آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: katatonia

بهترین‌های 2016 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 5

بردیا برجسته نژاد: به 10 آلبوم برتر فهرست بهترین‌های 2016 رسیدیم. شماره‌های 10 تا 6 را با هم مرور می‌کنیم.

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

10katatonia-the-fall-of-hearts
Katatonia – The Fall of Hearts

«کاتاتونیا»ی دگرگون شده تا حدودی شنونده را به یاد «آناتما»ی دگرگون شده می‌اندازد و چرخش هر دو از دووم/دث متال تا حدودی نتیجه‌ی یکسانی به سمت پراگرسیو راک داشته است. اما کاتاتونیا دو مزیت ویژه نسبت به آناتما دارد: اول آنکه صدای «یوناس رنکس» جذابیت بسیار بیشتری نسبت به صدای «وینسنت کاوانا» دارد، دوم آنکه کاتاتونیا به شکل کاملاً هوشمندانه‌ای از موسیقی گاتیک نیز در آثارش استفاده می‌کند. آلبوم جدیدشان شمع روشنی در فضای تاریک یک اتاق است! فضاسازی‌های عموماً غمگین، ملایم، خسته و اندوهگین که با صدای لطیف و گیرای رنکس تزئین می‌شوند. حالا دیگر آنها هیچ شباهتی به کاتاتونیای سال‌های دور ندارند. با وجود تغییر در ساختار گروه و حضور گیتاریست و درامر جدید در ترکیب آن، یوناس رنکس در نقش رهبر، مغز متفکر و آهنگساز اصلی، کاتاتونیا را مقتدرانه در مسیری که آلبوم به آلبوم شفاف‌تر، قوی‌تر و منسجم‌تر می‌شود هدایت می‌کند و تسلیم تکرار و درجا زدن نمی‌شود.

پیش از این آلبوم Dead End Kings از کاتاتونیا را در جایگاه 8 از بهترین‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

09tales-of-murder-and-dust-the-flow-in-between
Tales of Murder and Dust – The Flow in Between

سر جایتان بشینید! نه! دراز بکشید! قرار است به سفری برویم در تاریک‌ترین عمق و عمیق‌ترین تاریکی، به افکار پنهان شده‌، به جایی که زمان می‌ایستد، به جایی که امید و روشنایی تبدیل می‌شوند به خاطراتی پوسیده. وقتی به جدیدترین اثر «تیلز آو مردر اند داست» گوش می‌کنید، باید حواس‌تان به چیزهایی باشد که انتظار آنها را ندارید. باید متوجه باشید که شنیدن این آلبوم عوارض جانبی دارد! ممکن است با توهم همراه باشد، ممکن است شما را افکار سیاه به زیر بکشند، ممکن است برای خودتان یا دیگران خطرناک باشید. موسیقی سایکدلیک راک منحصر بفرد آنها که بازتابی جادویی از موسیقی شوگیز است، بدون خشم، بدون فشار، بدون فریاد، خیلی آرام و ملایم و منظم و روی برنامه، در شنونده نفوذ کرده و او را از پای در می‌آورد و درازکش می‌کند. شنیدن این آلبوم جان می‌دهد برای مرگ رویاها و تولد کابوس‌ها. در جایی کسی در خصوص این آلبوم نوشته بود: «قبل از شنیدن این آلبوم مطمئن شوید که کسی در زندگی دارید که منتظر شماست! چون ممکن است هیچوقت از این سفر باز نگردید»

پیش از این آلبوم Hallucination of Beauty از تیلز آو مردر اند داست را در جایگاه 5 بهترین آلبوم‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

08steven-wilson-4-12
Steven Wilson – 4 1/2

با وجود اینکه «چهار و نیم» یک مینی آلبوم به حساب می‌آید، اما همیشه باید «استیون ویلسون» را بعنوان یک استثنا در نظر گرفت! برای همین آخرین اثر او در این فهرست گنجانده شده است. ویلسون در این اثر آهنگهای جامانده از دو آلبوم قبلی‌اش که بخاطر متفاوت بودن حال و هوای‌شان در هیچ کدام جای نگرفته‌اند را جمع کرده و به عنوان یک اثر مستقل منتشر کرده است. این در حقیقت باید یک B-Side باشد، اما نتیجه چیزی‌ست که کیفیت‌ش از هزاران  A-Side بالاتر است! ویلسون خستگی ناپذیر است! تمامی ندارد! ذوق و هنر و موسیقی از او فوران می‌کند. مانند چشمه‌ای‌ست که که مدام در حال جوشیدن است. او در این اثر، همانطور که انتظار می‌رود، تفاوت خاصی با دیگر آثار سولوی خود ندارد و این یعنی همه پذیرفته‌اند که از این بهتر، قوی‌تر، حرفه‌ای و کامل‌تر ممکن نیست.

پیش از این آلبوم Hand. Cannot. Erase از ویلسون را در جایگاه 22 بهترین‌های سال 2015 (+)، آلبوم The Raven That Refused to Sing را در جایگاه 2 بهترین‌های سال 2013 (+) و آلبوم Grace for Drowning را در جایگاه 3 بهترین‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).  همچنین مطلب کاملی از همین مینی آلبوم جدیدش (+) و گزارش مفصلی از کنسرتی که برای انتشار آن برگزار شد نوشته‌ام (+).

07the-dear-hunter-act-v-hymns-with-the-devil-in-confessional
The Dear Hunter – Act V: Hymns with the Devil in Confessional

موسیقی پراگرسیو راک، آنجا که تنه می‌زند به موسیقی سیمفونیک راک، با آن فضاسازی‌های اعجاب انگیز و سازبندی‌های خارق‌العاده، جان می‌دهد برای خلق یک کانسپت آلبوم. و باور کنید که «دیر هانتر» یکی از برترین‌های تاریخ موسیقی در خلق کانسپت آلبوم است. او در جدیدترین اثر خود به صحنه‌ی پنجم از نمایش شش قسمتی‌اش رسیده است. داستانی که در ابتدای قرن 20 آغاز می‌شود و تولد، زندگی و مرگ ناگهانی پسری به نام دیر هانتر را روایت می‌کند. شما یک آلبوم را گوش نمی‌کنید! شما یک داستان، یک صحنه‌ی نمایش، را می‌شنوید! شما برای دیدن ماجراها به چشمانتان احتیاج ندارید. موسیقی به قدری قدرتمند، جذاب، تاثیرگذار و کامل است که روایت را به تنهایی کامل می‌کند. این آلبوم ترک بد یا معمولی ندارد. همه چیز یا در حد کفایت خوب است، یا در حد نهایت عالی‌ست. اگر این را بخواهیم با قسمت‌های قبلی این داستان مقایسه کنیم، بی‌شک این اثر برای‌تان قوی‌ترین آنها خواهد بود.

پیش از این آلبوم Act IV: Rebirth in Reprise از دیر هانتر را بعنوان بهترین آلبوم سال 2015 معرفی کرده‌ام (+).

06swans-the-glowing-man
Swans – The Glowing Man

حالا دیگر «سوانز» آن سوانز قدیمی دهه هشتاد که با ترکهای طولانی، با چیزی که چندان شبیه آهنگ نبود و بیشتر فضاسازی موسیقیایی مبهم و تاریک بشمار می رفت که سر و تهش را نمی‌شد پیدا کرد، نیست. حالا سوانز بیمار است! مالیخولیا دارد! جنون دارد و جنون‌آمیز است! آخرین آلبوم آنها، یک اثر دو ساعته، یک شاهکار کم نظیر، یک تلفیق استثنایی از پست راک، اکسپریمنتال، امبینت، درون، نویز، جنون، سرگشتگی، افسارگسیختگی و مالیخولیاست. انگار که به یک معبد، به جایی بالای کوه، بالاتر از ابرها، رفته باشید و نشسته باشید روی سنگ فرش سرد، چشمایتان را بسته و گوش‌هایتان را تا انتها باز  کرده باشید، «مایکل گیرا»، رهبر سوانز برایتان موعظه کند، با صدای مریضش، با صدایی که با آن بازی می‌کند، جملات مختصری را بارها و بارها تکرار کند و شما لحظه به لحظه سنگین‌تر و دیوانه‌تر بشوید. این آلبوم یک دهن‌کجی به تمام آنهایی بود که فکر می‌کردند سوانز در حلقه تکرار گرفتار شده و دیگر بهتر از آلبوم قبلی نمی‌شود!

پیش از آلبوم To Be Kind از سوانز را در جایگاه 5 بهترین‌های سال 2014 قرار داده‌ام (+)

… ادامه دارد.

Save

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی چهاردهم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Ihsahn

Ihsahn – Arktis

«شمالگان» عنوان ششمین آلبوم انفرادی هنرمند مشهور نروژی، «ایشا»، محصول 2016 است. اگر سن و سال و البته سلیقه‌تان به موسیقی بلک متال دهه 90 قد بدهد، حتماً با گروه بسیار مشهور Emperor آشنایی دارید. این گروه در سال 1991 فعالیت خود را آغاز و پس از گذشت ده سال و انتشار چهار آلبوم، در سال 2001 منحل شد. «ایشا»، رهبر گروه امپرور، اولین آلبوم انفرادی خود را در سال 2006 منتشر کرد. واژه‌ی انفرادی را کمی بیشتر از حد معمول جدی بگیرید! چرا که او فقط یک درامر مهمان دارد که در استودیو همراهی‌اش می‌کند. و خود به عنوان آهنگساز، تنظیم کننده، وکالیست، گیتاریست، بیسیست و کیبوردیست باقی وظایف را به دوش می‌کشد. موسیقی ایشا بعد از امپرور کمی تعدیل یافته و در این آلبوم هم مانند گذشته بیشتر با موسیقی پراگرسیو متال طرف هستیم. نتیجه آنکه: اگر متال برایتان ارزشمند است، نمی‌توانید از این آلبوم صرفنظر کنید.

CASTLE DONINGTON, UNITED KINGDOM - JUNE 13: Rob Zombie performs on Day 1 of the Download Festival at Donington Park on June 13, 2014 in Castle Donington, England. (Photo by Neil Lupin/WireImage)

Rob Zombie – The Electric Warlock Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser

آلبومی که عنوانش را در بالا می‌خوانید (که حال چیدن کلمات و ترجمه‌ی فارسی معقول برایش را ندارم!) ششمین آلبوم استودیویی هنرمند مشهور دنیای موسیقی و سینما، آقای «راب زامبی»، محصول 2016 است. زامبی ادعا کرده که این جدی‌ترین و سنگین‌ترین هیولای موسیقی او تا به امروز است. اصولاً راب زامبی جزو آن دسته از هنرمندان شجاع و پرادعا بشمار می‌رود. این را هم می‌توان از فیلمهای متفاوتی که ساخته تشخیص داد، و هم از ادعایی که در خصوص آخرین آلبومش دارد! این اثر هم یکی دیگر از سیرکهای اینداستریال متال این هنرمند است که چندان وجه تمایزی با آثار گذشته‌اش ندارد. در این آلبوم مثل همیشه (البته به جز ترک آخر) مدت زمان هیچکدام از آهنگها حتی به سه دقیقه هم نمی‌رسد! زامبی همچنان بی‌حوصله‌ است و چندان تمایلی به پرداخت بیشتر ندارد و همین باعث می‌شود من نتوانم ارتباط لازم را با آثار او برقرار کنم. با این حال باز هم می‌توان از همان چند دقیقه هم لذت برد. نتیجه آنکه: این دیوانه را باید شنید، فیلمهایش را باید دید، هرچند که قبل از رسیدن به اوج آهنگ تمام شود.

Wild Belle

Wild Belle – Dreamland

«سرزمین رویا» عنوان دومین آلبوم گروه سایکدلیک پاپ آمریکایی، «وایلد بل»، محصول 2016 است. این خواهر و برادر دوست داشتنی با اولین آلبومشان حسابی دلبری کردند و حالا آلبوم دوم آنهاست که یک سر و گردن بهتر از اثر قبلی از آب در آمده است. موسیقی آنها جزو آن دسته از آثار موسیقی پاپ است که نه تنها از شنیدنش احساس بیهودگی نمی‌کنید، بلکه آرامش خاصی شما را در بر خواهد گرفت. این از آن آلبومهای ساده و غیر پیچیده‌ای است که حرف خاصی نمی‌توان در موردش زد. فقط باید گوشش داد! نتیجه آنکه: واضح است! این آلبوم را گوش کنید.

James Blake

James Blake – The Colour in Anything

«رنگ در هر چیز» نام سومین آلبوم هنرمند جوان انگلیسی، «جیمز بلیک»، محصول 2016 است. اینکه دقیقاً ژانری که بلیک کار می‌کند را باید چه نامید خود جای بحث دارد. می‌توان رد پای الکترونیک، سول، داون تمپو، داب استپ، حتی آی‌دی‌ام را در آثار او پیدا کرد و با این حال همچنان تردید داشت که آن را باید چه چیزی نامید. سومین آلبوم او، با وجود آنکه هفده آهنگ درست و حسابی و مدت زمانی نزدیک به 76 دقیقه دارد، اما به اندازه‌ی دو اثر قبلی او با استقبال در چارتهای مختلف مواجه نشده است. این اثر به مراتب تیره‌تر، مینیمال‌تر و خسته‌تر از دو آلبوم قبلی‌ست و شاید همین امر سبب جذب کمتر مخاطب عام به آن باشد. نتیجه آنکه: این آلبوم برایتان یکی از پر شنیده شده‌ترین آلبومهای سال 2016 خواهد شد.

Katatonia

Katatonia – The Fall of Hearts

«سقوط قلبها» عنوان جدیدترین شاهکار گروه پراگرسیو راک سوئدی، «کاتاتونیا»، محصول 2016 است. این اولین آلبوم آنها طی چهار سال اخیر و پس از تعویض درامر و گیتاریست گروه است. در این سال‌ها کاتاتونیا همان مسیری که زمانی آناتما آن را بسیار سریع طی کرد را به آرامی و با حوصله می‌گذارند و امروز به جایی رسیده که هیچ ردی از موسیقی دووم و دث متال در آثارش پیدا نمی‌شود و حالا کاملاً می‌توان آنها را یک گروه فوق العاده‌ی پراگرسیو راک نامید. به شخصه، با وجود اینکه همیشه و از بسیار قدیم، طرفدار شدید این گروه بوده‌ام، اما این تغییر در ژانرشان را بسیار می‌پسندم. نتیجه اینکه: شما هم گوش کنید. شما هم خواهید پسندید.

بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 5

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره‌های 30 الی 26) را اینجا ، قسمت دوم (شماره‌های 25 الی 21) را اینجا ، قسمت سوم (شماره‌های 20 الی 16) را اینجا و قسمت چهارم (شماره‌های 15 الی 11) را اینجا بخوانید.

 

Zero Absolu - Aut¢mn10
Zero Absolu – Autømn

Zero Absolu یک پروژه‌ی انفرادی فرانسوی‌ست. البته شاید بهتر باشد مانند خود او از واژه‌ی «تنها و منزوی» استفاده کنیم. موسیقی او روی دیگر موسیقی پست راک است، گذشتن از مرز تعقل و ورود به دنیای دیوانگی. آن چیزی که می‌شنوید پر از خشم، تنفر، درد و اعتراض است. یکی از مهمترین ویژگی‌های او اجراهای زنده‌ی بینظیری‌ست که برنامه‌ریزی می‌کند. استفاده خلاقانه از نور و تصاویر پخش شده روی دیوار یکی از مهمترین عوامل بازتاب روحیات درونی اوست. جدیدترین اثرش با عنوان Autømn همان چیزی‌ست که از آن می‌ترسید! انگار که افسار همه چیز از دستتان در رفته است. انگار که با یک دنیای افسارگسیخته روبرو هستید. این آلبوم می‌تواند به جای آنکه به شما سواری دهد، سوارتان شود. کمی نزدیک بشوید، به عمق ماجرا نگاه کنید، این آلبوم مریض است! اما شما نمی‌توانید کاری برای آن بکنید. شما فقط آنجا هستید تا ناظر درد کشیدن و افول و عروج آن باشید. او پیش از این یک دابل آلبوم با عنوان Dans les bras de Morphée) In Morpheus arms) در سال 2010 دارد و یک کانسپت آلبوم به نام (du vide au néant… (emptiness to the void درسال 2007 منتشر کرده است.

 

Shearwater - Animal Joy09
Shearwater – Animal Joy

موسیقی ایندی راک ذائقه‌ی سختگیرانه‌ی من را بیش از اندازه برانگیخته می‌کند. ایندی راک می‌تواند در حین خوب بودن کاملا نیز معمولی باشد. بر همین اساس هیچوقت Shearwater را درست و حسابی دوست نداشته‌ام. نمی‌توانم بپذیرم که از آلبوم Rook بعنوان یک شاهکار یاد می‌شود وThe Golden Archipelago را با The Final Cut پینک فلوید مقایسه می‌کنند. Shearwater برایم قابل قبول است و البته قابل قبول بودن عادی‌ترین قضیه در موسیقی ایندی راک به حساب می‌آید. اما اینبار آنها با آلبوم هفتم خود، Animal Joy، آنقدر حرفه‌ای و قوی ظاهر شده‌اند که باید ناشنوا بود تا آنها را دوست نداشت. حالا دیگر بعد از جدایی ویل شف از گروه و همه کاره شدن جاناتان میبرگ انگار حتی میبرگ هم پخته‌تر و حرفه‌ای‌تر شده است. حالا دیگر نه تنها بازی با صدایش برایم آزار دهنده نیست، بلکه جذاب و هیجان انگیز هم بنظر می‌رسد. کم پیش می‌آید یک آلبوم بتواند نظرم را به کل نسبت به یک گروه تغییر دهد، اما ‌Shearwater در آلبوم جدید خود حتی یک آهنگ را هم حرام نکرده است. این آلبوم یکی از بهترین‌هاست و شاید بهترین آلبوم ایندی راک سال 2012 باشد. انتظاری که از هر گروهی داشتم، جز Shearwater.

 

Katatonia - Dead End Kings08
Katatonia – Dead End Kings

اینکه من علاقه چندانی به ژانر دث و بلک متال ندارم، جدا از دلایل سلیقه‌ای، یک توضیح کاملا مشخص دارد: گروه‌های دث متال زیادی بوده‌اند که سبکشان را عوض کرده‌اند، اما هیچ گروهی را پیدا نمی‌کنید که از سبک دیگری به سراغ دث متال بیاید! یکی از بهترینهای این تغییر سبک گروه سوئدی Katatonia‌ست که حالا می‌توان او را بعنوان یکی از برترین‌های موسیقی گاتیگ و دووم متال معرفی کرد. نهمین آلبوم کاتاتونیا با عنوان Dead End Kings شاهکار دیگری در پرونده‌ی این گروه است. آلبومی که می‌توانید در پهنا و ژرفای آن بی‌هیچ ترسی غوطه‌ور شوید. این یک اثر استثنایی‌ست، چیزی که تا به امروز جوناس رنکسه، خواننده و آهنگساز و ترانه‌سرا و رهبر گروه، تا به این حد در آلبومهای دیگر به آن نرسیده بود. این را هم بد نیست بدانید که در آهنگ دوم سیلژ ورگلند، خواننده‌ی فعلی گروه The Gathering (همان گروهی که پیش از این آنک ون گیرزبرگن معروف خواننده‌اش بود) بعنوان خواننده مهمان حضور دارد. آنها در حال حاضر درگیر برگزاری تور مشترکی با دو گروه Alcest و Junius هستند که از نوامبر شروع شده و در اروپا خواهد چرخید.

 

A Whisper In The Noise - To Forget07
A Whisper in the Noise – To Forget

اسم این پروژه‌ دو نفره A Whisper in the Noise است، یعنی «نجوایی در قیل و قال». این زیباترین و پرمعنی‌ترین اسمی‌ست که آنها می‌توانستند برای این گروه انتخاب کنند. موسیقی آنها مانند نجوا و زمزمه‌ای‌ست که تار و پودتان را در می‌نوردد، فارغ از آن چیزی که در اطرافتان حس می‌کنید، به دور از تمام قیل و قالی که در دنیا وجود دارد. آلبوم جدید آنها، To Forget، به راستی که برای فراموشی‌ست. برای پشت سر گذاشتن هر آن چیزی که بوده و خلق دنیایی جدیدی از مهمترین عنصر دنیا: «آرامش». صدای ویالن و ویالن سل و کیبورد و پرکاشن در فضا موج می‌زند، انگار که هر کدامشان پروانه‌ای‌ست که پیش روی شما به رقص درآمده‌اند. هرچند می‌توان آنها را کمی امبینت، کمی پست راک و حتی اندکی ایندی راک دانست، اما این دقیقا همان چیزی‌ست که به آن Art Rock می‌گویند. شاید با تعصب بگویید آرت راک را باید با No-Man (یکی از پروژه‌های جداگانه‌ی استیون ویلسون) شناخت. اما از من بشنوید، آرت راک همین است که در گوش شما نجوا می‌شود. اگر هم همین نیست، باید همین باشد! این آلبوم می‌تواند ساعتها من را به خودش مبتلا کند بدون آنکه متوجه گذر زمان بشوم.

 

06Sinead O'Connor - How About I Be Me (And You Be You)
?(Sinéad O’Connor – How About I Be Me (And You Be You

موسیقی شیند اوکانر مظهر عشق است، اگر که عاشق باشد و نماد اعتراض، وقتی که عصبانی باشد. نهمین آلبوم اوکانر بزرگترین و مهمترین معیار را برای قرار گرفتن در لیست بهترین آلبومهای سال 2012 دارد: شیند اوکانر همچنان شیند اوکانتر باقی مانده، با همان قدرت و جسارت و با همان زیبایی و ایجاز. انگار که شما می‌توانید به دور از هر نگرانی به صدایش پناه ببرید، می‌توانید پشت صلابت Take off Your Shoes پنهان شوید و لطافت Reason with Me را در آغوش بکشید. انگار که می‌توانید Queen of Denmark را به بازی بگیرید و V.I.P را برای گرم شدن به روی خود بیاندازید. حالا مدتهاست که اوکانر 46 ساله سر و صدای تازه‌ای در مورد حقوق زنان و آزار کودکان و جنگ و همجنسبازی به راه نیانداخته است. او دیگر فعالیتهای سیاسی و اجتماعی‌اش را بدون جنجال به پیش می‌برد، اما با این وجود همچنان لحن اعتراضی خود را در موسیقی‌اش حفظ کرده است و هنوز از عصیان و اعتراض و مبارزه و برخواستن و می‌گوید. در یک کلام: دنیا به اوکانر و به این آلبوم نیاز دارد. بهتر است پستی که پیش از این در مورد این هنرمند و این آلبوم نوشته‌ام را (اینجا) بخوانید.

…ادامه دارد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: