آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: The Black Keys

بهترین‌های 2014 از نگاه آل‌ب‌وم – 2

بردیا برجسته نژاد: در پست قبلی شماره‌های 25 الی 30 فهرست بهترین‌های سال از نگاه این وبلاگ (کلیک کنید) را خواندید. و حالا ادامه‌ی لیست:

25One Star Closer - Another Shape Of Purity
One Star Closer – Another Shape of Purity

شاید کمتر نام کشور بلاروس را در دنیای موسیقی شنیده باشید. اجازه بدهید ولادیسلاو پتکویچ را به شما معرفی کنم. این هنرمند جوان بلاروسی پروژه‌ای تک نفره دارد با عنوان One Star Closer، که تلفیقی‌ست از موسیقی پست راک و امبینت. او فعالیتش را از سال 2009 آغاز نمود و در سال 2011 اولین آلبومش را با عنوان The Oceans We Are Drowned In منتشر کرد. این آلبوم توانست در فضای مجازی توجه علاقه‌مندان پست راک را به خود جلب کرده و نقدهای مثبتی را به همراه داشته باشد. دومین آلبوم او با عنوان Another Shape of Purity از فضای سیاه و تیره‌ی حاکم بر اولین آلبومش فاصله گرفته و سعی کرده فتیله‌ی امبینت را کمی پایین بکشد تا بیشتر در پست راک فرو برود. تقابل گیتار و پیانو از آهنگی به آهنگ دیگر قابل توجه است، بطوری که وقتی هرکدام فضا را در دست می‌گیرند، کاملا آن را به تصاحب خویش در می‌آورند. این آلبوم اثری تمیز و جذاب است که آینده‌ی درخشانی را برای پتکویچ رقم خواهد زد.

24Natalie Merchant - Natalie Merchant
Natalie Merchant – Natalie Merchant

بانوی عالیقدر، ناتالی مرچنت، لطف کرده و بعد از گذشت چهار سال از آلبوم قبلی، اثر جدیدی را هم‌نام با خودش، منتشر کرده‌ است. این آلبوم ششمین اثر انفرادی این هنرمند، بعد از جدایی از گروه 10000Maniacs، به حساب می‌آید که برای اولین بار، بعد از آلبوم سال 2001، تمام آهنگهایش مختص همین آلبوم و توسط مرچنت نوشته شده است (در این 13 سال او یا آثار دیگران را کاور کرد و یا مشغول بازخوانی موسیقی کودکان بوده).حالا دیگر ناتالی مرچنت پنجاه سالگی را رد کرده، صدای او جادویی‌تر از همیشه شده است و می‌تواند مانند همیشه عشقی همراه با درد را به شما هدیه‌ کند. به جرات می‌توان گفت که این بهترین آلبوم انفرادی مرچنت تا به امروز است. موسیقی او پرسه زدنی در فضای فولک با نگاهی از دور دست به موسیقی گاسپل است. با این وجود مرچنت هیچوقت خمیرمایه‌ی موسیقی پاپ را فراموش نکرده است و شاید همین باعث شده او نزد علاقه‌مندان اکثر ژانرها محبوب باشد.

23The Pineapple Thief - Magnolia
The Pineapple Thief – Magnolia

گروه انگلیسی The Pineapple Thief جزو آن دسته از گروه‌های کم حاشیه و بی دردسر موسیقی پراگرسیو راک است. هرچند آنها را نمی‌توان بطور کامل پراگرسیو دانست و همیشه می‌توان در آثارشان ردی از موسیقی ایندی و آلترناتیو را نیز شنید، اما این مسئله چندان برای اعضای گروه اهمیت ندارد، بطوری که در مصاحبه‌ای عنوان کرده‌اند که هدفشان فقط تولید موسیقی خوب است و مهم نیست حاصل آن راک باشد یا پراگرسیو، عامه پسند باشد یا خاص. دهمین آلبوم آنها با عنوان Magnolia پا را از این فراتر گذاشته و بطور کاملا آشکاری موسیقی پراگرسیو را به حاشیه رانده است. این را بگویم که با وجود آنکه کمتر گروه پراگرسیو راکی را می‌توانید پیدا کنید که در طول 15 سال، 10 آلبوم منتشر کرده باشند، اما بروس سورد، رهبر گروه، هنرمند سختگیری‌ست که بعنوان مثال تنها بخاطر راضی نبودن ماحصل آلبوم چهارم در سال 2004، آن را بطور کامل از اول ضبط و میکس کرد و آن را در سال 2005 منتشر نمود. پس بدانید که این کثرت از سر بی‌حوصلگی نیست و حاصل خلاقیت آنهاست.

22Alcest - Shelter
Alcest – Shelter

پروژه‌ی تک نفره‌ی Alcest، معجونی‌ست جادویی، اثر هنرمندی فرانسوی به نام استفان پات، با نام هنری نژ (Niege به معنی برف). هر آلبومی که از او منتشر می‌شود آنقدر با کارهای قبلی‌اش متفاوت است که انگار هر بار در مدت زمان بین دو آلبوم تحولی تازه در او شکل می‌گیرد. چهارمین آلبوم او با عنوان Shelter نه حال و هوای موسیقی بلک متال را دارد و نه وارد فضاهای فولک متال شده است. بلکه اینبار با موسیقی پست راک با کلام، شوگیز و حتی در بعضی قسمتها موسیقی دریم پاپ طرف خواهید بود. این آلبوم پر است از روشنی و نور. انگار که هر آهنگ موسیقی متنی باشد برای طلوع آفتاب. با هر ترک یک جای منحصر بفرد ایستاده‌اید، روی یک برج، بالای کوه، در میان یک دشت، در کنار دریا. اما هر کجا که باشید، همچنان یک چیز وجه تشابه تمام آهنگهاست: شما به تماشای طلوع آفتاب ایستاده‌اید. می‌توانید با این آلبوم موسیقی پست راک را همراه با امید تجربه کنید. اتفاقی که معمولاً در این ژانر رخ نمی‌دهد.

21???
The Black Keys – Turn Blue

حالا دیگر گروه آمریکایی The Black Keys و موسیقی اعجاب انگیزشان، بصورت نماد و معیاری برای سنجش ژانر بلوز راک تبدیل شده است. هشتمین آلبوم آنها با عنوان Turn Blue را می‌توان موفقترین آلبوم آنها تا به امروز دانست، زیرا که این اولین آلبوم آنهاست که توانست جایگاه نخست را در آمریکا و استرالیا تصاحب کند. جالب اینجاست که بدانید این آلبوم یکی از معدود آلبومهای مشترک در اکثر لیستهای بهترین آلبومهای سال 2014 است! رولینگ استونز در لیست خود آن را بعنوان سومین آلبوم برتر سال معرفی کرده، موجو در فهرست 50تایی خود جایگاه 34 را به آن داده، تلگراف رتبه‌ی 11 و همچنین کیو شماره‌ی 41. این را اضافه کنم، هرچند که قبول داریم این گروه همین جایی که هست بهترین جاست و تغییر چندان برازنده‌اش نیست، با این وجود این آلبوم نسبت به شاهکار قبلی، El Camino کمی ضعیفتر است و نتوانسته زیبایی و ظرافت آن را تکرار کند، که البته ما آن را نیز به بلک کیز بودنش می‌بخشیم!

… ادامه دارد

بهترین های 2011 از نگاه من – 5

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا)، قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا) و قسمت چهارم (شماره های 15 الی 11) را (اینجا) بخوانید.

10
The Black Keys – El Camino

یک آلبوم دیگر از گروهی که فقط خودش می تواند خودش باشد! سال گذشته آلبوم برادرها/Brothers از The Black Keys را در جایگاه 14 بهترین هایم گذاشته بودم. و حالا امسال هم نمی توان از هفتمین آلبومشان گذشت. لازم نیست حرفهای سال قبل را تکرار کنم، که شما با این گروه می توانید در موسیقی راک سفر کنید و به گذشته بروید و موسیقی آنها پلی ست بین موسیقی راک مدرن و راک قدیمی. آلبوم جدید آنقدر هیجان انگیز و دوست داشتنی ست که Allmusic سخت گیر به آن 4.5 از 5 می دهد و گاردین 5 از 5 را هم برایش کم می داند. موسیقی آنها آنقدر عجیب، جذاب و خوشگل است که دلتان می خواهد بلند شوید و خودتان را حسابی بتکانید! تصور کنید که این دو دیوانه اسم آلبومشان را می گذارند شورلت ال کامینو/El Camino، بعد روی جلد عکس کرایسلر می گذارند!! پسر تنها/Lonely Boy اولین آهنگ و اولین سینگل این آلبوم در چارت کانادا و انگلستان رتبه اول را کسب کرد. این سینگل هم برای خودش یک کاور دارد، اشتباه نکنید! عکس آن شورلت ال کامینو نیست. عکس روی کاور پسر تنها یک بولدوزر تنهاست که در بیابان پارک شده است!

09
Adele – 21

2008 سالی بود که Adele با 19 آمد. 19 عدد معنا داری برای این هنرمند بود، او یک رابطهء عاشقانهء 18 ماهه را از دست داد و تبدیل به یک آدم افسرده و الکلی شد. 18 ماه که گذشت و از بین رفت، 19 و نابودی او آغاز شد. البته آلبومی که توانست نظر همه را به خودش جلب کند. اثری قوی که تمام خوبی های پاپ را داشت و از بدی هایش خبری نبود. 21 ماه زمان لازم بود تا Adele بتواند خودش را دوباره پیدا کند و این شد که آلبوم دوم او با نام 21 تبدیل به یک شاهکار شد. 21 غوغا کرد. در چارت 24 کشور دنیا رتبهء اول را گرفت. 11 هفتهء پیاپی در رتبهء اول چارت انگلستان ماند و تکان نخورد و تبدیل شد به موفق ترین خواننده زن تاریخ انگلستان (پیش از او این رکورد دست مدونا بود، 9 هفته در 1990). او حتی توانست بطور همزمان در هر دو چارت سینگل ها و آلبومها رتبهء اول را کسب کند، اتفاقی که در انگلستان از سال 1964 و گروه the Beatles تا با حال رخ نداده بود. قطعا و بی هیچ شکی 21 بهترین آلبوم پاپ سال 2011 است. اثری که می توانید از شنیدن تک تک آهنگهایش نهایت لذت را ببرید.

08
Monkey3 – Beyond the Black Sky

خیلی دقیق نمی توان ژانر مشخصی برای گروه سوئیسی Monkey3 پیدا کرد. پست راک؟ سایکدلیک راک؟ در هر دسته ای که دلتان می خواهد قرارشان دهید، بی شک آنها یکی از بهترینهای همان دسته هستند. موسیقی Monkey3 می تواند نقش دارو را برای شما بازی کند. می تواند شما را در خلصه ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه اش نکرده اید. آنها یک چیزی در ریفهای تکراری خود دارند که به آن هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) می گویند و حتی در کنسرتهایشان با جلوه های نور و تصویر این حالت را چند برابر می کنند. چهارمین آلبوم آنها به نام ورای آسمان سیاه/Beyond the Black Sky اثری رویایی ست. شما می توانید با این آلبوم ایمان بیاورید یا کافر شوید، این آلبوم تمام راه های رسیدن یا راه های فرار را در اختیارتان می گذارد. وقتی از میان بیابان/Through the Desert را می شنوید، چشمانتان را ببندید و اجازه بدهید در نیمهء دوم هر جایی که دلش می خواهد شما را ببرد. بعد از 9 دقیقهء شما به جایی خواهید رسید که آنجا فقط برای شماست! این آلبوم در انتها هر کسی را در یک ایستگاه متفاوت پیاده می کند. فقط کافی ست همان ابتدا به او بگویید که حال و روزتان چگونه است، خودش می داند چه بلایی سرتان بیاورد!

07
Man an Ocean – Scenes from another Day

دیوید راته با آخرین اثر پروژهء شخصی اش صحنه هایی از روزی دیگر/Scenes from another Day یک روز را برایتان تصویر می کند، روزی که مانند تمام روزهای دیگر آغاز می شود، اما پایانش به یک انقلاب و تحول می رسد. عنوان بندی آهنگها بی نظیر است و راته با همین اسمها انعطاف پذیری را از شما می گیرد و تفکرش را به زیباترین شکل به شما تزریق می کند (امسال آلبوم چیزی که به ما اجازهء تحمل می دهد/What Allows Us to Endure از  Álfheimr هم عنوان بندی فوق العاده ای داشت، هرچند نتیجه به زیبایی این آلبوم از آب در نیامد) آلبوم با نور سفید، رویای صبحگاهی/White Light, Morning Dream شروع می شود، او در ماشینها و پلها/Cars and Bridges و همان دنیای تکراری به سمت محل کارش می رود، به سمت من از این شغل متنفرم/I Hate This Job. روز به نیمه رسیده و حالا وقت ناهار در یک پارک، چشمها بسته است/Lunch in a Park, Eyes Closed، اما چیزی در ذهنش جان می گیرد: من به اینجا تعلق ندارم/I Don’t Belong Here و حاصل می شود فرار در 2 بعد از ظهر/Escape at 2PM. او دور می شود و در ذهنش مرور می کند هرگز برنخواهم گشت/Never Going Back و در نهایت یک زندگی جدید/A New Life با قلمروی نامعلوم/Uncharted Territory. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

06
Up-C Down-C Left-C Right-C ABC + Start – Calaveras

بله! من هم وقتی سال 2009 موقعی که سومین آلبوم این گروه با عنوان گرگ آتش/Firewolf منتشر شده بود، فقط بخاطر اسمش سراغش رفتم. نتیجه یک آلبوم پست راک استثنایی و حیرت انگیز بود که فقط همان راک بابا/ Dad Rockـش کافی ست مغزتان را بترکاند! و این گروه پست راک انگلیسی لعنتی در آخرین روزهای سال 2011 آلبوم چهارمش، جمجمه ها/Calaveras (به اسپانیایی) را منتشر کرد و تمام فهرست برترین های سال من را بهم ریخت! موسیقی آنها همان پست راک عجیبی ست که می تواند شما را از جایتان بلند کند و سر و کله تان را به دوران در بیاورد. منتها شما علاوه بر تمام مولفه های پست راک اینجا با یک راک انگلیسی هم طرف هستید. اینها تخصص ویژه و غافلگیر کننده ای در ریتمیک کردن آهنگها دارند. درست جایی که شاید انتظارش را ندارید ملودی چنان بازی زیبایی با دست و پایتان می کند که وقتی به خودتان می آیید می بینید که در حال تکان دادن و رقصیدن با آهنگها هستید (بهترین مثال در این آلبوم اسکلتی/Skeletal و در کل همان آهنگ Dad Rock از آلبوم Firewolf است). Calaveras چیزی در همان حد و اندازه آلبومهای قبلی ست، و این حرف خودش یعنی شما با یک آلبوم فوق العاده طرف هستید.

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: