آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: White Lies

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: اولین قسمت از «بهترینهای سال 2013» یعنی شماره‌های 26 الی 30 را می‌توانید اینجا ببینید. همینطور برای دیدن شماره‌های 21 الی 25 (قسمت دوم) به اینجا بروید.

White Lies - Big TV20
White Lies – Big TV

سال 2009 اولین آلبوم گروه تازه کار White Lies را در جایگاه ششم بهترینهای سال قرار دادم. آلبومی جاندار و هیجان انگیز، با ترکیبی از موسیقی آلترناتیو، ایندی راک و پست پانک، هر چند بکر و انحصاری نبود اما می‌توانست با نمونه‌های مشابه نظیر The Editors، Interpol و Joy Division رقابت کند. آلبوم دوم آنها به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. اثری ضعیف و سطحی که نه تنها منتقدین، بلکه طرفداران این گروه را ناامید کرد (قبل‌ترها از این آلبوم اینجا گفته‌ام). اما حالا سومین آلبوم این گروه انگلیسی با عنوان «تلویزیون بزرگ» توانست آنها را دوباره به اوج بازگرداند. آل‌میوزیک این آلبوم را اثری می‌داند که نسبت به آلبوم قبل با چشمان بازتری ساخته شده است. کلش نیز این اثر را صدای دیروز در امروز نام نهاده است. شاید بتوان به نوعی این اثر را یک کانسپت آلبوم بشمار آورد. داستان حول زوجی می‌چرخد که از زادگاه کوچکشان به یک کلان شهر نقل مکان می‌کنند و اعتقاد به برابری در رابطه حال و هوای ماجرا را می‌سازد. این آلبوم به اندازه‌ای خوب، قوی، محکم و حساب شده است که آلبوم قبلی، Ritual، یک اشتباه نابخشودنی بنظر می‌رسد.  این آلبوم می‌تواند شروعی دوباره برای گروهی باشد که طرفدارانش را بعد از مدتها دوباره خوشحال کرده است.

19Amorphis - Circle
Amorphis – Circle

«زندگی قهرمان داستان از بدو تولد با بدشانسی همراه بوده است. او همیشه خود را یک بیگانه می‌دانسته که به سادگی نادیده گرفته شده است.  بر اثر یک اتفاق او با نیروهای درونی خود ارتباط برقرار می‌کند. برای او یک راهنما از زمان و مکان دیگر فرستاده می‌شود. او این شانس را دارد که زندگی خود را در اختیار بگیرد و سرنوشتش را تغییر دهد. او با جستجو در گذشته‌‌اش توان تغییر دادن زندگی نفرین شده‌‌ی خود را می‌یابد. این داستانی برای بقا ست» این ماجرای یازدهمین آلبوم گروه فنلاندی Amorphis با عنوان «دایره» است. باز هم یک آلبوم فوق‌العاده از یک گروه فوق‌العاده که کاملا از همان فرمول همیشگی آمورفیس، بدون کوچکترین ریسک و تغییر، تبعیت می‌کند. با وجود تکرار شدن مجدد این آلبوم را می‌توان موفق‌ترین اثر آنها تا به امروز دانست. این آلبوم توانست جایگاه نخست چارت فنلاند را تصاحب کند، اتفاقی که پیش از این برای سه آلبوم دیگرشان رخ داده بود. «دایره» اولین آلبوم آمورفیس است که وارد چارت سوئد (با کسب رتبه‌ی 33) شده است. همچین این اثر توانست رتبه‌ی 11 چارت آمریکا را از آن خود سازد که این بهترین موقعیت آمورفیس تا به امروز در این چارت است. این همان گروهی‌ست که می‌شناسید، نه کمتر و نه بیشتر، و اگر مشتری باشید این یعنی با یک اثر بی‌نقص طرف خواهید بود.

18Kauan - Pirut
Kauan – Pirut

سال 2011 بود که چهارمین آلبوم گروه روسی Kauan را در فهرست بهترین‌های سال این وبلاگ در جایگاه پانزدهم دیدید. و حالا این پنجمین آلبوم آنها با عنوان «شیاطین» (به زبان فنلاندی) است که جای خود را در فهرست بهترین‌های 2013 محکم می‌کند. شاید بهترین واژه برای توصیف این اثر «منسجم» باشد. آلبومی که بجای آنکه آهنگها را نامگذاری کند، به شماره‌گذاری‌شان اکتفا کرده و تلاش می‌کند بدون آنکه عنوان آهنگ ذهنیتی برای شنونده ایجاد کند روح او را به یکباره به تصاحب خویش درآورد. در اینجا شما با یک آهنگ 40 دقیقه‌ای طرف هستید که با ظرافت خاصی به 8 بخش، به 8 ترک تقسیم شده است. آهنگی که در نهایت زیبایی موسیقی فولک متال را در فضای اتمسفریک دووم متال به نمایش می‌گذارد. آهنگها قابل تفکیک نیستند. نمی‌توانید به طور مشخص تک آهنگ مورد علاقه‌ای در آن پیدا کنید. همه چیز در اختیار یک هدف واحد است و آن هدف فتح شماست! این آلبومی‌ست که ذهنتان را درگیر خواهد کرد، اثری که برای اولین بار یک تجربه و برای دفعات بعد یک خاطره‌ی جذاب و دوست داشتنی‌ خواهد بود. «شیاطین»… فریب عنوان آلبوم را نخورید! این آهنگها فرشته‌هایی هستند که برای نجات شما آمده‌اند.

London Grammar - If You Wait17
London Grammar – If You Wait

هنا رید یک معجزه‌گر است. هیچ صفتی بهتر از «تسخیرکننده» نمی‌توان برای صدای او یافت. صدای او را می‌توان با فلورنس ولش (Florence + the Machine) و یا Lana Del Rey مقایسه کرد، با این تفاوت که اینجا از موسیقی ایندی راک و یا پاپ خبری نیست، بلکه شما قرار است این صدای جادویی را روی موسیقی تریپ هاپ و الکترونیکا بشنوید. گروه سه نفره‌ی London Grammar در سالی که گذشت اولین آلبوم خود با عنوان «اگر صبر کنی» را منتشر کرد. اواخر سال 2012 بود که این گروه ناشناخته با قرار دادن تک آهنگ Hey Now در یوتیوب و ساوندکلاد تبدیل به اسمی آشنا برای موسیقی دوستان شد و یک سال بعد اولین آلبوم آنها با 17 آهنگ در حالی منتشر شد که Hey Now ترک آغازین آن بود. «اگر صبر کنی» را می‌توان یک آلبوم شخصی برای هنا رید دانست. جدا از صدای او که نقش اصلی را در آهنگها بازی می‌کند، تمامی لیریکس آلبوم نیز اشاره به زندگی خصوصی او و مشکلات دوران نوجوانی‌اش دارد. این مجموعه موفق شد رتبه‌ی دوم در چارتهای استرالیا و اسکاتلند را از آن خود کند و با فروش 33هزار نسخه در انگلستان در هفته اول رتبه‌ی دوم این چارت را نیز تصاحب کند. وقت آن رسیده که خودتان را رها کنید تا صدای هنا رید شما را به هر سمتی که دلش می‌خواهد ببرد.

Dream Theater - Dream Theater16
Dream Theater – Dream Theater

دوست داشته باشید یا نه، دریم تیتر یکی از ستونهای اصلی موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیاست. آلبومهای آنها، هر چیزی که باشند، یک صفت مشخص و بارز دارند و آن اینکه هر آلبوم برای خودش یک کلاس آموزش نوازندگی‌ست. امسال آنها دوازدهین آلبوم خود که همنام با نام  گروه است را در حالی منتشر کرده‌‌اند که دیگر مایک پورتنوی، درامر  و یکی از بنیانگذاران گروه، را در بین خود ندارند. پورتنوی بعد از 25 سال همراهی با آنها، در سال 2010 از گروه جدا شد و Flying Colors را تاسیس کرد (اولین آلبوم این گروه را قبلا اینجا معرفی کرده‌ام). او جای خود را به مایک مانگینی داد و حالا این اولین آلبومی‌ست که مانگینی در تمامی مراحل ساخت و تهیه آن گروه را همراهی می‌کند (در آلبوم قبلی مانگینی تنها به نشستن پشت درامز اکتفا کرد و در مراحل نوشتن آهنگها حضور نداشت). البته نظرها در خصوص این آلبوم متنوع و متضاد است! Allmusic این آلبوم را یکی از بهترین آثار دریم تیتر تا کنون معرفی کرده و Loudwire با تمجید از آن امتیاز 4.5 از 5 را برایش در نظر گرفته. این در حالی‌ست که PopMatters با بلاتکلیف خواندن این آلبوم به اعطای 3 امتیاز از 10 بسنده کرده. با این وجود بنظر من این آلبوم یکی از بهترین آلبومهای پراگرسیو راک 2013 از یکی از بهترین گروه‌های این ژانر است.

… ادامه دارد

White Lies – Ritual

سال گذشته، در فهرست بهترینهای سال 2009، شمارهء 6 را اختصاص داده بودم به یک گروه تازه کار انگلیسی با عنوان White Lies با آلبوم اول و زیبایشان، To Loose My Life. این آلبوم توانست رتبهء نخست چارت انگلستان را به خود اختصاص دهد و در حد کفایت توجه مخاطبین را به خود جلب کند. ژانر آلترناتیو، ایندی راک و پست پانک آنها خاص و منحصر بفرد نیست، اما به اندازه کافی لذت بخش و دوست داشتنی اجرا می شود. هری مک وی، رهبر و خواننده گروه، بعضی مواقع به شکل غیر قابل انکاری شبیه دیو گاهان (Depeche Mode) می شود. اما این شباهت نه تنها آزار دهنده نیست، بلکه به زیبای بر روی موسیقی آنها می نشیند. مک وی عنوان می کند که موسیقی آنها تاثیر گرفته از آثار Talking Heads است (یکی از گروه های مشهور پست پانک آمریکایی که اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 شهرت فراوانی داشت در ابتدای دهه 90 منحل شد). اما اگر به موسیقی White Lies دقت کنید، رد گروه های مشهوری نظیر Joy Division (که بنظر می رسد در یکی دو سال اخیر تاثیر زیادی بر موسیقی راک از خودش نشان داده)، The Editors و Interpol را پیدا خواهید کرد. این شباهت به اندازه ای است که مک وی در واکنشی با نام بردن از هر سه گروه، White Lies را فارغ از تمامی آنها دانست، هرچند گوش چیز دیگری تشخیص می دهد. با این حال وایت لایز با اولین آلبومش به صورت فوق العاده ای ظاهر شد و با موسیقی زیبایش به سرعت جایگاه و طرفداران خود را پیدا کرد.

بعد از گذشت تقریبا دو سال، در ابتدای سال 2011 این گروه دومین آلبوم خود را با عنوان Ritual منتشر کرد. اولین سینگل از این آلبوم با عنوان Bigger Than Us سوم ژانویه منتشر شد و نسخهء زندهء آن بصورت رایگان در سایت گروه قرار گرفت. تهیه کننده گی این آلبوم را الن مولدر بر عهده داشته که او را از دو طریق می شناسیم. اول آنکه دوست نزدیک ترنت رزنور (Nine Inch Nails) است و تقریبا تمام کارهای او را تهیه کرده و دوم آنکه همسر خواننده انگلیسی، تونی هالیدی (Curve)، است. البته در بین کارهای او می توان به تهیه کنندگی آلبومهای The Perfect Circle ، Placebo ، Depeche Mode ، Interpol ، The Killers ، Puscifer ، Lostprophets و خیلیهای دیگر نیز اشاره کرد.

برگردیم سراغ Ritual، دومین آلبوم گروه White Lies. بر خلاف تمام انتظارها منتقدین چندان نظر مناسبی نسبت به این آلبوم ندارند. نشریهء انگلیسی/اینترنتی Drowned in Sound امتیاز 5 از 10 را به آن داده و این در حالی ست که آلبوم قبلی توانسته بود امتیاز 7 را از این نشریه بگیرد. همچنین NME به آلبوم جدید امتیاز 6 از 10 را داده که دو امتیاز از آلبوم اول پایینتر است. چرخی که بزنید می بینید که سایتها و نظرهای دیگر هم در مجموع چندان مساعد نیست. متاسفانه بعد از شنیدن آلبوم، من هم با دیگران هم صدا می شوم و این آلبوم را پایین تر از انتظارم معرفی می کنم. آهنگها تمیز است، چند آهنگ خوش ساخت هم در آن میان می توان پیدا کرد، اما مجموعه خالی از روح و حال و هوای آلبوم نخست آنهاست. همان آهنگ اول، Is Love، کافی ست که اخم به چهرهء شما بیاندازد. در این آهنگ بنظر می رسد که قصد آنها ایجاد یک فضای تیره و اینداستریال در ابتدای آلبوم است که تبدیل به مقوله ای آزاردهنده می شود. آهنگها جدا از تمیزی، ساده هستند. این سادگی در ترانه ها هم خودش را نشان می دهد و در بعضی آهنگها این سادگی به خامی و بیمزگی میل می کند. البته دو چیز را فراموش نکنید، اول اینکه نمی توان با یک بار شنیدن یک آلبوم نظر نهایی و قطعی داد و دوم اینکه هیچوقت بخاطر صحبتهای کسی یا خواندن مطلبی بیخیال شنیدن آلبومی نشوید! امیدوارم شما از شنیدن این آلبوم لذت ببرید.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: