آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Megadeth

بهترین‌های 2016 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: حالا دیگر سن و سال‌مان به اندازه‌ای شده که باید نگران سلامتی ستاره‌هایمان باشیم. سالی که گذشت با رفتن بزرگان فراوانی همراه بود. چیزی که برایمان باقی مانده، هنر همیشه جاودانه و حسرت نداشتن‌شان و شنیدن آثار جدیدشان است. بگذریم. برویم به سراغ بقیه‌ی لیست.

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

20testament-brotherhood-of-the-snake
Testament – Brotherhood of the Snake

بیایید فرض کنیم که موسیقی ترش متال مانند یک ماشین پر قدرت است! آنوقت شک نکنید که «تستمنت» در این مثال نقش نیسان وانت را ایفا می‌کند! حالی‌اش نیست! می‌آید، با سرعت هم می‌آید، به هیچ چیزی توجه نمی‌کند، اگر عصبانی‌اش کنید تعقیب‌تان می‌کند! اگه به آن بی‌توجهی کنید از روی‌تان رد می‌شود! تستمنت با کسی شوخی ندارد! او نماد اقتدار و قدرت و گردن کلفتی موسیقی ترش متال است. آنها یکی از آن گروه‌هایی هستند که به هیچ وجه نباید تغییری در آثار خود ایجاد کنند! همینی که هستند، بهترین چیزی‌ست که ممکن است باشد. بگذارید یک جمله‌ی تکراری که قبلاً در مورد این آلبوم گفته‌ام را مجدداً تکرار کنم: «آلبوم جدید تستمنت اثر سهمگین دیگری از این گروه قدرتمند به حساب می‌آید. خشم ناب صدای چاک بیلی، ملودی‌های جذاب، ضرباهنگ سریع، انگار که در وسط دشت وسیعی باشید و اطراف شما پر از صاعقه باشد! اولش کمی ترسناک است، اما حس قدرتی که منتقل می‌کند مثال زدنی‌ست»

پیش از این آلبوم Dark Roots of Earth از تستمنت را در جایگاه 27 بهترین آلبوم‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

19alcest-kodama
Alcest – Kodama

«آلسست» بازگشته است! آنها که در آلبوم قبلی خود نهایت نرمی را از خود نشان داده‌ بودند، حالا چرخشی به ژانر اصلی خود، پست متال، داشته اند و با الهام گرفتن از موسیقی بلکگیز اثری را خلق کرده‌اند که به جرات می‌توان گفت قوی‌ترین آلبوم آنها تا به امروز است. اگر کمی گوش‌های خود را تیز کنید، حتماً متوجه تاثیر ملودی‌های ژاپنی بر آخرین آلبوم این گروه فرانسوی خواهید شد. «کوداما» در فرهنگ بومی ژاپن یعنی روحی که در درختان زندگی می‌کند. روحی که به صورت یک حوری با هر درخت زاده می‌شود و به شکل زنی زیبارو بر جنگل و طبیعت نظارت می‌کند. کودامای اسطوره‌ای خجالتی‌ست، اما کودامای آلسست خسته و غمگین و تاریک است. از تقابل طبیعت و جهان هستی با دنیای انسان می‌گوید. از تاثیر مثبتی که طبیعت بر آدمیزاد و تاثیر منفی آدمیزاد بر طبیعت حرف می‌زند. این کانسپت آلبوم اثری برای آشتی انسان و طبیعت نیست! موسیقی آن نه تنها چنین حسی را در شما برنمی‌انگیزد، بلکه بیشتر شبیه حمله‌ی ارواح خجالتی درختان به انسان برای نجات طبیعت است!

پیش از این آلبوم Shelter از آلسست را در جایگاه 22 بهترین آلبوم‌های سال 2014 قرار داده‌ام (+).

18lacuna-coil-delirium
Lacuna Coil – Delirium

در هر زمانی که به هر دلیلی فهرستی از بهترین‌ الهه‌های موسیقی متال در جایی منتشر شده، حتماً نام «کریستینا اسکابیا» جزو پنج‌تای اول بوده است! اسکابیا، جذاب و زیبا، در عین حال سمی و خطرناک است! نقش او در «لاکونا کویل» به اندازه‌ای پررنگ است که همیشه «آندره فرو» به حاشیه رفته و فقط نقش مکمل اسکابیا را از خود نشان داده است. اما در آخرین آلبوم آنها فضایی کاملاً متفاوت از هر آن چیزی که پیش از این از آنها شنیده‌ایم را خلق کرده‌اند. نقش اصلی این بار بر عهده‌ی آندره فرو است! او هارش‌ترین وکال خود تا به امروز را در این آلبوم تجربه می‌کند. حالا دیگر در اکثر آهنگها اوست که حرف اصلی را می‌زند و اسکابیا نقش فرعی را بر عهده دارد. اینکه چطور شده آندره فرو بالاخره شهامت ایفای نقشی پررنگتر از اسکابیا، آن هم با این کیفیت و در این حد، را پیدا کرده، احتمال دارد به رفتن سه عضو اصلی گروه مربوط باشد، شاید هم نباشد!، دلیلش هر چیزی که هست این آلبوم اثر درخشانی در بین آثار این گروه به حساب می‌آید.

پیش از این آلبوم Dark Adrenaline از لاکونا کویل را در جایگاه 13 بهترین‌‍‌های سال 2012 (+) و آلبوم Shallow Life از این گروه را در جایگاه 7 از بهترین‌های سال 2009 قرار داده‌ام (+).

17megadeth-dystopia
Megadeth – Dystopia

«دیو ماستین» فرشته‌ی موسیقی متال است! با آن چهره‌ی درخشان و موهای طلائی، وقتی که پیراهن سفید می‌پوشد و روی استیج می‌رود، انگار که نازل شده تا پیام‌آور ترس و وحشت باشد. اشتباه نکنید! موسیقی او ترسناک نیست! «مگادث» همیشه یک موسیقی ترش متال تر و تمیز از خود ارائه کرده که همان شور و هیجان و زبری جذاب و ریتم‌ها و ریف‌های خاص خود را دارد. چیزی که همیشه در مگادث ترسناک است، پیام‌های نهفته در ترانه‌های اوست. ماستین، با رویکرد سیاسی خاص خود، هر بار موضوعی عمومی را خمیرمایه‌ی آثارش قرار می‌دهد و آن را به تلخ‌ترین و مستقیم‌ترین شکل ممکن به سمت مخاطب پرتاب می‌کند. آلبوم جدید او نیز از این قائده مستثنی نیست. او حالا خواب خرگوشی غرب و حضور دشمن در خاک خودی را بازیچه قرار داده و همه چیز را حول آن می‌چرخاند. مهم نیست که دیدگاه سیاسی او را قبول دارید یا نه؛ ماستین، مهار ناپذیر و خشمگین، نظر شخصی‌اش را می‌گوید و این یکی از جذابیت‌های همیشگی او و مگادث است.

پیش از این آلبوم TH1RT3EN از مگادث را در جایگاه 26 بهترین آلبوم‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).

16mono-requiem-for-hell
Mono – Requiem for Hell

سر هر چیزی با هم اختلاف سلیقه داشته باشیم، این یکی را احتمالاً با من هم عقیده هستید که گروه ژاپنی «مونو» را گذاشته‌اند وسط و پست راک را دور آن چیده‌اند! چیزی که در موسیقی آنها وجود دارد را هنوز هیچ بزرگ دیگری نتوانسته خلق کند. نه موگوای، نه گادسپید بلک امپرور و نه هیچ ابرگروه پست راک دیگری هنوز به به پای فضاسازیهای مونو نرسیده است. آخرین آلبوم آنها همان معجزه‍‌ی همیشگی مونو را در خود دارد. انگار که یک قطره‌‌ احساس را از بالای یک بلندی به درون یک ظرف آب بچکانی، قطره به آهستگی و سر فرصت در آب پخش می‌شود، رد خود را باقی می‌گذارد و شکل می‌دهد و شکل می‌گیرد و به آرامی محو می‌شود، اما طعم آن قطره ی احساس همیشه در آب باقی می‌ماند. انگار که فرصت تمام دنیا را در اختیار دارید. هیچ کس نمی‌داند وقتی سوار آن می‌شوید مقصدش کجاست. همین آلبوم می‌تواند شما را به جایی ببرد و من را به یک جای دیگر. در پرانتز توجه شما را جلب می‌کنم به آهنگ سوم، طولانی‌ترین آهنگ مونو تا به امروز، با مدت زمان حدودا هجده دقیقه.

…ادامه دارد.

Save

Save

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی اول

بردیا برجسته نژاد: نوشتن پستهای مفصل و طولانی و گفتن از زیر و بم انتشار یک آلبوم، آن هم با وجود مشغله‌های گوناگون کاری و فکری، باعث شد که این وبلاگ بعد از گذشت ده سال از آغاز فعالیتش دیر به دیر و به ندرت بروز شود. اجازه بدهید مفصل گویی را بگذاریم برای زمانی که هم فرصتش باشد و هم آلبوم خاصی که ارزش وقت گذاشتن را داشته باشد منتشر شود! بیایید با هم یک نگاه گذرا به چند آلبومی که در این دو ماه از سال 2016 منتشر شده‌اند بیاندازیم. این پست، و امثال آن که در آینده منتشر می‌شوند، هدف تحلیلی و انتقادی ندارند و فقط قرار است جنبه‌ی اطلاع رسانی / توصیه‌ای داشته باشند. فراموش نکنید که با وجود آنکه قرار نیست این پستها هر آنچیزی که گوش کرده‌ام را شامل شوند (چون واقعا امکانش نیست)، اما دامنه‌ی آلبوم‌هایی که گوش می‌کنم، به عنوان یک انسان!، محدود است و ممکن است آثاری که مد نظر شما باشد در این قبیل پستها لحاظ نشوند. پس اگر اثر خاصی را شنیدید و خواستید به من و دیگران شنیدن یا نشنیدنش را پیشنهاد کنید، خبرم کنید.

پ.ن: در معرفی آلبوم هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

megadeth

Megadeth – Dystopia

فرصتش از دست رفت، وگرنه دلم می‌خواست در خصوص این آلبوم یک پست بلند بنویسم. «دیستوپیا»، محصول سال 2016 و پانزدهمین آلبوم یکی از بزرگترین گروه‌های تاریخ موسیقی ترش متال، «مگادث»، یک سر و گردن از آثار چند سال اخیرش بالاتر است. صدای دیو ماستین صلابتی دارد که پیش از این از او نشنیده بودیم. دیگر آن ته صدای جیغ جیغوی ماستین به گوش نمی‌رسد و هر چیزی که اینجاست، از موسیقی گرفته تا وکال، با قدرت و صلابت تمام، شما را تصرف می‌کند. این اولین آلبوم مگادث با حضور گیتاریست و درامر جدید گروه است. امید که اخلاق تند و دیکتاتوری دیو ماستین دیگر باعث فرار این دو نفر نشود! نتیجه آنکه: این آلبوم را حتما باید گوش کنید!

Anthrax

Anthrax – For All Kings

«برای تمام پادشاهان» یازدهمین آلبوم گروه ترش متال آمریکایی «انترکس»، محصول 2016، است که از چندین ماه قبل از انتشار مدام در موردش صحبت می‌شد. آلبوم با دو سه ترک خوب آغاز می‌شود و اما انگار که کفگیر به ته دیگه خورده باشد، از اواسط آلبوم با آهنگهایی یکی از یکی ضعیفتر مواجه می‌شویم. هیچ تناسب و انسجامی در ترکیب آلبوم شنیده نمی‌شود و بنظر می‌رسد آهنگها در فواصل زمانی مختلف و با حال و هواهای متفاوت ساخته و تهیه شده‌اند. این آلبوم آنقدر که در موردش تبلیغ شد جذاب و هیجان انگیز نیست. نتیجه آنکه: یک بار گوش کردنش اشکال ندارد!

Moon tooth

Moon Tooth – Chromaparagon

«کروماپاراگون» اولین آلبوم پروژه‌ی «مون توث» محصول 2016 است. نیک لی و مارک مارته پس از انحلال گروه Exemption با کمک چند نفر دیگر این پروژه‌ی موسیقی در ژانر پراگرسیو متال را راه اندازی کرده‌اند که این اولین آلبوم آنها، پس از انتشار یک EP در سال 2013 است. این یک آلبوم درهم و برهم و نسبتاً بی سر و ته است که نه وکال جذابی دارد و نه موسیقی چندان ویژه‌ای. اگر قرار به مقایسه باشد، به شخصه آثار «اگزمپشن» را ترجیح می‌دهم. نتیجه آنکه: اگر این آلبوم را گوش نکنید، چیزی را از دست نخواهید داد!

skunk_strona

Skunk Anansie – Anarchytecture

«آنارکی‌تکچر» ششمین آلبوم گروه آلترناتیو راک انگلیسی «اسکانک آنانسی» محصول 2016 است. آلبومی جذاب، با صدا و اجرای همیشه دوست داشتنی «اسکین»، با موسیقی‌ای نفوذپذیر که این بار نسبت به گذشته کمی چاشنی پاپ در آن بیشتر شده است. اگر هم از فعالیت‌های انفرادی اسکین بخواهید بدانید، آخرین کارش حضور بعنوان داور در نسخه‌ی ایتالیایی برنامه‌ی The X-Factor در سال 2015 است. نتیجه آنکه: این آلبوم حتماً ارزش شنیدن را دارد!

drowning pool

Drowning Pool – Hellelujah

«هللویا» ششمین آلبوم گروه آلترناتیو متال آمریکایی «دراونینگ پول» محصول 2016 است. یکی از آن آلبوم‌هایی که اصلاً نباید منتشر می‌شد تا خاطرات خوب آلبوم‌های اول گروه را خدشه دار نکند! آلبومی کسل کننده، حوصله سر بر، که حتی سعی هم نمی‌کند همان فضایی که دراونینگ پول تا به حال در خلق آن شناخته شده بود را تداعی کند. شاید فقط طرفدارانی که حاضر باشند رگ خود را برای این گروه بزنند از شنیدن آن، فقط برای اینکه اثر جدید این گروه است، لذت ببرند. نتیجه آنکه: بجای شنیدن این آلبوم تخمه بخورید! فایده‌ش بیشتر است!

GAZA / Megadeth / Tool

Gaza

بردیا برجسته نژاد: برادکست جدیدی در مورد چند خبر از عالم موسیقی در اینستاریدیو گفته‌ام. اولین موضوع در مورد مهم‌ترین جریان تمام خبرگزاری‌ها در این چند هفته اخیر، حوادث مربوط به غزه، است. از ادی ودر، رهبر گروه Pearl Jam، و صحبتهای جنجالی‌اش در خصوص غزه در کنسرت انگلستان گفته‌ام. همچنین نامه‌ی پیتر گبریل به نخست وزیر انگلستان در خصوص پایان دادن به جنگ و همینطور کنسرت Massive Attack در ایرلند (عکس بالا) و حمایتش از آزادسازی فلسطین.

مطلب دوم در خصوص مصاحبه‌ی دیو ماستین در مورد انتشار پانزدهمین آلبوم گروه Megadeth است و همینطور در ادامه از صحبتهای آدام جونز در مصاحبه‌اش، که توضیحاتی را پاسخ به سئوال «چرا Tool هفت سال است که آلبوم جدیدی منتشر نکرده؟» خواهید شنید.

ممنون که گوش می‌کنید.

برادکست (لینک اینستاریدیو): آ ل ب و م نيوز: موسيقي و غزه، مگادث و تول

بهترین های 2011 از نگاه من – 1

بردیا برجسته نژاد: سال 2011 سال عجیبی بود! موسیقی در این سال به شکل خیره کننده ای زیبا و خلاقانه و بدیع بود، به طوری که شاید انتخاب فهرست بهترینها یکی از سخت ترین کارهای دنیا بنظر می رسید. این پروسه از 2 ماه پیش آغاز شد و از بین 463 آلبوم سال 2011. همان ابتدا با حذف تعدادی از آلبومها یک فهرست 281 آلبومی بدست آمد که گوش کردن مجدد تک تک آنها آغاز شد. از این تعداد 74 آلبوم واجد شرایط شدند، 48 آلبوم انتخاب شدند، برای 37 آلبوم مطلب نوشته شد و در نهایت 30 آلبوم در فهرست برترین های سال 2011 جا گرفت. ذکر یک نکته خیلی مهم است و آن اینکه ترتیب آلبومها به معنی خوب بودن آلبوم پایین لیست نسبت به بالای لیست نیست! دلیلش هم این است که این فهرست اولین اصل از ایجاد یک لیست را زیر پا گذاشته است: همخوانی اجزای تشکیل دهنده! از آنجا که هر کدام از آلبوم ژانر خاص خود را دارند چندان مقایسه آنها با هم عاقلانه نیست. یعنی برفرض اگر یک آلبوم هارد راک دیدید که در این لیست گذاشته شده و یک آلبوم پراگرسیو راک نیست، این به معنی ارزش گذاری بین آنها نیست. مفهومش این است که هارد راکی که در لیست گذاشته شده است نسبت به هارد راکها در جایگاه بهتر و پراگرسیوی که نیست در جایگاه پایین تری نسبت به پراگرسیوها قرار گرفته! و در نهایت و از توی بهترینهای ژانرهای گوناگون به شکلی کاملا حسی این ترتیب بوجود آمده است. برویم سراغ لیست.

30
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Noel Gallagher’s High Flying Birds

از همان زمان که آخرین آلبوم Oasis با عنوان روحت را بکاو/Dig Out Your Soul منتشر شد، شایعاتی مبنی بر جدایی برادران گالاگر طرفدارانشان را نگران کرده بود تا بالاخره این اتفاق در سال 2009 افتاد و نوئل اعلام کرد که قصد دارد فعالیت انفرادی خود را بدون حضور برادر کوچکش، لیام، و خارج از سایهء عنوان Oasis آغاز کند. لیام رفت و Beady Eye را تاسیس کرد و همین امسال اولین آلبومش را به بازار داد که آنقدرها با استقبال مواجه نشد. اما نوئل حرکت ویژه ای انجام داد و آنهم تاسیس گروهی بود که نام او را در خود داشت: «پرندگان بلند پرواز نوئل گالاگر!» اولین آلبوم آنها که نام خود گروه برایش انتخاب شده توانست رتبهء اول چارتهای انگلستان و ایرلند را تصاحب کند. انگار Oasis را برداشته و فرو کرده باشید در موسیقی پاپ! آلترناتیو راک در آن دوردستها می آید و کمی خودش را لا به لای بریت پاپ نشان می دهد و دوباره پنهان می شود. این آلبوم خوب است، چون موسیقی بریت پاپ خوب است. اگر قصد نداشته باشید آن را با کارهای Oasis مقایسه کنید کاملا از شنیدنش لذت خواهید برد.

29
Cavalera Conspiracy – Blunt Force Trauma

آنها دوباره برگشته اند! بعد از دعوایی که بین برادران کاوالرا، دو عضو اصلی گروه برزیلی Sepultura، در گرفت هر دو به فاصلهء چند سال گروه را ترک کردند. بعد از چند پروژهء ناموفق اتفاقی رخ داد و آنهم آشتی کردن آنها بود. نتیجهء آشتی کاولراها چیزی شد به نام «دسیسهء کاوالرا» یا همان Cavalera Conspiracy. دومین آلبوم آنها، آسیب اجبار بی پرده/Blunt Force Trauma، وحشی و افسارگسیخته است. مکس برگشته! با همان صدای پر هیبت و همان ترکیب ترسناک موسیقی Groove Metal. آهنگها همانقدر که سریع آغاز می شوند، به سرعت هم به پایان می رسند. در کل آلبوم فقط چنگیزخان/Genghis Khan است که چند ثانیه بیشتر از 4 دقیقه طول می کشد. حتی در بین این 11 آهنگ به شکنجه/Torture بر می خورید که از 2 دقیقه هم کمتر است. با این حال ضرباهنگ، ملودی، ریتم، تمپو، اصلا هر چیزی که فکرش را می کنید آنقدر سریع رخ می دهد که شما می توانید از ابتدا تا انتهای هر آهنگ یک نفس فریاد بکشید. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

28
The Decemberists – The King is Dead

عجیب است! از همان ابتدای فعالیت این گروه آثارش را دنبال کرده ام، همیشه از شنیدن آهنگهایش لذت برده ام و همیشه متعجب بوده ام که چرا هیچ کدام از آثارش هیچ جایگاه خاصی در چارتهای معتبر دنیا کسب نمی کنند! اما حالا و بالاخره ششمین آلبوم آنها، شاه مرده است/The King is Dead، توانست رتبهء اول چارت آمریکا را از آن خود کند. آنها یک چیز خاصی در آهنگهایشان دارند که از آن به موسیقی روستایی یاد می شود و حالا رولینگ استون این آلبوم را روستایی ترین اثر آنها تا به امروز می خواند. کالین ملوی، خواننده و رهبر گروه، می گوید که این آلبوم (و تا حدودی دو آلبوم قبلی) تحت تاثیر جنبش احیای موسیقی فولک انگلیسی و پیاده کردنش برای موسیقی فولک آمریکایی نوشته شده است. موسیقی این آلبوم مانند همیشه جدا از روستایی بودنش سیرکی از سازهای مختلف است: پیانو، ارگ، کیبورد، آکاردئون، گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، گیتار 12 سیمی، گیتار تنور، گیتار بیس، گیتار باریتون، هارمونیکا، بانجو، پرکاشن، درامز، ماندولین، ویالن، دایره زنگی و… اینجا یک خبرهایی است که خیلی جاهای دیگر نیست! آنها خودشان یکی از از بهترینها هستند که اینبار بهترینشان را ارائه داده اند. پیش از این در خصوص این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

27
Memories of Machines – Warm Winter

تصورش هم هیجان انگیز است! اینکه تیم بوئنس انگلیسی از گروه پرآوازهء آرت راک No-Man بیاید در کنار ژانکارلو ارا ایتالیایی از گروه حیرت انگیز پراگرسیو راک Nosound و تصمیم بگیرند یک پروژهء مشترک با هم راه بیاندازند. زمستان گرم/Warm Winter اولین اثر آنها آلبومی سنگین و شکیل در ژانر آرت راک از آب در آمده که در کنار هنرمندان مهمان صاحب نامی نظیر استیون ویلسون و کالین ادوین از Porcupine Tree و جیم ماتئوس از OSI تبدیل به آلبومی شنیدنی و جذاب شده است. در اصل می توان این آلبوم و این گروه را کار دیگری از بوئنس دانست. اینطور که بنظر می رسد او چندان علاقه ای به پروژه های تک نفره ندارد: در کنار استیون ویلسون No-Man را تشکیل می دهد، با استفن بنت Henry Fool را به شیوه ای کاملا متفاوت، تلفیقی از پست راک و موسیقی جز و پراگرسیو، می سازد و حالا هم نوبت یکی از بهترین های ایتالیاست. البته انگار در تمامی این گروه ها هر آن چیزی که می شنوید تراوشات ذهن بوئنس است که با مهر تائید و امضای هم گروهی هایش اجرا می شود. هرچند به شخصه علاقه ای به صدای یکنواخت و خسته کنندهء تیم بوئنس ندارم و انتظارم از آلبومی که پروسهء ضبط کردنش 4.5 سال طول کشیده بیشتر از اینها بود، اما چیزی که می شنوید برای لذت بردن در ابعاد یه آلبوم خوب کافی ست. بله! شما دو No را دارید (No-Man و Nosound) که در کنار هم تبدیل به یک YES! کمرنگ می شوند.

26
Megadeth – TH1RT3EN

بعد از جدا شدن دیو ماستین در همان ابتدای کار از Metallica و تاسیس گروه مشابه Megadeth، کمتر کسی خوش بین بود که این جوان پر ادعا بتواند بدون نبوغ بچه های متالیکا از پس موسیقی Thrash Metal بر بیاید. حالا از آن زمان حدود 30 سال گذشته. متالیکا در صدر شهرت موسیقی ایستاده، با پر اشتباه ترین اجراهای زنده، بدترین آلبومهایی که ممکن است یک گروه با چنین اقتداری منتشر کند، و همان ترکیب اولیه (به جز عوض کردن دو بیس گیتاریست) و مگادث: بیش از 20 نفر به این گروه که به تنهایی حول دیو ماستین می چرخد آمده اند، اما، حالا بدون آنکه تلاش ویژه ای در تغییر ژانرش داشته باشد همچنان چیزی بیرون می دهد که شنیدنی و ستودنی ست. اسم آلبوم سیزده است، چون این سیزدهمین آلبوم گروه است، اسم آهنگ سیزدهم این آلبوم هم سیزده است. به قول ماستین نحسی سیزده باعث شد که اتفاقات عجیب و غریبی برای ضبط آن رخ دهد. از بیماری گرفته تا تصادف، از گم شدن وسایل تا غیب شدن یکی از همکارانشان. این آلبوم یک اثر هوشمندانه است. صدای ماستین به اوج پختگی خودش بعد از این همه سال رسیده، ترانه ها و موسیقی با وجود آنکه تکرار همیشگی ژانر مگادث است، اما همچنان خلاقیت خود را حفظ کرده اند. اولین و آخرین ترک های آلبوم تنها آهنگهایی هستند که بالای 5 دقیقه اند. حتی چیدمان آهنگها هم هوشمندانه است. مگادث نشان می دهد شاید هیچوقت به اوجی که متالیکا داشته نرسیده، اما از همان ابتدا جایگاه و موقعیت خود را حفظ کرده و هیچوقت از دیدگاه طرفدارانش پایین نیامده است.

ادامه دارد

Sonisphere Festival – 3rd Day – Part 1

روز سوم هوا به شدت گرم بود و آفتاب هم بدون هیچ ابری مستقیم می تابید. ما دوباره چند اجرای اول رو بیخیال شدیم و از صبح هم هیچ حرکت خاص و عجیبی که باعث خسته شدنمون بشه انجام نشدیم تا برای 4 اجرای اصلی فستیوال، یعنی Big Four حاضر و آماده و پرانرژی باشیم. نزدیک ساعت 4 بود که رسیدیم به استادیوم. برخلاف دو روز گذشته صف بسیار بلندی روبروی در ورودی تشکیل شده بود. حدودی 45 دقیقه توی این صف معطل شدیم و تونستیم چند دقیقه مونده به شروع اجرای Anthrax وارد استادیوم بشیم.

آماده سازی استیج برای اجرای گروه anthrax

این گروه که فعالیت خودش رو از سال 1981 شروع کرده یکی از مشهورترین گروه های Thrash Metal دهه 80 بشمار میاد، اما با این وجود نمیشه اون رو در حد محبوبیت گروه های دیگهء این سبک دونست. امسال جوی بلادونا، خواننده قدیمی گروه که یک بار بین سالهای 84 تا 92 و یه بار دیگه 2005 تا 2007 عضو انترکس بود، دوباره به جمع اونها پیوسته و توی اجراهای سونیسفر گروه رو همراه کرده. با این وجود، اسکات ایان، گیتاریست و قدیمی ترین عضو ستارهء استیج بود. چون هیچکدوم ما جزو طرفداران این گروه نبودیم، سر این اجرا عقب واستاده بودیم تا انرژیمون رو جمع کنیم برای اجرای بعدی، Megadeth.

اجرای گروه Megadeth در فستیوال Sonisphere استانبول

دیو ماستین، اهداف بلند و عجیب غریبی توی سرش داشت. اون زمان که بخاطر اختلاف نظر از ترکیب اولیه Metallica جدا شد، با اینکه هیچوقت نتونست به موفقیتهای این گروه برسه، اما با تشکیل Megadeth یکی از قدرتمندترین گروه های Thrash Metal دهه 80 و تاریخ موسیقی رو پایه گذاری کرد. دیو ماستین، با اون موهای بلند طلایی و پیراهن سفیدی که پوشیده بود تو تابش مستقیم آفتاب شبیه فرشته ها شده بود!!. از اولین روز فستیوال کیفیت صدا (به جز اجرای رمشتاین) اصلا در حد قابل قبولی نبود. اما فاجعه سر اجرای مگادث رخ داد!. صدا به قدری بد و ضعیف کار شده بود که صدای ماستین به گوش نمی رسید و بیس تمام فضا رو پوشونده بود. وقتی هم مردم هم آواز می شدن با آهنگها دیگه به طور کامل صدای ماستین محو می شد!!. با اینحال این گروه تونست فضای بسیار پر هیجانی رو با اجراش ایجاد کنه، مخصوصا سر دو آهنگ  Peace Sells و Symphony of Destruction جمعیت به انفجار رسیده بود.

اجرای Slayer در فستیوال Sonisphere استانبول

تا اجرای بعدی به شکل زیبایی مردمی که روی صندلیهای استادیوم نشسته بودن، همراه با تشویق و سر و صدای آدمهای وسط، برای چند دقیقه موج مکزیکی زیبایی راه انداخته بودن که نشون از انرژی شدید اونها و میل به تخلیه شدنش توی اجراهای بعدی بود. تا اینجا گوشه و کنار جمعیت ماش پیت (Mosh Pit) کوچولویی توسط خود ترکها تشکیل میشد. حتما توی فیلمهای کنسرتها دیدین، توی اجراهای عموما متال دایره ای توسط مردم بین جمعیت خالی می شه و آدمها دور اون با ریتم آهنگ شروع به دویدن، تنه زدن و هل دادن می کنن و اصولا خیلی از تلفات این طور کنسرتها تو همون ماش پیت اتفاق میوفته!!. نوبت رسید به اجرای Slayer، یعنی تقریبا خشن ترین گروه این فستیوال. تام آرایا، خوانندهء گروه مثل همیشه با چنان قدرت و صلابتی روی استیج وا میسته و اجرا میکنه که در کنار لذت بردنت از موسیقی ترس بهمراه احترامی در درونت شکل میگیره. اینجا دیگه ماش پیت بزرگی وسط جمعیت شکل گرفته و با به اوج رسیدن موسیقی آدمهای درونش هم دیوانه میشن. اوج هیجان، وحشی گری و شلوغی سر اجرای آخرین آهنگ، Reign in Blood رخ داد که چند نفری هم تلفات به همراه داشت.

آخرین اجرای در آخرین شب فستیوال سونیسفر، Metallica، باشه برای پست بعدی.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: