آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Nick Cave

بهترین‌های 2016 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 6

بردیا برجسته نژاد: این هم آخرین پست مربوط به بهترین‌ آلبوم‌های سال 2016. اگر کمی من را بشناسید و این وبلاگ را دنبال کرده باشید، بعید می‌دانم این چند شماره‌ی آخر غافلگیرتان کند. پیش به سوی 2017. به زودی دوباره پست‌های آلبوم پکیج، این بار برای سال جدید، را از سر خواهیم گرفت.

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

05metallica-hardwired-to-self-destruct
Metallica – Hardwired… to Self-Destruct

بالاخره! در نهایت اتفاق افتاد! از آخرین باری که آهنگ جدیدی از «متالیکا» شنیده‌ام و آن را دوست داشته‌ام چیزی در حدود هجده سال می‌گذرد! متالیکا، برای خیلی‌هایی که از قدیم با آنها همراه بوده‌اند، در دو دهه‌ی اخیر مرده بود و تبدیل شده بود به خاطره‌ای از سال‌های دور که باید همان‌ها را مرور کنیم و به حال امروزش افسوس بخوریم. حتی خود آنها هم در کنسرت‌های سه ساعته‌شان چیزی کمتر از نیم ساعت را به سال 1991 به بعد اختصاص می‌دادند! حالا پس از گذشت هشت سال از آلبوم قبلی، با آلبومی بازگشته‌اند که اثر شاخصی در فعالیت آنها به شمار می‌آید. آنها پیوند مبارک و خجسته‌ای بین موسیقی ترش متال ویژه‌ی خود از دهه‌ی هشتاد و موسیقی هوی متال‌شان در دهه‌ی نود ترتیب داده‌اند و میلیون‌ها طرفدار سفت و محکم‌شان را به این جشن باشکوه دعوت کرده‌اند. هر چیزی که این آلبوم دارد، از آهنگها و لیریکس گرفته تا اجرا و ضبط، همه و همه عالی و فوق‌العاده‌اند و تنها چیز بدی که در آن وجود دارد، کاور بسیار زشت آلبوم است که آن را هم به بزرگی و عظمت این گروه می‌بخشیم!

04jim-james-eternally-even
Jim James – Eternally Even

شاید یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا این باشد که عاشق «جیم جیمز» نباشی! هنرمندی استثنایی، یکی از برترین گیتاریست‌های نسل جوان، هسته‌ی مرکزی و مغز متفکر گروه «مای مورنینگ جکت»، امسال دومین آلبوم انفرادی خود را، در فضایی به نسبت متفاوت از هر آن چیزی که تا به امروز در پروژه‌های مختلفش شنیده بودیم، منتشر کرد. نه آلترناتیو راک، نه فولک، نه بلوز راک. اینبار او وارد فضای مبهم و گیج کننده‌ی موسیقی سایکدلیک راک شده است. او همیشه از چاشنی این موسیقی در آثارش استفاده کرده بود، اما انگار اینبار ژاکتش را پوشیده، کانورس‌های زخمی‌اش را به پا کرده، بدون آنکه به کسی کار داشته باشد و بذارد کسی مزاحمش شود، در پیاده‌ی روی خلوت و باران خورده‌ی موسیقی سایکدلیک، قدم زده و صریح‌ترین اشعار خودش را زمزمه کرده است. این یک اثر متفاوت از این هنرمند دوست داشتنی‌ست و فصل نویی از فعالیت انفرادی او.

03nick-cave-the-bad-seeds-skeleton-tree
Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

در کنار نام بزرگان و ستاره‌های صاحب نام دنیای موسیقی که در سال 2016 از دنیا رفتند، سقوط از صخره و مرگ پسر 15 ساله‌ی «نیک کیو»، یکی از چهار پسرش، یکی از دوقلوهایش، طرفداران این اسطوره را غمگین و البته شگفت زده کرد! غمگین از بابت حقیقت تلخ از دست دادن عزیز یک عزیز، و شگفت زده بخاطر انتشار یکی از بهترین آثار نیک کیو تا به امروز. مرگ آرتور کیو، تاثیر عجیبی بر روی این هنرمند گذاشت، به طوری که نیک کیو در ساخت اکثر آهنگهای این آلبوم از مرگ او الهام گرفته است. حتی آثاری که پیش از این اتفاق نوشته شده بودند نیز تا زمان ضبط آلبوم دستخوش تغییر و دگرگونی شدند. کیو در این آلبوم نمی‌خواند! حرف می‌زند، تعریف می‌کند، شکایت می‌کند، ناله می‌کند، صدایش غصه دارد، فضای آلبوم غصه دارد، سیاه است، تاریک است، غمگین است. کیو در این اثر غم خود را با میلیون‌ها طرفدار و عاشقش به اشتراک گذاشته و این نهایت هنر یک هنرمند، برای تبدیل حقیقتی زشت به یک اثر زیباست.

02radiohead-a-moon-shaped-pool
Radiohead – A Moon Shaped Pool

نظر شما هم محترم است، اما اگر عشق و تعصب را کنار بگذاریم و تمام ژانرها را به طریقی یک کاسه کنیم، به گمانم تعداد افرادی که مانند من معتقدند بهترین گروه حال حاضر دنیا «ریدیوهد» لعنتی است، زیاد باشد! آخرین آلبوم آنها یکی از آن چیزهایی‌ست که شاید همیشه آرزوی آن را داشته‌ایم و در عین حال خیال می‌کردیم هیچوقت نیز بدست نمی‌آوریم! اثری قابل هضم‌تر و قابل فهم‌تر از بهترین گروه موسیقی حال حاضر دنیا! اثری که از لحاظ موسیقیایی کمتر وارد ذهن پریشان و مریض و بی‌حد و مرز «تام یورک» شده، در نتیجه کمتر اکسپریمنتال از آب در آمده، و بیشتر از چند اثر قبلی تنه به موسیقی ایندی راک، بیایید بگوییم پست ایندی راک، می‌زند. اثری که پیانواش قابل فهم‌تر است، گیتارش آشناتر است، موسیقی‌ش روان‌تر است و البته لیریکس‌ش همچنان به همان اندازه سابق پیچیده است! این آلبوم مثل یک نسیم خنک پاییزی، مثل یک جوی آب روان، از روی آدم، از توی آدم رد می‌شود و لرزه‌ی ریز و جذابی از خود به جای می‌گذرد.

پیش از این آلبوم The King of Limbs از ریدیوهد را بعنوان بهترین آلبوم سال 2011 معرفی کرده‌ام (+).

01david-bowie-blackstar
David Bowie – Blackstar

گرگ زخمی دنیای موسیقی، ابرمرد تمام دوران، ستاره‌ی بی‌بدیل صوت و صدا، زنده یاد «دیوید بوئی»، تنها یک هفته پس از آغاز سال 2016، آلبوم آخرش، آلبوم خداحافظی‌اش، آلبومی که تبدیل به موسیقی متن سفرش شد را منتشر کرد. اثری متفاوت از هر چیزی که تا آن زمان از او و هر هنرمند دیگری شنیده بودیم. بوئی با «ستاره‌ی سیاه» فصل تازه‌ای در موسیقی اکسپریمنتال را رقم زد. او در این آلبوم پا را روی موسیقی جز گذاشته، خودش را بالا کشیده و فضای عجیب آوانگاردی را خلق کرده که لحظه به لحظه‌اش بی‌نظیر، بی‌مانند و تکرار نشدنی است. همه چیز از فرم طبیعی و روتین خود خارج شده است! صدای بوئی شنونده را به بازی می‌گیرد، لیریکس مخاطب را گیج می‌کند، فضاسازی حریف را به زمین می‌کوبد و در نهایت این ساکسیفون است که کارش را می‌سازد! بوئی دو روز پس از تولد 69 سالگی‌اش، دو روز پس از انتشار آخرین آلبومش، از دنیا رفت. او با «ستاره‌ی سیاه» خودش را برای همیشه جاودانه کرد. این آلبوم یک مرثیه‌ی خودساخته از یکی از عزیزترین چهره‌های تاریخ موسیقی‌ست. دیوید بوئی، با وجود آنکه ستاره‌ی سیاه بود، اما برای همیشه بعنوان یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های عالم موسیقی در ذهن طرفدارانش باقی می‌ماند.

پیش از این آلبوم The Next Day از بوئی را در جایگاه 26 فهرست بهترین‌های سال 2013 قرار داده‌ام (+). همچنین مطلب کاملی در خصوص آخرین اثر او نیز نوشته‌ام (+).

Music for Films

بردیا برجسته نژاد: این چند روزه موسیقی در سینما قدرتمند و درخشان ظاهر شده است. نگاهی کوتاهی به سه آلبوم منتشر شده در ژانر موسیقی فیلم می اندازیم.

Nick Cave and Warren Ellis – Lawless

جناب نیک کیو، اسطورهء موسیقی پانک، به تازگی فیلم جدیدش روی پرده رفته است. Lawless به کارگردانی جان هیلکوت و بازی شیا لابوف و گری اولدمن،‌ با فیلمنامه ای از نیک کیو و بر اساس رمان تاریخی «مرطوبترین استان در تمام دنیا» نوشتهء مت باندورانت ساخته شده است. نیک کیو در این فیلم وسترن، علاوه بر فیلمنامه نویسی، با کمک وارن الیس موسیقی آن را در ژانر فولک و کانتری کار کرده است. وارن الیس همان موجود دیوانه ای ست که هر جا نیک کیو باشد سر و کله اش پیدا می شود. درخشان ترین اثر سینمایی او در کنار نیک کیو ساخت موسیقی نمایش متامورفوسیس است. این آلبوم دوست داشتنی را از دست ندهید.

The Album Leaf  – Torey’s Distraction

با وجود آنکه فیلم Torey’s Distraction ساختهء تیشا بلاد محصول سال 2009 است، اما موسیقی آن در قالب یک آلبوم به تازگی منتشر شده. جیمی لاوال، هنرمندی که تحت عنوان The Album Leaf بعنوان یکی از بهترینهای پست راک و امبینت شناخته می شود، این بار هم اثری آن چنان لطیف و دوست داشتنی خلق کرده که فارغ از این فیلم مستند و تا حدودی کمدی می تواند جزو آلبوم های شاخص او محسوب شود. اینجا او کمتر وارد فضای پست راک شده و اکثر آهنگها با حال و هوای امبینت و الکترونیک اجرا می شوند. خودتان می دانید که این یکی را هم نباید از دست بدهید.

Tin Hat – Music for Film

فستیوال فیلم ساندنس هر ساله بخشی دارد با عنوان موسیقی در سینما. سال 2011 جناب Lou Reed به عنوان سرگروه هنرمندان به اجرای برنامه پرداخت. اما گروهی که توانست توجه همه را با موسیقی عجیب و غریب و اوانگارد جز خود جلب کند، ‏Tin Hat بود. احتمالا آنها را می شناسید. گروهی که با عنوان Tin Hat Trio فعالیتش را آغاز کرد و بعد از جدایی راب برگر، آکاردئونیست و پیانیست گروه، و بهم خوردن ترکیب سه نفره شان عنوان Tin Hat را برای خود برگزید. جدا از آنکه پیشنهاد می کنم آلبوم آنها با عنوان Music for Film را که محصول 2011 است بگیرید، این خبر را هم بدهم که جدیدترین آلبوم استودیویی شان با عنوان The Rain is a Handsome Animal نیز منتشر شده است.

UNKLE – Only the Lonely EP

در فهرستی که بهترین آلبوم های سال 2010 از دیدگاه خود را معرفی کرده ام، شمارهء 13 به آلبوم Where Did the Night Fall از گروه UNKLE اختصاص داشت. گروه انگلیسی آنکل را می توان یکی از بنیان گذاران موسیقی Trip-Hop انگلستان و جهان دانست که از آنها به عنوان یکی از قدرتمندترین گروه های این ژانر نام برده می شود. جیمز لاول، مغز متفکر گروه و یکی از دو بنیانگذار آن، هنر اعجاب انگیزی در ترکیب موسیقی تریپ هاپ با دستمایه های الکترونیک و بکار گرفتن آواز در آن دارد. اگر بخواهید آنها را یک جایی در ذهن موسیقیایی خود بگنجانید، اول از همه بروید سراغ قفسهء موسیقی انگلیسی! و بعد برای آنکل مابین Massive Attack و Archive یک جایی باز کنید، و فراموش نکنید که آنکل بزرگتر از آن است که نادیده گرفته شود.

جیمز لاول برای خودش قدرتی در موسیقی بشمار می آید. فقط تصور کنید وقتی اولین آلبوم UNKLE در سال 1998 با عنوان Psyence Fiction منتشر شد، افرادی نظیر تام یورک (Radiohead)، جیسون نیوستد (Metallica)، ریچارد اشکرافت The Verve))، مایک دی (Beastie Boys) و دیمون گوگ (Badly Drawn Boy) در آن به عنوان مهمان حضور داشتند! جیمز لاول با پروژهء خود، UNKLE، و اولین آلبوم قدمی برداشت و به جایی رسید که شاید صدها هنرمند دیگر بعد از انتشار چندین آلبوم هنوز به آن نرسیده اند.

سال گذشته، پنجمین آلبوم آنکل با عنوان Where Did the Night Fall منتشر شد. اثری دوست داشتنی در ژانر الکترونیک که به وضوح از سابقهء تریپ هاپ گذشته فاصله گرفته است. در همان سال گذشته یک EP هم با عنوان The Answer منتشر شد که رویکرد جدید آنکل به سمت موسیقی الکترونیک را تائید می کرد. و حالا، بشنوید از جدیدترین اثر آنکل بعد از گذشت کمتر از یک سال، یک EP با عنوان Only the Lonely.

آنکل در سال 2010 یک آلبوم استودیویی بلند منتشر می کند. آلبومی با 14 آهنگ به مدت حدود یک ساعت که در این دوره و زمان همه تعداد آهنگ و هم مدت زمان زیادی برای یک آلبوم به حساب می آید. در کنار آن یک EP منتشر می شود با 6 آهنگ و مدت زمان 35 دقیقه. نه آلبوم و نه EP با اقبال و استقبال قابل ملاحظه ای روبرو نمی شوند و با وجود تمام زیبایی های آلبوم، همچنان آنکل در 2010 در سایهء تریپ هاپ سالهای گذشته پنهان می ماند. اولین چیزی که بعد از شنیدن خبر انتشار EP جدید آنکل، آن هم با این فاصلهء کم، به ذهن می رسد این است که مجموعهء جدید در ادامهء اثر قبلی منتشر می شود. مخصوصا وقتی که یک نگاه به کاور آرت های سال 2010 بیاندازید و با کاور جدید مقایسه کنید این فکر قوت بیشتری می گیرد (آنکل به شکل عجیبی برهنگی زنها بدون تصویر سازی صورتشان را برای کاور سه اثر آخرش انتخاب کرده است).

اما، می توانید به این فکر شک کنید وقتی که می بینید اول آهنگ این مجموعه توسط Nick Cave اجرا شده است. در تمام این مجموعه بزرگترین اسمی که شنیده می شود، بزرگتر از تمام مهمانها و حتی خود آنکل، نیک کیو است. مجموعه با حضور نیک کیو آغاز می شود و با حضور نیک کیو (در آخرین آهنگ که Edit دیگری از آهنگ اول – Money and Run – است) به پایان می رسد. دومین آهنگ (The Dog is Black) با آوازLiela Moss (خواننده گروه انگلیسی The Duke Spirit)، با آن تلفظ خاص و صدای دل نشینش اجرا می شود. Gavin Clark از گروه Clayhill در آهنگ چهارم به عنوان مهمان حضور دارد و آهنگ پنجم نیز با هنرمندی Rachel Fannan (قبلا در گروه Sleepy Sun خواننده بود) اجرا شده است.

اثر جدید آنکل حرکت هوشمندانه ای از طرف جیمز لاول است. این تفکر که «اگر آلبومت با استقبال مواجه نشد خیلی زود به پیشخوان مغازه ها برگرد» باعث شده که آنکل به فاصله ای کوتاه، آن هم با وزنه ای بسیار سنگین به اسم Nick Cave، به بازار موسیقی بازگردد. شنیدن کارهای آنکل همیشه برایم لذت بخش است، امیدوارم شما هم اثر جدید را دوست داشته باشید.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: