آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Dream Theater

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی سوم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده از ابتدای سال 2016 تا کنون.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Shearwater-press

Shearwater – Jet Plane and Oxbow

«هواپیمای جت و آکسبو» هشتمین آلبوم گروه ایندی راک آمریکایی «شیرواتر» محصول 2016 است. آلبومی که با وجود آنکه تقریباً بیشترین فاصله را با آلبوم قبلی این گروه دارد، به اندازه چند اثر اخیر آنها جذابیت ویژه و منحصر بفردی ندارد. با این وجود بنظر می‌رسد که نظر متاکریتیک کمی با نظر من تفاوت دارد! متاکریتیک امتیاز 82 از 100 را برای این اثر در نظر گرفته که امتیاز قابل توجهی است. درضمن، این را هم بد نیست بدانید که آکسبو اصطلاحاً به مسیری از رودخانه گفته می‌شود که شبیه نعل اسب است و در میان آن تکه‌ای جزیره مانند قرار گرفته است. نتیجه آنکه: این آلبوم هرچند کار فوق العاده‌ای نیست، اما ارزش شنیدن را دارد.

daughter-540x304

Daughter – Not to Disappear

«مفقود نشدن» دومین آلبوم گروه ایندی فولک انگلیسی «داتر» محصول 2016 است. آلبومی که تقریباً سر و صدای زیادی در زمان انتشار خود به پا کرد و نقدهای مثبتی را از آن خود ساخت. آلبومی نرم و تر و تمیز که فضا سازی‌اش با وجود آنکه غمگین است، اما آرامش خاصی را در خودش دارد. گیتار به کار برده شده در آن تنه به موسیقی پست راک می‌زند، با اینحال تمپوی پایین آهنگها و وکال ستودنی آن فضای آلترناتیو پاپ را تداعی می‌کند. نتیجه آنکه: این آلبوم را حتماً گوش کنید و سعی کنید با موج نوی موسیقی ایندی فولک و آلترناتیو پاپ رابطه برقرار کنید.

eltonJohn

Elton John – Wonderful Crazy Night

«شب دیوانه‌ی فوق العاده» سی و دومین آلبوم هنرمند نام آشنای انگلیسی «التون جان» محصول 2016 است. اینکه این هنرمند و موسیقی و استایلش را دوست داریم یا نه چندان از بزرگی و هنر او کم نمی‌کند. التون جان از آن دست هنرمندانی است که دوستش داشته باشیم یا نه، نمی‌توانیم اسطوره بودنش را منکر شویم. آلبوم جدید او مانند چند اثر قبلی‌اش آنقدر در فضای موسیقی پاپ غرق شده که کمتر می‌توان رد آن موسیقی سافت راک قدیمی‌ را در آن یافت. با این حال همچنان یک چیزی او را به شدت از دیگران متمایز می‌کند و آن هم محوریت پیانو در تمامی آهنگها و رهبری این ساز شگفت‌انگیز است. نتیجه آنکه: احترام بزرگان واجب است! این آلبوم را باید گوش کرد.

dream_theater_-_main_pub

Dream Theater – The Astonishing

«عجیب» عنوان سیزدهمین آلبوم گروه پر آوازه‌ی پراگرسیو متال آمریکایی «دریم تیتر» محصول 2016 است. آلبومی با دو عدد سی‌دی و 34 ترک! هیچوقت موفق نشدم ارتباط لازم را با آثار این گروه برقرار کنم. موسیقی آنها بیشتر از آن چیزی که بتواند دست روی احساساتم بگذارد، بعنوان آهنگسازی و نوازندگی برایم قابل ستایش بوده است. این آلبوم هم مستثنی نیست. انگار که هر کدام از اعضای گروه، هر کدام از این ستارگان، بر سر بیشتر پرفروغ بودن دعوا دارند! هر کدام با هنرشان جادو می‌کنند و دیگری را به چالش می‌کشند. کاملاً مشخص است که اساس آهنگسازی نیز بر همین منوال و با توجه به نشان دادن قابلیت تک تک آنها و سولوهای فراوان از هر ساز، انجام شده است. اینکه چرا 34 ترک که اکثر آنها به سه دقیقه هم نمی‌رسند در یک آلبوم پراگرسیو راک که عموماً باید ترکهای طولانی داشته باشد گنجانده شده را نمی‌دانم. اما این هم برای من یه نقطه ضعف دیگر این آلبوم به شمار می‌آید. نتیجه آنکه: به حرف من توجه نکنید! دریم تیتر را باید گوش کرد. خوب بودن یا نبودنش مهم نیست. گوش کردنش واجب است!

Wynonna

Wynonna – Wynonna and the Big Noise

«وینونا و صدای سهمگین» هشتمین آلبوم هنرمند 50 ساله‌ی ژانر کانتری راک «وینونا» است. اینکه چرا و چطور این خانم شهرت عجیبی در این ژانر دارد را نمی‌دانم! نه موسیقی‌اش درخشان است، نه صدای خاصی دارد و نه لیریکس دلچسب مخصوص این ژانر را یدک می‌کشد. این آلبوم جدید او کلکسیونی از هنرمندان موسیقی کانتری را به همراه دارد. عجیب است! با وجود اینکه بیش از 10 نفر در پروسه‌ی آهنگسازی حضور داشته اند و وینونا فقط در یکی از آهنگها بعنوان آهنگساز حضور دارد، اما باز هم نتیجه چندان چنگی به دل نمی‌زند. نتیجه آنکه: بیخیال شنیدن این آلبوم شوید و به جایش یک لیوان شیر بخورید!

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: اولین قسمت از «بهترینهای سال 2013» یعنی شماره‌های 26 الی 30 را می‌توانید اینجا ببینید. همینطور برای دیدن شماره‌های 21 الی 25 (قسمت دوم) به اینجا بروید.

White Lies - Big TV20
White Lies – Big TV

سال 2009 اولین آلبوم گروه تازه کار White Lies را در جایگاه ششم بهترینهای سال قرار دادم. آلبومی جاندار و هیجان انگیز، با ترکیبی از موسیقی آلترناتیو، ایندی راک و پست پانک، هر چند بکر و انحصاری نبود اما می‌توانست با نمونه‌های مشابه نظیر The Editors، Interpol و Joy Division رقابت کند. آلبوم دوم آنها به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. اثری ضعیف و سطحی که نه تنها منتقدین، بلکه طرفداران این گروه را ناامید کرد (قبل‌ترها از این آلبوم اینجا گفته‌ام). اما حالا سومین آلبوم این گروه انگلیسی با عنوان «تلویزیون بزرگ» توانست آنها را دوباره به اوج بازگرداند. آل‌میوزیک این آلبوم را اثری می‌داند که نسبت به آلبوم قبل با چشمان بازتری ساخته شده است. کلش نیز این اثر را صدای دیروز در امروز نام نهاده است. شاید بتوان به نوعی این اثر را یک کانسپت آلبوم بشمار آورد. داستان حول زوجی می‌چرخد که از زادگاه کوچکشان به یک کلان شهر نقل مکان می‌کنند و اعتقاد به برابری در رابطه حال و هوای ماجرا را می‌سازد. این آلبوم به اندازه‌ای خوب، قوی، محکم و حساب شده است که آلبوم قبلی، Ritual، یک اشتباه نابخشودنی بنظر می‌رسد.  این آلبوم می‌تواند شروعی دوباره برای گروهی باشد که طرفدارانش را بعد از مدتها دوباره خوشحال کرده است.

19Amorphis - Circle
Amorphis – Circle

«زندگی قهرمان داستان از بدو تولد با بدشانسی همراه بوده است. او همیشه خود را یک بیگانه می‌دانسته که به سادگی نادیده گرفته شده است.  بر اثر یک اتفاق او با نیروهای درونی خود ارتباط برقرار می‌کند. برای او یک راهنما از زمان و مکان دیگر فرستاده می‌شود. او این شانس را دارد که زندگی خود را در اختیار بگیرد و سرنوشتش را تغییر دهد. او با جستجو در گذشته‌‌اش توان تغییر دادن زندگی نفرین شده‌‌ی خود را می‌یابد. این داستانی برای بقا ست» این ماجرای یازدهمین آلبوم گروه فنلاندی Amorphis با عنوان «دایره» است. باز هم یک آلبوم فوق‌العاده از یک گروه فوق‌العاده که کاملا از همان فرمول همیشگی آمورفیس، بدون کوچکترین ریسک و تغییر، تبعیت می‌کند. با وجود تکرار شدن مجدد این آلبوم را می‌توان موفق‌ترین اثر آنها تا به امروز دانست. این آلبوم توانست جایگاه نخست چارت فنلاند را تصاحب کند، اتفاقی که پیش از این برای سه آلبوم دیگرشان رخ داده بود. «دایره» اولین آلبوم آمورفیس است که وارد چارت سوئد (با کسب رتبه‌ی 33) شده است. همچین این اثر توانست رتبه‌ی 11 چارت آمریکا را از آن خود سازد که این بهترین موقعیت آمورفیس تا به امروز در این چارت است. این همان گروهی‌ست که می‌شناسید، نه کمتر و نه بیشتر، و اگر مشتری باشید این یعنی با یک اثر بی‌نقص طرف خواهید بود.

18Kauan - Pirut
Kauan – Pirut

سال 2011 بود که چهارمین آلبوم گروه روسی Kauan را در فهرست بهترین‌های سال این وبلاگ در جایگاه پانزدهم دیدید. و حالا این پنجمین آلبوم آنها با عنوان «شیاطین» (به زبان فنلاندی) است که جای خود را در فهرست بهترین‌های 2013 محکم می‌کند. شاید بهترین واژه برای توصیف این اثر «منسجم» باشد. آلبومی که بجای آنکه آهنگها را نامگذاری کند، به شماره‌گذاری‌شان اکتفا کرده و تلاش می‌کند بدون آنکه عنوان آهنگ ذهنیتی برای شنونده ایجاد کند روح او را به یکباره به تصاحب خویش درآورد. در اینجا شما با یک آهنگ 40 دقیقه‌ای طرف هستید که با ظرافت خاصی به 8 بخش، به 8 ترک تقسیم شده است. آهنگی که در نهایت زیبایی موسیقی فولک متال را در فضای اتمسفریک دووم متال به نمایش می‌گذارد. آهنگها قابل تفکیک نیستند. نمی‌توانید به طور مشخص تک آهنگ مورد علاقه‌ای در آن پیدا کنید. همه چیز در اختیار یک هدف واحد است و آن هدف فتح شماست! این آلبومی‌ست که ذهنتان را درگیر خواهد کرد، اثری که برای اولین بار یک تجربه و برای دفعات بعد یک خاطره‌ی جذاب و دوست داشتنی‌ خواهد بود. «شیاطین»… فریب عنوان آلبوم را نخورید! این آهنگها فرشته‌هایی هستند که برای نجات شما آمده‌اند.

London Grammar - If You Wait17
London Grammar – If You Wait

هنا رید یک معجزه‌گر است. هیچ صفتی بهتر از «تسخیرکننده» نمی‌توان برای صدای او یافت. صدای او را می‌توان با فلورنس ولش (Florence + the Machine) و یا Lana Del Rey مقایسه کرد، با این تفاوت که اینجا از موسیقی ایندی راک و یا پاپ خبری نیست، بلکه شما قرار است این صدای جادویی را روی موسیقی تریپ هاپ و الکترونیکا بشنوید. گروه سه نفره‌ی London Grammar در سالی که گذشت اولین آلبوم خود با عنوان «اگر صبر کنی» را منتشر کرد. اواخر سال 2012 بود که این گروه ناشناخته با قرار دادن تک آهنگ Hey Now در یوتیوب و ساوندکلاد تبدیل به اسمی آشنا برای موسیقی دوستان شد و یک سال بعد اولین آلبوم آنها با 17 آهنگ در حالی منتشر شد که Hey Now ترک آغازین آن بود. «اگر صبر کنی» را می‌توان یک آلبوم شخصی برای هنا رید دانست. جدا از صدای او که نقش اصلی را در آهنگها بازی می‌کند، تمامی لیریکس آلبوم نیز اشاره به زندگی خصوصی او و مشکلات دوران نوجوانی‌اش دارد. این مجموعه موفق شد رتبه‌ی دوم در چارتهای استرالیا و اسکاتلند را از آن خود کند و با فروش 33هزار نسخه در انگلستان در هفته اول رتبه‌ی دوم این چارت را نیز تصاحب کند. وقت آن رسیده که خودتان را رها کنید تا صدای هنا رید شما را به هر سمتی که دلش می‌خواهد ببرد.

Dream Theater - Dream Theater16
Dream Theater – Dream Theater

دوست داشته باشید یا نه، دریم تیتر یکی از ستونهای اصلی موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیاست. آلبومهای آنها، هر چیزی که باشند، یک صفت مشخص و بارز دارند و آن اینکه هر آلبوم برای خودش یک کلاس آموزش نوازندگی‌ست. امسال آنها دوازدهین آلبوم خود که همنام با نام  گروه است را در حالی منتشر کرده‌‌اند که دیگر مایک پورتنوی، درامر  و یکی از بنیانگذاران گروه، را در بین خود ندارند. پورتنوی بعد از 25 سال همراهی با آنها، در سال 2010 از گروه جدا شد و Flying Colors را تاسیس کرد (اولین آلبوم این گروه را قبلا اینجا معرفی کرده‌ام). او جای خود را به مایک مانگینی داد و حالا این اولین آلبومی‌ست که مانگینی در تمامی مراحل ساخت و تهیه آن گروه را همراهی می‌کند (در آلبوم قبلی مانگینی تنها به نشستن پشت درامز اکتفا کرد و در مراحل نوشتن آهنگها حضور نداشت). البته نظرها در خصوص این آلبوم متنوع و متضاد است! Allmusic این آلبوم را یکی از بهترین آثار دریم تیتر تا کنون معرفی کرده و Loudwire با تمجید از آن امتیاز 4.5 از 5 را برایش در نظر گرفته. این در حالی‌ست که PopMatters با بلاتکلیف خواندن این آلبوم به اعطای 3 امتیاز از 10 بسنده کرده. با این وجود بنظر من این آلبوم یکی از بهترین آلبومهای پراگرسیو راک 2013 از یکی از بهترین گروه‌های این ژانر است.

… ادامه دارد

برترین های 2011 از نگاه خوانندگان آ ل ب و م – بخش سوم

بردیا برجسته نژاد: با توجه به فراخوانی که در خصوص معرفی بهترین آلبومهای سال 2011 از نگاه شما صورت گرفت، هر کدام از دوستان سه آلبوم برتر خود را در ادامه معرفی کرده اند. لازم به ذکر یادآوری ست که آلبومهای انتخاب شده و توضیحات مربوط به آن نظر شخصی نویسنده بوده و ممکن است با نظر وبلاگ آ ل ب و م در تضاد باشد.

سینا وزیری

01
65daysofstatics – Silent Running

گروه انگلیسی daysofstatic65 پنجمین آلبوم خود را منتشر کرد که بی شک بهترین کار آنها تا به امروز می باشد.آلبوم با آهنگ عالی Overture شروع می شود که دو آهنگ آخر این آلبوم تحت تاثیر تم این موسیقی است. این یک مقدمه عالی برای یک آلبوم خوب است. بعد از آن 3 آهنگ شاهکار Space Theme و The Announcement و Safe Distancing از راه می رسند. نویز های گیتار الکتریک در آهنگ  The Announcement انسان را به وجد می آورد. بعد آهنگ Burial Scene از راه می رسد که تم اصلی آهنگ Space Montage است: دو شاهکار عالی. و آهنگ  Surgery که روح آدم را واقعا جراحی می کند و دوآهنگ اختتامیه که ریمیکسی از آهنگ اول هستند. یکی از بهترین پست راکهای تاریخ. احساس می کنی با شروع آلبوم سفینه از جایش بلند می شود سرعت می گیرد و تو را به عمق فضا و کهکشان ها می برد و تو Burial Scene  مرگ ستاره ها در کنار سیاهچاه ها را می بینی، بعد در آخر سرعت آنقدر بالا می رود که به نور می رسی و تمام. تنها موسیقی است که می تواند این احساس را به آدم بدهد. البته باید بگویم که امسال آلبوم های Mogwai و Braveyoung وCaspian و Collapse Under The Empire و Olafur Arnalds هم در زمینه پست راک خیلی خوب بودند ولی هیچ کدام شاهکار نبودند.

02
Airbag – All Rights Removed

ایربگ گروهی ست که من خیلی روی آن تعصب دارم!4 یا 5 سال پیش وقتی داشتم تو یکی از رادیو های اینترنتی موزیک گوش می کردم به آهنگی برخوردم به نام colours. این آهنگ شاهکار بود. چنان از شنیدن چند ده باره ی این موزیک لذت می بردم که باعث شد پی خواننده اش بگردم. فکر کنم من جز اولین فن های آسیایی این گروه باشم. از همان سینگلهای ابتدایی در سال 2009 آلبوم Identity منتشر شد. آلبوم اول جز بهترین کارهای پراگرسیو است که من تا به حال شنیده ام. برای من آلبوم دوم که امسال منتشر شد به بزرگی آلبوم قبل نیست ولی باید اعتراف کنم با یک شاهکار طرف هستیم. موزیکی که شما را به یاد پینک فلوید و اوایل کار پورکوپاین تیری می اندازد. سولوهای بلندی شبیه کارهای دیوید گیلمور که آدم را به وجد می آورد. می توان گفت این گروه تلفیقی از پینک فلوید و پورکوپاین تری است. آلبوم به معنای واقعی یک دست است. در هیچ جای آلبوم احساس افت فضا نمیکنی، هر چند من نقطه ی اوج و بهترین آهنگ آلبوم را The Bridge می دانم. صدای گرم خواننده گروه آدم را به یاد استیون ویلسون می اندازد، با سولوهای شاهکار گیتار الکتریک تلفیق فوق العاده ای را به وجود آورده است. در آهنگ Light Them All Up سولوی بلند مدت ویالن یک نوآوری برای این گروه به حساب می آید. و آهنگ 17:22 دقیقه ای Homesick یک پایان عالی برای این شاهکار موسیقی ست. من تو 2 ،3سال اخیر چندین بار این گروه را در وبلاگ بردیا معرفی کردم ولی خیلی جدی گرفته نشد اما انگار امسال خیلی مورد توجه قرار گرفته است. پس بشتابید به سوی این شاهکار اسکاندیناوی.

06
David Lynch – Crazy Clown Time

بعد از همکاری موفق لینچ با Danger Mouse  و Sparklehorse فقید در دو آهنگ، این بار لینچ به تنهایی شاهکاری در دنیای موسیقی الکترونیک خلق کرده است. دیگر نمی شود گفت لینچ فقط یک فیلمساز سورئال است. این پیرمرد نابغه ی دیوانه، یک موزیسین الکترونیک فوق العاده است. کافی ست چشمانتان را ببندید و این آلبوم را گوش کنید. به دنیای لینچ خوش آمدید! اگه مثل من با فیلمهای لینچ زندگی کرده باشید می بینید که این دنیا چقدر آشناست. انگار این وکال عجیب  زمزمه وار که فریاد میزند I Know  همان شخصیت سادیسمی و فتیش فیلم مخمل آبی است. در آهنگ  Crazy Clown Time تصویر خرگوش های فیلم اینلند امپایر جلوی چشمهایتان رژه می روند. آهنگ اول با نام رویای پینکی شما را به رویای آبی رنگ بلوار مالهالند می برد. در آهنگ She Rise Up فضا به شدت به فیلم  Lost Highwayنزدیک است. تمام آهنگها یک لینک هستند به سمت فیلمها و فضاهای سورئال خلق شده توسط لینچ. آلبوم در Stone’s Gone Up به نقطه ی اوج می رسد و به نظرم این بهترین آهنگ این آلبوم است. لینچ در فضا سازی ها عالی است: صدا و وکال به جا تغییر می کنند و در قسمتهایی وکال دلقک وار، در قسمت دیگر وکال روبوتیک و در جاهایی زمزمه هایی را می شنویم که همه به حالت وهم آلود فضا کمک می کنند. درست است که لینچ از سال 2006 دیگر فیلم نساخته و دخترش جانشین او شده ولی باید اعتراف کرد که سیلاب خلاقیت یک نابغه می تواند در سن 65 سالگی جریانش را در آبراهه ی وسیع و غنی موسیقی پیدا کند.

3: Steven Wilson – Grace for Drowning / 4: Yan Tiersen – Skyline / 5: Memories of Machines – Warm Winter / 7: Puscifer – Conditions of My Parole / 8: Radiohead – The King of Limbs / 9: Snow Patrol – Called Out in the Dark / 10: James Morisson: The Awakening

محمد حسین ایزدی

01
Anathema – Falling Deeper

موسی با عصایش نیل را شکافت، عیسی مردگان را زنده کرد، سلیمان با قالیچه اش پرواز کرد و با حیوانات سخن گفت. اینها همگی معجزات بزرگ و عجیب هستند. اما در عصر ما چه چیزی معجزست؟

خیلی وقت بود که چیزی شبیه معجزه را نشنیده بودم. چطور می شود که آهنگ هایی که بی شباهت به آتشفشان نیست به شعله ی آرام و بی درد شمع تبدیل شود؟ آناتما مثل روح در کالبد مخاطب نفوذ و کاملاً روح و بدن را تسخیر می کند. برای من خیلی سخت بود که آلبوم های اوایل دهه 90 این گروه را گوش کنم. موسیقی سنگین، افسرده و بی نهایت ناراحت کننده. اما این ترک ها پیله بسته بودند و امسال پروانه شدند. شروع با Crestfallen عالی بود و پایان با Sunset of Age رویایی. ترک Everwake دیوانه وار بود. این آلبوم بی شک یکی از به یاد ماندنی ترین آلبوم های زندگی 26 ساله ی من بوده، هست و خواهد بود.

02
Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

جدای از علاقه ی شدیدم به این گروه، یازدهمین آلبوم استودیویی آنها اثری در خور توجه بود. هرچند که قبلاً در موردش در همین وبلاگ به تفصیل صحبت کرده ام. حضور پررنگ تر پیانو و ملودیک تر شدن موزیک این گروه باعث شد که گوش هایی که به متال و ریتم های سنگین آلرژی داشتند و موضع های سختی می گرفتند هم از آن استقبال کنند. فرمت پراگرسیو دریم تیتر خاص همین گروه است و مغز متفکرشان، جان پتروچی هم به نظر اشباع شدنی نیست. بعضی وقتها فکر می کنم واقعاً چرا همچین گروهی نقطه ی افت ندارد؟ دریم تیتر تنها گروهی ست که می توان برای خوبی آلبومشان از قبل شرط بندی کرد. تـرک Breaking All Illusions برای من بهترین ترک سال بود.

 

03
Blackfield – Welcome to My DNA

با اینکه نقدها بر حضور کمرنگ استیون ویلسون در این آلبوم نقل محفل بچه های این وبلاگ  بود ولی کسی به نبوغ و هنر آویو گفن اشاره ای نکرد. این در حالی ست که بار اصلی این گروه بر دوش گفن سنگینی می کند. آرت راک با رگه های سبک مورد علاقه ی من پراگرسیو. آلبومی که ترکهایی چون Oxygen ,DNA ,Zigota ,Blood , Rising Of The Tide ,On the plane را می توان تا مدت ها گوش کرد. گرمای بی نظیر و لطافت  صدای خاص استیون ویلسون به همراه فضای دلنشین آرت راک، به قدری خوب بود که هنوز هم وقتی ترک Rising of the tide  رو می شنوم، باور نمی کنم که قبلاً این آهنگ را صدها بار گوش دادم.

4: Nightwish – Imaginaerum / 5: 3Doors Down – Time of My Life / 6: Airbag – All Rights Removed / 7: Steven Wilson – Grace of Drowning / 8: Coldplay – Mylo Xyloto / 9: VA: SMM – Context / 10: Within Temptation – The Unforgiving

Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

.

مطلبی که می خوانید نوشتهء جناب محمد حسین ایزدی در خصوص انتشار آخرین آلبوم Dream Theater است. با تشکر از مطلب ارسالی و لطفشان به وبلاگ آ ل ب و م.

Dream Theater، ابر گروهی که بی شک یکی از پر طرفدارترین گروههای پراگرسیو دنیاست. گروه در سال 1985 با حضور مایک پورتنوی (درامز), جان می یونگ (بیس) و جان پتروچی (گیتار) و در ادامه کوین مور(کیبورد), کریس کالینز (خواننده) در ماساچوست امریکا تشکیل شد. در ابتدا آنها اسمMajesty  را برای گروه انتخاب کردند، ولی در نهایت به  Dream Theater تغییر نام دادند. گروه تا آمدن چارلی دومینیسی به جای کریس کالینز آلبومی منتشر نکرد تا اینکه  در سال  1989 اولین آلبوم خود را با نام When Dream And Day Unite منتشر کردند. آلبوم اول موفقیت چندانی را برای آنها بهمراه نداشت ولی بعد از جدایی دومینیسی و آمدن جیمز لابری گروه رنگ تازه ای به خود گرفت. اوایل دهه 80  گروههایی چون Queensryche و Fates Warning از ترکیب Heavy Metal و Progressive Rock نوعی خاص از Progressive Metal را پایه گذاری کردند و دریم تیتر در آلبوم سال 1992 (Images And Words) با رویکردی جدید پراگرسیومتال امروزی را خلق کرد. ترکیب زیبایی از هوی متال با چاشنی پراگرسیوراک و سولوهای ویران کننده ی جان پتروچی باعث شد تا این آلبوم تبدیل به موفق ترین و پرفروش ترین اثر آنها تا به امروز شود و بتواند جایگاه دوم در فهرست بهترین آلبومهای پراگرسیومتال تاریخ را از دیدگاه سایت Digital Dream Door تصاحب کند. تورهای زیاد و کنسرت های عظیمشان درسراسر جهان آنها به سرعت جهانی کرد. گروههایی مانند Pain of Salvation ،Ayreon ،Symphony X،  Magic pie  با الگو برداری از همین سبک تاسیس شدند.

در میانه های راه بزرگان زیادی از این گروه جدا شدند. کوین مور در سال 95 از آنها جدا شد و گروه OSI  را تشکیل داد. درک شرینیان هم  که به مدت 3 سال با این گروه همکاری کرد و در سال 99 جدا شد و جردن رادس جایگزین او شد. اما تکاندهنده ترین اتفاق برای دریم تیتر در این سالها  جدایی مایک پورتنوی در سال گذشته بود که  ضربهء سختی به گروه  و طرفدارانش وارد کرد. رادس در این رابطه می گوید که  «وقتی خبر تصمیم عجیب  مایک را شنیدم، فوراً به او زنگ زدم ولی متاسفانه تصمیمش را گرفته بود و فقط برای من اشکهایی ماند که قطع نمی شد». بعد از مدتی جان پتروچی فاش کرد که پورتنوی قصد ترک کردن گروه را نداشت و فقط درخواست 5 سال استراحت برای گروه را مطرح کرده بود که با مخالفت دیگر اعضا روبرو شد و در نهایت او مجبور به گرفتن چنین تصمیم سخت شد. پروسه جذب درامر جدید هم داستان طولانی دارد. درامر جدید گروه مایک منجینی هم یکی از 5 درامر برتر دنیاست که با بزرگانی چون ستریانی کار کرده است.

به تازگی آلبوم جدید آنها با عنوان A Dramatic Turn of Events به فاصله دو سال از اثر قبلی (Black Clouds and Silver Linings) منتشر شده است. این آلبوم یازدهمین اثر استودیویی آنها ست. ترانه سرایی به جز ترکهای 7 و 8 را جان پتروچی انجام داده و همچنین تهیه کنندگی این اثر نیز بر عهدهء او بوده است.

ترک اول  On The Backs Of Angels یک شروع رویایی برای این آلبوم است، بهمراه صدای اعجاب انگیز جیمز لابری و سولوی همیشه عالی جان پتروچی. آهنگ دوم  Build Me Up, Break Me Down  کمی عجیب و گیج کننده است. Lost Not Forgotten  با سولوی  جادویی پیانو شروع و با سولوی اعتراض آمیز  پتروچی تبدیل به یک اثر ماورایی می شود. در  This Is The Life شما احساس خوبی به خاطر حضور پر رنگ پیانو و صدای لطیف لابری خواهید داشت. Bridges In The Sky  هوی ترین آهنگ این آلبوم است. شما در Outcry به شدت احساس غم خواهید کرد و با  Far From Heaven پرواز را تجربه می کنید.  در همین آهنگ، که ترانه این ترک را جیمز لابری نوشته است، شما از دریم تیتر و به خصوص جردن رادس به خاطر پیانو تشکر خواهید کرد. در Breaking All Illusions  سر جای خود بند نخواهید شد، اما زیاد تند نروید! شما با بهترین ترک این آلبوم روبرو هستید. سعی کنید در 2 دقیقه پایانی از اجسام خیلی سخت چون دیوار فاصله بگیرید چون ممکن است  نیاز داشته باشید سرتان را بکوبید به یک جسم سخت!! این را بدانید که نام این آهنگ، که ترانه اش را میونگ به همراه پتروچی نوشته است، کاملا با فضایی که خلق می کند (مخصوصا با سولوی پایانی پتروچی) هماهنگی دارد. بهترین پایان ممکن این آلبوم می تواند فقط همین آهنگ باشد Beneath The Surface. ترکیبی از سمفونی و آکوستیک با سولوهای کیبورد جردن که عالی ست.

هرچند که جای شلوغ بازی ها، صدا و جادوی درامز مایک پورتنوی در این آلبوم خالی ست، اما گوش دادن به آن را به همه عزیزان توصیه می کنم

Dream Theater – Black Clouds And Silver Linings

لازم نیست یکی از بزرگترین گروه های پراگرسیو راک دنیا رو معرفی کنم : Dream Theater. اونا به تازگی، یعنی حدود یک ماه پیش، دهمین استودیو آلبوم خودشون رو تحت عنوان Black Clouds & Silver Linings منتشر کردن. این آلبوم توسط مایک پورتنوی (درامر گروه) و جان پتروچی (گیتاریست گروه) تهیه شده. این اثر در دو ویرایش به بازار اومده:

1) ورژن 75 دقیقه ای ، شامل یک CD ، حاوی 6 آهنگ که به جز آهنگ سوم (Wither) که توسط پتروچی ساخته شده ، بقیه آهنگها توسط همگی اعضا ساخته شده. ترانه 4 آهنگ با پتروچی و دو آهنگ با پورتنوی بوده.

2) ورژن 196 دقیقه ای ، شامل سه CD و در مجموع حاوی 18 آهنگ. CD شماره 1 همون هست که در بالا توضیح دادم. CD شماره 2 حاوی 6 آهنگ کاور از : Rainbow ، Queen ، Dixie Dregs ، Zebra ، King Crimson و Iron Maiden و CD شماره 3 ورژن Instrumental (بدون کلام) CD شماره 1 هست.

این آلبوم موفق شد رتبهء اول در چارتهای فنلاند ، مجارستان و 100تایی اروپا و رتبهء دوم چارت ژاپن رو به خودش اختصاص بده. الان شما ورژن دوم رو میتونین از اینجا دانلود کنین و لذتش رو ببرین.

دانلود آلبوم Black Clouds & Silver Linings از گروه Dream Theater

بخش اول
بخش دوم
بخش سوم

Pass: http://www.mp3-wallpaper-download.blogspot.com

 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: