فستیوال Open Air در سال 2009 در تفلیس گرجستان متولد شد. جشنی از موسیقی الکترونیک و راک که به گفته‌ی موسسین آن «ایده‌ی اصلی این فستیوال آزادی‌ست. رهایی از تنش‌ها، کلیشه‌ها، کنترل اجتماعی، آزادی برای ابراز احساسات، آزادی برای تجربه‌ی آن چیزی که بطور منحصر بفرد در درون همگی ما وجود دارد». هر ساله علاقه‌مندان موسیقی از سرتاسر جهان برای حضور در این فستیوال چند روزه و کمپینگ در هوای معتدل ماه ژوئن/جولای به تفلیس می‌آیند تا چند روزی را فارغ از زندگی روزمره به آغوش موسیقی پناه بیاورند. در گزارشی که می‌خوانید، «حامد صمدی» از سفرش به تفلیس و حضور در این فستیوال برای‌مان گفته است. گزارش جذاب و خواندنی او باعث می‌شود که خود را در این شهر، در این فستیوال و در فضای حاکم بر آن احساس کنید. این گزارش دو قسمتی را از دست ندهید.

digital2

بر فراز تفلیس، روی ابرها

حامد صمدی: از بالا هیچ مشخص نیست. توده‌های ابر شهر را محاصره کرده‌اند. برای چندمین بار شهر را دور می‌زنیم تا اجازه فرود صادر شود. دوباره به مسافر جلویی نگاه می‌کنم که از آغاز سفر توجه‌ها را به خودش جلب کرده. کنجکاویش درباره امکانات منحصربفرد هواپیما تمامی ندارد. برای چندمین بار برنامه‌های سفر هیجان انگیزم را مرور می‌کنم. خلبان هرچند مهارت دارد ولی با فرودش مزاحم افکارم می‌شود. فرودگاه هر کشور اولین ذهنیت را ایجاد می‌کند. با خودم زمزمه میکنم «خب، لااقل فرودگاه امام خمینی بدترین نیست…»

جای زخم‌های کمونیزم هنوز بر پیکر شهر مشخص است. ساختمان‌ها یک شکل، پرواحد و قدیمی است و خبری از تجمل و مصرف گرایی و زندگی پر زرق و برق نیست. امید ولی هنوز اینجا مشتری دارد.

در طی رفت و آمد شهری، راننده‌های تاکسی اجازه نمی‌دهند خیلی برای کشورتان دلتنگی کنید. به سمت قسمت قدیمی شهر رهسپار می‌شویم. خیابان‌هایی سنگفرش پر از کافه‌، رستوران، بار و هتل در داخل کوچه‌هایی خوفناک و تودرتو که هر ساختمانش بوی آثار باستانی می‌دهد. هوای مطبوع، درختان چنار و رودخانه‌ای که شهر را به دو نیمه تبدیل کرده توجهم را به خود جلب می‌کند. به این فکر می‌کنم که ده‌ها سال پیش در این کوی و برزنها چه کردند مردم ما با این‌ها که با خواست خود به دامان روسیه تزاری پناه بردند. خوش شانس هم نبودند، کمونیزم آمد و شدند مسئول تهیه محصولات کشاورزی – دامی بلوک شرق. انواع و اقسام شایدها اینجور مواقع سر بسر شما می‌گذارند. شاید اگر چنان می‌شد همگی با هم خوشبخت‌تر بودیم. شاید…

روز اول خسته کننده‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. چندین ساعت طول کشید تا استقرار پیدا کنم. بعد از سفری چندین ساعته و بی‌خوابی کشیدن در فرودگاه ترانزیت، هیچ چیز نمی‌توانست مرا سرپا نگه دارد. تصمیم گرفتم اجرای Sky & Ross از Morcheeba را فراموش کنم و انرژیم را برای شب‌های دیگر حفظ کنم.

Untit4led-1

روز دوم به همراه دوستانم در مترو با دختری بومی که حاضر شده بود برای رفتن به فستیوال راهنمایی‌مان کند، قرار گذاشتیم. سفر با مترو در تفلیس تجربه فوق‌العاده جالبی است. بالای پله‌ها که بایستید به زحمت انتهای دالان را می‌بینید. سفر از سطح به اعماق زمین با پله برقی حدود 3 دقیقه طول می‌کشد! در و دیوار 50 ساله و واگن‌ها ناخودآگاه شما را به فکر «سفر در زمان» می‌اندازد. برای رسیدن به محل فستیوال استفاده از مترو کافی نیست. محل فستیوال در خارج از شهر و در محلی شبیه به پارک لویزان تعیین شده است. برای افراد مشتاقی مانند ما مینی‌بوس‌های رایگان تدارک دیده‌اند تا بی هیچ دردسری به محل فستیوال برسیم.

فضای بازی که توسط درختان چنار محاصره شده به استیج اصلی اختصاص یافته و سه استیج فرعی دیگر که عموماً توجهی را به خود جلب نمی‌کند، در قسمت شرقی کمپ قرار دارند. دورتا دور کمپ بارها و غذافروشی‌هایی است که فرصت سرخاراندن ندارند. اینطور که متوجه شدم فستیوال اوپن ایر 7 سال سابقه دارد و اغلب در ماه‌های جولای و آگوست برگزار می‌شود. سال پیش The Tiger Lillies، Archive، Soap & Skin ، Beth Hart و Placebo بر روی صحنه رفته بودند. سه سال پیش را بگو که Deep Purple، Tricky، Infected Mushroom و The Subways مهمان گرجستان بوده‌اند. و اما امسال…

هنوز تا اولین اجرا فرصت زیادی مانده بود، پس معاشرت کردیم. دوستان جدید ما کنجکاو بودند و مدام از ایران میپرسیدند جواب‌های ما هم بدتر عطششان را بیشتر می‌کرد. ساوند چک‌ها بیشتر از چیزی که فکر میکردم طول کشید و بالاخره اولین گروه روی صحنه آمد. در حالی که هنوز جمعیت پراکنده و اندک بودند. گروهی ارمنی به نام Lelocity روی صحنه خودی نشان دادند. اجرایشان که تمام شد کنار ما ایستادند تا برنامه‌های بعدی را تماشا کنند. برایشان آرزوی موفقیت کردم. للو، خواننده‌شان، بیدرنگ پرسید از کجا آمده‌ام. هنوز جواب از دهانم خارج نشده بود که به فارسی پاسخم را داد. اینجا چقدر غریب نیستیم! این دختر ایرانی – ارمنی سالها بود مهاجرت کرده بود و حالا همزبانی‌مان باعث شد گپ طولانی‌تری داشته باشیم.

گروه دوم خیلی به آب و آتش زد و بسیار سعی داشت شبیه Avril Lavigne اجرا کند غافل از اینکه خود آوریل هم برای من چندان جذاب نیست. اسم این گروه را چه بدانم چه نه برایم اهمیتی ندارد. البته اسمشان Scarlet دو ساله از انگلستان بود.

با تاریک شدن هوا انتظارها هم به پایان نزدیک می‌شد. جمعیت هرلحظه بیشتر و بیشتر می‌شد. کنارم جوانان دهه هشتاد میلادی ایستاده بودند با موهایی کم پشت و سپید که خاطرات روزهای طلایی‌شان را در آهنگ‌های «استیو وای» می‌جستند. پیوسته و بی‌جهت نام قهرمانشان را صدا می‌زدند. گاهی در هنگام فریادهای از ته دلشان، چشم در چشم نفرات کناری می‌دوختند و شادی‌شان را با آنها قسمت می‌کردند. بالاخره استیوی روی صحنه آمد و از همان ابتدا آن را به آتش کشید.

استیوی کم حرف بود و پرکار. اگرچه در میانه‌های اجرا شوخ طبعیش را هم به خوبی نشان داد، با آن ژست بخصوصش. از همه ما خواست بعد از رفتن به منزل برهنه شویم و جلوی آینه همان ژست را بگیریم، عکس بگیریم و برایش بفرستیم تا جایزه بگیریم. غرق می‌شد و فرو می‌رفت در آهنگ‌هایش. انگار زمان نواختن به خاطرات خوبش فکر می‌کرد. شاید به زنی که عاشقش بوده.

اما قسمت هیجان انگیز ماجرا وقتی بود که چهره‌ای آشنا روی صفحه نمایش پشت نمایان شد. جو ستریانی مکالمه از پیش ترتیب داده شده‌ای را شروع کرد و اول از همه 25 امین سالگرد تولد آلبوم افسانه‌ای استیو وای یعنی Passion and Warfare را تبریک گفت و سپس شروع به همنوازی قطعه‌ای با استیوی کرد. اما این تمام ماجرا نبود. ما بی‌صبرانه منتظر آهنگ For the Love of God بودیم که باز هم غافلگیر شدیم و این‌بار جان پتروچی سناریوی مشابهی را اجرا کرد. معلوم است چقدر این آلبوم برایش اهمیت دارد. شاید تولد خودش را در این آلبوم می‌دید.

Untitled-1

و بالاخره شنیدیم یکی از مشهورترین و بهترین سولوگیتارهای تاریخ را. داستان عشقش به خدا. همزمان کلیپ این اثر هم پخش می‌شد و ما سرگشته نمی‌دانستیم چه کنیم از خوشی! لحظه خداحافظی فرا رسیده بود و بعد از تشکر و تعارفات معمول، پیک گیتارش را به میان جمعیت پرتاب کرد و در میان بخار و دود ناپدید شد.

آن قدر غرق در احساسات خود بودیم که اصلا متوجه نشدیم گروه Unkle هم قرار است روی صحنه بیاید. نشسته بودیم و با ذوق تک تک صحنه‌ها را دوباره برای هم تعریف می‌کردیم. انگار نه انگار که همگی با هم حضور داشتیم و استیو وای در چندین متری ما ایستاده بود. از دور صدای اجراهای خوب Unkle ما را از خواب و رویاهای‌مان بیرون آورد. حالا دیگر روی چمنها دراز کشیده بودیم، نگاهمان به آسمان بود و از موسیقی لذت می‌بردیم. احساس میکردم همه بهترینشان را برای فستیوال آورده‌اند.

به خودمان که آمدیم جمعیت پراکنده شده بود. حالا فقط عیاشانی مثل ما مانده بودند که هنوز تشنه موسیقی بودند. به پیشنهاد دوست هلندی‌مان سراغ استیجی رفتیم که Moody Man قرار بود برنامه اجرا کند. اگرچه موزیسینی آمریکایی است ولی از قرار معلوم در میان اروپایی‌ها هم اسم و رسمی بهم زده است. آقای «مودی من» و دختری که همراهش بود بطری به دست طبق رسمی برای صف اول حاضرین نوشیدنی سرو می‌کردند. لحظه‌ای که به ما رسید ایستاد و خوش و بش کرد از علاقه‌اش به شخصیت جوکر (که طرح روی لباس یکی از دوستان‌مان بود) گفت. شب با ریمیکس آهنگهای سول و فانک و ترکیب آن با چاشنی الکترونیک هاوس به اتمام رسید. البته پایانی رویایی نبود اما به ‌قدر کفایت چیزهای خوب دیده و شنیده بودیم.

قسمت دوم را (اینجا) بخوانید.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: