آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Archive – With Us Until You’re Dead

بردیا برجسته نژاد: بالاخره جدیدترین ساختهء آرکایو با عنوان With Us Until You’re Dead چند روز زودتر از زمان انتشار رسمی در فضای اینترنت پخش شد (پیش از این از دو آلبوم Lights و Controlling Crowds مفصل نوشته ام). آرکایو را می توان یکی از بی ثبات ترین گروه های موسیقی دانست. سبک کاری آنها از همان ابتدا، آلبوم به آلبوم، آهنگ به آهنگ و لحظه به لحظه در حال تغییر و چرخش بوده و آنقدر طیف گسترده ای را در بر می گیرد که هر کسی با هر نوع نگرشی می تواند عاشقشان شود و از موسیقی آنها لذت ببرد. حالا آرکایو بعد از گذشت 3 سال از بزرگترین پروژه اش، Controlling Crowds، آلبوم جدیدی را منتشر کرده که از بعضی لحاظ حکایت دیگری دارد.

اولین آلبوم گروه در سال 1996 اثری تاریک و استثنایی در ژانر تریپ هاپ بود. اما انتشار سومین آلبومشان، You All Look The Same To Me، و در ادامه آلبوم Noise آنها را تبدیل به ستاره هایی در اروپا کرد و شهرتی برایشان به ارمغان آورد. اما هنوز یک چیز کم بود و آن اینکه آرکایو بدلیل مشکلات قراردادی هیچوقت موفق نشد آلبومی را در زادگاهش، انگلستان، منتشر کند. تمام آلبومهای آنها در کشورهای دیگر پخش و توزیع شد و همین امر باعث شد گروهی با پتانسیل بالا و ویژگی های منحصر بفرد در کشور خودش ناشناخته باقی بماند و حتی در اکثر کشورها تصور کنند آنها فرانسوی هستند. حالا هفتمین آلبومشان شرایط دیگری دارد (هفتمین آلبوم: اگر مجموعهء فیلم Michel Valliant را آلبوم حساب نکنیم و Controlling Crowdsها را یک مجموعه در نظر بگیریم) این اولین آلبوم آنهاست که توسط کمپانی خودشان، Dangervisit Records و در انگلستان منتشر می شود و مطمئنا هیچ چیزی نمی تواند برای اعضای گروه خوشحال کننده تر از این باشد. داریوس کیلر، رهبر اصلی گروه، می گوید که «این خیلی خوب است که ما گروه بزرگی در اروپا به حساب می آییم. اما ترجیح می دهیم در انگلستان هم از موسیقی ما استقبال شود» و این آرزویی ست که آرکایو امیدوار است با انتشار جدیدترین آلبومشان محقق شود.

این نوید را همینجا به آنهایی که هنوز آلبوم را نشنیده اند بدهم که از ترکهای رپ خبری نیست! همانطور که از مدتها پیش کیلر تاکید کرده بود این آلبوم اثری ست شخصی تر و عاشقانه تر از گذشته، با موسیقی ارکسترال، تلفیقی از الکترونیک و پراگرسیو، با استفاده از عناصر روحانی و احساسی. در نهایت اتفاقی که افتاده، نتیجه با آن چیزی که انتظارش را دارید کمی متفاوت است. درست است که لیریکس و محتوی آلبوم مسیر جدیدی را ایجاد کرده و احساسات را مشخص تر و واضح تر مطرح می کند، اما موسیقی آلبوم از روی Controlling Crowds و Lights پریده و سری به Noise و You All Look The Same To Me زده است. اینجا از راسکو جان، رپر گروه، خبری نیست. اما آرکایو با اضافه کردن خواننده جدیدی به نام هولی مارتین همان جمع خوانندگان چهار نفری را حفظ کرده و اولین سینگل آلبوم و بهترین اثر این مجموعه، Violently، را نیز به او سپرده است.

Wiped Out شاید عجیب ترین انتخاب برای شروع یک آلبوم باشد! نگاه به عقب بیاندازیدو Controlling Crowds، Pills، Sane و Again هر کدام آنقدر میخکوب کننده و قدرتمند بودند که می توانستند به تنهایی نماد آلبوم و نماد آرکایو باشند. اما Wiped Out این انتظار را برآورده نمی کند. آهنگی که در همان دو دقیقه اول ممکن است کمی شما را نگران کند و نشان دهد که در ادامه هم معجزه ای را در خود پنهان نکرده است. اما آهنگ دوم، Interlace، همان معجزه ای است که دنبالش می گردید! الکترونیکی که سوار بر تریپ هاپ شده و آنقدر می خزد و جلو می آید تا خودش را به آن چیزی برساند که با آن می گوییم: جادوی آرکایو. Stick Me in My Heart دیگر نهایت موسیقی الکترونیک آرکایو را است. آهنگی که اگر چه 4 دقیقه زمان دارد، اما بیشتر بنظر می رسد Intro برای آهنگ بعدی، Conflict، است. تنها واژه ای که می توانم برای Conflict پیدا کنم «مریض» است! آهنگی که همه چیز را در خود جای داده است. حتی در میانه می توانید چیزی شبیه به Radiologue از OSI را هم در آن پیدا کنید! (دقت کنید به زمان 2:10 به بعد) این آهنگ بیشتر از آنکه آرکایوی باشد به خیلیها شبیه است و در نهایت طوری تمام می شود که انگار نصفه رها شده باشد.

Violently اولین حضور خواننده جدیدء گروه، هولی مارتین، است. معلوم نیست آرکایو از کجا و به چه صورتی این هنرمند گمنام را پیدا کرده (هیچ جایی در این مورد چیزی نوشته نشده) جالب است که هنرمند گمنام هولی مارتین، با 300 نفر فالوئر در فیس بوک و 100 نفر در یوتیوب، حالا با یکی از بزرگترین گروه های اروپا همکاری می کند. این آهنگ هر آن چیزی را که لازم دارید در بر گرفته است. عروج و افول آن می تواند کار دستتان بدهد. اثری فوق العاده که کیلر آن را «یکی از تاریکترین و قوی ترین آثار آرکایو» معرفی می کند. شاید در ابتدا مارتین نتواند شما را چندان راضی کند، اما وقتی در میانه آهنگ، خودتان را در حالتی پیدا کردید که سرتان را تا روی زمین خم کرده و بدنتان را به اطراف تکان می دهید، بدانید که آرکایو دوباره تاثیر خودش را گذاشته است. حالا تصور کنید بعد از این، بعد از Violently (به معنی به زور، جابرانه، به تندی…) با آهنگی بدون کلام به اسم Calm Now مواجه شوید و تا می آیید کمی خودتان را پهن و آزاد کنید در همان ابتدای آهنگ بعدی، Silent، در حد کفایت آدرنالین به خون شما باز می گردد. این اولین بار است که در این آلبوم صدای Maria Q را می شنویم. این از همان آهنگهایی ست که خاص آواز اوست. با همان ضرباهنگ و سبک و سیاقی که در آلبوم قبلی و آهنگ Collapse/Collide نظیرش را شنیده ایم. این آهنگ در انتها می چسبد به Twisting. شک نکنید این یک آهنگ Soul است! حتی آواز در بعضی جاها، آنجا که به اوج می رسد، شبیه مایکل جکسون می شود.

Things Going Down را بعنوان کوتاه ترین ترک این آلبوم فقط برای این گذاشته اند تا نفسی بگیریم برای شاهکاری به اسم Hatchet که این هم توسط عضو جدید گروه، هولی مارتین، اجرا می شود. هرچقدر این آهنگ از آرکایو فاصله دارد و حال و هوای آن به موسیقی آلترناتیو می خورد، اما باز هم نمی توان منکر زیبایی آن شد. Damage را دست کم نگیرید! این اصلا آن چیزی نیست که در ابتدا بنظر می رسد. این می توانست اگر کمی مدت زمانش بیشتر بود، جزو یکی از آن آثار طولانی و حیرت انگیز آرکایو باشد. و در نهایت می رسیم به Rise که مثل اکثر حسن ختامهای آرکایو قصد دارد التهابی که ایجاد شده را آرام کند و شما را صحیح و سالم به زندگی روزمره بازگرداند! تبریک می گویم. شما دوباره با یکی از آلبومهای Archive همراه بوده اید.

اگر انتظار دارید دوباره چیزی شبیه Lights خلق شود حالا دیگر باید مطمئن باشید که این اتفاق رخ نمی دهد. اگه می خواهید دوباره Again برایتان تکرار شود، از من بشنوید که احتمالش نزدیک به صفر است. تنها کاری که باید بکنید این است که باور کنید آرکایو هیچ وقت تکرار و تکراری نمی شود. می گویند این آلبوم ترکیبی از پینک فلوید، ریدیوهد، مسیو اتک و آنکل است. من می گویم: این آرکایو جدید است! چیزی که پینک فلوید و ریدیوهد و مسیو اتک و آنکل هیچوقت نبوده اند.

 

 

 

28 پاسخ به “Archive – With Us Until You’re Dead

  1. نیمان 2012/08/23 در 13:47

    باز هم مثل همیشه یه نقد زیبا
    کلا همه آلبوم های آرکایو عالی هستند و آلبوم به آلبوم بهتر هم میشه و با قسمت آخر مطلب موافقم ، از این آلبوم هم لذت بردم
    من عاشق آرکایو هستم🙂

    • Bardia.B 2012/08/25 در 16:33

      حمید تو در مورد این آلبوم کامنتی گذاشته بودی؟ مطمئن نیستم چیزی که دیدم درست بوده یا نه! اما رفته بود توی هرزنامه و من وقتی زدم که هرزنامه ها رو پاک کن و این داشت صفحه جدید رو لود میکرد فکر کنم اسم تورو اون وسط دیدم! شرمنده ت میشم، اما دوباره بذار اگه مال تو بوده

  2. محمد حسین 2012/08/25 در 16:16

    با تشکر از تو بردیا جان.من خیلی باهاش رابطه برقرار نکردم.موزیک کاملاً آرکایویه و سازبندیها عالیند.ولی ….. ولی کلیت آلبوم خیلی تو دل برو و دلپذیر نیست.

    • Bardia.B 2012/08/25 در 16:29

      خب چندبار بیشتر که آلبوم رو کامل گوش کنی، البته نظرت عوض نمیشه!، اما کمی باهاش مهربون تر میشی. در کل این آلبوم خوب و قابل قبوله. اما واسه من چیزی مثل Lights اونقدر در اوج قرار میگیره که بعید میدونم هیچوقت آرکایو دوباره به اون آلبوم برسه. واسه همین بهش سخت نمیگیرم. در مجموع این آلبوم برام راضی کننده تر از Controlling Crowds بود. چون مجبور نیستم هی بزنم آهنگ بعدی

  3. علی 2012/08/25 در 16:46

    آلبوم خوب و لذت بخشی بود.اما خب.. حداقل درمقایسه با آخرین اثری که از آرکایو شنیدم (controlling crowds-part IV) یکم پراکنده و غیرمعمول بنظر میاد.بنای آهنگ Conflict هم مربوط میشه به یه ویدئوی کوتاه به اسم
    (loop movie (creation که قبلن تو یوتیوب دیده بودم.ونکته ی آخرهم اینکه نمیدونم چرا تأثیر آهنگ empty bottleرو تو خیلی از قسمتای این آلبوم احساس میکنم.نمیدونم!

  4. hojat 2012/08/25 در 20:14

    اول خوشحالم از البوم جدید ارکایو…و خوشحال تر اینکه تو پست زدی…دمت گردم بردیا…یه خورده بیشتر وقت بزار اگه میتونی و مارو تو کف البومای خوب نذار…مرسی

    • Bardia.B 2012/08/26 در 00:27

      اگه برسم که آپدیت میکنم. مسئله اینه که دیگه واسه یکی مثل من هندل کردن 4-5 تا وبلاگ همزمان زیادی سخته

  5. faegheh 2012/08/27 در 09:12

    سلام بردیا جان . فکر کنم کامنت من بود که پاک شده .
    کامنتم در مورد یه البوم جدید بود که خودم خیلی باش حال کرده بودم . دوست داشتم نظر شما رو هم بدونم
    http://newalbumreleases.net/?s=tenacious+

    • Bardia.B 2012/09/03 در 10:42

      معذرت میخوام. اینبار هم کامنتت باز رفته بود توی بخش هرزنامه. اصولا جک بلک یکی از شخصیتهای مورد علاقهء منه. یعنی به شخصه میتونه یکی از ملاکهای من برای دیدن یه فیلم کمدی باشه. School of Rock جزو بهترین فیلمهایی هست که دیدم و کلی هم به فیلم Tenacious D خندیدم. اما جک بلک رو در قالب گروه موسیقیش دوست ندارم. یعنی اصولا کمدی راک بنظرم چیزی نیست که بدون تصویر چندان دوست داشتنی باشه. همه این اراجیف رو گفتم که بگم این آلبوم رو گوش نکردم چون موسیقی جک بلک رو بدون بازیگریش دوست ندارم. حالا خودت بگو تو آلبومش چه خبره

  6. Armin 2012/08/28 در 20:07

    نوشته خیلی خوبی بود. لذت بردم. تاره با آرکایو آشنا شده ام. نظر دادن پیرامون موسیقی شان به زمان نیاز دارد …
    مرسی.

  7. ایرسا 2012/09/02 در 21:01

    بردیا جان ممنون از نقد تیزبینانت که مثل همیشه مقدمۀ بسیار خوبی برای آلبوم بود. باید کامل گوش کنم ببینم چطوره گرچه همیشه امید دارم که با یه شاهکار آرکایوی دیگه روبرو بشم. این آلبوم هم تا اونجا که من دارم گوش میکنم حس خوبی بهم میده، فضاها (حداقل توی چند تا ترک اول) به شدت فضاهای آرکایویه، یه جورایی نشونه هایی از همۀ آلبوم های قبلیشون رو اینجا میشه دید و بله کاملاً خوشحالم از اینکه قضیۀ رپ رو هم نقداً تعطیل کردن.

  8. صالح 2012/09/04 در 13:42

    نمی خوام حکم بدم، اما آلبوم تلاش داره که فضاهای «نابومی» گروه رو کشف کنه، که به یک سرافندگی محض ختم می شه.
    جز چند لحظه نادر که از ذات آرکایو می یاد و نمی دونم چرا مجدانه تلاش دارن که پسش بزنن، گروه متاسفانه همچنان داره گیج می زنه!

  9. Hadi 2012/09/07 در 18:30

    واقعن واسه من که مشکلی نیس که » لایت » یا » اگین » تکرار نشده …
    واقعن خوشم اومد از این آلبومشون . البته نمیگم نمیشد بهتر میشد ، ولی واقعن با 4،5 تا آهنگش واقعن حال کردم …

    پ.ن : راستی میشه یه زحمتی بدم و بهم 3،4 تا لینک از بهترین اجراهای زنده Julie Christmas بهم بدی … ؟؟! واقعن دوس دارم ببینم .. مرسی.

  10. Armin 2012/09/11 در 11:52

    آلبوم Lights رو هم گوش خواهم کرد. این آلبوم واقعا چسبید! واقعا خیلی خوب بود. قطعه های اول، سوم، دهم و یازدهم عـــــــالی بودند واقعا …

  11. shahrokh 2012/09/21 در 17:58

    سلام آقای بردیا
    من چند سالیه که وبلاگتو می بینم ازت تشکر می کنم به خاطر حوصله زیادت
    در ضمن آلبوم اخیر Archive نسبت به Controlling Crowds
    یه دست تره و انسجامش بیشتره و به راحتی می تونی همه ترکها رو گوش کنی
    و این یه حسن چون هیچی بهتر از این نیست که یه آلبوم رو play کنی و یه دفعه به خودت بیای ببینی که تموم شد من انقدر interlace رو گوش دادم که ترکیدم و نمیدونم که چرا Damage طولانی تر نیست. ولی خوشحالم که بازم خودشونو تکرار نکردن و به نظرم به این میگن فکر موسیقایی دینامیک.

  12. علی 2012/10/10 در 19:54

    لینک دانلود ؟

  13. Mehrdad 2012/12/08 در 17:57

    نقد جالبی بود … اما از نظر من خیلی مثبت بود به گونه ای که بیشتر تبلیغ بود . با این حرفت که این یک آرکایو جدید بود زیاد موافق نیستم . از نطر من 80 درصد البوم ذات آرکایوی و سنتی خودش رو داشته البته منظور از سنتی بودن همین روحیه ناپایداریه ! . به علاوه اینکه آلبوم از نظر من بیشتر track هاش حس مستمر و خوبی نداره به غیر از Calm Now و Damage . بر خلاف این ایده که می خوان مثل Pink Floyd باشن. به هیچ وجه عمق معنا و درک موسیقی pink-f توش نیست . وقتی به division bell یا wall فکر میکنم کلا درک این موضوع غیر ممکن میشه برام …

    • Bardia.B 2012/12/08 در 21:30

      اولین تفاوتی که نام بردم این بود که اونها این آلبوم رو با کمپانی خودشون و تو انگستان منتشر کردن. دومین تفاوت هم این بود که لیریکس (نه موسیقی) درونی تر و شخصی تر از کارهای قبلی شده. و بعد هم ذکر کردم که این آلبوم با دو آلبوم آخر کمی فاصله داره و ببشتر به Noise و …You All شبیه هست. یعنی تاکیدی بر دگرگونی آرکایو توی این نوشته نداشتم. به شخصه فکر کنم مقایسه آرکایو با پینک فلوید کار غلطی باشه. چون آرکایو به طور کاملا واضح و مشخصی همیشه رد موسیقی تریپ-هاپ و الکترونیک رو توی کارهاش داشته. یعنی همچنان بنظر میتونیم موسیقی آرکایو رو ترکیبی از پراگرسیو پینک فلوید و الکترونیک ریدیوهد و تریپ هاپ مسیواتک و آنکل بدونیم و این معنیش اینه که با هیچ کدوم اونها به تنهایی قابل مقایسه نیست.

  14. hossein 2013/01/02 در 10:56

    از كجا دانلواد كنيم اخه؟

    • Bardia.B 2013/01/02 در 16:28

      همون سئوال همیشگی. دیگه باید بگردی پیدا کنی دیگه. این 5تا هیچکدوم سخت گیر نمیاد. همشون راحت با یه گوگل ساده پیدا میشه.

  15. بازتاب: بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 2 « آ ل ب و م

  16. kamran 2013/01/28 در 16:57

    سلام بردیا جان با تشکر از نقد زیبایی که کردین من آلبوم lights من عاشق آهنگ اگین بودم دوست داشتم گروهی بهم معرفی کنی که تقریبا تو همین سبک موزیک داشته باشن با تشکر از تو

    • Bardia.B 2013/01/29 در 03:11

      سلام برادر (:
      شبیه ترین گروه به آرکایو اون هم تا حدودی بنظرم Unkle هست. البته الان دیگه میشه سایدپراجکت BirdPen رو هم که مال دیو پن (یکی از خواننده های آرکایو) هست رو هم بحساب آورد. راستی Again مال آلبوم Lights نیست. برای آلبوم You all Look The Same To Me هست.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: