آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 2

بردیا برجسته نژاد:  (26 الی 30)    (21 الی 25)    (16 الی 20)    (11 الی 15)    (06 الی 10)    (01 الی 05)

25
Nightwish – Endless Forms Most Beautiful

26 Nightwish - Endless Forms Most Beautifulگروه فنلاندی «نایت ویش» تا به امروز دستخوش دگرگونی‌های فراوانی شده که مهمترین‌ آنها جدا شدن تاریا تورونن، با آن صدای طلایی‌اش، و پیوستن انت اولزون به این گروه است. و حالا هشتمین آلبوم این گروه با عنوان عجیب «اشکال بی‌پایان زیبا‌ترین»، اولین اثر این گروه با خواننده‌ی سوم و جدید، فلور یانسن، است. آلبومی که برای اولین بار در تاریخ فعالیت این گروه، دارمر خود، یوکا نوالاینن، را بدلیل ابتدا به اینسامنیای (بی‌خوابی) شدید به همراه ندارد. این آلبوم جذاب و دوست داشتنی الهام گرفته از نظریات چارلز داروین، بخصوص کتاب «خاستگاه گونه‌ها»، است (عنوان عجیب آلبوم نیز از متن این کتاب انتخاب شده است). این همان «نایت ویش» تکراری و همیشگی است. همان آش رشته‌ی دست پخت مادربزرگ که با وجود تکراری بودنش، همیشه و هر بار می‌توان از چشیدن طعم فوق‌العاده‌اش لذت فراوان برد!

24
Ludovico Einaudi – Elements

25 Ludovico Einaudi - Elementsپیانیست چیره دست ایتالیایی ژانر نئوکلسیکال، «لودوویکو اینادی»، در هشتمین آلبوم خود با عنوان «عناصر»، جهان را به بازی گرفته است. محتوی آلبوم الهام گرفته از عناصر موجود در طبیعت است و هر ترک سفر در عنصری خاص برای رسیدن به تکامل را شبیه سازی می‌کند. اینادی در خصوص این آلبوم می‌گوید «من شاهد مرزهای جدیدی بودم – در حد فاصل آنچه می‌دانستم و نمی‌دانم – که مدتها بود می‌خواستم کشف کنم: اسطوره های خلقت را، جدول تناوبی، هندسه اقلیدسی، نوشته‌های کاندینسکی، صدا و رنگ، ساقه چمن وحشی در علفزار، اشکال مختلف در مناظر گوناگون …». این آلبوم نیز دست می‌گذارد روی احساس و تبدیل می‌شود به دریچه‌ای برای دوباره دیدن جهان هستی. اثری لطیف، آرامش بخش و جذاب که پیانو را به دوست داشتنی‌ترین ساز دنیا تبدیل می‌کند.

23
Clutch – Psychic Warfare

23 Clutch - Psychic Warfareموسیقی فانک متال، آنجایی که تنه به موسیقی استونر راک می‌زند، جان می‌دهد برای سرخوشی و سرمستی! هیجان ناشی از این موسیقی نه از روی خشم و نه از روی جنون، بلکه فقط از سر هیجان است. گروه آمریکایی «کلاچ»، استاد در ارائه‌ی این هیجان و سرخوشی، یازدهمین آلبوم خود با عنوان «جنگ روانی» را به فاصله دو سال از آلبوم قبلی خود منتشر کرده است. اگر بخواهید کل آلبوم را یک جا گوش دهید، نیاز به انرژی فرازمینی خواهید داشت! ترکها یک لحظه هم آرامتان نمی‌گذارند و نفستان را می‌گیرند. موسیقی آنها آنقدر منحصر بفرد و در عین حال بدیهی است که به قول یکی از نقدهایی که در خصوص این آلبوم نوشته شده: «چطور ممکن است کسی تا به حال و پیش از این چنین چیزی به ذهنش نرسیده باشد؟!» مواظب باشید! رانندگی با این آلبوم ممکن است کار دستتان بدهد!.

22
Steven Wilson – Hand. Cannot. Erase

22 Steven Wilson - Hand. Cannot. Eraseچهارمین آلبوم سولوی ابرمرد موسیقی پراگرسیو راک، «استیون ویلسون»، با عنوان «دست نمی‌تواند پاک کند»، یک بار دیگر ما را به دنیای اختصاصی این هنرمند دعوت می‌کند. آهنگها صحنه‌ی نمایشی برای عرض اندام ده‌ها ساز مختلف هستند، با این حال به نسبت گذشته سازهای بادی، مخصوصا فلوت و ساکسیفون، کمرنگ‌تر شده‌اند. آلبوم با وجود آنکه فضای پراگرسیو دارد اما بدش نمی‌آید که هر از گاهی تنه به موسیقی پاپ بزند. این اثر را می‌توان تقریبا یک کانسپت آلبوم دانست که نگاه زنانه‌ای به زندگی دارد و از مرگ جویس وینسنت، زن جوان و تنهایی که در آپارتمانش واقع در لندن درگذشت و جسدش بعد از سه سال پیدا شد، الهام گرفته شده است. با وجود اینکه این آلبوم نشان می‌دهد که تقریباً کفگیر استیون ویلسون به ته دیگ خورده، اما باز هم اثر پرقدرتی در ژانر پراگرسیو به شمار می‌آید.

21
Alabama Shakes – Sound & Color

21 Alabama Shakes - Sound and Colorچطور ممکن است که یک گروه 5 ساله‌ی روتس راک، تا این اندازه کار کشته و پر قدرت باشد؟ گروه آمریکایی «آلاباما شیکس» در دومین آلبوم خود نه تنها موفقیت اثر قبلی خود را تکرار کرد، بلکه توانست با ساختارشکنی‌های استثنایی خود، شیوه‌ای نو از موسیقی روتس راک را به نمایش بگذارد. روتس راک ژانری است که با نگاه به ریشه‌های موسیقی فولک، بلوز و کانتری، آنها را به شیوه‌ای نو ارائه می‌کند و «آلاباما شیکس» در آلبوم «صدا و رنگ» پا را فراتر گذاشته و بلوز راکی منحصر به خود را در فضای شوگیز خلق می‌کند. منتقد اکسکلیم، اندرو وارنر، به زیبایی این اثر را «تعمداً عجیب، و به درستی عجیب!» توصیف می‌کند. این آلبوم در بیلبوردهای آمریکا و کانادا توانست رتبه نخست چارت را تصاحب کند و امتیاز 80 از 100 را از منتقدین متاکریتیک بگیرد.

… ادامه دارد.

19 پاسخ به “بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 2

  1. jIMMY 2016/01/02 در 11:29

    جالب اینجاست که نظر شما کلا با نظر کل جهان فرق داره. در حالی که شما می فرمایید که » این آلبوم نشان می‌دهد که تقریباً کفگیر استیون ویلسون به ته دیگ خورده» ولی این آلبوم تبدیل به موفق ترین آلبوم کل دوره کاری ویلسون شد و خودش هم بارها اعتراف کرده که این آلبوم بلوغ کامل کارهایشه. یک نگاهی به فروش آلبوم و تورها و امتیاز های آلبوم (و این نکته که با یک گروه پراگرسیو رو به رو هستید) بکنید منظور من را متوجه میشوید.
    صرفا یه نظر شخصی دوستانه: به نظر من بهتر است کم کم فراموش کنید که ویلسون روزگاری لیدر پورکیوپاین تری بوده و آزادی روح هنرمند او را فراموش نکنید.
    در ضمن من ترجیح میدم به جای اینکه ماهی 100 تا آلبوم گوش بدم یک آلبوم بعضا بارها گوش بدهم تا با آن ارتباط کامل برقرار کنم.
    [کلا نظر شخصی]

    • Bardia Barj 2016/01/02 در 11:47

      اگه نظر کل دنیا رو بخواین در نظر بگیرین که بهترین آلبوم سال برای کندریک لامار (ژانر رپ) بوده. پرفروشترین آلبوم برای ادل بوده، اما به خوبی کار قبلیش نبوده و تیلر سوئیفت موفق ترین چهره سال بوده. مسلماً شما لذت خاص خودتون رو از چندین بار شنیدن یه آلبوم میبرین و این ارتباطی به تعداد آلبومهای شنیده نداره. در هر حال من اگه بخوام با تفکر شما بجای 100 تا آلبوم، یدونه آلبوم رو 100 بار گوش بدم، مسلماً نمیتونم یه وبلاگ داشته باشم و در مورد اون یه آلبوم 100 بار بنویسم. بالاخره یه فرقی بین نوع و حجم گوش کردن منی که وبلاگ مینویسم با شمایی که کامنت میذارین باید باشه (:

      آلبوم ویلسون اگه خوب نبود، توی فهرست بهترینهای سال نمیومد. اینکه این آلبوم موفق ترین کار انفرادی ویلسون بوده شکی توش نیست. اما لزوماً موفق ترین، بهترین نیست. این رو هم اضافه کنم، شما آخر صحبتتون [کلا نظر شخصی] اضافه کردین، من فکر نکنم لازم باشه توی هر پست وبلاگ این مساله رو یادآوری کنم که این وبلاگ هم کاملا نظرات شخصی نویسنده رو بازگو میکنه و از مین استریم جهانی تبعیت نمیکنه.

      ممنونم که بالاخره یه نفر یه کامنتی گذاشت که نظر خودش رو مطرح کنه.

  2. Greeek 2016/01/02 در 15:22

    خوشحالم که امسالم پست بهترینهای سال رو می نویسید.
    Clutch جالب به نظر می رسه، حتما اون آلبوم رو می گیرم. بعضی از کارای استونر راک خیلی مریضن امیدوارم اینم تو اون مایه ها باشه.
    لودویکو اینادی رو گوش ندادم، کارای قبلیشو یه سریا رو گوش دادم زیاد با موسیقیش ارتباط برقرار نکردم، ولی این آلبوم رو حالا که تو لیست بهترینهاست شاید بگیرم.
    و اما استیون ویلسون .. فکر می کردم جایگاهش تو لیستتون خیلی جلوتر باشه. حداقل جزو 10 تا. برای من که جزو معدود آلبوم های سال بود که دوست داشتم. البته کلیت فضای آلبوم و خصوصا کانسپتش اونقدرا هم برای من به شخصه جالب نبود، ولی دید ویلسون رو دوست دارم. اینکه چطور همچین داستانی رو دستمایه نوشتن یه آلبوم قرار میده و ازش الهام میگیره و به یه نوعی بازگو می کنه جالب و قابل توجهه. و البته فارغ از جنبه محتوایی جنبه تکنیکی رو هم فراموش نکنیم، گاتری گوون مطابق معمول فوق العاده ست، مارکو مینه من با اون استایلش آدمو به وجد میاره، و درکل از نظر موسیقیایی یه کار شسته رفته و ارزشمند دیگه رو از این تیم به رهبری ویلسون دیدیم.
    در مورد اینکه گفتید کفگیر ویلسون تقریبا به ته دیگه خورده، یه جورایی می تونم بگم موافقم. البته نیازی به توضیح نیست که هنرمند خلاقیه، ولی کنجکاوم ببینم باز هم با همین تیم همین رویه رو ادامه میده یا وارد یه مسیر دیگه میشه. فعلا که قراره امسال هم یه آلبوم دیگه منتشر کنه. (دل ما که کماکان برای قطارها و قاتل های زنجیره ای تنگ شده!)

    • Bardia Barj 2016/01/02 در 17:09

      اگه دنبال کرده باشی وبلاگ رو کلاً میبینی که از خیلی سال پیش ارادت خودم رو نسبت به استیون ویلسون نشون دادم (اولی پستی که در موردش نوشتم برای سال 2007 هست. یعنی 8 سال پیش. یعنی زمانی که ویلسون هنوز خیلی مونده بود تا اسمش و خودش گنده بشه) اما این دلیل بر این نیست که بخوام از یه چیزی فقط از روی تعصب تعریف کنم. این آلبوم ویلسون هم خوبه. مگه ممکنه نباشه؟! اما مساله اون حسی هست که باید اتفاق بیوفته و نمیوفته. بذار اینطوری حرفم رو بزنم: یه گروهی هست مثل مگادث. دیو ماستین هیچ وقت نه تصمیم گرفته و نه گفته و نه نشون داده که قصد داره سبک کارش رو عوض کنه و مسیر جدیدی رو پیش بره. برای همین هیچوقت ازش انتظار نمیره که یه چیز متفاوتی رو ارائه کنه. اون توی همون چیزی که 30 ساله داره کار میکنه استاده و همین برای منی که طرفدارش هستم کافیه. اما ویلسون همیشه خلاف این بوده. پورکوپاین تری رو بذاریم کنار نو من، بلکفیلد، استورم کروژن، ای ام آی، بیس کامیونیون و تمام کارهای دیگه ای که کرده. این نشون میده که اون همیشه دوست داشته که فضاهای متفاوت رو تجربه کنه و این یکی از بزرگترین شاخصهای هنریشه. این آلبوم چیز جدیدی نسبت به کارهای قبل نداشت. برای همین این عطش شدیدش رو برای منتشر کردن آلبوم با این فواصل کم رو واقعا نمیفهمم. باز هم میگم، این آلبوم عالیه! خوبه! برای همین توی این لیسته. اما بخاطر دلایل بالا جایگاهش یه رقمی نیست.

      • Greeek 2016/01/04 در 01:44

        با صحبتاتون موافقم. فکر نکنم از روی تعصب تعریف کرده باشم.
        منم یه اشاره ای کردم به اینکه با کلیت کار و فضای این آلبوم زیاد حال نکردم. ولی یه جاهایی یه لحظه هایی تو بعضی از ترکهای این آلبوم هست که آدم نمی تونه تحسینش نکنه. اما باهاتون موافقم که چیز جدید و به اون صورت قابل توجهی نسبت به کارای قبلی سولوش نداشت.

        • Bardia Barj 2016/01/04 در 10:18

          من منظورم البته این نبود که شما از روی تعصب حرف زدی. منظورم این بود که من خودم متعصبانه بهش نگاه نمیکنم (:

  3. فرشته 2016/01/02 در 15:46

    سلام،

    وای خدایا اینا کین ،من قط سگاروس رو دوس دارم ،تز اونا بگو لطفا….مرسی

  4. احسان 2016/01/02 در 21:51

    مرسی من نقریبا چند ماهی میشه که به وبلاگتون سر میزنم و پستهاشو میخونم و از اینکه موسیقی خوب رو معرفی میکنید ممنونم .بهترینهای پارسال رو خونده بودم و منتظر بودم که امسال هم اینکارو بکنید که خوشبختانه این حرکت ادامه پیدا کرد
    شخصا البوم استیون ویلسون بهم خیلی چسبید و جزو تاپ تن 2015 بود برای من
    و انتظار داشتم تو لیست شما هم رتبه بهتری داشته باشه هرچند که با توجه به گفته خودتون این یه لیست شخصی هست
    بازم ممنون

  5. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3 | آ ل ب و م

  6. محمد حسین ایزدی 2016/01/03 در 00:20

    از این آلبومها دو تاشو گوش دادم که Nightwish و عمو استیو خودمون بود.
    کلا بعد از رفتن Tarja ,میشه گفت که nightwishافول کرد و تو آلبوم قبلیشونم که فکر میکنم 2012 بود,نبود فلفل تو غذایش احساس میشد و بیشتر نمکی شد.چون صدای خواننده جایگزین به پاپ بیشتر میخورد..با اینحال من آلبوم imaginariumرو دوست داشتم. و این روند هم دوباره تو این آلبوم تکرار شد.آلبوم خوبه.موزیک صافه.ریتما خوبن.ولی باز یه چیز ی کمه.آتش نمیزنه.گرم نیست.نمیپزه.اونم شلاقای tarjaست!!!
    ولی از این گروههمیشه باید انتظار یک اثر خوب رو داشت.
    در مورد آلبوم عمو استیوم باهات موافقم.مثل بادومه تلخه.خاصیت داره اما مزه نداره!

    • Bardia Barj 2016/01/03 در 14:50

      اصولا اون زمان که تاریا توی نایت ویش بود تقریباً نقش چندانی توی ساخت آهنگها نداشت. اما وکالش یه چیز تکرار نشدنیه. سوپرانویی که اون روی موسیقی متال میخوند مو به تن آدم سیخ میکرد. بنظرم به مراتب این خواننده جدیدی که اومده از اونی که قبلاً بود صدای بهتری داره. جالب اینه که من تاریا رو بدون نایت ویش دوست ندارم و آلبوم انفرادی خودش و کارهای که تا الان کرده هیچکدوم برام هیچ جذابیتی نداره.

  7. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 4 | آ ل ب و م

  8. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 5 | آ ل ب و م

  9. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 6 | آ ل ب و م

  10. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 1 | آ ل ب و م

  11. Amin 2016/01/06 در 13:39

    انتظار داشتم آلبوم swallow the sun تو تاپ تن باشه!
    نسبت به shockwave supernova ستریانی هم کم لطفی کردین.
    البته سلکشن شما هم فوق العادس. در کل کاری که میکنید و سایتتون تو ایران واقعا نظیر نداره واقعا ممنون.

    • Bardia Barj 2016/01/06 در 13:55

      آقا الان کامنتت رو چندتا از دوستان بخونن دندون تیز میکنن برای من (((: یعنی من اونقدر با جو ستریانی مشکل دارم که ریشه یابی ماجرا از دستم در رفته.

      گروه Swallow the Sun نیست تو لیست، به جاش A Swarm of the Sun هست. شبیهه دیگه اسمشون. بپذیر از من برادر (:

  12. بازتاب: ½4 – Steven Wilson | آ ل ب و م

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: