آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Alcest

بهترین‌های 2016 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: حالا دیگر سن و سال‌مان به اندازه‌ای شده که باید نگران سلامتی ستاره‌هایمان باشیم. سالی که گذشت با رفتن بزرگان فراوانی همراه بود. چیزی که برایمان باقی مانده، هنر همیشه جاودانه و حسرت نداشتن‌شان و شنیدن آثار جدیدشان است. بگذریم. برویم به سراغ بقیه‌ی لیست.

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

20testament-brotherhood-of-the-snake
Testament – Brotherhood of the Snake

بیایید فرض کنیم که موسیقی ترش متال مانند یک ماشین پر قدرت است! آنوقت شک نکنید که «تستمنت» در این مثال نقش نیسان وانت را ایفا می‌کند! حالی‌اش نیست! می‌آید، با سرعت هم می‌آید، به هیچ چیزی توجه نمی‌کند، اگر عصبانی‌اش کنید تعقیب‌تان می‌کند! اگه به آن بی‌توجهی کنید از روی‌تان رد می‌شود! تستمنت با کسی شوخی ندارد! او نماد اقتدار و قدرت و گردن کلفتی موسیقی ترش متال است. آنها یکی از آن گروه‌هایی هستند که به هیچ وجه نباید تغییری در آثار خود ایجاد کنند! همینی که هستند، بهترین چیزی‌ست که ممکن است باشد. بگذارید یک جمله‌ی تکراری که قبلاً در مورد این آلبوم گفته‌ام را مجدداً تکرار کنم: «آلبوم جدید تستمنت اثر سهمگین دیگری از این گروه قدرتمند به حساب می‌آید. خشم ناب صدای چاک بیلی، ملودی‌های جذاب، ضرباهنگ سریع، انگار که در وسط دشت وسیعی باشید و اطراف شما پر از صاعقه باشد! اولش کمی ترسناک است، اما حس قدرتی که منتقل می‌کند مثال زدنی‌ست»

پیش از این آلبوم Dark Roots of Earth از تستمنت را در جایگاه 27 بهترین آلبوم‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

19alcest-kodama
Alcest – Kodama

«آلسست» بازگشته است! آنها که در آلبوم قبلی خود نهایت نرمی را از خود نشان داده‌ بودند، حالا چرخشی به ژانر اصلی خود، پست متال، داشته اند و با الهام گرفتن از موسیقی بلکگیز اثری را خلق کرده‌اند که به جرات می‌توان گفت قوی‌ترین آلبوم آنها تا به امروز است. اگر کمی گوش‌های خود را تیز کنید، حتماً متوجه تاثیر ملودی‌های ژاپنی بر آخرین آلبوم این گروه فرانسوی خواهید شد. «کوداما» در فرهنگ بومی ژاپن یعنی روحی که در درختان زندگی می‌کند. روحی که به صورت یک حوری با هر درخت زاده می‌شود و به شکل زنی زیبارو بر جنگل و طبیعت نظارت می‌کند. کودامای اسطوره‌ای خجالتی‌ست، اما کودامای آلسست خسته و غمگین و تاریک است. از تقابل طبیعت و جهان هستی با دنیای انسان می‌گوید. از تاثیر مثبتی که طبیعت بر آدمیزاد و تاثیر منفی آدمیزاد بر طبیعت حرف می‌زند. این کانسپت آلبوم اثری برای آشتی انسان و طبیعت نیست! موسیقی آن نه تنها چنین حسی را در شما برنمی‌انگیزد، بلکه بیشتر شبیه حمله‌ی ارواح خجالتی درختان به انسان برای نجات طبیعت است!

پیش از این آلبوم Shelter از آلسست را در جایگاه 22 بهترین آلبوم‌های سال 2014 قرار داده‌ام (+).

18lacuna-coil-delirium
Lacuna Coil – Delirium

در هر زمانی که به هر دلیلی فهرستی از بهترین‌ الهه‌های موسیقی متال در جایی منتشر شده، حتماً نام «کریستینا اسکابیا» جزو پنج‌تای اول بوده است! اسکابیا، جذاب و زیبا، در عین حال سمی و خطرناک است! نقش او در «لاکونا کویل» به اندازه‌ای پررنگ است که همیشه «آندره فرو» به حاشیه رفته و فقط نقش مکمل اسکابیا را از خود نشان داده است. اما در آخرین آلبوم آنها فضایی کاملاً متفاوت از هر آن چیزی که پیش از این از آنها شنیده‌ایم را خلق کرده‌اند. نقش اصلی این بار بر عهده‌ی آندره فرو است! او هارش‌ترین وکال خود تا به امروز را در این آلبوم تجربه می‌کند. حالا دیگر در اکثر آهنگها اوست که حرف اصلی را می‌زند و اسکابیا نقش فرعی را بر عهده دارد. اینکه چطور شده آندره فرو بالاخره شهامت ایفای نقشی پررنگتر از اسکابیا، آن هم با این کیفیت و در این حد، را پیدا کرده، احتمال دارد به رفتن سه عضو اصلی گروه مربوط باشد، شاید هم نباشد!، دلیلش هر چیزی که هست این آلبوم اثر درخشانی در بین آثار این گروه به حساب می‌آید.

پیش از این آلبوم Dark Adrenaline از لاکونا کویل را در جایگاه 13 بهترین‌‍‌های سال 2012 (+) و آلبوم Shallow Life از این گروه را در جایگاه 7 از بهترین‌های سال 2009 قرار داده‌ام (+).

17megadeth-dystopia
Megadeth – Dystopia

«دیو ماستین» فرشته‌ی موسیقی متال است! با آن چهره‌ی درخشان و موهای طلائی، وقتی که پیراهن سفید می‌پوشد و روی استیج می‌رود، انگار که نازل شده تا پیام‌آور ترس و وحشت باشد. اشتباه نکنید! موسیقی او ترسناک نیست! «مگادث» همیشه یک موسیقی ترش متال تر و تمیز از خود ارائه کرده که همان شور و هیجان و زبری جذاب و ریتم‌ها و ریف‌های خاص خود را دارد. چیزی که همیشه در مگادث ترسناک است، پیام‌های نهفته در ترانه‌های اوست. ماستین، با رویکرد سیاسی خاص خود، هر بار موضوعی عمومی را خمیرمایه‌ی آثارش قرار می‌دهد و آن را به تلخ‌ترین و مستقیم‌ترین شکل ممکن به سمت مخاطب پرتاب می‌کند. آلبوم جدید او نیز از این قائده مستثنی نیست. او حالا خواب خرگوشی غرب و حضور دشمن در خاک خودی را بازیچه قرار داده و همه چیز را حول آن می‌چرخاند. مهم نیست که دیدگاه سیاسی او را قبول دارید یا نه؛ ماستین، مهار ناپذیر و خشمگین، نظر شخصی‌اش را می‌گوید و این یکی از جذابیت‌های همیشگی او و مگادث است.

پیش از این آلبوم TH1RT3EN از مگادث را در جایگاه 26 بهترین آلبوم‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).

16mono-requiem-for-hell
Mono – Requiem for Hell

سر هر چیزی با هم اختلاف سلیقه داشته باشیم، این یکی را احتمالاً با من هم عقیده هستید که گروه ژاپنی «مونو» را گذاشته‌اند وسط و پست راک را دور آن چیده‌اند! چیزی که در موسیقی آنها وجود دارد را هنوز هیچ بزرگ دیگری نتوانسته خلق کند. نه موگوای، نه گادسپید بلک امپرور و نه هیچ ابرگروه پست راک دیگری هنوز به به پای فضاسازیهای مونو نرسیده است. آخرین آلبوم آنها همان معجزه‍‌ی همیشگی مونو را در خود دارد. انگار که یک قطره‌‌ احساس را از بالای یک بلندی به درون یک ظرف آب بچکانی، قطره به آهستگی و سر فرصت در آب پخش می‌شود، رد خود را باقی می‌گذارد و شکل می‌دهد و شکل می‌گیرد و به آرامی محو می‌شود، اما طعم آن قطره ی احساس همیشه در آب باقی می‌ماند. انگار که فرصت تمام دنیا را در اختیار دارید. هیچ کس نمی‌داند وقتی سوار آن می‌شوید مقصدش کجاست. همین آلبوم می‌تواند شما را به جایی ببرد و من را به یک جای دیگر. در پرانتز توجه شما را جلب می‌کنم به آهنگ سوم، طولانی‌ترین آهنگ مونو تا به امروز، با مدت زمان حدودا هجده دقیقه.

…ادامه دارد.

Save

Save

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و هشتم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

alcest

Alcest – Kodama

«کوداما» عنوان پنجمین آلبوم گروه پست متال فرانسوی، «آلسست»، محصول 2016 است. آنها در آلبوم قبلی تا آنجا که توانسته بودند از موسیقی پست متال فاصله گرفته و به پست راک نزدیک شده بودند: ملودی‌های عمدتاً آرام همراه با سافت وکال در بعضی از آهنگها. حالا و در آلبوم جدید آلسست دوباره، البته نه به اندازه‌ی قبل، به سمت موسیقی پست متال بازگشته است. هارش وکال، آن چیزی که عمدتاً در ژانر بلکگیز می‌شنویم، در این اثر نقش پررنگی را ایفا می‌کند. عنوان آلبوم، کوداما، در فرهنگ بومی ژاپن به معنای روحی‌ست که در درختها ساکن می‌شود و آلسست برای ساخت این اثر از فیلم «شاهزاده مونونوکه»، اثر هنرمند مشهور ژاپنی، «هایائو میازاکی»، الهام گرفته است و در کل می‌توان آن را بعنوان یک کانسپت آلبوم در خصوص تقابل جهان طبیعی و دنیای انسان‌ها دانست. نتیجه آنکه: این یک اثر تمیز، زیبا، پیچیده، جذاب، سیاه و دوست داشتنی است. تجربه‌اش کنید.

poets-of-the-fall

Poets of the Fall – Clearview

«دید واضح» عنوان هفتمین آلبوم گروه فنلاندی، «پوئتس آو د فال»، محصول 2016 است. من چندان این گروه را منظم پیگیری نکرده‌ام و به گمانم تک و توک آلبوم‌های آنها را از دست داده‌ام. چیزی که از آنها در ذهن من ثبت شده بود، یک گروه شسته و رفته‌ی پست گرانج و در بعضی مواقع آلترناتیو راک بود که موسیقی نسبتاً خوبی داشت و می‌شد از شنیدن بعضی آهنگهایش لذت برد. تا اینکه این آلبوم جدید آفتابه را به تمام تصورات ثبت شده در ذهن من گرفت و همه را شست و ریخت دور و آن را با یک گروه پاپ راک بیمزه جایگزین کرد! البته این آلبوم هم چند آهنگی دارد که شنیدنشان خالی از لطف نیست، مخصوصاً آهنگهای ملایمی که صدای «مارکو سارستو» کنترل ماجرا را بر عهده گرفته است، اما آن هم فقط در ژانر پاپ راک. نتیجه آنکه: من که دوستش نداشتم. نتیجه‌گیری با خودتان.

epica

Epica – The Holographic Principle

«قاعده‌ی هولوگرافیک» عنوان هفتمین آلبوم گروه مشهور هلندی ژانر سیمفونیک متال، «اپیکا»، محصول 2016 است. این گروه با محور قرار دادن این تفکر که جهان هستی یک هولوگرام است که بصورت دیجیتالی خلق شده، در طول یک سال، 27 آهنگ ساخت که هجده‌تای آن در آلبوم جدیدشان جا گرفت و باقی آثار منتظر انتشار در آینده شد. این آلبوم نیز یک اثر باشکوه و عظیم دیگر از این گروه دوست داشتنی‌ست که با وجود آنکه مدت زمان زیاد آن شاید کمی خسته کننده باشد، اما در نهایت تمامی آهنگها جذابیت خاص خود را برای شنیدن دارند. احساس می‌کنید که برای ساخت این آلبوم و ضبط آن ده‌ها نفر حضور دارند! همه چیز شلوغ است و در عین حال هر چیزی در جای خود قرار گرفته است. این آلبوم از دو سی‌دی تشکیل شده که به شکل کاملاً محسوسی هر کدام حال و هوای خاص خود را دارند. اولی فضایی سیمفونیک متال و دومی کاملاً آکوستیک. نتیجه آنکه: این شکوه و عظمت را تجربه کنید.

riverside

Riverside – Eye of the Soundscape

«چشم گوش سپار» عنوان به اصطلاح هفتمین آلبوم گروه مشهور پراگرسیو راک لهستانی، «ریورساید»، محصول 2016 است. این آلبوم در اصل یک آلبوم استودیویی مستقل به شمار نمی‌رود، بلکه از مجموع سیزده آهنگ آن که در دو سی‌دی پخش شده‌اند، تنها چهار ترک آن جدید هستند و مابقی بازنوازی، میکس، دمو و یا تغییر یافته‌ی آهنگهای قبلی آنها از آلبوم‌های گذشته‌شان است. همچنین این مجموعه آخرین اثری‌ست که گیتاریست درگذشته‌ی گروه، پیوتر گرودزینسکی، در آن حضور دارد. اصطلاح Soundscape یک چیزی شبیه Landscape است! با این تفاوت که آن چشم‌انداز تصویری معنی می‌دهد و این یکی چون اصطلاح فارسی برایش نمی‌توان یافت، واژه‌ی «گوش سپار» را برایش می‌گذارم. مشابه همان چشم انداز، ولی برای موسیقی است. وقتی موسیقی را گوش می‌کنیم، هر جزء آن، تغییر تمپوها، تغییر ملودی، منظره‌ای را در ذهن ما تداعی می‌کنند که از کنار هم قرار دادنشان نتیجه می‌گیرم که یک آهنگ زیباست یا نه. این را همان ساندسکیپ می‌گویند. اثر تازه منتشر شده‌ی ریورساید حال و هوایی کاملا متفاوت از قبل دارد. موسیقی پراگرسیو راک جای خود را داده است به الکترونیک و داون تمپو، با فضاهای بعضاً امبینت. مطمئن باشید که اگر ندانید این آلبوم اثر آنهاست، خالقش را با شنیدن نمی‌توانید تشخیص دهید. نتیجه آنکه: این گروه نیاز به توصیه کردن ندارد. خودتان تکلیف را می‌دانید!

the-seven-mile-journey

The Seven Mile Journey – Templates for Mimesis

«الگوهای تقلید» عنوان چهارمین آلبوم گروه پست راک دانمارکی «سون مایل جورنی»، محصول 2016 است. موسیقی آنها چیز عجیب و غریب و هیجان انگیزی‌ست! در تمام آلبوم‌هایشان آنقدر با حوصله و با دقت و سر فرصت، آجر به آجر، همه چیز را روی هم می‌گذارند و از جز به کل و از هیچ به همه چیز می‌رسند که اشک مخاطب را از شوق و هیجان در می‌آورند. آلبوم جدید نیز از همین قانون پیروی می‌کند. آلبومی متشکل از تنها 5 ترک که مدت زمان دو تای آنها بیشتر از 20 دقیقه است! آهنگها به شکلی در مغز شما فرو می‌روند که بعد از گذشت مدت زمان طولانی و اتمام‌شان، هنوز شنیده می‌شوند! هنوز طنین‌شان در گوش‌تان زنگ می‌زند. موسیقی آنها سادگی و قدرت عجیبی دارد و آلبوم جدیدشان به اوج رسیدن این توانایی را به اجرا می‌گذارد. نتیجه آنکه: در این سفر هفت مایلی با آنها همراه شوید!

بهترین‌های 2014 از نگاه آل‌ب‌وم – 2

بردیا برجسته نژاد: در پست قبلی شماره‌های 25 الی 30 فهرست بهترین‌های سال از نگاه این وبلاگ (کلیک کنید) را خواندید. و حالا ادامه‌ی لیست:

25One Star Closer - Another Shape Of Purity
One Star Closer – Another Shape of Purity

شاید کمتر نام کشور بلاروس را در دنیای موسیقی شنیده باشید. اجازه بدهید ولادیسلاو پتکویچ را به شما معرفی کنم. این هنرمند جوان بلاروسی پروژه‌ای تک نفره دارد با عنوان One Star Closer، که تلفیقی‌ست از موسیقی پست راک و امبینت. او فعالیتش را از سال 2009 آغاز نمود و در سال 2011 اولین آلبومش را با عنوان The Oceans We Are Drowned In منتشر کرد. این آلبوم توانست در فضای مجازی توجه علاقه‌مندان پست راک را به خود جلب کرده و نقدهای مثبتی را به همراه داشته باشد. دومین آلبوم او با عنوان Another Shape of Purity از فضای سیاه و تیره‌ی حاکم بر اولین آلبومش فاصله گرفته و سعی کرده فتیله‌ی امبینت را کمی پایین بکشد تا بیشتر در پست راک فرو برود. تقابل گیتار و پیانو از آهنگی به آهنگ دیگر قابل توجه است، بطوری که وقتی هرکدام فضا را در دست می‌گیرند، کاملا آن را به تصاحب خویش در می‌آورند. این آلبوم اثری تمیز و جذاب است که آینده‌ی درخشانی را برای پتکویچ رقم خواهد زد.

24Natalie Merchant - Natalie Merchant
Natalie Merchant – Natalie Merchant

بانوی عالیقدر، ناتالی مرچنت، لطف کرده و بعد از گذشت چهار سال از آلبوم قبلی، اثر جدیدی را هم‌نام با خودش، منتشر کرده‌ است. این آلبوم ششمین اثر انفرادی این هنرمند، بعد از جدایی از گروه 10000Maniacs، به حساب می‌آید که برای اولین بار، بعد از آلبوم سال 2001، تمام آهنگهایش مختص همین آلبوم و توسط مرچنت نوشته شده است (در این 13 سال او یا آثار دیگران را کاور کرد و یا مشغول بازخوانی موسیقی کودکان بوده).حالا دیگر ناتالی مرچنت پنجاه سالگی را رد کرده، صدای او جادویی‌تر از همیشه شده است و می‌تواند مانند همیشه عشقی همراه با درد را به شما هدیه‌ کند. به جرات می‌توان گفت که این بهترین آلبوم انفرادی مرچنت تا به امروز است. موسیقی او پرسه زدنی در فضای فولک با نگاهی از دور دست به موسیقی گاسپل است. با این وجود مرچنت هیچوقت خمیرمایه‌ی موسیقی پاپ را فراموش نکرده است و شاید همین باعث شده او نزد علاقه‌مندان اکثر ژانرها محبوب باشد.

23The Pineapple Thief - Magnolia
The Pineapple Thief – Magnolia

گروه انگلیسی The Pineapple Thief جزو آن دسته از گروه‌های کم حاشیه و بی دردسر موسیقی پراگرسیو راک است. هرچند آنها را نمی‌توان بطور کامل پراگرسیو دانست و همیشه می‌توان در آثارشان ردی از موسیقی ایندی و آلترناتیو را نیز شنید، اما این مسئله چندان برای اعضای گروه اهمیت ندارد، بطوری که در مصاحبه‌ای عنوان کرده‌اند که هدفشان فقط تولید موسیقی خوب است و مهم نیست حاصل آن راک باشد یا پراگرسیو، عامه پسند باشد یا خاص. دهمین آلبوم آنها با عنوان Magnolia پا را از این فراتر گذاشته و بطور کاملا آشکاری موسیقی پراگرسیو را به حاشیه رانده است. این را بگویم که با وجود آنکه کمتر گروه پراگرسیو راکی را می‌توانید پیدا کنید که در طول 15 سال، 10 آلبوم منتشر کرده باشند، اما بروس سورد، رهبر گروه، هنرمند سختگیری‌ست که بعنوان مثال تنها بخاطر راضی نبودن ماحصل آلبوم چهارم در سال 2004، آن را بطور کامل از اول ضبط و میکس کرد و آن را در سال 2005 منتشر نمود. پس بدانید که این کثرت از سر بی‌حوصلگی نیست و حاصل خلاقیت آنهاست.

22Alcest - Shelter
Alcest – Shelter

پروژه‌ی تک نفره‌ی Alcest، معجونی‌ست جادویی، اثر هنرمندی فرانسوی به نام استفان پات، با نام هنری نژ (Niege به معنی برف). هر آلبومی که از او منتشر می‌شود آنقدر با کارهای قبلی‌اش متفاوت است که انگار هر بار در مدت زمان بین دو آلبوم تحولی تازه در او شکل می‌گیرد. چهارمین آلبوم او با عنوان Shelter نه حال و هوای موسیقی بلک متال را دارد و نه وارد فضاهای فولک متال شده است. بلکه اینبار با موسیقی پست راک با کلام، شوگیز و حتی در بعضی قسمتها موسیقی دریم پاپ طرف خواهید بود. این آلبوم پر است از روشنی و نور. انگار که هر آهنگ موسیقی متنی باشد برای طلوع آفتاب. با هر ترک یک جای منحصر بفرد ایستاده‌اید، روی یک برج، بالای کوه، در میان یک دشت، در کنار دریا. اما هر کجا که باشید، همچنان یک چیز وجه تشابه تمام آهنگهاست: شما به تماشای طلوع آفتاب ایستاده‌اید. می‌توانید با این آلبوم موسیقی پست راک را همراه با امید تجربه کنید. اتفاقی که معمولاً در این ژانر رخ نمی‌دهد.

21???
The Black Keys – Turn Blue

حالا دیگر گروه آمریکایی The Black Keys و موسیقی اعجاب انگیزشان، بصورت نماد و معیاری برای سنجش ژانر بلوز راک تبدیل شده است. هشتمین آلبوم آنها با عنوان Turn Blue را می‌توان موفقترین آلبوم آنها تا به امروز دانست، زیرا که این اولین آلبوم آنهاست که توانست جایگاه نخست را در آمریکا و استرالیا تصاحب کند. جالب اینجاست که بدانید این آلبوم یکی از معدود آلبومهای مشترک در اکثر لیستهای بهترین آلبومهای سال 2014 است! رولینگ استونز در لیست خود آن را بعنوان سومین آلبوم برتر سال معرفی کرده، موجو در فهرست 50تایی خود جایگاه 34 را به آن داده، تلگراف رتبه‌ی 11 و همچنین کیو شماره‌ی 41. این را اضافه کنم، هرچند که قبول داریم این گروه همین جایی که هست بهترین جاست و تغییر چندان برازنده‌اش نیست، با این وجود این آلبوم نسبت به شاهکار قبلی، El Camino کمی ضعیفتر است و نتوانسته زیبایی و ظرافت آن را تکرار کند، که البته ما آن را نیز به بلک کیز بودنش می‌بخشیم!

… ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: