آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: David Lynch

My Favorite News

بردیا برجسته نژاد: شاید این چند خبری که در هفته‌ی گذشته برای من جالب بوده‌اند و در فیسبوک در موردشان صحبت کرده‌ایم، برای شما هم جالب باشند.

mick-600-1373028881چیزی که شاید بیشتر برایمان جا افتاده باشد این است که یک هنرمند صاحبنام تا وقتی که زنده است آثارش خرید و فروش می‌شود و وقتی که از دنیا رفت هر آن چیزی را که در اختیار داشته است. اما به تازگی در یک حراج در انگلستان یک مشت موی سر میک جاگر، خواننده‌ی فوق مشهور گروه The Rolling Stones، در حالی به قیمت 4000 پوند فروخته شد که جناب میک جاگر در 70 سالگی همچنان مشغول ورجه وورجه کردن بر روی استیج است! فروشنده‌‌ موهای آقای جاگر خانم کریسی شریمپتون، دوست دختر زمان جوانی میک جاگر، بین سالهای 1963 و 1966، است و اینطور که صحبت شده قرار است این پول در انجمن خیرخواهانه‌‌ای که برای افرادی‌ست که به دلایلی دچار نقص در چهره شده‌اند خرج شود. خانه‌ی حراج بونهام، محلی که موهای میک جاگر به آن راه یافته است، قبلا نیز در زمینه موسیقی حرکتهایی کرده که بعنوان مشهورترین‌هایش می‌توان به دست نوشته‌ی دیوید بویی از آهنگ The Jean Genie به مبلغ 18750 پوند و گیتار جیمی پیچ به مبلغ 26250 پوند اشاره کرد.

davidlynch-6.3.20131شک نکنید اگر یک روزی فرا برسد که در آن دیوید لینچ تمام شود، آن روز پایان دنیا خواهد بود! مشهورترین کارگردان ساختارشکن حال حاضر دنیا، دیوید لینچ، دومین آلبوم استودیویی خود را یک هفته‌ی دیگر بطور رسمی منتشر خواهد کرد. این آلبوم شامل 11 آهنگ به سبک بلوز مدرن، ساخته‌ی دیوید لینچ و یک کاور از آهنگ The Ballad of Hollis Brown اثر باب دیلن خواهد بود. نکته‌ی جالب اینکه سینگل اصلی آلبوم که از روی آن میوزیک ویدئو هم ساخته شده در اصل بین خود آهنگهای اصلی آلبوم نیست! بلکه یک Bonus در iTunes به اسم I’m Waiting Here با حضور هنرمند محبوب دلها، Lykke Li، است. آخرین فیلم لینچ به اسم Inland Empire محصول 2006 نتوانست چندان مخاطبینش را راضی نگه دارد. اما لینچ امسال دو حرکت نیز در دنیای تصویر انجام داده است: ساخته ویدئوی Came Back Haunted برای Nine Inch Nails و ساخت یک فیلم مستند کوتاه 8 دقیقه‌ای به اسم Idem Paris که در یوتیوب منتشر شده است.

justin-timberlake-tunnel-vision-videoچهارشنبه‌ی هفته‌ی پیش بود که درست چند ساعت بعد از انتشار ویدئوی جدید جاستین تیمبرلیک، آهنگ Tunnel Vision از جدیدترین آلبومش، The 20-20 Experience، این ویدئو بدلیل داشتن صحنه‌های برهنگی از روی یوتیوب حذف شد. در این ویدئو دخترهای برهنه‌ای در کنار تیمبرلیک که لباس کامل پوشیده، در ترکیبی از سایه و روشن، در حال رقص دیده می‌شوند. اما بعد از گذشت کمتر از یک هفته این ویدئو با برچسب «استنثا بدلیل مورد هنری» با برچسب نمایش برای بالای 18 سال به یوتیوب بازگشت. این مسئله باعث کمی جنجال رسانه‌ای نیز شد که علت اصلی آن ممنوع شدن ویدئوی دیگر چند هفته قبل و به همین دلیل بود. چند هفته پیش ویدئوی جدید رابین تیک با عنوان Blurred Lines نیز به دلیل برهنگی از یوتیوب حذف شد و با وجود تلاشها نتوانست برچسب استثنا را بگیرد و سازندگانش مجبور شدند لباس به تن آدمهای جلوی دوربین بکنند و یک ویدئوی دیگر برای پخش بسازند.

brian_welchتا چند وقت دیگر باید منتظر خبرهای خوبی از Korn باشید. جدیدترین آلبوم Korn به عنوان The Paradigm Shift قرار است یکم اکتبر منتشر شود. اما آن چیزی که این آلبوم را متمایز و خاص کرده این است که برایان ولش، یکی از بنیانگذاران اصلی و گیتاریست سابق گروه، که از Korn جدا شده بود در این آلبوم دوباره به این گروه بازگشته است. آخرین حضور ولش در آلبوم Take a Look in the Mirror محصول 2003 است و این یعنی قرار است بعد از 10 سال دوباره صدای گیتار او را با Korn بشنویم. در این 10 سال ولش چندان بیکار ننشسته بود. او در سال 2008 آلبوم انفرادی و موفق خود را با عنوان Save Me from Myself منتشر کرد. آلبومی که بسیار سریعتر از آن چیزی که خودش انتظار داشت ساخته شد. به قول خودش او در آن زمان موسیقی را در درون خودش از خدا دانلود می‌کرد! مهمتر از آن اینکه اوایل امسال او اولین آلبوم گروه جدید خود، Love & Death، را به اسم Between Here & Lost و در سبک Christian Metal (موسیقی متال مذهبی) منتشر کرد. بازگشت او به Korn می‌تواند نقطه‌ی عطفی برای او و Korn باشد.

MC-Daleste-Brazilian-rapp-007اینطور که بنظر می‌رسد وحشی گری در برزیل تمامی ندارد. حتما می‌دانید که یک هفته پیش حین برگزاری مسابقه‌ی فوتبال آماتور در این کشور، یکی از بازیکنان بعد از اعتراض به داور، در همان میانه‌ی زمین و به دست خود داور با ضربات چاقو کشته شد. و از آن بدتر آنکه مردم عصبانی مداخله کردند، داور را در همان وسط زمین به قتل رساندند و سرش را بدنش جدا کردند. و حالا یک بار دیگر اسم برزیل با خشونت و وحشی گری همراه شد. اوایل هفته‌ای که کذشت حین برگزاری کنسرت خیرخواهانه‌ای در سائوپالو، رپر جوان و مشهوری به اسم MC Daleste هنگامی که روی استیج مشغول اجرای برنامه بود، از بین جمعیت هدف شلیک گلوله قرار گرفت و نقش بر زمین شد. دالسته چند ساعت بعد از رسیدن به بیمارستان در سن 20 سالگی از دنیا رفت. هنوز علت این ترور وحشیانه مشخص نشده، اما آن را به مسائل مربوط به مواد مخدر ربط می‌دهند. می‌توانید ویدئوی این ترور را یوتیوب ببینید.

برترین های 2011 از نگاه خوانندگان آ ل ب و م – بخش سوم

بردیا برجسته نژاد: با توجه به فراخوانی که در خصوص معرفی بهترین آلبومهای سال 2011 از نگاه شما صورت گرفت، هر کدام از دوستان سه آلبوم برتر خود را در ادامه معرفی کرده اند. لازم به ذکر یادآوری ست که آلبومهای انتخاب شده و توضیحات مربوط به آن نظر شخصی نویسنده بوده و ممکن است با نظر وبلاگ آ ل ب و م در تضاد باشد.

سینا وزیری

01
65daysofstatics – Silent Running

گروه انگلیسی daysofstatic65 پنجمین آلبوم خود را منتشر کرد که بی شک بهترین کار آنها تا به امروز می باشد.آلبوم با آهنگ عالی Overture شروع می شود که دو آهنگ آخر این آلبوم تحت تاثیر تم این موسیقی است. این یک مقدمه عالی برای یک آلبوم خوب است. بعد از آن 3 آهنگ شاهکار Space Theme و The Announcement و Safe Distancing از راه می رسند. نویز های گیتار الکتریک در آهنگ  The Announcement انسان را به وجد می آورد. بعد آهنگ Burial Scene از راه می رسد که تم اصلی آهنگ Space Montage است: دو شاهکار عالی. و آهنگ  Surgery که روح آدم را واقعا جراحی می کند و دوآهنگ اختتامیه که ریمیکسی از آهنگ اول هستند. یکی از بهترین پست راکهای تاریخ. احساس می کنی با شروع آلبوم سفینه از جایش بلند می شود سرعت می گیرد و تو را به عمق فضا و کهکشان ها می برد و تو Burial Scene  مرگ ستاره ها در کنار سیاهچاه ها را می بینی، بعد در آخر سرعت آنقدر بالا می رود که به نور می رسی و تمام. تنها موسیقی است که می تواند این احساس را به آدم بدهد. البته باید بگویم که امسال آلبوم های Mogwai و Braveyoung وCaspian و Collapse Under The Empire و Olafur Arnalds هم در زمینه پست راک خیلی خوب بودند ولی هیچ کدام شاهکار نبودند.

02
Airbag – All Rights Removed

ایربگ گروهی ست که من خیلی روی آن تعصب دارم!4 یا 5 سال پیش وقتی داشتم تو یکی از رادیو های اینترنتی موزیک گوش می کردم به آهنگی برخوردم به نام colours. این آهنگ شاهکار بود. چنان از شنیدن چند ده باره ی این موزیک لذت می بردم که باعث شد پی خواننده اش بگردم. فکر کنم من جز اولین فن های آسیایی این گروه باشم. از همان سینگلهای ابتدایی در سال 2009 آلبوم Identity منتشر شد. آلبوم اول جز بهترین کارهای پراگرسیو است که من تا به حال شنیده ام. برای من آلبوم دوم که امسال منتشر شد به بزرگی آلبوم قبل نیست ولی باید اعتراف کنم با یک شاهکار طرف هستیم. موزیکی که شما را به یاد پینک فلوید و اوایل کار پورکوپاین تیری می اندازد. سولوهای بلندی شبیه کارهای دیوید گیلمور که آدم را به وجد می آورد. می توان گفت این گروه تلفیقی از پینک فلوید و پورکوپاین تری است. آلبوم به معنای واقعی یک دست است. در هیچ جای آلبوم احساس افت فضا نمیکنی، هر چند من نقطه ی اوج و بهترین آهنگ آلبوم را The Bridge می دانم. صدای گرم خواننده گروه آدم را به یاد استیون ویلسون می اندازد، با سولوهای شاهکار گیتار الکتریک تلفیق فوق العاده ای را به وجود آورده است. در آهنگ Light Them All Up سولوی بلند مدت ویالن یک نوآوری برای این گروه به حساب می آید. و آهنگ 17:22 دقیقه ای Homesick یک پایان عالی برای این شاهکار موسیقی ست. من تو 2 ،3سال اخیر چندین بار این گروه را در وبلاگ بردیا معرفی کردم ولی خیلی جدی گرفته نشد اما انگار امسال خیلی مورد توجه قرار گرفته است. پس بشتابید به سوی این شاهکار اسکاندیناوی.

06
David Lynch – Crazy Clown Time

بعد از همکاری موفق لینچ با Danger Mouse  و Sparklehorse فقید در دو آهنگ، این بار لینچ به تنهایی شاهکاری در دنیای موسیقی الکترونیک خلق کرده است. دیگر نمی شود گفت لینچ فقط یک فیلمساز سورئال است. این پیرمرد نابغه ی دیوانه، یک موزیسین الکترونیک فوق العاده است. کافی ست چشمانتان را ببندید و این آلبوم را گوش کنید. به دنیای لینچ خوش آمدید! اگه مثل من با فیلمهای لینچ زندگی کرده باشید می بینید که این دنیا چقدر آشناست. انگار این وکال عجیب  زمزمه وار که فریاد میزند I Know  همان شخصیت سادیسمی و فتیش فیلم مخمل آبی است. در آهنگ  Crazy Clown Time تصویر خرگوش های فیلم اینلند امپایر جلوی چشمهایتان رژه می روند. آهنگ اول با نام رویای پینکی شما را به رویای آبی رنگ بلوار مالهالند می برد. در آهنگ She Rise Up فضا به شدت به فیلم  Lost Highwayنزدیک است. تمام آهنگها یک لینک هستند به سمت فیلمها و فضاهای سورئال خلق شده توسط لینچ. آلبوم در Stone’s Gone Up به نقطه ی اوج می رسد و به نظرم این بهترین آهنگ این آلبوم است. لینچ در فضا سازی ها عالی است: صدا و وکال به جا تغییر می کنند و در قسمتهایی وکال دلقک وار، در قسمت دیگر وکال روبوتیک و در جاهایی زمزمه هایی را می شنویم که همه به حالت وهم آلود فضا کمک می کنند. درست است که لینچ از سال 2006 دیگر فیلم نساخته و دخترش جانشین او شده ولی باید اعتراف کرد که سیلاب خلاقیت یک نابغه می تواند در سن 65 سالگی جریانش را در آبراهه ی وسیع و غنی موسیقی پیدا کند.

3: Steven Wilson – Grace for Drowning / 4: Yan Tiersen – Skyline / 5: Memories of Machines – Warm Winter / 7: Puscifer – Conditions of My Parole / 8: Radiohead – The King of Limbs / 9: Snow Patrol – Called Out in the Dark / 10: James Morisson: The Awakening

محمد حسین ایزدی

01
Anathema – Falling Deeper

موسی با عصایش نیل را شکافت، عیسی مردگان را زنده کرد، سلیمان با قالیچه اش پرواز کرد و با حیوانات سخن گفت. اینها همگی معجزات بزرگ و عجیب هستند. اما در عصر ما چه چیزی معجزست؟

خیلی وقت بود که چیزی شبیه معجزه را نشنیده بودم. چطور می شود که آهنگ هایی که بی شباهت به آتشفشان نیست به شعله ی آرام و بی درد شمع تبدیل شود؟ آناتما مثل روح در کالبد مخاطب نفوذ و کاملاً روح و بدن را تسخیر می کند. برای من خیلی سخت بود که آلبوم های اوایل دهه 90 این گروه را گوش کنم. موسیقی سنگین، افسرده و بی نهایت ناراحت کننده. اما این ترک ها پیله بسته بودند و امسال پروانه شدند. شروع با Crestfallen عالی بود و پایان با Sunset of Age رویایی. ترک Everwake دیوانه وار بود. این آلبوم بی شک یکی از به یاد ماندنی ترین آلبوم های زندگی 26 ساله ی من بوده، هست و خواهد بود.

02
Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

جدای از علاقه ی شدیدم به این گروه، یازدهمین آلبوم استودیویی آنها اثری در خور توجه بود. هرچند که قبلاً در موردش در همین وبلاگ به تفصیل صحبت کرده ام. حضور پررنگ تر پیانو و ملودیک تر شدن موزیک این گروه باعث شد که گوش هایی که به متال و ریتم های سنگین آلرژی داشتند و موضع های سختی می گرفتند هم از آن استقبال کنند. فرمت پراگرسیو دریم تیتر خاص همین گروه است و مغز متفکرشان، جان پتروچی هم به نظر اشباع شدنی نیست. بعضی وقتها فکر می کنم واقعاً چرا همچین گروهی نقطه ی افت ندارد؟ دریم تیتر تنها گروهی ست که می توان برای خوبی آلبومشان از قبل شرط بندی کرد. تـرک Breaking All Illusions برای من بهترین ترک سال بود.

 

03
Blackfield – Welcome to My DNA

با اینکه نقدها بر حضور کمرنگ استیون ویلسون در این آلبوم نقل محفل بچه های این وبلاگ  بود ولی کسی به نبوغ و هنر آویو گفن اشاره ای نکرد. این در حالی ست که بار اصلی این گروه بر دوش گفن سنگینی می کند. آرت راک با رگه های سبک مورد علاقه ی من پراگرسیو. آلبومی که ترکهایی چون Oxygen ,DNA ,Zigota ,Blood , Rising Of The Tide ,On the plane را می توان تا مدت ها گوش کرد. گرمای بی نظیر و لطافت  صدای خاص استیون ویلسون به همراه فضای دلنشین آرت راک، به قدری خوب بود که هنوز هم وقتی ترک Rising of the tide  رو می شنوم، باور نمی کنم که قبلاً این آهنگ را صدها بار گوش دادم.

4: Nightwish – Imaginaerum / 5: 3Doors Down – Time of My Life / 6: Airbag – All Rights Removed / 7: Steven Wilson – Grace of Drowning / 8: Coldplay – Mylo Xyloto / 9: VA: SMM – Context / 10: Within Temptation – The Unforgiving

N O V E M B E R

1.  بالاخره آلبوم رسمی کارگردان مشهور و صاحب سبک سینما، دیوید لینچ، با عنوان Crazy Clown Time، در تاریخ هشتم نوامبر منتشر خواهد شد. اگر خاطرتان باشد پیش از این (اینجا) در مورد سینگل منتشر شدهء او مفصل صحبت کرده ام. حالا این آلبوم (که البته از دیروز در اینترنت لیک شد و قابل دانلود است) با 14 آهنگ قرار است نام لینچ را در موسیقی الکترونیک به عنوان یک صاحب سبک ثبت کند. مجموعهء آلبوم به زیبایی دو سینگلی که قبلا از آن شنیده ایم نیست، فقط می توان گفت متفاوت و لینچی ست!

2.  بشنوید از Sigur Ros که هفتم نوامبر مجموعه ای با عنوان INNI متشکل از دو CD را منتشر خواهد کرد که حاوی اجرای زندهء آنها در لندن است. این را باید بدانید که قسمت اصلی این مجموعه در سال 2008 اجرا شده، اما گروه تصمیم گرفته است که به تازگی آن را منتشر کند.

3.  هفتمین آلبوم استودیویی Nickelback با عنوان Here and Now در تاریخ 21 نوامبر منتشر خواهد شد. تمامی ترانه ها توسط چاد کروگر سروده شده، و هنوز که آلبوم منتشر نشده دو سینگل آن یعنی Bottoms Up و When We Stand Together توانسته طرفداران را راضی و البته مشتاق برای انتشار آلبوم کند.

4.  احتمالا James Durbin را از مسابقهء امریکن آیدل که این روز از کانال PMC  پخش می شود می شناسید. همان پسری که راک تر از بقیه می خواند و البته از الان به شما بگویم که برندهء مسابقه نمی شود! جیمز دوربین بر خلاف آن چیزی که در امریکن آیدل نشان می دهد کاملا تمایل به موسیقی هوی متال و پست گرانج دارد. قرار است 21 نوامبر اولین آلبوم او با عنوان Memories of a Beautiful Disaster منتشر خواهد شد. احتمالا باید منتتظر یک Chris Daughtry جدید باشیم.

5.  بله! در همان تاریخ 21 نوامبر که قرار است آلبوم James Durbin منتشر شود، سومین آلبوم Daughtry هم به بازار خواهد آمد. آلبوم قبلی آنها با عنوان Leave This Town موفقیت چشمگیری بدست آورد. کریس داتری در مورد آلبوم جدید می گوید که این اثر امیدوارتر و با اشعاری مثبت تر از گذشته است.

6.  دهمین آلبوم Kate Bush با عنوان 50 Words for Snow در تاریخ 21 نوامبر منتشر خواهد شد. این دومین آلبوم کیت بوش است که تحت لیبل کمپانی شخصی خودش، Fish People، به بازار خواهد آمد. جالب اینجاست که بدانید هنوز از آلبوم قبلی او یک سال هم نمی گذرد. اثر قبلی، Director’s Cut، در ماه می منتشر شد و اینطور که بنظر می رسد بوش ذوق عجیبی برای انتشار آلبوم با کمپانی شخصی خودش به خرج می دهد!

7.  هشتم نوامبر یک مجموعهء B-Side از Disturbed با عنوان The Lost Children منتشر خواهد شد. این آلبوم 16 آهنگ دارد که 14 تا آن از آهنگهای منتشر نشده اما تهیه شده برای آلبومهای قبلی (B-Side) انتخاب شده و دو آهنگ آخر اجرای مجدد Midlife Crisis از Faith No More و Living After Midnight از Judas Priest است. این مجموعه پریروز لیک شده و قابل دانلود است.

8.  در آخرین روز نوامبر منتظر انتشار هفتمین آلبوم Nighwish باشید. بعد از جدا شدن تاریا ترونن، خواننده ای که تمام وزن شهرت گروه را به دوش می کشید، این گروه دیگر نتوانست از اسم و رسم خود دفاع کند. حالا باید دید آلبوم جدید با عنوان Imaginaerum که تمامی آهنگهایش توسط نوازندهء کیبورد گروه، توماس هولوپانن، نوشته شده بعد از گذشت 4 سال از آلبوم قبلی می توانید طرفداران گروه را راضی کند یا خیر.

David Lynch – Good Day Today/I Know

اگر کسی ادعا کند که زیر تریلی رفته و زنده مانده است، شاید بتوان حرفش را باور کرد! اگر کسی بگوید که یک ماه غذا نخورده و هنوز هم احساس گشنگی نمی کند، باز هم ممکن است بتوان حرفش را قبول کند. اما اگر کسی به من بگوید دیوید لینچ را فهمیده است، خیر! من باور نمی کنم!

دیوید لینچ هنرمند همه فن حریف آمریکایی، کارگردان، فیلنامه نویس، تهیه کننده، عکاس، نقاش، مجسمه ساز و موزیسین، جانور عجیبی ست! آثارش لبریز از نمادهای سورئالیستی است، سکانس به سکانس فیلمهایش پر از ایهام است، تابلوهای نقاشی اش شما را گیج می کند، مجسمه هایش را تحسین می کنید اما نمی فهمید، و البته موسیقی او سخت در عین حال آسان است.

اگر یادتان باشد قبلا از حضور کوتاه، اما پر رنگ دیوید لینچ در آلبوم مشترک Sparklehorse و Danger Mouse صحبت کرده بودم. و اینکه لینچ در کنار اجرای دو آهنگ در آن آلبوم، مجموعه ای نفیس شامل بیش از صد صفحه عکس از آثارش را بصورت محدود در کنار آلبوم عرضه کرده است. عنوان آلبوم Dark Night of the Soul بود و برای این تاثیر لینچ بر آن را بهتر متوجه شوید کافی ست بدانید که اسم آلبوم از مقاله ای در سایت Slate.com که نقدی بر آخرین فیلم لینچ (Inland Empire – محصول 2006) است گرفته شده. اما اگر بخواهیم از اولین حضور پررنگ لینچ در دنیای موسیقی نام ببریم بی شک تهیه کنندگی و ترانه سرایی برای دو آلبوم جولی کروز (Floating into the Night محصول 1989 و and The Voice of Love محصول 1993) در جایگاه ویژه ای قرار دارد. در سال 2001 لینچ به همراه جان نف آلبومی با عنوان BlueBob را در سبک اکسپریمنتال منتشر کرد که مانند تمام کارهای او غیر قابل فهم بود (احتمالا دو آهنگ از این آلبوم را در فیلم Mulholland Drive شنیده اید). در این کار لینچ شیوهء نامتعارفی از نوازندگی گیتار را به نمایش می گذارد، حرکت عجیب روی سیمهای گیتار و استفاده ای غریب از پدال. از دیگر کارهای شاخص لینچ می توان به انتشار آلبومی با حضور خواننده افغانی/آمریکایی آریانا دلاواری به نام Lion of Panjshir اشاره کرد. اینها را هم بگذارید کنار لینچ سابقه درخشانی در کلیپ و میوزیک ویدئو ساختن نیز دارد که مشهورترینهایش Wicked Game از کریس آیزاک و Dangerous از مایکل جکسون است.

اواخر سال 2010 بود که اثر جدید دیوید لینچ منتشر شد. دو سینگل در مجموعه های جداگانه به اسمهای Good Day Today و I Know. لینچ در مورد آنها می گوید: نشسته بودم که این کلمات به ذهنم رسید. بلند شدم و رفتم سراغ دین (دین هرلی – از همکاران لینچ) و همین چند کلمه «می خواهم که امروز روز خوبی داشته باشم» آمد و موسیقی هم در اطرافش شکل گرفت. به تازگی این دو آهنگ در مجموعه در کنار یکدیگر قرار گرفته اند که علاوه بر نسخه های اصل آهنگ، 4 نسخه ریمکس از I Know و 3 نسخه نیز از Good Day Today در آن گنجانده شده. مثل همیشه آنقدری که اصل آهنگها شما را جذب می کند، ریمکسها چنگی به دل نمی زنند و در حد یک موزیک سادهء الکترونیک باقی می مانند.

اگر فکر می کنید با یک اثر بی نظیر و شاهکار و خلاقانه در موسیقی الکترونیک مواجه هستید، اشتباه می کنید. چیزی که در اختیار شما قرار دارد دو آهنگ از آخرین آثار کارگردان مشهور و متفاوت سینما، دیوید لینچ است. دو آهنگی که به همان شیوهء فیلمهایش اجرا شده اند (مخصوصا ترانه و موسیقی I Know که کاملا فضای لینچی را در خود حفظ کرده). فقط این را موقع شنیدن آهنگها فراموش نکنید: دنیا لینچ را نمی فهمد، اما لینچ خودش یک دنیاست.

لینک دانلود در بخش دیدگاه ها

Danger Mouse and sparklehorse – Dark Night of the Soul

سال 2004 بود که سر و صدای انتشار یه آلبوم عجیب و غریب از هنرمندی ناشناخته به نام برایان برتن با اسم هنری Danger Mouse به گوش رسید. در این اثر دنجر ماوس به صورت خلاقانه ای آوازهای «آلبوم سیاه» اثر Jay-Z رو با موسیقی «آلبوم سفید» گروه The Beatles ترکیب کرده و آلبومی رو تحت عنوان «آلبوم خاکستری» منتشر کرده بود. اما سال 2006 و انتشار آلبوم St. Elsewhere از پروژهء مشترک دنجر ماوس و Cee-Lo Green با عنوان Garls Barkley (که قبلا – اینجا – در موردش صحبت کردم) باعث شد که دنجر ماوس به شکل کاملا شناخته شده ای مشهور و معروف بشه. حضور موفق این هنرمند به عنوان تهیه کننده و کار با هنرمندانی مثل Beck، Gorillaz، The Black Keys، Broken Bells و خیلیهای دیگه رزومه سنگین و پرباری رو براش رقم زده.

دنجر ماوس رو تا اینجا داشته باشین، مارک لینکوس هنرمند صاحب نامی هست که بخاطر پروژهء فوق العاده اش، Sparklehorse شهرت و محبوبیت داره و البته چندین همکاری استثنایی با تام ویتز، ریدیوهد، پی جی هاروی و … رو یدک می کشه. اسپارکل هورس گروه عجیبی هست! یه گروه با موسیقی استثنایی، کارهای استثنایی، اصوات استثنایی در کنار حضور مارک لینکوس، یک هنرمند استثنایی! فکر کنم هیچ کس تو دنیا نیست که آلبوم اول اسپارکل هورس رو به اسم صدا کنه، یعنی قاعدتا شما برای صحبت کردن در مورد آلبوم اول این گروه به جای گفتن اسمش، Vivadixiesubmarinetransmissionplot، میگین: آلبوم اوله!!

حالا تصور کنین چه اتفاقی ممکنه بیوفته!! این رو تصور کنین که دنجر ماوس و اسپارکل هورس تصمیم می گیرن که با همدیگه یه آلبوم مشترک بسازن و از چندین و چند خواننده برجسته هم دعوت کنن و جناب استاد دیوید لینچ هم برای این آلبوم یه کتاب منتشر کنه و مجموعه بشه آلبومی تحت عنوان Dark Night of the Soul. خودتون حدس بزنین که حاصل این همکاری چه چیزی میتونه باشه!!

Dark Night of the Soul آلبومی هست که توسط دنجر ماوس و اسپارکل هورس ساخته شده. اجازه بدین یه نگاهی به آهنگها بندازیم:

  1. Revenge با همکاری گروه ایندی و آلترناتیو راک The Flaming Lips
  2. Just War با همکاری Gruff Rhys، خوانندهء گروه ایندی و آلترناتیو راک Super Furry Animals
  3. Jaykub با همکاری Jason Lytle، خواننده و گیتاریست گروه ایندی و آلترناتیو راک Grandaddy
  4. Little Girl با همکاری Julian Casablancas، خواننده گروه ایندی و آلترناتیو راک The Strokes
  5. Angel’s Harp با همکاری Black Francis، خواننده گروه ایندی و آلترناتیو راک Pixies
  6. Pain با همکاری هنرمند مشهور، Iggy Pop
  7. Star Eyes (I Can’t Catch It) با همکاری استاد David Lynch
  8. Everytime I’m with You با همکاری Jason Lytle (همون که تو شماره 3 گفتم)
  9. Insane Lullaby با همکاری James Mercer، خواننده گروه ایندی راک The Shins
  10. Daddy’s Gone با همکاری Nina Persson، خواننده گروه آلترناتیو The Cardigans
  11. The Man Who Played God با همکاری Suzanne Vega، هنرمند سبک آلترناتیو و فولک
  12. Grim Augury با همکاری Vic Chesnutt، هنرمند سبک فولک راک
  13. Dark Night of the Soul با همکاری استاد David Lynch

دیوید لینچ در کنار اجرای دو آهنگ، برای نسخه اصلی آلبوم که یه پک درست و حسابی با کلی پوستر و چیزهای جنبی هست، کتابی منتشر کرده که مجموعه ای شامل بیش از 100 عکس از این هنرمند عالم سینما و هنر هست. از این کتاب نفیس فقط 5هزار نسخه چاپ شده و تک تک اونها بصورت دستی شماره گذاری شدن.

آلبوم دوازدهم جولای منتشر شد. اما، به همراه خودش غم و ناراحتی هم به همراه داشت. درست 4 ماه قبل ، ششم مارس 2010، مارک لینکوس (اسپارکل هورس) چند اس ام اس با فرد نامعلومی رد و بدل میکنه، ناراحت میشه، در حضور دو تا از دوستاش اول میره طبقه بالا و بعد از خونه خارج میشه. ساعت 1:20 ظهر، میشینه کنار خیابون، روی جدول، اسلحه رو از جیبش در میاره و یه تیر به قلب خودش شلیک میکنه. مارک لینکوس در سن 47، شش ماه بعد از انتشار آلبوم مشترک با Fennesz (با عنوان in the Fishtank 15) و چهار ماه قبل از انتشار آلبوم مشترک با دنجر ماوس، با خودکشی به زندگی خودش خاتمه میده.

این آلبوم زیباست. یه اثری که از نظر من توی ژانر خودش شاخص هست. پیچفورک امتیاز 7.4 از 10 رو بهش داده و onethirtybpm امتیاز 8.6 از 10. این از اون آلبومهایی هست که میتونم چندین بار بدون وقفه بهش گوش بدم و از آهنگهاش لذت ببرم. امیدوارم شما هم دوستش داشته باشین. لطفا دوستان لینک دانلود رو توی بخش نظارت برای بقیه هم بذارین.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: