آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Tarja

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و یکم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Tarja

Tarja – The Shadow Self

«خود سایه» عنوان چهارمین آلبوم انفرادی هنرمند مشهور فنلاندی، خواننده سابق گروه «نایت ویش»، خانم «تاریا تورونن» محصول 2016 است. شش سال پیش در همین وبلاگ خیلی مختصر از انتشار آلبوم دوم او نوشتم و اینکه تا چه میزان این اثر فاجعه و دوست نداشتنی بود. اما آلبوم جدید یک شاهکار کم نظیر و حیرت انگیز است! یک اثر مسحور کننده‌ی سیمفونیک متال که به صورتی باورنکردنی از المان‌های انواع موسیقی در آن استفاده شده است. شاید هیچ جای دیگر اینقدر حضور پررنگ، جذاب، به‌جا و خیره‌ی کننده پیانو، ساز شخصی تاریا، را در موسیقی سیمفونیک نشنیده باشیم. فضاسازی آهنگها چنان است که هر آهنگ، ثانیه به ثانیه که جلو می‌رود، شما را به درون خود می‌کشد و در خود غرق‌تان می‌کند (حتماً به فضای آهنگ دوم – Demons in You – توجه مضاعف داشته باشید!) وکال تاریا، مانند همیشه عالی، اینبار به اوج تبحر و کنترل خود در تلفیق سوپرانو و سیمفونیک رسیده است (به وکال آهنگ پنجم که کاور آهنگی از میوز است – Supremacy – توجه دوچندان و به ترک هفتم – Diva – توجه سه چندان داشته باشید!). نتیجه آنکه: با این اوصاف مسئولیت نتیجه‌گیری بر عهده‌ی خودتان!

Switchfoot

Switchfoot – Where the Light Shines Through

«جایی که نور نمایان است» عنوان دهمین آلبوم گروه آلترناتیو راک آمریکایی «سوئیچ فوت»، محصول 2016 است. سوئیچ فوت را از زمان انتشار دومین آلبومشان تا به امروز همراهی کرده‌ام و در این حدوداً 15 سال آنها جزو گروه‌های مورد علاقه‌ام بوده‌اند. اما حالا دیگر کار به جایی رسیده که دوست داشتنشان برایم سخت شده است. پس از آلبوم سال 2011 (Vice Verses) دو آلبوم منتشر کرده‌اند که یکی از یکی بیمزه‌تر و دم دستی‌تر است تا حدی که انگار یک رقابت خاصی در پاپ‌تر شدن با کلدپلی دارند!. البته که چند آهنگ خوب می‌توان در این میان پیدا کرد، اما کل آلبوم ترکیب بیش از حد پاپ شده‌ی کارهای قبلی آنهاست و به مراتب می‌توان آن را به جای آلترناتیو راک یک آلبوم کاملا پاپ راک در نظر گرفت. نتیجه آنکه: آلبوم خوب است! منتها اگر گروه دیگری به جز سوئیچ فوت آن را منتشر می‌کرد.

Steven Tyler

Steven Tyler – We’re All Somebody from Somewhere

«ما همگی از جایی آمده‌ایم» عنوان اولین آلبوم انفرادی پیر موسیقی راک، رهبر گروه «ایروسمیت»، جناب آقای «استیون تایلر» محصول 2016 است. حالا بعد از انتشار 15 آلبوم هارد راک با ایروسمیت، تایلر در اولین اثر انفرادی خود سراغ موسیقی کانتری رفته و توانسته در چارت بهترین آلبومهای کانتری رتبه‌ی نخست را تصاحب کند. تایلر در آستانه‌ی 70 سالگی، با آن صدای منحصر بفرد، اینبار کمی متفاوت نسبت به گذشته و در ژانر جدیدی حاضر شده که به حد کفایت مقبول و دوست داشتنی از آب در آمده است. نتیجه آنکه: اینکه موسیقی کانتری و یا کانتری راک را دوست دارید یا نه چندان مهم نیست. مساله این است که تایلر بیش از 45 سال است که دارد برایمان جیغ می‌زند! به احترام جیغ‌هایش این آلبوم را گوش کنید.

Doprah

Doprah – Wasting

«اتلاف» عنوان اولین آلبوم گروه ناشناخته‌ی تریپ هاپ نیوزیلندی «دوپرا»، محصول 2016 است. این گروه پنج نفره دو عوض کلیدی و مهم دارد: «استفان مار» (آهنگساز اصلی، مهندس صدا، تهیه کننده و خواننده) و «ایندیرا فورس» (خواننده و نوازنده سینتیسایزر). موسیقی آنها، که از درون استفان مار می‌جوشد، اعجاب انگیز و رویایی و در عین حال تیره و سنگین است. فضاسازی حیرت انگیزی در آثارشان وجود دارد که صدای خاص ایندیرا فورس بر روی آن حالت وهم گونه‌ای را القا می‌کند. این گروه احتمالاً می‌تواند یکی از بهترین تریپ هاپ‌هایی باشد که تا کنون شناخته و شنیده‌اید. نتیجه آنکه: به ناشناس بودنشان کار نداشته باشید. از شناختنشان پشیمان نخواهید شد.

Dr. Dog

Dr. Dog – The Psychedelic Swamp

«باتلاق روانگردان» عنوان هشتمین آلبوم گروه ایندی راک آمریکایی «دکتر داگ»، محصول 2016 است. موسیقی آنها طیف نسبتاً گسترده‌ای از ژانرها را شامل می‌شود: ایندی راک، سایکدلیک راک، باروک پاپ، ایندی پاپ و حتی در آثار قدیمی‌شان، لو فای. این آلبوم اما در بین آثار اخیر آنها با کمترین میزان موفقیت مواجه شده است. با وجود آنکه همه چیز تر و تمیز و مرتب است و وکال گروه بسیار نقشش را خوب ایفا می‌کند، اما یک چیزی که نمی‌دانم چیست باعث می‌شود که ترکهای این آلبوم آنطوری که باید چنگی به دل نزنند و روی سطح بمانند و خسته کننده بنظر برسند. شاید چون آلبوم را فقط دو بار گوش کرده‌ام چنین نتیجه‌ای گرفته باشم، شاید نیاز به زمان و دفعات بیشتر داشته باشد. نتیجه آنکه: اینبار شما یک چیزی بگویید تا نظر من عوض شود!

Tarja – What Lies Beneath

شاید حدود 10 سال پیش یکی از معروف ترین و شناخته شده ترین گروه های گوتیک متال بین ایرانیها، گروه فنلاندی Nightwish بود. یادمه همون موقع ها که آلبوم Oceanborn به دستمون رسیده بود داشتیم خودمون رو باهاش خفه می کردیم! چیزی که بیشتر از همه چیز توجه ها رو جلب می کرد، صدای خاص و سوپرانوی زیبای خواننده گروه، تاریا تورونن بود که به شکل اعجاب انگیزی جذاب و دوست داشتنی بنظر میومد. سالها گذشت و از شهرت Nightwish هم با پیدایش گروه های مطرح این سبک کم شد، تا سال 2005 که تاریا گروه رو ول کرد و تصمیم گرفت دنبال کارهای انفرادی خودش بره.

بعد از این اتفاق Nightwish فقط یه آلبوم به اسم Dark Passion Play منتشر کرد که قبلا در موردش تو همین بلاگ صحبت کردم. اما تاریا توی این چند سال حسابی فعال ظاهر شده. سال 2006 و 2007 پشت سر هم دو تا آلبوم منتشر کرد. آلبوم اولش به طور کامل به کریستمس اختصاص داشت و چون آهنگهای فنلاندی زیادی توش بود (6 از 14 آهنگ) چندان با استقبال بین المللی روبرو نشد. مخصوصا اینکه اکثر آهنگها آثار معروف و مشهور مختص به سال نو بودن که تا حالا توسط خیلی از هنرمندها بازخونی شده. آلبوم دوم به اسم My Winter Storm به نسبت اثر خوبی بود. البته چندان موفق نشد فروش قابل قبولی رو داشته باشه. آلبوم توی زادگاهش یعنی فنلاند 29هزار نسخه فروش داشت و فقط تونست توی روسیه به فروش 20هزار نسخه ای برسه.

حالا بعد از گذشت سه سال از انتشار دومین آلبوم، تاریا سومین اثر خودش رو به تازگی منتشر کرده. فاجعه ای به اسم What Lies Beneath !!! اینطور که از مصاحبه ها معلوم هست تاریا خودش از این آلبوم خیلی راضی هست. اون رو یه چیزی تو مایه های انعکاس مخاطبینش عنوان کرده و مدعی شده که یازده آهنگ این آلبوم از بین بیست اثر انتخاب شده. ساده بگم، این آلبوم به نظر من وحشتناک بود! صدای تاریا روی موسیقی نمیشینه! صداها عجیب و نامانوس هست! فضاها گاهی بیش از اندازه و بی معنی شلوغ از آب در اومده، تغییر تمپو و ریتمها اصلا زیبا و خلاقانه نیست! شما گوش کنین و بگین نظرتون در مورد این آلبوم چیه.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: