آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Lynyrd Skynyrd – Live from Freedom Hall


شاید تعداد کمی از دوستان اسم گروه Lynyrd Skynyrd به گوششون خورده باشه، اما مطمئنا اکثر شما آهنگ Tuesday’s Gone این گروه رو که توسط Metallica توی مجموعهء Garage Inc. کاور شده رو شنیدین. لینرد اسکینرد فعالیت خودش رو در سال 1964 با ایده و تفکر پنج نفر به اسامی رانی ون زانت، الن کالینز، گری روزینگتون، لری جانستروم و باب برنز شروع کرد. میشه از این گروه بعنوان یکی از تاثیرگذار ترین گروه های Hard Rock و یکی از شاخص ترین گروه های موسیقی راک جنوبی اسم برد (راک جنوبی یه موسیقی خاص برای جنوب آمریکا هست که ترکیبی از موسیقی راک اند رول، کانتری و بلوز رو بهمراه داره). اواسط دهه 70 لینرد اسکینرد به شهرت جهانی رسیده بود و انتشار آلبوم پنجم اونها به اسم Street Survivors در سال 1977 موفقیت چشم گیری رو به همراه داشت. اما یه اتفاق باعث شد که طعم شیرین این شهرت و محبوبیت برای تمام طرفدارانشون به کل از بین بره. در سال 77 هواپیمای گروه سقوط کرد و سه عضو گروه (از جمله مغز متفکر گروه، رانی ون زانت) کشته شدن، و گروه به خاطر این مصیبت به فعالیت خودش خاتمه داد.

ده سال بعد، در سال 1987، گری روزینگتون، با همکاری برادر رانی یعنی جانی ون زانت دوباره گروه رو زنده کرد و فعالیت اونها در دوره جدید شروع شد. لینرد اسکینرد همیشه گروه شلوغ با چندین و چند عضو و نوازنده بوده. تا به امروز 25 نفر توی این گروه به انضمام 8 نفر عضو اجراهای زنده (یعنی جمعا 33 نفر!) حضور داشتن که 7 نفرشون الان و در حال حاضر در لینرد اسکینرد فعالیت می کنن. بد نیست که بدونین از این هفت نفر فقط گری روزینگتون از ترکیب قبل از حادثه سقوط هواپیما توی گروه حضور داره و از بین این 33 نفر تا به امروز 9 نفر بنا به دلایل مختلف (که یکیش رانی ون زانت و سقوط هواپیما بود) از دنیا رفتن (و اکثرا در جوانی و بدلیل بیماری)

بعد از حادثه سقوط هواپیما، گروه هفت آلبوم دیگه رو منتشر کرد که هیچ کدوم اونها نتونستن موفقیت 5 آلبوم قبلی رو تکرار کنن. بعد از انتشار یازدهمین و آخرین آلبوم  گروه به اسم God & Guns در سال 2009، به تازگی آلبوم زنده ای با عنوان Live from Freedom Hall منتشر شده که شامل 15 آهنگ هست. این آلبوم به یاد تمام مرحومین این گروه مشهور منتشر شده و بطور مشخص  یادبودی هست برای عضو گروه: بیلی پاول و این ایوانس. پاول بر اثر عارضه قلبی و ایوانس بدلیل ابتلا به سرطان در سال 2009 از دنیا رفتن  و  که سال 2009 از دنیا رفتن و اجرای Freedom Hall جزو آخرین اجراهای زندگیشون بود. به احتمال زیاد از شنیدنش لذت خواهید برد، مخصوصا آهنگ شماره 10 که آخرین اجرای Tuesday’s Gone توسط گروه اصلی خود آهنگ هست. لینک دانلود رو توی بخش کامنت می تونین پیدا کنین.

36 پاسخ به “Lynyrd Skynyrd – Live from Freedom Hall

  1. یزدان 2010/08/18 در 13:59

    موسیقی هارد راک و هوی متال دهه 80 و ماقبلش به نظرم ماله همون دهه ها بود و ماندگار نبود . اگرم ماندگاری بوده مقایسه کنید با ماندگاری و زنده بود ترانه های سایکدلیک و پراگرسیو دهه 70 . نظرت چیه بردیا ؟

    • بردیا.ب 2010/08/18 در 14:32

      نه. موافق نیستم. اصولا باید یه نکته رو در نظر بگیریم و اون اینکه ما هزاران کیلومتر از سرچشمه این موسیقی دور هستیم و تاثیراتی که ما میگیریم کاملا برگرفته از تبلیغات و محیطی هست که توش قرار داریم. موسیقی Southern Rock در آمریکا و مخصوصا جنوب آمریکا به اندازه ای طرفدار داره و به قدری این گروه ها هنوز اونجا محبوب و سرشناس هستن که حتی تصورش هم برای ما که این سر دنیا نشستیم سخته. لینرد اسکینرد گروه متال نیست. یه گروه هارد راک دهه 60 هست که اصل کارش راک جنوبیه و یکی از غولهای این ژانر به حساب میاد. از حق نگذریم، پینک فلوید رو بذاریم کنار، چند تا گروه هست برای دهه 70 که هنوز فعال باشن و شهرتشون از لینرد اسکینرد بیشتر باشه؟ جناب یزدان، من و شما این سر دنیا نشستیم و لحظه به لحظه گوشمون رو با صداهای مختلف آشنا می کنیم و همه چیز گوش می کنیم و در مورد همه چیز نظر میدیم. اما اون سر دنیا اینطوری نیست، میلیونها آدم هستن که مثل من و شما موزیک گوش نمیدن. در نتیجه همین موسیقی براشون لذت بخش و فوق العاده هست. همونطور که بعد از چند صد سال موسیقی کلاسیک اصل خودش رو حفظ کرده، برای خیلیها شاید همین تکرار گذشته زیبا و دوست داشتنی باشه. این رو هم در آخرش اضافه کنم، مطمئنا اگه بخوام چندین سبک برتر زندگیم رو معرفی بکنم، Southern Rock اصلا توی اونها نخواهد بود!

  2. لیلا 2010/08/18 در 14:49

    من با نظر بردیا کاملا موافق هستم
    ممنون بردیا

  3. یزدان 2010/08/18 در 15:14

    من نظر قطعی ندادن واسه همین نظرتو پرسیدم و نظرت کاملا قانعم کرد و منو یاد یه موضوعی انداخت . عمویی دارم که تو ینگه دنیا زندگی می کنه وقتی بعد از 30 سال برگشت دیدم رگه گوش میده در حالیکه کشور محل اقامتش معدن راک های درست و درمون بود . ممنون بردیا

  4. یزدان 2010/08/18 در 17:27

    آقا قانع نشدم ! من محبوبیت و ماندگاری رو تو مقیاس بین المللی دیدم . حرف تو کاملا درست و منطقیه ها ولی جواب من نبود چون اگه بخوایم با استدلال تو جلو بریم که بله هر گروهی هر سبکی تو یه منطقه محدود جاودانه میمون پس کلا ماها نباید راک واسمون جاودانه بشه چون راک ماله غربیاس و خاستگاهشم اونور بوده . میشه مثال اینوری هم زد . من میگم هارد راک دهه 80 ماندگار نشد در مقیاس بین المللی حالا تو منطاقی محبوبه هنوز به من ربطی نداره اما اگه من یزدان جو خارج از کشور رو ندیدم اما از اینترنت که استفاده می کنم و همه چیز حاکی از عدم جاودانگی هارد راک دهه80 ه . امیدوارم منظورمو متوجه شده باشی

    • بردیا.ب 2010/08/18 در 20:37

      آره، من منظورت رو متوجه میشم. اتفاقا اساس حرفت کاملا درست هست، اونی زنده میمونه که بتونه با زمان خودش رو هماهنگ کنه. تمام Thrash Metalهای دهه 80 از چارتها پایین کشیده شدن و فقط Metallica بخاطر چندین بار تغییر سبک و هماهنگ شدن با بُعد زمان تونست جایگاه خودش رو حفظ کنه. Samantha Fox ، CC Catch ، Sandra و خیلی زنهای دیگه از موسیقی پاپ دهه 80 کنار گذاشته شدن و فقط Madonna تونست با هماهنگ شدن و تغییر سبکهای به موقع خودش رو نگه داره. ما در مقیاس بین المللی داریم به موسیقی نگاه می کنیم. اما یه چیز رو نمیشه فراموش کرد، وقتی یه موسیقی جنبهء بین المللی پیدا میکنه پای چیزی به اسیم تبلیغ هم وسط کشیده میشه. نمیخوام در مورد مقوله تبلیغ زیاد حرف بزنم. اما جناب یزدان، اون سایتهایی که شما میری و سر میزنی نمیتونه ملاک آماری مناسبی برای مقایسه این دوتا باشه (هرچند اصولا این مدل آمار گیری کار درستی نیست) تو که خودت میدونی برادر، گروه اول زندگی من Porcupine Tree هست. اما همین الان برو «Porcupine Tree» و «Lynyrd Skynyrd» رو گوگل کن!! . بذار بهت بگم نتیجه چی میشه: 1.62 میلیون در مقابل 3.07میلیون نتیجه به نفع Lynyrd Skynyrd ، یعنی دو برابر!! با وجود اینکه آمارگیری به این شکل درست نیست، اما باز می بینی که نتیجه اونی نیست که فکر می کنی.

      از اصل موضوع پرت شدم. باز هم میگم، هارد راک و راک جنوبی ژانرهای مورد علاقه من نیستن. اما همچنان معتقدم که یه سری بزرگ بودن و بزرگ هستن و بزرگ هم باقی میمونن و معتقدم وقتی متالیکا با اون عظمت میاد آهنگی از لینرد اسکینرد، از نیک کیو، از تین لیزی، از دایموند هد و خیلی های دیگه کاور میکنه، این افتخاری برای متالیکا هست!! نه اون گروه ها.

      • مجی 2010/08/18 در 21:29

        یزدان منظورت از ماندگار چیه ؟
        الان داری میگی هارد راک دهه ی 80 ماندگار نبوده
        میشه بگی الان سایکدلیک دهه ی 70 ماندگار بوده یا پینک فلوید ؟

        از سایکدلیک دهه ی 70 امروز فقط گروه پینک فلویدش هنوز طرفدار داره نه خود سبک اونزمان، سایکدلیک دهه ی 70 هم برای همون دوران بود و بس.

        اگه فقط به سبک به طور کلی نگاه کنیم از 40-30 سال قبل سبک خاصی نیست که الان جاودانه باشه فقط چند تا گروهی بودن که چون تونستن تغییر کنند(بعضا مثبت و گاهی منفی) و یا خیلی تاثیر گذار بودن باقی موندن از اون قدیم و این به خلاقیت خود گروه ربط داره و نه خاصیت سبک.

        اگه اشتباهی هست، اصلاحش کنید.

        • بردیا.ب 2010/08/18 در 21:35

          من این همه حرف زدم، اما فکر کنم اصل منظورم هنوز پشت تمام این مقایسه ها پنهان موند. جناب مجتبی، با نظر شما موافقم و همونطور که توی کامنت قبلی هم اشاره کردم از همون دوران هم اونهایی که تونستن با عوض کردن سبک و بروز کردنش فعالیتشون رو ادامه بدن، هنوز ماندگار موندن. اما حرف اصلی من اینه. پینک فلوید، بیتلز، الویس پریسلی و خیلیهای دیگه از جمله لینرد اسکینرد، اینها فارغ از سبک و روش و ژانر هستن. اینها دیگه تو قالب ژانر خودشون محدود نمیشن. اینا به یه اسم بدل شدن که تا وقتی حافظه موسیقی هست، زنده هستن. حرفی که می خوام بزنم اینه که شاید الان هارد راک مثل دهه 70 و 80 موسیقی پاپیولاری محسوب نشه، اما اسم یه سری همیشه زنده هست. چه خودشون زنده باشن، چه نباشن.

  5. سپهر 2010/08/18 در 22:43

    کامنتم را دو قسمتی میگذارم:

    1.Lynyrd Skynyrd یکی از یزگترین گروه های راک تاریخ موسیقی بود! یک جورهایی هم نماد آلاباما به شمار می آمدند ، با مرگ یک سری از اعضای اصلی گروه در اون سقوط هواپیمای 1977 این گروه تمام شد و به افسانه های آلاباما و یک سری ایالات دیگر آمریکا پیوست! روحشان شاد (اعضای گروه و خود گروه!)
    ادا و اطوار های جانی ون زنت بعد از مرگ برادرش در بهترین حالت مردم را یاد آنها می انداخت.

    آهنگهای آنها به نوعی میتواند نمایانگر تاریخ آمریکا باشه مثلا آهنگ Free Bird با اون سولوی افسانه‌ای 5 دقیقه ای که هنوز هم که هنوزه یکی از زیباترین و وحشتناک ترین سولوی های تاریخ موسیقی است (سومین سولوی برتر در لیست مجله گیتار ورلد).

    یا مثلا اون آهنگ Sweet Home Alabama که به نوعی نماد آلاباما محسوب میشه (با اون تیکه اساسی که به نیل یانگ میپرونند وسط آهنگ !)

    کلا زیاد عجیب نیست که افراد زیادی Lynyrd Skynyrd را در ایران نمی شناسند، خب به هر حال طبق پژوهش من 80 درصد خوره های موسیقی در ایران یا متال بازند یا طرفدار گروههای انگلیسی یا هر دو! و البته با اینکه خودم زیاد از این قسمت خوشم نیومد حس میکنم باید دست به دامن متالیکا شد برای معرفی شون!

    ولی به هر حال به همه توصیه میکنم از این گروه حداقل اون دوتا آهنگ بالا را بشنوند، چون در تاریخ راک تاثیر گذار و مهم بودند.

    البته گفتم که این گروه در بازگشتش با وجود حضور داشتن Gary Rossington (همان سولیست آهنگ Free Bird) هیچ وقت کار جدیدی انجام ندادند بنابرین به نظرم بهتر است برای آشنایی با این گروه یک سلکشنی یا Greatest Hits ی ازشون شنید.(یکی سال 2000 دادند) . چون اینها آهنگهایی هستند که خود اعضای گروه اجرا کردند!

  6. سپهر 2010/08/18 در 23:46

    2.به نظرم ماندگاری یک کلمه کلا نسبیه! من هم کلا با نام گذاری تجمعی هر چیزی مخالفم.

    مثال میزنم:
    1.همین حدود 6 ماه قبل الکس چیلتون خواننده گروه بیگ استار مرد! میدونم خیلی خیلی کم هستند در ایران که موسیقی اینها بشناسند. من هم خیلی اتفاقی توسط یکی از آهنگهاشون باهاشون آشنا شده بودم هنوز دوست دارم اون آهنگو ولی وقتی آلبومشون رو شنیدم به جز این آهنگ و یکی دیگه ، بقیه آهنگها اصلا برایم جالب نبود. بعدا فهمیدم اینها اینها کلا زیاد طرفدار ندارند. وقتی خبر مردنش رو توی رولینگ استون خوندم رفتم سایتشون تا کامنت بدم ، باوراتون نمیشه ! حدود 300 ، 400 تا پیام تسلیت دیدم اکثرا هم اشاره کرده بودند عین من همین دو آهنگ را دوست دارند ازشون. بیگ استار ماندگار بود به خاطر دو تا آهنگ!

    2.فکر میکنید آناتما یا مثلا پرکیوپاین تری چقدر طرفدار دارند؟ اناتما یکی از محبوبترین گروه های خارجی در ایران است ولی در کشور خودشان زیاد طرفدار ندارند ! آلبوم هایشان اصلا وارد چارت نمیشود!
    یا مثلا پرکیوپاین تری که یکی از دوست داشتنی ترین گروه های زندگی ام بوده تا الان ، آلبوم خارق العاده Deadwing را ارائه میکنند که توی چارت انگلستان صد و سی دوم میشه! دردناکه ولی باید گفت که عمده طرفداران پرکیوپاین تری در لهستان و هلند و امثالهم هستند.یک نکته جالب هم در اکثر این کشور ها هست اونهم اینه که اکثر این کشورها کپی رایت ندارند…
    یا همین پینک فلوید که همه یکصدا گفتید ماندگارترین گروه دهه هفتاد است.تعداد افرادی که در آمریکا میشناسند شون انگشت شماره! در حالی که لدزپلین که همه دنیا میگند ماندگارترین گروه دهه هفتاده در ایران ناشناسه!
    یعنی همه اینها غیر ماندگارند؟ مگه میشه؟

    3.اصلا همین Lynyrd Skynyrd که خیلی کم توی ایران میشناسندشون! آهنگ All Summer Long کید راک رو شنیدید؟ از خاطرات دوران نوجوانی اش در 1989 میگه و میگه ما صبح تا شب همین آهنگ Sweet Home Alabama را میخوانیدم.اونهم حدود 15 سال بعد از ارائه اش! آهنگی که مخاطب ایرانی خیلی به ندرت میتونه تحملش کنه سالهای سال آهنگ کالت بچه های یک منطقه است. حالا این ماندگاریه؟ چیه؟

    بازهم میگم ما نمیتوانیم درباره ماندگاری یک موزیک به همین راحتی صحبت کنیم ! ماندگاری به خیلی چیزها بستگی دارد، و بیشتر از اینکه به موسیقی مربوط باشه به عوامل دیگری وابسته است.
    میتونم اندازه دوتا کتاب درباره ماندگاری انواع موزیک صحبت کنم ولی دیگه خیلی طولانی میشه.

    • مجی 2010/08/19 در 02:45

      مشخصا من امریکا نبودم ولی چند نفر از دوستان که اونجا هستند گفتن که اونجا هنوز محبوبه .
      حالا نه من جامعه ی آماری دارم نه هیچکدوم از دوستان چون رو خود آمار ها(مثلا آمار مجلات یا همین سایت ها) هم کلی حرف و حدیث هست .

      در مورد آناتما و پرکیوپاین هم حرف شما درسته و خودمم یادم میاد که یبار از
      بردیای عزیز تو بلاگ قبلیش سوال کردم چرا اینقدر این گروه ناشناخته است.

      در مورد لینرد سکینرد هم من فقط آهنگ tuesday’s gone رو گوش دادم اونم برای اینکه آلبوم متالیکا رو شنیده بودم و خواستم ببینم اصل این آهنگ ها چطوری بودن، در کل هم به خاطر گستردگی موسیقی نیازی نیست همه ی آهنگ ها رو شنیده باشی.

      یزدان جان، کامنت اولت گفتی «بنظرم» و بعدش هم مقایسه کردی با یه سبک دیگه از موسیقی، بقیه هم نظرشون رو گفتن خوب، چرا میخوای بزنی حالا؟ :-d

  7. یزدان 2010/08/19 در 01:06

    چند تا نکته برام روشنه . ما ایرانیا علاقه زیادی به موضع گرفتن و مقابله داریم تا یحث . من اینجا میگم از hoobastank خوشم نمیاد یکی دیگه میاد موضع میگیره . من بحثم مستند بود ولی دستان قاطعانه حرف منو رد کردن و بدون ارائه مستندات گفتن تو فلان کشور اینطوره و تو بهمان کشور اونجوره . من تو همین خراب شده زندگی کردم بعید هم میدونم دوستان 19 ، 20 ساله من تجربه جهان گردی و تحقیق جامع روی فرهنگ و هنر کشور های مختلف رو داشته باشند اما اینو میدونم ما ایرانی هستیم و عاشق مخالفت . کاش مغز مطلب منو میگرفتید . بردیا درست گفت اما تو کامنت اولش جواب منو نداد . یعنی با اینکه کاملا حرفش منطقی بود اما جواب سوال من نبود . ولی تو کامنت بعدی کاملا منظور منو درک کرد . من میگم در مقیاس بین المللی آیا هنوز مردم به هارد راک دهه هشتاد گوش میدن و اونو دنبال می کنن ؟چرا بعضی گروهها هنوز ار دهه 70 شنونده دارن و بعضیا سری ناپدید میشن . من اینو گفتم دنبال ریشه یابیش هم نبودم و دنبال دلایلش (تبلیغات و …) هم نبود . یه گزاره خبری رو عنوان کردم . همین . یعنی اینقدر پیچیده حرف زدم که دوستان دنبال معنی ماندگاری میگردن ؟

    سپهر جان شما تحقیق داشتی تو حوزه موسیقی و طرفداران موسیقی در ایران . جامعه آماریت نکنه لست اف ام و فرند هات بوده ؟ واقعا فکر می کنی این گروهها رو کسی تو ایران نمیشناسه ؟ توصیتون رو برای خودتون نگه دارین وقتی فقط خودتون رو میشناسید و از تجربه دیگران کاملا بی اطلاعید . آماری که تو کامنت دوم شما راجع به شمار طرفداران پینک فلوید تو آمریکا دیدم منو وادار کرد بپرسم مرجع این حرفتون چیه چرا که ما داریم راجع به راک صحبت می کنیم نه رپ و هیپ هاپ . ماندگاری رو با شهرت و فروش اشتباه نگیرید .

    • آذین 2010/08/19 در 20:04

      به نظرم شما خیلی بیشتر به موضع گرفتن و مقابله علاقه دارید چون من اون بحث رو رها کردم ولی شما ول نمی کنید .تو اون کامنت من بحثم سر قسمت «طبق معمول » بود وگرنه شما کاملا حق دارید که به هر چیزی که باب طبعتونه گوش بدین واز موسیقی هم که خوشتون نمیاد بگین خوشم نمیاد. کاش این قدر خودتون رو بالا تر از بقیه نبینید. ممکنه من یک صدم شما هم اطلاعات موسیقی نداشته باشم ولی وقتی شما برنده اید که منو با اطلاعاتتون مجاب کنید نه دعوا!

  8. یزدان 2010/08/19 در 01:29

    یه بار با هم مرور کنیم . من یه جمله خبری گفتم
    دلایلش رو بررسی نکردم هر چند یکی از دلایل این موضوع بحث تبلیغات ه که بردیا به درستی یادآوری کرد
    تاسف باره سپهر اما من دنبال این بحث هم نبودم که اصولا این نوع ماندگاری خوبه یا بد …

  9. یزدان 2010/08/19 در 03:24

    بزنم ؟ زمین خوردتم مجی :دی من فقط یاد میگیرم در محضر دوستان :دی

  10. یزدان 2010/08/19 در 04:09

    و احسنت به این قسمت :
    اما حرف اصلی من اینه. پینک فلوید، بیتلز، الویس پریسلی و خیلیهای دیگه از جمله لینرد اسکینرد، اینها فارغ از سبک و روش و ژانر هستن. اینها دیگه تو قالب ژانر خودشون محدود نمیشن. اینا به یه اسم بدل شدن که تا وقتی حافظه موسیقی هست، زنده هستن. حرفی که می خوام بزنم اینه که شاید الان هارد راک مثل دهه 70 و 80 موسیقی پاپیولاری محسوب نشه، اما اسم یه سری همیشه زنده هست. چه خودشون زنده باشن، چه نباشن.

    عالی

  11. سپهر 2010/08/19 در 22:38

    یک بار دیگر مطالبی که در کامنت های قبلی گفتم که اگر برداشت بدی شده رفع بشه.

    1.گفتند موسیقی متال و هارد راک دهه هشتادی در مقایسه با پراگرسیو راک و «سایکودلیک» راک دهه هفتاد ماندگاری کمتری دارد.

    2. گفتم (البته نه الزاما در جواب شخص خاصی در کل نظر دادم) : با نام گذاری تجمعی هر چیزی مخالفم (موسیقی یک دهه این جوری است… فلان سبک آن جوری است …. و…) و البته دلیلم هم این است که تعریف خاصی از چیزی که ماندگاری می نامید وجود ندارد. و برای اثبات حرفم چندتا مثال هم زدم.
    گفتم از گروهایی که توی عمرشان فقط توی عمرشان دوتا آهنگ خوب داشتند ولی هنوزهم به خاطر همون دوتا آهنگ مردم دوستشان داشتند.
    از گروهایی گفتم که این ور دنیا در ایران بت محسوب میشوند ولی در کشور خودشان در بین آن همه گروه راک گم میشوند. موسیقی خیلی خوبی دارند ولی فروششان کم است ، «تاسف باراست» ولی خوب موسیقی ای که درجریان اصلی صنعت موسیقی حضور ندارد و دیده نمیشود ، قائدتا ماندگاری اش کمرنگ است (برای اینکه از این قسمت درست برداشت شود به قسمت 3 کامنت مراجعه کنید.)
    از موسیقی کالچر هر محل گفتم که سالها هم که میگذرد برای اهالی آن محل دوستداشتنی و ماندگار است و شاید برای اهالی محل های دیگر غیر قابل تحمل باشد.
    فکر نمی کنم این قدر موهوم و دیر فهم باشد حرف من ولی سعی کردم ثابت کنم آن چیزی که ماندگاری مینامیدش فوق العاده بحث پیچیده و نسبی ای است و به هزار تا المان مختلف مثل ناحیه زندگی ، تبلیغات ، کمپانی‌ها و… بستگی دارد. این حرف گفته شده شاید غلط نباشد ولی احتملا درست هم نیست.
    شما میخواهید همه ناحیه های زمین را برای جواب سوالتان بگردید؟

    3.احتمالا چیزی که میخواستید بشنوید اینجاست: بله من هم عاشق پراگرسیو راک دهه 70 هستم ، از موسیقی شلوع و پر سر و صدای دهه هشتادی زیاد لذت نمیبرم . هر وقت از موسیقی روز دل زده میشوم گروههایی مثل پرکیوپاین تری من را زنده نگه میدارند . پراگرسیو راک (احتمالا) همیشه برایم ماندگار خواهد بود. و به نظرم این میان هوی متال حرفی برای گفتن ندارد.
    و البته میدانم بسیاری از افراد دیگری که در کشور هایی مثل لهستان یا ترکیه یا لبنان زندگی میکنند هم با من هم عقیده هستند ….
    ولی ولی ولی …. فراموش نمی کنم که چه کسی هستم …. فردی که تا الان توی عمرش سی دی موسیقی‌ای را نخریده … تنها زحمتی که برای دسترسی به موسیقی مورد نظرش داشته جست و جو در اینترنت و تحمل سختی های دانلود از رپیدشیر بوده! و همین گروههای موسیقی مورد علاقه من در دلشان به من بد و بیراه میگوید و شاید من را انگل می نامند.
    من هیچ جای موسیقی جهانی قرار ندارم .. هیچ جایش … من دزدی میکنم تا به موسیقی آنها برسم، راه دیگری هم ندارم…یا نباید کلا گوش بدهم یا دزدی کنم!!!
    بنابرین نظرم برایم خودم نگه ندارم… شاید در مورد کیفیت چیزی نظر داشته باشم ولی هرگز نمی آیم در مورد ماندگاری موسیقی ای که هیچ جایش جا ندارم نظرم را دخیل کنم.

    4. در صورتی که این «موضع گیری» های ابلهانه من بازهم شما راضی نکرد. ببخشید ! من بلند نیستم بحث کنم فقط هر از گاهی کامنت های ده صفحه ای بیخود تایپ میکنم (خودم هم نمیدانم اسمش را چه بگذارم!!) . خب این نادانِ نوزده سالهِ گوسالهِ خارج ندیده که منبع اراجیفش «لست اف ام و فرند هایش» بوده را ببخشید.

    یکی دیگر اراجیف من: سال 2005 رولینگ استون فهرستی 500 از بهترین موزیک های تاریخ را ارائه کرد. در این لیست هیچ خبری از غول های پراگرسیو راک دهه 70 از جمله یس، جتراتال ، کینگ کریمسون و … نبود فقط از پینک فلوید سه آهنگ سه آهنگ آن هم در رتبه های 314 . 316 . 375 حضور داشتند. (یکی از فرندهایم گفت این لیست با همکاری بیش از 500 هزار نفر از منتقدان و شنوندگان حرفه موسیقی در سطح جهان طراحی شده!) . بگذارید از لیست های دیگر بهترین موسیقی دانان و … صحبت نکنم. برداشت مربوط به خودتان. عقل من زیاد نمیکشد.

    • بردیا.ب 2010/08/20 در 00:56

      سپهر عزیز، اصلا کاری به محتوی کامنتها ندارم. من از بحثهایی که می کنی، فارغ از سن و سال و ابعاد و سواد و اندازه، لذت می برم و خوشحال میشم که کامنتهات رو توی بلاگم ببینم. شاید بعضی مواقع یه کم روند بحثها تند و جانبدارانه بشه، اما ازت میخوام که به دل نگیری و نذاری که جریان اصلی بحث منحرف بشه. در مورد شمارهء 3 کامنتت، همینی که با Bold نوشتی، با اینکه هیچوقت بهش فکر نکرده بودم، اما باهات موافقم. ما دانلودرهای مجانی که بخاطر مفت بودن موسیقی و دزدی بودنشون همه چیز و همه کس رو گوش می کنیم شاید بتونیم به خوبی، خیلی بهتر از اون طرفیها، موسیقیها رو با هم مقایسه کنیم اما حقیقتا هیچ معیار و ملاک مناسبی نیستیم و اصولا تو هیچ آمارگیری هم به حساب نمیایم. امیدوارم باز هم کامنتهای بلندت رو اینجا ببینم.

    • مجی 2010/08/20 در 17:43

      سپهر درسته که کلا رولینگ استون به جاوید ماندن(ماندگاری دیگه تکراری شد) اثر خیلی توجه داره ولی اگه قرار باشه به این لیست ها و چارت ها توجه کنیم در مورد پینک فلوید و محبوبیتش تو امریکا همین بس که یکی از آلبوماش 741 هفته تو امریکا بالاترین فروش رو داشته.

      البته یه بخش از صحبتت در مورد سایکدلیک و پراگرسیو دهه ی 70 بود که منم موافقم باهات ولی چون به پینک فلوید هم گیر دادی باید بگم به قول بردیا بعضی گروه ها فارغ از سبک هستند که پینک فلوید یکی از همین گروهاست .

      • سپهر 2010/08/20 در 23:58

        خب به نکته جالبی اشاره کردی ولی نتیجه جالبی ازش نگرفتی !

        ببین آلبوم دارک ساید آو د مون می آید سالها در چارت آمریکا باقی می‌ماند ولی بعد از حدود بیست سال که می آیند نظر سنجی می‌کنند می‌بینند کلا سه آهنگ از پینک فلوید (آن هم نه از دارک ساید) در فهرست بهترین های تاریخ موسیقی قرار میدهد. هیچ کس (حداقل در آمریکا) به این قضیه اعتراضی نمیکند. خب این یعنی چی؟ یعنی پینک فلوید دیگر در آمریکا تازگی ندارد! قدیمی شده واسه شان .

        سوال 1 . این یعنی پینک فلوید جاودانه یا ماندگار نیست؟

        می آییم در ایران ، بیست سی سال قبل مردم با شنیدن پینک فلوید عاشق موسیقی میشدند . شش هفت سال پیش هم من را عاشق موسیقی غنی خودش کرد. همین الان هم هنوز تاثیر گذاری خاص خودش را دارد. این را از کامنت هایی بچه های 14 15 ساله ای می فهمم که در وبلاگ من می‌گذارند و بعد آشنایی با پینک فلوید عاشق موسیقی آن شدند.
        همین الان اگر در ایران بین دوستدارن موسیقی غربی یک نظر سنجی برگذار شود، چشم بسته می‌گویم پینک فلوید در صدر لیست موزیسن های ماندگار است.

        سوال 2 . یعنی پینک فلوید ماندگار است؟

        پاسخ سوال ها از نظر من: بحث ماندگاری بحث ساده ای نیست. به هزار تا چیز بستگی دارد. در هر شرایطی در هر محیطی متفاوت است و مهم تر از همه نسبی است.بنابرین اصلا سوال از ماندگاری سوال صحیحی نیست.صورت مسئله غلط است!

        توضیح:در سه جلد کتابی که بالا نوشتم هم همین توضیحات را داشتم، اما فکر میکنم بس که روده درازی کردم از مفهوم اصلی خیلی دور شد. بنابرین این کامنت را کوتاهتر نوشتم و خیلی بخش هایش را حذف کردم. (مثلا در مورد اون بحث محبوبیت حاظر پینک فلوید در آمریکا.). به امید اینکه مفهوم حرفم این دفعه واضح تر بیفتد.آمین!

      • مجی 2010/08/21 در 00:48

        سپهر جان دلیل اینکه من نتیجه گیری مثل شما در مورد پینک فلوید نکردم موارد زیره :
        1 لیست 500 آهنگ برتره تاریخه، صرفا محبوبیت مورد نظر نیست و تاثیر گذار بودن تو سبک خودشون و تو کل موسیقی هم کاملا دخیله در این فهرست .

        2 کل دنیا جامعه ی آماری بود (اگه حرف دوست شما درست باشه) و نه امریکا، ما در مورد امریکا صحبت میکردیم فقط.

        3 بازم به حرف دوستتون مراجعه کنید نظر منتقدان و شنوندگان حرفه ای بوده نه عامه، وقتی از ماندگاری صحبت میکنیم و محبوبیت، منظور معمولا عامه ی مردمه (البته رولینگ استون از بازدید کنندگانش هم نظر سنجی میکنه که اولا معمولا اونا شنوندگان نیمه حرفه ای هستند دوما نظراتشون با نظرات منتقدین فاصله داره.)

        در مورد ماندگاری هم اجازه بدین مخالفت کنم با شما .
        بله منم گفتم نمیشه دل بست به حرف دوستام، یا چارت ها، یا مجلات و سایت ها، بهرحال اینا هیچوقت دقیق نیستند و همیشه اشکال میشه گرفت از اینا،بله ماندگاری نسبیه، بستگی داره به چه جنبه ای نگاه کنی شما، ولی این دلیل نمیشه در مورد ماندگاری صحبت نکنی .
        اینطوری فقط خدا میدونه کی ماندگاره، پس نباید صحبت کنیم در موردش ؟
        من بر اساس فروش تو امریکا میگم که پینک فلوید تو امریکا یه نسل رو تحت تسلط خودش داشته و تو حافظه ی مردم امریکا ماندگاره .
        یا یه دوست دیگرمون بر اساس فروش کلی دِ بیتلز میتونه بگه که معروف ترین گروه دنیاست (جمله ی جان لنون در این مورد مشهوره دیگه)
        یکی دیگه هم میتونه بگه اشعار دیلن و موسیقی تاثیر گذارش اونو ماندگار ترین فرد کرده .

  12. یزدان 2010/08/20 در 03:11

    سپهر جان جواب کامنت هات رو تو ایمیل میدم .

  13. محمد حسین 2010/08/21 در 01:41

    معمولا نظرات همچین مجلاتی هیچ سنخیتی با سلیقه ما ایرانیها نداره.همانطور که یه سری گروههایی که ما بهشون عشق می ورزیم هیچ جایی در دنیاوچارتها نداره.آناتما و پارکیو پاین تری آرکایو و …..به نظرم باید به این لیست ها بیتوجه بود.من هیچ وقت نمیتونم بیتلز یا باب دیلن یا خیلی از گروه های دهه شصت و هفتاد رو گوش بدم.به نظرم اونا موسیقیه تموم شده هستند.در اون زمان بودند و در آن زمان موندگارند.اگر من و امثال جوجه راک بازهایی چون من نتون بیتلز یا دیلن یا الویس یا …گوش بدند پس اونا ماندگار نبودندچون سبکشون برای همون موقع بوده.از اون موقع امثال پینک فلوید مونده.اونم به خاطر سبکش بود که در واقع سبک متعلق به آینده بود.گروههایی ماندگارند که سبکشون متعلق به آینده باشه.کمانکه سبکه 40 سال پیش پینک فلوید رو گروههای مورد علاقه ما مثل آناتما و دریم تیاتر پارکیوپاین تری و ….تا سال 2010 ادامه دادند و میدهند و الان برای ما بت هستن.این فضای موسیقی بود که پینک از 40 سال پیش آماده کرده بود.این فضا باعث موندگاری میشه.البته اینا نظر شخصی منه.مرسی

  14. سپهر 2010/08/21 در 18:31

    خب انگار این بحث دارد به خیلی وارد جزئیات بی ربط میشود و این باعث دور شدن از بحث اصلی می‌شود.اگر The 500 Greatest Songs of All Time را گوگل کنید ، اطلاعات کاملی در باره این لیست گیر میارید. پس بیخیال شوید که دوباره بحث کنیم که اصلا مگه ما درباره محبوبیت صحبت میکنیم؟ یا مثلا بگیم درسته که این لیسته مربوط به آهنگهای کل دنیا است ولی توسط یک مجله آمریکایی و یک سری مخاطب آمریکایی تهیه شده و درسته که پینک فلوید یک زمان طولانی محبوب بوده در آمریکا ولی الان دیگر نیست و مسئله ما این است که این محبوبیت است نه ماندگاری که محبوبیت دائم است!
    اصلا هم نمیگم من این لیست را به عنوان مثال آوردم اینجا وگرنه هزار و صد تا منبع بود که پینک فلوید برای مردم تحت نفوذ رسانه آمریکا مثل همه چیز قثابل فساد است. بی خیال
    کلا بی خیال دربارش بحث نمکنیم دیگه چون این داره بحث را میبرد طرف پینک فلوید و خیلی از موضوع این پست دور میشویم . بحث نمیکنیم!!!

    ولی خب حتی من قبول کنم که پینک فلوید هنوز هم مثل اون دوران هیپی بازی محبوب است در آمریکا . مسئله هزار تا گروه دیگر به وجود می‌آید که یکی این ور دنیا ماندگار شده و یکی دیگر نشده….که…

    درباره اون بحث که گفتم بحث از ماندگاری غلط است، این نکته را اضافه می‌کنم که بحث کلی در این باره غلط است و تازه کلا غلط هم باشد ممنوع نیست خب بحث کنید .. اصلا مگر چه عیبی دارد یکی بگوید فلان سبک در کشور من ماندگار است یا مثل محمد حسین بگوید فلان گروه‌ها برای من ماندگار هستند یا نیستند میشود این را تحلیل کرد ، بحث کرد دربارش و خیلی کارهای دیگر
    ولی اینکه بیایم یهویی کلی درباره کل تاریخ کره زمین نظر بدهیم آنقدر مسائل غیر موسیقیایی درش دخیل میشود که یهو میرود توی جامعه شناسی و هزار جای دیگر آخرش هم به نتیجه مشخصی نمیرسد.

  15. سپهر 2010/08/21 در 18:33

    داشتم فکر میکردم اگر همان اول در جواب یزدان خلاصه میکردم که : یزدان جان باهات موافقم ولی فکر نکنم کل دنیا با ما موافق باشند .این بحث اینقدر طولانی نمیشد.
    خلاصه اینکه ناتوانی در به کار بردن کلمات به جا بد دردی است!

    اونقدر از بحث دور شدیم که بعید میدانم کسی به کامنت اول من و متن بردیا و Lynyrd Skynyrd توجهی کرده باشد.

    ولی اگر نمیخواهید ازشان موزیکی گوش دهید. حداقل این آهنگ فری برد را گوش دهید . چون از آهنگ های تاریخ ساز موسیقی راک است. لینکش را این زیر گذاشتم.
    حداقل نصف آهنگ را جلو بزنید و فقط سولوی عجیب آن را گوش بدهید تا معنی سولو بیاید دستتان.

    [audio src="http://stephen43b.free.fr/Lynyrd%20Skynyrd%20-%20Freebird.mp3" /]

  16. علیرضا 2010/08/21 در 23:21

    همون هایی نیستند که ترانه»free bird» رو خوندند؟ همون ترانه ای که تو فیلم معرکه «الیزابت تاون» در سکانس معرکه بزرگداشت میج اجرا شد؟

  17. سینا 2010/08/22 در 16:56

    ببین یه هفته مسافرت بودم چه بحثی رو از دست دادم.با تاخیر بذارید منم نظرم رو بگم.چون الان نیم ساعته دارم نظرات رو میخونم.من با یزدان موافقم.اصولا ماندگاری یک موزیک فقط این نیست که موزیکها در زمان حال هم گوش داده بشند.من فکر میکنم سایکدلیک و پراگرسیو دهه 60 و 70 یه موسیقی آوانگارد نسبت به زمان خودش بوده.که تاثیرش رو موزیک جهان حالا میتونیم ببینیم.این دوره باعث تولد سبکهای جدید و پر طرفداری تو دهه ی ما شد.اگه اون دوره موسیقی وجود نداشت مطمئنا پورکوپاین و آرکایو و آناتما و… وجود نداشتند.اون صدا سازی ها و امبینس ها و استفاده از سازهای نا مانوس با راک که تو کارهای امثال پینک فلوید وکینگ کریمسون و کمل و… استفاده میشد جلوتر از موسیقی زمان خودشون حرکت میکردند.
    البته شاید در مناطقی از جهان هنوز بتونی هارد راک دهه ی 80 رو زنده تر ببینی ولی ما بحث رو جهانی دنبال میکنیم.دهه ی 80 دوره ی نوازندگان گیتار الکتریک و سولو های تکنیکی عجیب با سرعت های سرسام آوره.(منظورم این نیست که موزیکشون سرسام آور بود.)
    من خودم هم بخوام یه موزیک با گیتار کاور کنم آهنگهای این دوره رو انتخاب میکنم.
    شاید بگیم هارد راک هم سرآغاز انواع سبکهای متال بوده ولی ما مرگ موسیقی متال رو هم داریم میبینیم چون از نظر زایایی و پویایی تو رده ی پایینتری قرار میگیره.چند تا گروه توی متال مثل متالیکا هستند که تونستند تا حدی طرفداراشون رو حفظ کنند.اون هم دلیلش تغییر رویه و سبک تو کارشونه.
    در مورد چارتهایی که سپهر میگه.اولا معمولا توشون سلیقه ی جهانی لحاظ نمیشه.دوما تاثیر گذاری لحظه ییشون توی جامعه ای که توش این موزیک اجرا میشه خیلی مهمه.مثل تاثیر آهنگ هورکین باب دیلن تو آمریکا.بعضی از منتقد های بزرگ هم همسن ماموت شدند و راستش موزیکی که تو جوونیشون گوش دادند رو با هیچ چیز دیگه عوض نمیکنند.
    کل پر حرفیمو میخوام توی یک جمله خلاصه کنم تاثیرگذاری هارد راک دهه ی 60و70و80 تا اواسط دهه ی نود هم ادامه داشته ولی دهه های اخیر و آتی تاثیر پذیری خیلی زیادی از موسیقی آوانگارد پراگرسیو 60 و 70 داره.

    • سپهر 2010/08/22 در 23:58

      میگی که:
      من فکر میکنم سایکدلیک و پراگرسیو دهه 60 و 70 یه موسیقی آوانگارد نسبت به زمان خودش بوده.که تاثیرش رو موزیک جهان حالا میتونیم ببینیم.این دوره باعث تولد سبکهای جدید و پر طرفداری تو دهه ی ما شد

      میگم:
      اصلاح میکنم: پرطرفدار در یک سری کشورهای خاص مثل لهستان، هلند، کشورهای خاور میانه، ژاپن و… این موسیقی ها در کشورهای خودشان زیاد طرفدار ندارند. در آمریکا هم که چندان از این گروهها وجود ندارد.

      و اضافه میکنم: با یک نگاه در چارتهای بین‌الملل میبینیم که دو گروه موزیسین راک حضور دارند: یک گروه موزیسین های ایندی و آلترناتیو راک که منشاشون همین دهه اخیر و دهه 90 هستند که ما سرشون بحثی نداریم. یک گروه دیگه هم پست گرنژ و و هاردکور و پنک هستند که اغلب از گرنژ دهه نودی مشتق میشوند که گرنژ دهه نودی هم مشخصا تحت تاثیر هوی متال و پنک دهه هشتادی است. پراگرسیو راک دهه هفتادی تنها تاثیرش در برخی آلترناتیو راک ها اوایل دهه نود (مثل ردیو هد) آن هم نچندان زیاد دیده میشود.
      من کاری ندارم که هوی متال دهه هشتادی خوب یا بد است ولی در آمریکا تاثیر بیشتری بر موسیقی حال حاضر داشته.(والبته تاثیرش دارد کمتر میشود)

      حس میکنم اکثر حرفهایی که در این مورد دارم قبلا گفتم . بنابرین برای جلوگیری از تکرار مکررات ازشون میگذرم.

  18. سینا 2010/08/22 در 16:59

    راستی سپهر آدرس وبلاگت رو هم اگه میشه بذار.

  19. B E H Z A D 2010/08/22 در 18:59

    ولی انقدرها هم که میگید lynyrd skynyrd تو ایران ناشناس نیست.(مطمئنا منظورم بین اونائیه که جدی موزیک رو دنبال می کنن نه جوگیرای راک و متال)

  20. noisymind 2010/08/24 در 21:53

    به به . میبینم که تو هم رو آوردی به راک امریکایی با بوی کانتریش.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: