آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: The Pineapple Thief

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و دوم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

to-cast-a-shadow

To Cast a Shadow – Winter’s Embrace

«آغوش زمستان» عنوان سومین آلبوم گروه بی‌مزه‌ی نروژی، «تو کست اِ شدو»، محصول 2016 است. با وجود اینکه هسته‌ی اولیه گروه در سال 1990 شکل گرفت، اما اولین آلبوم آنها با 17 سال تاخیر و در سال 2007 منتشر شد. آثار آنها چندان دلچسب نیست! موسیقی گاتیک متال و ملودیکی که مطمئناً بسیار بهترش را تجربه کرده‌اید. نگاهی به لست اف ام این گروه این مساله را نیز تائید می‌کند. با وجود اینکه ژانر گاتیک متال جزو ژانرهای پرطرفدار به شمار می‌آید اما تعداد شنوندگان آنها با وجود انتشار سه آلبوم فقط کمی بیشتر از 2000 نفر است! نتیجه آنکه: اگر آنها را نمی‌شناسید، چیزی را از دست نداده‌اید. اگر هم آنها را می‌شناسید… چقدر عجیب!

the-pineapple-thief

The Pineapple Thief – Your Wilderness

«توی رام نشده» عنوان یازدهمین آلبوم گروه پراگرسیو راک انگلیسی «پاین‌اپل تیف» محصول 2016 است. برای من موسیقی این گروه همیشه بازتاب کمرنگ و ضعیف شده‌ای از آثار استیون ویلسون، مخصوصاً پورکوپاین تری بوده است. انگار که به شکلی کاملا خودخواسته ترجیح می‌دهند زیر سایه‌ی این غول موسیقی پراگرسیو باقی بمانند و آثارشان را از او الهام بگیرند. اما آلبوم جدید پا را یک قدم فراتر گذاشته (شاید هم پس کشیده!) و من را کاملاً به یاد ویلسون و در بعضی قسمتها، به یاد اویو گفن و پروژه‌ی مشترکش با استیون ویلسون، یعنی «بلکفیلد»، می‌اندازد. حالا نمی‌دانم من توهم زده‌ام یا نه، ولی باور کنید صدای «بروس سوورد»، رهبر و خواننده‌ی پاین‌اپل تیف، آلبوم به آلبوم بیشتر شبیه صدای ویلسون می‌شود! نتیجه آنکه: الهام گیری و تاثیر پذیری و این مزخرفات را بگذارید کنار. این آلبوم زیباست و ارزش شنیدن را حتماً دارد.

robert-francis

Robert Francis – Fire Engine Red

«قرمز، به رنگ ماشین آتش نشانی» عنوان پنجمین آلبوم هنرمند آمریکایی ژانر فولک و آمریکانا، «رابرت فرانسیس»، محصول 2016 است. فرانسیس اولین آلبوم خود را زمانی که تنها 19 سال داشت، در سال 2007، منتشر کرد. در خصوص او مساله این است که با وجود سن و سال کمی که دارد، موسیقی‌اش، صدا و اجرایش، کاملاً پخته و دوست داشتنی‌ست و می‌تواند تبدیل به یکی از هنرمندان مورد علاقه‌تان در این ژانر بشود. این را هم بدانید که پدر رابرت فرانسیس یکی از تهیه کنندگان بنام موسیقی کلاسیک و صاحب یکی از بزرگترین کلکسیون‌های صفحات موسیقی کلاسیک در آمریکاست. نتیجه آنکه: به احتمال زیاد این آلبوم را دوست خواهید داشت.

corinne-bailey-rae

Corinne Bailey Rae – The Heart Speaks in Whispers

«قلبی که نجوا گونه حرف می‌زند» عنوان سومین آلبوم هنرمند انگلیسی ژانر سول و نئوسول، «کورین بیلی ری»، محصول 2016 است. این آلبوم به فاصله‌ شش سال از اثر قبلی این هنرمند در حالی منتشر شده که به گفته‌ی او در ادامه‌ی آلبوم پیشین ساخته شده است. با وجود آنکه این آلبوم از نگاه منتقدین اثری مقبول و دوست داشتنی معرفی شده و به شخصه دو آلبوم قبلی او را بسیار دوست دارم، اما این اثر به آن اندازه‌ای که انتظارش را داشتم برایم جذابیت نداشت و به جز چند ترک نتوانستم ارتباط لازم را با کل آن برقرار کنم. بهترین جایگاهی که این آلبوم موفق شده تصاحب کند، رتبه‌ی چهاردهم در چارت انگستان و سی و یکم در بیلبورد آمریکاست. نتیجه آنکه: اگر کنجکاو هستید، به خودتان مربوط است، در غیر اینصورت به سراغ یک آلبوم دیگر بروید.

the-album-leaf

The Album Leaf – Between Waves

«در فواصل امواج» عنوان ششمین آلبوم استودیویی عزیز دوست داشتنی، «جیمی لاوال» و پروژه‌ی جذابش، «آلبوم لیف»، محصول 2016 است. برای من آشنایی با ژانر دوست داشتنی پست راک با شناخت این هنرمند و انتشار چهارمین آلبومش در سال 2006 رقم خورد. حالا از آخرین اثر او نزدیک به شش سال می‌گذرد و او با انتشار جدیدترین آلبوم خود مجدداً برای تسخیر دلها آمده است، منتها اینبار با چاشنی الکترونیک به مراتب بیشتر و البته تعداد ترکهای همراه با وکال بیشتر نسبت به آثار گذشته‌اش. اگر احیاناً می‌خواهید اطلاعات بیشتری در خصوص این آلبوم بدانید حواستان باشد که از ویکیپدیا استفاده نکنید! معلوم نیست کدام احمقی این آلبوم را به چهارمین اثر هنرمند پرتغالی، «دیوید فونسکا»، که عنوان مشابهی با این اثر دارد، لینک کرده است! نتیجه آنکه: یک پست راک تمیز، ملو، آرام و جذاب را نباید از دست بدهید.

بعد نوشت: لینک اشتباه را حذف کرده‌اند، بالاخره!

بهترین‌های 2014 از نگاه آل‌ب‌وم – 2

بردیا برجسته نژاد: در پست قبلی شماره‌های 25 الی 30 فهرست بهترین‌های سال از نگاه این وبلاگ (کلیک کنید) را خواندید. و حالا ادامه‌ی لیست:

25One Star Closer - Another Shape Of Purity
One Star Closer – Another Shape of Purity

شاید کمتر نام کشور بلاروس را در دنیای موسیقی شنیده باشید. اجازه بدهید ولادیسلاو پتکویچ را به شما معرفی کنم. این هنرمند جوان بلاروسی پروژه‌ای تک نفره دارد با عنوان One Star Closer، که تلفیقی‌ست از موسیقی پست راک و امبینت. او فعالیتش را از سال 2009 آغاز نمود و در سال 2011 اولین آلبومش را با عنوان The Oceans We Are Drowned In منتشر کرد. این آلبوم توانست در فضای مجازی توجه علاقه‌مندان پست راک را به خود جلب کرده و نقدهای مثبتی را به همراه داشته باشد. دومین آلبوم او با عنوان Another Shape of Purity از فضای سیاه و تیره‌ی حاکم بر اولین آلبومش فاصله گرفته و سعی کرده فتیله‌ی امبینت را کمی پایین بکشد تا بیشتر در پست راک فرو برود. تقابل گیتار و پیانو از آهنگی به آهنگ دیگر قابل توجه است، بطوری که وقتی هرکدام فضا را در دست می‌گیرند، کاملا آن را به تصاحب خویش در می‌آورند. این آلبوم اثری تمیز و جذاب است که آینده‌ی درخشانی را برای پتکویچ رقم خواهد زد.

24Natalie Merchant - Natalie Merchant
Natalie Merchant – Natalie Merchant

بانوی عالیقدر، ناتالی مرچنت، لطف کرده و بعد از گذشت چهار سال از آلبوم قبلی، اثر جدیدی را هم‌نام با خودش، منتشر کرده‌ است. این آلبوم ششمین اثر انفرادی این هنرمند، بعد از جدایی از گروه 10000Maniacs، به حساب می‌آید که برای اولین بار، بعد از آلبوم سال 2001، تمام آهنگهایش مختص همین آلبوم و توسط مرچنت نوشته شده است (در این 13 سال او یا آثار دیگران را کاور کرد و یا مشغول بازخوانی موسیقی کودکان بوده).حالا دیگر ناتالی مرچنت پنجاه سالگی را رد کرده، صدای او جادویی‌تر از همیشه شده است و می‌تواند مانند همیشه عشقی همراه با درد را به شما هدیه‌ کند. به جرات می‌توان گفت که این بهترین آلبوم انفرادی مرچنت تا به امروز است. موسیقی او پرسه زدنی در فضای فولک با نگاهی از دور دست به موسیقی گاسپل است. با این وجود مرچنت هیچوقت خمیرمایه‌ی موسیقی پاپ را فراموش نکرده است و شاید همین باعث شده او نزد علاقه‌مندان اکثر ژانرها محبوب باشد.

23The Pineapple Thief - Magnolia
The Pineapple Thief – Magnolia

گروه انگلیسی The Pineapple Thief جزو آن دسته از گروه‌های کم حاشیه و بی دردسر موسیقی پراگرسیو راک است. هرچند آنها را نمی‌توان بطور کامل پراگرسیو دانست و همیشه می‌توان در آثارشان ردی از موسیقی ایندی و آلترناتیو را نیز شنید، اما این مسئله چندان برای اعضای گروه اهمیت ندارد، بطوری که در مصاحبه‌ای عنوان کرده‌اند که هدفشان فقط تولید موسیقی خوب است و مهم نیست حاصل آن راک باشد یا پراگرسیو، عامه پسند باشد یا خاص. دهمین آلبوم آنها با عنوان Magnolia پا را از این فراتر گذاشته و بطور کاملا آشکاری موسیقی پراگرسیو را به حاشیه رانده است. این را بگویم که با وجود آنکه کمتر گروه پراگرسیو راکی را می‌توانید پیدا کنید که در طول 15 سال، 10 آلبوم منتشر کرده باشند، اما بروس سورد، رهبر گروه، هنرمند سختگیری‌ست که بعنوان مثال تنها بخاطر راضی نبودن ماحصل آلبوم چهارم در سال 2004، آن را بطور کامل از اول ضبط و میکس کرد و آن را در سال 2005 منتشر نمود. پس بدانید که این کثرت از سر بی‌حوصلگی نیست و حاصل خلاقیت آنهاست.

22Alcest - Shelter
Alcest – Shelter

پروژه‌ی تک نفره‌ی Alcest، معجونی‌ست جادویی، اثر هنرمندی فرانسوی به نام استفان پات، با نام هنری نژ (Niege به معنی برف). هر آلبومی که از او منتشر می‌شود آنقدر با کارهای قبلی‌اش متفاوت است که انگار هر بار در مدت زمان بین دو آلبوم تحولی تازه در او شکل می‌گیرد. چهارمین آلبوم او با عنوان Shelter نه حال و هوای موسیقی بلک متال را دارد و نه وارد فضاهای فولک متال شده است. بلکه اینبار با موسیقی پست راک با کلام، شوگیز و حتی در بعضی قسمتها موسیقی دریم پاپ طرف خواهید بود. این آلبوم پر است از روشنی و نور. انگار که هر آهنگ موسیقی متنی باشد برای طلوع آفتاب. با هر ترک یک جای منحصر بفرد ایستاده‌اید، روی یک برج، بالای کوه، در میان یک دشت، در کنار دریا. اما هر کجا که باشید، همچنان یک چیز وجه تشابه تمام آهنگهاست: شما به تماشای طلوع آفتاب ایستاده‌اید. می‌توانید با این آلبوم موسیقی پست راک را همراه با امید تجربه کنید. اتفاقی که معمولاً در این ژانر رخ نمی‌دهد.

21???
The Black Keys – Turn Blue

حالا دیگر گروه آمریکایی The Black Keys و موسیقی اعجاب انگیزشان، بصورت نماد و معیاری برای سنجش ژانر بلوز راک تبدیل شده است. هشتمین آلبوم آنها با عنوان Turn Blue را می‌توان موفقترین آلبوم آنها تا به امروز دانست، زیرا که این اولین آلبوم آنهاست که توانست جایگاه نخست را در آمریکا و استرالیا تصاحب کند. جالب اینجاست که بدانید این آلبوم یکی از معدود آلبومهای مشترک در اکثر لیستهای بهترین آلبومهای سال 2014 است! رولینگ استونز در لیست خود آن را بعنوان سومین آلبوم برتر سال معرفی کرده، موجو در فهرست 50تایی خود جایگاه 34 را به آن داده، تلگراف رتبه‌ی 11 و همچنین کیو شماره‌ی 41. این را اضافه کنم، هرچند که قبول داریم این گروه همین جایی که هست بهترین جاست و تغییر چندان برازنده‌اش نیست، با این وجود این آلبوم نسبت به شاهکار قبلی، El Camino کمی ضعیفتر است و نتوانسته زیبایی و ظرافت آن را تکرار کند، که البته ما آن را نیز به بلک کیز بودنش می‌بخشیم!

… ادامه دارد

The Pineapple Thief – Someone Here is Missing

 

قبلا در مورد گروه The Pineapple Thief (اینجا) صحبت شده. هشتمین آلبوم این گروه به اسم Someone Here is Missing منتشر شد. امیدوارم از شنیدنش لذت ببرین.

دانلود آلبوم Someone Here is Missing از The Pineapple Thief

 

The Pineapple Thief

با تشکر از جناب Aidin N (نافتا) که زحمت نوشتن این مطلب رو کشیدن . این موضوع رو هم اضافه کنم چون به شخصه نظر تقریبا متفاوتی در بعضی از قسمتهای این نوشته دارم، این نوشته نظر شخصی آیدین عزیز هست و قاعدتا اگه دوستان نظر یا سئوالی داشته باشن خود جناب آیدین زحمت پاسخ دادن رو توی بخش کامنت میکشن.

 

تو دنیای موسیقی گروههایی هستند که شاخص و ماندگار میشن دیگه نیازی نیست اونا رو نام ببریم دیگه همه میشناسن مثل Radiohead یا Porcupine Tree و… ولی گروههایی هم هستن که خیلی معروف نمیشن ولی کارشون واقعاٌ تاثیرگذاره، گروههایی که از تجربه ی گروههای شاخص استفاده می کنن و موسیقی فوق العاده ای میسازن ولی دست کم گرفته میشن تو این پست میخوام یکی از این گروهها رو معرفی کنم یعنی The Pineapple Thief یا TPT که کارش رو ترکیبی از پراگرسیو راک Porcupine Tree و آلترناتیو راک Radiohead میدونن. البته سبک غالب این گروه پراگرسیوه برای همین بیشتر به PT شباهت داره و به خاطر شباهت اسمی با PT به این گروه TPT هم میگن!(معلومه دیگه؟!) که کارش رو در سال 1999 با آلبوم Abducting the Unicorn شروع کرد، در حقیقت ابتدا قرار بود این یه آلبوم شخصی برای Bruce Soord باشه و دیگه آلبوم نده ولی با موفقیت این آلبوم و نظر مثبت منتقدها و رضایت مخاطباش تصمیم گرفت که کارش رو ادامه بده. حالا سورد کیه؟!

سورد قبل از این تاریخ تو گروه Vulgar Unicorn بود، سبک گروه تلفیقی از پراگرسیو، سایکدلیک و الکترونیک بود که 2 تا عضو داشت: سورد و نیل راندال و سال 99 سورد تصمیم گرفت که کارای دیگه ای هم انجام بده و گروه منحل شد(البته بعدها دوباره گروه تشکیل شد و آلبوم دادن پیشنهاد میکنم آهنگهای این گروه رو هم گوش بدین تجربه ی خوبیه). سورد شروع کرد روی آلبوم جدیدش کار کنه یعنی Abducting the Unicorn که توسط  Cyclops records که کمپانی کوچکی بود ضبط شد و با موفقیت این آلبوم کار روی آلبوم دوم یعنی 137 شروع شد و آلبوم سال 2001 منتشر شد و سال 2002 مثل خیلی های دیگه سورد تصمیم گرفت که گروهش رو تشکیل بده و بازم مثل خیلی های دیگه گروه از دوستان نزدیک و هم فکر با سورد تشکیل شد که قبلاً با اونا تو دانشگاه یه بند داشت یعنی: Jon Sykes ،Wayne Higgins، Keith Harrison، Matt O’Leary . چند وقت بعد O’Leary گروه رو ترک کرد و Steve Kitch جایگزین او شد. گروه کار روی آلبوم جدید رو شروع کرد و سال 2003 آلبوم Variations on a Dream منتشر شد و یکی از ابتکاراتش و کارهای عجیبش رو انجام داد و اون این بود که یه Bonus دیسک همراه با این آلبوم منتشر کرد به نام 8 Days که این دیسک فقط تو تعداد محدودی پک یعنی 1000 تای اول موجود بود و تو کپی های بعدی هم منتشر نشد این دیسک شامل یک سری آهنگ هست که طی 8 روز باقیمانده از مدت ضبط آلبوم Variations on a Dream ساخته و  نواخته و تنظیم شده و از موسیقی Ambient و صداهای درون و اطراف محل استودیو توش استفاده شده که بسیار لذت بخشه. سال 2004 گروه آلبومی رو به شکل خیلی محدود و غیر رسمی به نام 12 Stories Down به عنوان Preview و تو سال 2005 با تنظیم نهایی و اعمال تغییراتی تو آهنگها آلبوم 10 Stories Down رو به شکل رسمی منتشر کرد ابنبار نیز همراه با دیسک Bonus به نام 8 Days Later به همون سبک یعنی 1000 کپی و ضبط شده تو 8 روز! سالهای 2006 و2007 هم TPT، 2 تا آلبوم Little Man وWhat We Have Sown  رو منتشر کرد. آخرای 2007 گروه با کمپانی Kscope که کمپانی بهتر و معروفتری هستش قرارداد جدیدی رو برای ضبط آلبوم می بنده و فکر می کنین چه کسی تو این کار نقش داره؟! بله استیون ویلسون، موجود مورد علاقه ی من! ابتدای پست گفتم که سبک گروه خیلی به PT شبیه هستش و همین باعث شده که طرفدارای PT خیلی با TPT حال کنن و همین طرفداران مشترک دو گروه هستن که از ویلسون خواهش میکنن(به قول سورد بمباران!) که به TPT کمک کنه و ویلسون هم نه نمیگه! مارچ 2008، Wayne Higgins گروه رو ترک میکنه و 4 نفر باقیمانده به کارشون ادامه میدن و می 2008 آلبوم جدید گروه یعنی Tightly Unwound منتشر می شه و TPT با انتشار تعداد بیشتری کپی و تبلیغات وسیعتر شناخته می شه و مخاطبان خیلی بیشتری پیدا می کنه و سال 2009 هم ترکیبی از آهنگهای گروه طی این چند سال تو آلبوم 3000 Days منتشر می شه. به نظر من TPT فوق العادست و کسایی که طرفدار ریدیوهد (The Bends و OK Computer) و PT هستن کاملاً با این گروه حال می کنن چون تر کیبی از موسیقی این دو گروه رو به کار می بره البته به روش خودش، سورد شباهت کامل موسیقی این گروه رو با PT رد می کنه و میگه صدای این دو گروه با هم فرق داره و به نظر من کاملاً درست میگه چون بعضی جاها کاملاً رد Radiohead و آلترناتیو راک رو حس می کنین و حتی بعضی جاها موسیقی غالب نیز هست یعنی پراگرسیو با استایل Radiohead! ترانه ها نیز خیلی به سبک تام یورک نزدیکه(مثلاً تو آهنگهای Sorry State و Shoot First) و همین نکته در کنار شخصیت دوست داشتنی سورد اونو به عنوان یکی از افراد مورد ستایش من در آورده. آلبوم Variations on a Dream از دید من بهترین آلبوم اوناست ولی Tightly Unwound که اولین آلبومی بود که من از TPT گوش دادم مسحور کنندست . آلبوم جدید گروه امسال منتشر می شه و من مطمئن هستم که این گروه از این هم معروفتر می شه پس از قافله عقب نیفتین و خودتون رو به دست سورد بدین تا شما رو به اوج ببره!

دانلود آلبوم  Variations on a Dream از گروه The Pineapple Thief
Rapidshare / Mediafire

دانلود آلبوم Tightly Unwound از گروه The Pineapple Thief
Rapidshare / Mediafire

 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: