آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: The Seven Mile Journey

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و هشتم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

alcest

Alcest – Kodama

«کوداما» عنوان پنجمین آلبوم گروه پست متال فرانسوی، «آلسست»، محصول 2016 است. آنها در آلبوم قبلی تا آنجا که توانسته بودند از موسیقی پست متال فاصله گرفته و به پست راک نزدیک شده بودند: ملودی‌های عمدتاً آرام همراه با سافت وکال در بعضی از آهنگها. حالا و در آلبوم جدید آلسست دوباره، البته نه به اندازه‌ی قبل، به سمت موسیقی پست متال بازگشته است. هارش وکال، آن چیزی که عمدتاً در ژانر بلکگیز می‌شنویم، در این اثر نقش پررنگی را ایفا می‌کند. عنوان آلبوم، کوداما، در فرهنگ بومی ژاپن به معنای روحی‌ست که در درختها ساکن می‌شود و آلسست برای ساخت این اثر از فیلم «شاهزاده مونونوکه»، اثر هنرمند مشهور ژاپنی، «هایائو میازاکی»، الهام گرفته است و در کل می‌توان آن را بعنوان یک کانسپت آلبوم در خصوص تقابل جهان طبیعی و دنیای انسان‌ها دانست. نتیجه آنکه: این یک اثر تمیز، زیبا، پیچیده، جذاب، سیاه و دوست داشتنی است. تجربه‌اش کنید.

poets-of-the-fall

Poets of the Fall – Clearview

«دید واضح» عنوان هفتمین آلبوم گروه فنلاندی، «پوئتس آو د فال»، محصول 2016 است. من چندان این گروه را منظم پیگیری نکرده‌ام و به گمانم تک و توک آلبوم‌های آنها را از دست داده‌ام. چیزی که از آنها در ذهن من ثبت شده بود، یک گروه شسته و رفته‌ی پست گرانج و در بعضی مواقع آلترناتیو راک بود که موسیقی نسبتاً خوبی داشت و می‌شد از شنیدن بعضی آهنگهایش لذت برد. تا اینکه این آلبوم جدید آفتابه را به تمام تصورات ثبت شده در ذهن من گرفت و همه را شست و ریخت دور و آن را با یک گروه پاپ راک بیمزه جایگزین کرد! البته این آلبوم هم چند آهنگی دارد که شنیدنشان خالی از لطف نیست، مخصوصاً آهنگهای ملایمی که صدای «مارکو سارستو» کنترل ماجرا را بر عهده گرفته است، اما آن هم فقط در ژانر پاپ راک. نتیجه آنکه: من که دوستش نداشتم. نتیجه‌گیری با خودتان.

epica

Epica – The Holographic Principle

«قاعده‌ی هولوگرافیک» عنوان هفتمین آلبوم گروه مشهور هلندی ژانر سیمفونیک متال، «اپیکا»، محصول 2016 است. این گروه با محور قرار دادن این تفکر که جهان هستی یک هولوگرام است که بصورت دیجیتالی خلق شده، در طول یک سال، 27 آهنگ ساخت که هجده‌تای آن در آلبوم جدیدشان جا گرفت و باقی آثار منتظر انتشار در آینده شد. این آلبوم نیز یک اثر باشکوه و عظیم دیگر از این گروه دوست داشتنی‌ست که با وجود آنکه مدت زمان زیاد آن شاید کمی خسته کننده باشد، اما در نهایت تمامی آهنگها جذابیت خاص خود را برای شنیدن دارند. احساس می‌کنید که برای ساخت این آلبوم و ضبط آن ده‌ها نفر حضور دارند! همه چیز شلوغ است و در عین حال هر چیزی در جای خود قرار گرفته است. این آلبوم از دو سی‌دی تشکیل شده که به شکل کاملاً محسوسی هر کدام حال و هوای خاص خود را دارند. اولی فضایی سیمفونیک متال و دومی کاملاً آکوستیک. نتیجه آنکه: این شکوه و عظمت را تجربه کنید.

riverside

Riverside – Eye of the Soundscape

«چشم گوش سپار» عنوان به اصطلاح هفتمین آلبوم گروه مشهور پراگرسیو راک لهستانی، «ریورساید»، محصول 2016 است. این آلبوم در اصل یک آلبوم استودیویی مستقل به شمار نمی‌رود، بلکه از مجموع سیزده آهنگ آن که در دو سی‌دی پخش شده‌اند، تنها چهار ترک آن جدید هستند و مابقی بازنوازی، میکس، دمو و یا تغییر یافته‌ی آهنگهای قبلی آنها از آلبوم‌های گذشته‌شان است. همچنین این مجموعه آخرین اثری‌ست که گیتاریست درگذشته‌ی گروه، پیوتر گرودزینسکی، در آن حضور دارد. اصطلاح Soundscape یک چیزی شبیه Landscape است! با این تفاوت که آن چشم‌انداز تصویری معنی می‌دهد و این یکی چون اصطلاح فارسی برایش نمی‌توان یافت، واژه‌ی «گوش سپار» را برایش می‌گذارم. مشابه همان چشم انداز، ولی برای موسیقی است. وقتی موسیقی را گوش می‌کنیم، هر جزء آن، تغییر تمپوها، تغییر ملودی، منظره‌ای را در ذهن ما تداعی می‌کنند که از کنار هم قرار دادنشان نتیجه می‌گیرم که یک آهنگ زیباست یا نه. این را همان ساندسکیپ می‌گویند. اثر تازه منتشر شده‌ی ریورساید حال و هوایی کاملا متفاوت از قبل دارد. موسیقی پراگرسیو راک جای خود را داده است به الکترونیک و داون تمپو، با فضاهای بعضاً امبینت. مطمئن باشید که اگر ندانید این آلبوم اثر آنهاست، خالقش را با شنیدن نمی‌توانید تشخیص دهید. نتیجه آنکه: این گروه نیاز به توصیه کردن ندارد. خودتان تکلیف را می‌دانید!

the-seven-mile-journey

The Seven Mile Journey – Templates for Mimesis

«الگوهای تقلید» عنوان چهارمین آلبوم گروه پست راک دانمارکی «سون مایل جورنی»، محصول 2016 است. موسیقی آنها چیز عجیب و غریب و هیجان انگیزی‌ست! در تمام آلبوم‌هایشان آنقدر با حوصله و با دقت و سر فرصت، آجر به آجر، همه چیز را روی هم می‌گذارند و از جز به کل و از هیچ به همه چیز می‌رسند که اشک مخاطب را از شوق و هیجان در می‌آورند. آلبوم جدید نیز از همین قانون پیروی می‌کند. آلبومی متشکل از تنها 5 ترک که مدت زمان دو تای آنها بیشتر از 20 دقیقه است! آهنگها به شکلی در مغز شما فرو می‌روند که بعد از گذشت مدت زمان طولانی و اتمام‌شان، هنوز شنیده می‌شوند! هنوز طنین‌شان در گوش‌تان زنگ می‌زند. موسیقی آنها سادگی و قدرت عجیبی دارد و آلبوم جدیدشان به اوج رسیدن این توانایی را به اجرا می‌گذارد. نتیجه آنکه: در این سفر هفت مایلی با آنها همراه شوید!

بهترین های 2011 از نگاه من – 4

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا) و قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا) بخوانید.

15
Kauan – Kuu

باور کنید که Kauan یکی از آن معجزات روسیه است. انگار این کشور چنان فضای حاصلخیزی دارد که موسیقی راک در آن با جهش ژنتیکی مواجه شده است! Kauan (در زبان فنلاندی به معنای «بلند») مغز متفکری به اسم آنتوان بلوف دارد که جدا از آهنگسازی و خوانندگی، مسئولیت نوازندگی گیتار و کیبورد را هم به دوش می کشد. او ابتدا با Doom Metal و Black Metal در سال 2005 فعالیتش را آغاز کرد، اما در سومین آلبوم (Aava Tuulen Maa در سال 2009( به ناگهان همان اتفاقی که برای Anathema افتاد برای او تکرار شد: تغییر ناگهانی به سمت اتمسفریک فولک با نگرش ویژه ای به فضای ملنکولیک و یا به زبان ساده تر پر از اندوه. چهارمین آلبوم آنها با عنوان ماه/Kuu.. (در زبان فنلاندی) یک اثر نابودکننده با چهار آهنگ حدوداً 10 دقیقه ای ست. هر قدر امسال در اتمسفریک راک Shamrain طرفدارانش را ناامید کرد، Kauan به خوبی از پس تزریق غم و درد و اندوه به مخاطب بر آمده است!

14
Markéta Irglová – Anar

مارکتا ایرگلوا از آن موجودات دوست داشتنی و دلچسبی ست که با دیدن فیلم یک بار/Once بی شک عاشقش می شوید، عاشق تمام سادگی و هنری که دارد. وقتی فیلم Once را بازی کرد و موسیقی اش را به همراه گلن هنسارد ساخت، فقط 19 ساله بود. وقتی برای این فیلم برندهء جایزهء اسکار شد، تبدیل شد به اولین زنی که از جمهوری چک این جایزه را دریافت می کند و از آن مهمتر، جوانترین هنرمندی که تا به امروز در شاخهء موسیقی اسکار می گیرد. ایرگلوا پس از انتشار دو آلبوم با گلن هنسارد تحت عنوان گروهی به اسم The Swell Season، اولین آلبوم انفرادی اش را امسال با عنوان انار/Anar منتشر کرد. آلبومی ساده و لطیف و دوست داشتنی که می تواند ایرگلوا را برای شما تبدیل به یک قدیس کند. سینگل اصلی آلبوم با عنوان دختر قوچانی/Dokhtar Ghoochani، هرچند خوانندهء مهمانی به اسم آیدا دارد، اما این دختر اهل جمهوری چک به زیبایی تمام همان یک خط را فارسی می خواند، عنوان آلبوم هم از «یه دونه انار، دو دونه انار…» همین آهنگ گرفته شده است. اناری که ایرگلوا به شما می دهد صد دانه که نه، اما دوازده دانه یاقوت خوشرنگ و رخشان دارد که با نظم و ترتیب یک جا نشسته اند!

13
Collapse under the Empire – Shoulders and Giants

ما اینجا با یک گروه پست راک دو نفرهء آلمانی طرف هستیم که فراتر از موسیقی و ماورای هنر فعالیت می کنند. آخرین آلبوم آنها جزو آن آثاری ست که موسیقی اش هدفمند است. یک موجی در آلبوم است که از همان اولین آهنگ شروع می شود و شما را تا انتها همراهی می کند. اگر بخواهید هر آهنگ را با یک فلش نشان دهید، مهم نیست که هر کدام به چه چیزی اشاره می کند، مهم این است که همگی هم جهت هستند. اما ماجرای این گروه و سال 2011 به همینجا و همین آلبوم شانه ها و غول ها/Shoulders and Giants ختم نمی شود. اول آنکه مجموعهء مشترکی با Mooncake تحت عنوان امپراطوری ماه سیاه/Black Moon Empire منتشر کرده اند که چیزی کم از معجزه ندارد و دوم آنکه به سفارش یکی از سازمانهای مربوطه برای حمایت از طرح جلوگیری از شکار بی رویه کوسه ها، سینگلی با عنوان مرگ خاموش/The Silent Death منتشر کرده اند که دیوانه تان می کند. آنها فراتر از موسیقی و ماورای هنر هستند و همین باعث می شود که کارهایشان ارزشمندتر از آن چیزی باشد که بتوانید تصور کنید.

12
The Seven Mile Journey – Notes for the Synthesis

اینها یکی از با حوصله ترین و در عین حال دقیق ترین گروه هایی هستند که ممکن است تا به امروز شناخته باشید. امسال سومین آلبوم (اگر Demo آنها در سال 2001 را حساب کنیم، می شود چهارمین) گروه دانمارکی The Seven Mile Journey به همان سبک و سیاق همیشگی، اما در حد و اندازه ای حرفه ای تر منتشر شد. موسیقی آنها مانند یک قطره آغاز می شود و به پیش می رود و آرام آرام جمع می شود و شما را بلند می کند و دور خودش می چرخاند و سیل می شود و هجوم می آورد و خرد و له و داغانتان می کند و هر آن چیزی که باقی می ماند را تحویل آهنگ بعدی می دهد! آنها پر حوصله اند، چرا که تکه تکه اصوات را، نه یک جا!، بلکه دانه به دانه کنار هم می چینند و حاصلش می شود یک موسیقی پست راک بی نظیر که می تواند در تمام مدتش شما را اسیر خود کند. شما نه ناگهان از زمین کنده می شوید، نه ناگهان به اوج می رسید، و نه ناگهان به زیر می خزید و در عمق فرو می روید. آنها به زیبایی این روند را کاملا تدریجی و آهسته و آرام انجام می دهند و بدون آنکه متوجه شوید، می بینید که در اوج یا عمق اسیر شده اید. نکته هایی برای نتیجه گیری/Notes for the Synthesis، یعنی آلبوم آخر آنها، از کالبدشکافی های رفیق شفیق/ The Alter Ego Autopsies بیست دقیقه ای گرفته تا ترانزیتها/Transits پنج دقیقه ای، شما را می فریبد و در خود غرق می کند. با «مسافرت هفت مایلی» سفر خود بگذرد!

11
Brian Crain – Piano and Light

می توانید ساعتها، روزها، هفته ها، و حتی می توانید تمامی عمر به صدای پیانوی برایان کرین گوش دهید و خسته نشوید. برایان کرین جانور عجیبی ست که از بدو تولد آهنگ می ساخته! وقتی که کودک بود آهنگها را سوت می زده و وقتی از او می پرسند این چه آهنگی ست، جواب می داده: «نمی دونم! الان ساختمش!» وقتی 6 ساله بود بخاطر استعدادی که در آهنگسازی داشت اولین پیانو را برایش خریدند، اما برایان به جای پیانو به بیس بال علاقه داشت و نتیجه آن شد که برایان کرین 15 ساله یک بازیکن بیس بال حرفه ای بود که همچنان آهنگهایی که می ساخت را سوت می زد. برای برایان کرین زندگی هنری به طور رسمی در 19 سالگی و تاسیس یک استودیوی صدابرداری در هالیوود شروع شد. او از آنهایی ست که بسیاری از استانداردهای ادیت صدا را در هالیوود پایه گذاری کرده است. آلبوم پیانو و نور/Piano and Light حاوی 12 آهنگ سولوی پیانو ست که شما را نابود می کند و از نو می سازد! به جرات می توان گفت این آلبوم از تمامی آثار قبلی او (که تعدادشان هم زیاد است) یک سر و گردن بالاتر است. کرین در این اثر فضایی از آرامش را برایتان خلق می کند که تا مدتها نیشتان تا بناگوش باز خواهد ماند!

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: