آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Steven Wilson – Grace for Drowning

باور کنید که استیون ویلسون یک ومپایر است! مگر می شود که چنین مهارت و تجربه ای در یک آدم 43 ساله بگنجد؟ و البته این را هم بگویم که اگر جایی شنیدید ویلسون در هر روز زندگی اش 48 ساعت دارد تعجب نکنید. او یک شاهکار در موسیقی پراگرسیو راک دارد به اسم Porcupine Tree و در کنارش همزمان پروژه های Blackfield، No-Man، Bass Communion، Continuum و IEM را هم به پیش می برد.

حتما خاطرتان است که سال 2008 ویلسون اولین آلبوم انفرادی خود را با عنوان Insurgentes منتشر کرد. بعد از آن ویلسون غرق در پروژه های مختلف و گوناگونی شد: آلبوم آخر Porcupine Tree یعنی The Incident در سال 2009 و سومین آلبوم Blackfield با نام Welcome to My DNA در سال 2011. اما فقط این نبود. ویلسون به همراه مایکل مایکل اکرفلت، رهبر گروه Opeth، پروژهء جدیدی با نام Storm Corrosion را راه اندازی کرد. ششمین مجموعه سینگل خود با نام Cover Version IV را در سال 2010 به بازار داد (با اجرای Lord of the Reedy River از Donavan و آهنگ جدیدی به اسم An End to End) و در کنار تمام اینها در آلبومهای جدید Engineers، Aviv Geffen، Anathema، Orphaned Land، Pendulum و Opeth نیز به عنوان میکسر یا هنرمند مهمان حاضر شد. و البته در آخر این یک مورد را هم اضافه کنید: ریمستر کردن 5 آلبوم قدیمی King Crimson برای انتشار مجدد.

اواخر سال 2010 بود که ویلسون اعلام کرد کار بر روی دومین آلبوم انفرادی خود با عنوان Grace For Drowning را آغاز کرده است. ویلسون می گوید: «Insurgentes قدم مهمی در جهت رسیدن به تجربهء جدیدی بود. اما این آلبوم جدید برای من نقطهء شروع بحساب می آید. برای من دوران طلائی موسیقی اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد است. زمانی که یک آلبوم تبدیل به اولین جلوهء هنرمندانه می شد. زمانیکه که موسیقی دانها خود را از بند موسیقی 3 دقیقه ای پاپ آزاد می کردند و مخصوصاً با ترسیم موسیقی جز و کلاسیک به روی سایکدلیک می پیوستند و در صدا و صوت سفر می کردند. با در نظر گرفتن این مسئله آلبوم جدید من بیعتی با آن آلبومهاست. اینجا همه چیز وجود دارد: از تمهای انیو موریکونه در ساخت موسیقی فیلم تا موسیقی کُر، از قطعات پیانو تا آهنگ 23 دقیقه ای پراگرسیو جز. اینبار من از چند هنرمند موسیقی جز، که در ریمیکس کردن کارهای کینگ کریمسون با آنها آشنا شدم، هم استفاده کرده ام»

در کنار نسخهء اصلی، آلبوم بصورت ویژه در نسخه های Blu-Ray به همراه موسیقی 5.1 ساروند و تصاویر گرافیکی و ویدئو برای هر آهنگ منتشر خواهد شد تا اسم این اثر به عنوان اولین آلبوم راک تاریخ موسیقی که بصورت Blu-Ray Video Disc ضبط شده است ثبت شود. همچنین این نسخه با کتابچه ای در 120 صفحه حاوی عکسها، دست نوشته ها و ترانهء آهنگها نیز همراه است. نسخهء اصلی با مدت 84 دقیقه در دو CD منتشر خواهد شد.

باور کنید، شما با استثنایی ترین و جاه طلبانه ترین اثر استیون ویلسون تا به امروز مواجه خواهید بود. اینطور که مشخص است افکار و احساسات در درون او بجای کلمه با صوت تعریف شده اند! پروژه های مختلف و همزمان به جای خود، اما انتشار 4 آهنگ انفرادی در یک آلبوم گروهی و تاکید بر انفرادی بودن آنها نشان می دهد که ویلسون علاقهء خاصی دارد که کارهای گوناگونش از هم تفکیک و جدا پذیر باشند. حالا همان حرکت، به شکلی کاملا منسجم تر، در آلبوم جدید او نمایان است. ویلسون در Porcupine Tree یک اعجوبهء پراگرسیو راک است، با موسیقی منحصر بفردی که خشونت خود را کنترل می کند و با وجود آنکه هر از گاهی به امبینت هم سری میزند کاملا ساختارش مشخص است. Blackfield چیزی ما بین آرت راک و پاپ راک در نوسان است و البته خط مشی اصلی خود را از اویو گفن می گیرد: آهنگهایی با مدت زمان کوتاه، زیبا و بدون پیچیدگی. IEM و دیگر پروژه های کوچک ویلسون به طور کامل صرف امبینت و الکترونیک می شود، همان چیزی که Porcupine Tree در مجموعه های جانبی خود (مثل Metanoia، Pure Narcotic و Spiral Circus) به آن پرداخته بود. اما حالا ویلسون وارد فضای جدیدی می شود. فضایی که گرچه هیچ کدام پروژه های قبلی نیست، اما ترکیبی از تمامی آنهاست. شما در استوین ویلسون ِ سولو، با وجه دیگری از شخصیت او روبرو خواهید بود.

آلبوم جدید به وضوح تاثیر ویژه ای از موسیقی Jazz گرفته است. در اینجا در کنار تمام پستهای مشخص، وار گیتار (Warr Guitar: گیتاری با 12 سیم که با وجود انعطاف پذیری کم بسیار در نوازندگی به صورت تپینگ با دو دست کاربرد دارد) فلوت، ساکسیفون، کلارینت و البته ارکستر زهی و گروه کر لندن را هم خواهید داشت. آلبوم با یک لالایی کودکانه به اسم Grace for Drowning آغاز و با آهنگ بعدی Sectarian همراه می شود، آهنگی که فقط یک پیام دارد: تو با یک مجموعهء Jazz مواجه هستی! 10 دقیقه از آلبوم گذشته و هنوز آواز ویلسون را نشنیده اید. آهنگ سوم Deform to Form a Star یکی از همان نشانه های تاثیر موسیقی دهه 70 است که با صدای جادویی کلارینت غوغا می کند. در آهنگ چهارم No Part of Me با پدیده ای خارق العاده مواجه خواهید شد. آهنگی دو بخش که می توان رد پایی از Abandoner (از آلبوم Insugentes) را در آن یافت. Postcard با سولوی پیانو کمی به سمت Blackfield نزدیک است. Raider Prelude شما را به اشتباه نندازد! همچنان در حال شنیدن استیون ویلسون هستید، هر چند چیزی که به گوش می رسد موسیقی سنگین کُر در فضایی کاملا گاتیک با حال و هوای موسیقی فیلم است. این آهنگ همانطور که از اسمش پیداست یک مقدمهء 2 دقیقه ای برای طولانی ترین آهنگ آلبوم (Raider II) در CD دوم است.Remainder the Black Dog آخرین آهنگ از CD اول، با فضایی وهم آلود Jazz را با اکسپریمنتال ترکیب کرده و به همراه افکتهای روی صدای ویلسون به سادگی شما را می ترساند. اینجاست که شما هر سازی را به شکل سولو خواهید شنید که فلوت نقش اصلی را ایفا می کند.

اولین آهنگ از CD دوم، Belle De Jour، انگاری قرار است استراحتی برایتان باشد بین دو مجموعه. موسیقی لطیف با سولوی گیتار آکوستیک و دخالتهای ریز و درشت ارکسترال. Index را شوخی نگیرید! به مارش درامز  الکترونیک دقت کنید، به قاطی شدنش با افکتهای عجیب و غریب، به شیوهء خواندن ویلسون، به دخالت سازهای زهی و به جادوئی که دارد رخ می دهد. Track One کمی مانند Sectarian مریض بنظر می رسد! فضایی دوگانه که تغییر فاز ناگهانی اش، پرت کردنتان از تاریکی به روشنایی، دوست داشتنی و لذت بخش است. می رسیم به Raider II. این آهنگ خودش یک آلبوم است! همه چیز را می توانید در آن پیدا کنید: روحانی می شود، شیطانی می شود، بالا می رود، پایین می آید، گروه کر می خوانند، سازهای زهی فریاد می زنند، فلوت کنترل را در اختیار می گیرد و با پیانو موسیقی Jazz را پیش می برد، گیتار می آید و فلوت را کنار می زند و قدرت راک را نشان می دهد و ویلسون ناگهان با صدای ملایم و آرامش شروع به خواندن می کند و دوباره برای چند دقیقه ناپدید می شود… خلاصه بگویم: شما در اینجا با انقلابی حیرت انگیز مواجه هستید!! آخرین آهنگ این مجموعه، Like Dust I Have Cleared From My Eye، با آن سولوی الکتریک گیتار، بیشتر شبیه یک شب بخیر یا خداحافظی ست. با این آهنگ انگار که ویلسون ایستاده و برایتان دست تکان می دهد. خسته نباشید! شما یک مجموعهء طولانی که به هیچ وجه خسته کننده نیست را پشت سر گذاشته اید. مجموعه ای که با یک لالایی شروع و با یک شب بخیر به اتمام رسید.

نکتهء مهمی که در Grace for Drowning وجود دارد تفاوت خاص و ویژهء موسیقی متال آن با کارهای Porcupine Tree است. همانطور که حتما متوجه شده اید بسیاری از صداها و سولوهایی که در این آلبوم می شنوید زائیدهء گیتار نیست. ویلسون در این مورد می گوید «به گمانم جشن موسیقی متال دیگر برای من به پایان رسیده است». به گفتهء بریان ریسمن (منتقد موسیقی) این آلبوم تاثیر مشخصی از کارهای Brian Eno، Gong، Univers Zero و King Crimson گرفته است. و البته ویلسون تاثیر از دو تای آخر را تائید می کند و می گوید: «Univers Zero با سازهای آکوستیک موسیقی متال خلق می کند، بدون اینکه تظاهر به متال کند. مثل کارهای اولیه کینگ کریمسون. آنها به شما نشان می دهند که برای متال بودن خلق فضای تاریک کافی ست و نیازی ندارد حتما آن فضا با گیتار ایجاد شود. Insurgentes تاثیر گرفته از عشقم به موسیقی پست پانک دهه 80 بود و من از Joy Division و The Cure که در آن زمان گوش می کردم تاثیر گرفته بودم. اما در آلبوم جدید عشق من به موسیقی پراگرسیو دهه 70 با رویکردی به راک و Jazz کاملا نمایان است. مهمترین نکتهء این آلبوم همین خواهد بود که هنرمندان موسیقی Jazz برایتان راک می نوازند.»

استیون ویلسون با این آلبوم دوباره تاکید می کند که نظیرش در موسیقی راک پیدا نمی شود و همچنان آماده است تا مخاطبینش را غافلگیر کند.

19 پاسخ به “Steven Wilson – Grace for Drowning

  1. masoud 2011/09/24 در 14:58

    shadidan montazere Storm Corrosion hastam bebeinam in dota mikhan chi kar konan

  2. محمد حسین 2011/09/24 در 15:02

    این آدم یا بهتره بگیم جونور یه بیماری چند شخصیتی داره که این شخصیتها در هر آلبوم, به یه شکل ظاهر میشند .من از این آدم تو پارکیوپاین تری معمولاً بدم میاد در حالیکه در بلکفیلد عاشقشم.این آدم هر آدمی با هر سلیقه ای راضی میکنه

  3. sinior 2011/09/24 در 16:26

    مردک دیوانه.چی کار کرده؟یه جاهای انقدر خوبه که آدم احساس بیماری میکنه.من هم تو بلکفیلد عاشقشم، تو پورکوپاین شیفتشم ولی اینجا دیگه واقعا احترامم رو جلب کرده و باید بهش سجده کنم.در مورد آهنگها تک تک حرف نمیزنم چون باید 10 بار گوش کنم هنوز.ولی چقدر آدم رو به دوران اوج کینگ کریمسون افسانه ای میبره.مخصوصا لیزارد.

  4. سپهر 2011/09/24 در 20:19

    دیشب من و یکی از دوستان با وجود نازل شدن مصیبت های بسیار از جمله قطعی اینترنت بعدش قطعی وی پی ان و بعدش گیر دادن های بی خود آیتیونز که آی پی تون اشتراکیه ، نمیدم و اینا. به هر ضرب و زوری بود به صورت کاملا قانونی و البته چند برابر قیمت جهانی این آلبوم رو از آیتیونز دانلود کردیم .[پروسه دانلود حدود 6 ساعت ناقابل زمان برد] ولی بعد از گوش دادن آلبوم بود که کلا خستگی و اعصاب خردی دانلود از تنم خارج شد ، یک شاهکار استثنایی و عالی .
    همه ی المان های موسیقی سر جاشون قرار گرفته اند، هوشیارانه به موسیقی جز نقب میزنه ، از متال، امبینت ، الکترونیکا و حتی بوگی ووگی استفاده میکنه ، زیرکانه به پاپ نزدیک می شه در عین حال آلبوم یک انسجام و پیوستگی کاملی دارد… و در عین حال رضایتت را کاملا بر می انگیزد! خب اینها همه از آدمی مثل استیون ویلسون بعید نیست… تعجب الکی هم ندارد!
    بعد از اینهاست که آدم فکر میکنه یک آلبوم خیلی خوب ارزش بیشتر از اینها رو هم داره که آدم 6 ساعت از خواب و زندگی و اینها بیوفته!

    یک چیز دیگه هم بگم … همراه آلبوم یک بوکلت بسیار خوشمزه هم بود که تقریبا دو برابر کل آلبوم حجم داشت و پر از عکسهای دسته اول لسی هویل بود که حسابی با فضای آلبوم سازگار بود!

    پ.ن:سی دی 2 آلبوم The Incident که 4 تا آهنگ داشت که دو تاشون رو کل گروه با هم نوشته بودند و یک آهنگ هم استیون با همکاری ریچارد باربیری نوشته بود و اتفاقا نسبت به سی دی 1 روح همکاری بیتشری توش مشخص بود!
    آهنگ انفرادی و جاه طلبی و اینا نداشت که!؟
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Incident_(album)#Disc_two

    • Bardia.B 2011/09/25 در 00:17

      البته اون صفت جاه طلبانه به این آلبوم اشاره داره، نه به The Incident

      • سپهر 2011/09/25 در 01:21

        » وقتی The Incident، آخرین آلبوم Porcupine Tree، منتشر شد در کنار 55 دقیقه آلبوم اصلی یک CD 38 دقیقه ای حاوی 4 آهنگ انفرادی از ویلسون نیز گنجانده شده بود.»

        » یک CD 38 دقیقه ای حاوی 4 آهنگ انفرادی از ویلسون»

        » 4 آهنگ انفرادی از ویلسون»

        » انفرادی»

        ?

        Disc two

        No. Title Writer(s) Length
        1. «Flicker» Porcupine Tree 3:42
        2. «Bonnie the Cat» Porcupine Tree 5:45
        3. «Black Dahlia» Richard Barbieri, Steven Wilson 3:40

        • Bardia.B 2011/09/25 در 08:59

          اون جمله زیادی بود که حذف شد.

          پ.ن: ببخشید، این ادبیات جدید ِ ایراد گرفتنه؟؟؟ برام تازگی داره!!!

  5. ایرسا 2011/09/25 در 20:40

    پست خیلی خوبی بود. ممنون
    هنوز دانلودش نکردم ولی اگه اینجوری باشه که بچه ها میگن (شباهت کاراش با کینگ کریمسون و مخصوصاً لیزارد) که خب بدبخت شدیم رفت پی کارش!

  6. سیمین 2011/09/25 در 23:29

    آلبوم خیلی خوبی بود… خیلی با کار قبلیش تفاوت داشت ولی میتونم بگم که بهتر بود.
    نمیشه گفت که نظیرش را نخواهیم دید (خودش اینو گفته) چون حرف غلطیه و میدونیم اسطوره های پررنگ تری از ویلسون داریم (در هر حال من ویلسون را هم جز همون ها میدونم) که میتونن روی دست این اثر بلند بشه. ولی استفاده موزیک جاز را خیلی پسندیدم.
    این آلبوم یکی از Must Listen To امساله.

  7. سامان .ب 2011/09/26 در 21:14

    خب چرا یه لینک دانلود نمیذارید ؟

  8. سامان .ب 2011/09/27 در 23:49

    منطقی ست (:
    زحمتش به عهده ی خودمون (;

  9. صالح 2011/10/05 در 17:06

    زبان احساسات آدم را سوزن می زند… این.. موسیقی.

  10. شهرزاد 2011/10/18 در 12:05

    از ژانر پراگرسیو راک، پینک فلوید موزیکی دارد با نام have a cigar
    حتما شنیده اید یا اگر نشنیده اید این لینک:
    http://asdfshare.com/km5m9ibas4sw/Have_A_Cigar.mp3.html

  11. بازتاب: بهترین های 2011 از نگاه من – 6 « آ ل ب و م

  12. بازتاب: ½4 – Steven Wilson | آ ل ب و م

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: