آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Switchfoot

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و یکم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Tarja

Tarja – The Shadow Self

«خود سایه» عنوان چهارمین آلبوم انفرادی هنرمند مشهور فنلاندی، خواننده سابق گروه «نایت ویش»، خانم «تاریا تورونن» محصول 2016 است. شش سال پیش در همین وبلاگ خیلی مختصر از انتشار آلبوم دوم او نوشتم و اینکه تا چه میزان این اثر فاجعه و دوست نداشتنی بود. اما آلبوم جدید یک شاهکار کم نظیر و حیرت انگیز است! یک اثر مسحور کننده‌ی سیمفونیک متال که به صورتی باورنکردنی از المان‌های انواع موسیقی در آن استفاده شده است. شاید هیچ جای دیگر اینقدر حضور پررنگ، جذاب، به‌جا و خیره‌ی کننده پیانو، ساز شخصی تاریا، را در موسیقی سیمفونیک نشنیده باشیم. فضاسازی آهنگها چنان است که هر آهنگ، ثانیه به ثانیه که جلو می‌رود، شما را به درون خود می‌کشد و در خود غرق‌تان می‌کند (حتماً به فضای آهنگ دوم – Demons in You – توجه مضاعف داشته باشید!) وکال تاریا، مانند همیشه عالی، اینبار به اوج تبحر و کنترل خود در تلفیق سوپرانو و سیمفونیک رسیده است (به وکال آهنگ پنجم که کاور آهنگی از میوز است – Supremacy – توجه دوچندان و به ترک هفتم – Diva – توجه سه چندان داشته باشید!). نتیجه آنکه: با این اوصاف مسئولیت نتیجه‌گیری بر عهده‌ی خودتان!

Switchfoot

Switchfoot – Where the Light Shines Through

«جایی که نور نمایان است» عنوان دهمین آلبوم گروه آلترناتیو راک آمریکایی «سوئیچ فوت»، محصول 2016 است. سوئیچ فوت را از زمان انتشار دومین آلبومشان تا به امروز همراهی کرده‌ام و در این حدوداً 15 سال آنها جزو گروه‌های مورد علاقه‌ام بوده‌اند. اما حالا دیگر کار به جایی رسیده که دوست داشتنشان برایم سخت شده است. پس از آلبوم سال 2011 (Vice Verses) دو آلبوم منتشر کرده‌اند که یکی از یکی بیمزه‌تر و دم دستی‌تر است تا حدی که انگار یک رقابت خاصی در پاپ‌تر شدن با کلدپلی دارند!. البته که چند آهنگ خوب می‌توان در این میان پیدا کرد، اما کل آلبوم ترکیب بیش از حد پاپ شده‌ی کارهای قبلی آنهاست و به مراتب می‌توان آن را به جای آلترناتیو راک یک آلبوم کاملا پاپ راک در نظر گرفت. نتیجه آنکه: آلبوم خوب است! منتها اگر گروه دیگری به جز سوئیچ فوت آن را منتشر می‌کرد.

Steven Tyler

Steven Tyler – We’re All Somebody from Somewhere

«ما همگی از جایی آمده‌ایم» عنوان اولین آلبوم انفرادی پیر موسیقی راک، رهبر گروه «ایروسمیت»، جناب آقای «استیون تایلر» محصول 2016 است. حالا بعد از انتشار 15 آلبوم هارد راک با ایروسمیت، تایلر در اولین اثر انفرادی خود سراغ موسیقی کانتری رفته و توانسته در چارت بهترین آلبومهای کانتری رتبه‌ی نخست را تصاحب کند. تایلر در آستانه‌ی 70 سالگی، با آن صدای منحصر بفرد، اینبار کمی متفاوت نسبت به گذشته و در ژانر جدیدی حاضر شده که به حد کفایت مقبول و دوست داشتنی از آب در آمده است. نتیجه آنکه: اینکه موسیقی کانتری و یا کانتری راک را دوست دارید یا نه چندان مهم نیست. مساله این است که تایلر بیش از 45 سال است که دارد برایمان جیغ می‌زند! به احترام جیغ‌هایش این آلبوم را گوش کنید.

Doprah

Doprah – Wasting

«اتلاف» عنوان اولین آلبوم گروه ناشناخته‌ی تریپ هاپ نیوزیلندی «دوپرا»، محصول 2016 است. این گروه پنج نفره دو عوض کلیدی و مهم دارد: «استفان مار» (آهنگساز اصلی، مهندس صدا، تهیه کننده و خواننده) و «ایندیرا فورس» (خواننده و نوازنده سینتیسایزر). موسیقی آنها، که از درون استفان مار می‌جوشد، اعجاب انگیز و رویایی و در عین حال تیره و سنگین است. فضاسازی حیرت انگیزی در آثارشان وجود دارد که صدای خاص ایندیرا فورس بر روی آن حالت وهم گونه‌ای را القا می‌کند. این گروه احتمالاً می‌تواند یکی از بهترین تریپ هاپ‌هایی باشد که تا کنون شناخته و شنیده‌اید. نتیجه آنکه: به ناشناس بودنشان کار نداشته باشید. از شناختنشان پشیمان نخواهید شد.

Dr. Dog

Dr. Dog – The Psychedelic Swamp

«باتلاق روانگردان» عنوان هشتمین آلبوم گروه ایندی راک آمریکایی «دکتر داگ»، محصول 2016 است. موسیقی آنها طیف نسبتاً گسترده‌ای از ژانرها را شامل می‌شود: ایندی راک، سایکدلیک راک، باروک پاپ، ایندی پاپ و حتی در آثار قدیمی‌شان، لو فای. این آلبوم اما در بین آثار اخیر آنها با کمترین میزان موفقیت مواجه شده است. با وجود آنکه همه چیز تر و تمیز و مرتب است و وکال گروه بسیار نقشش را خوب ایفا می‌کند، اما یک چیزی که نمی‌دانم چیست باعث می‌شود که ترکهای این آلبوم آنطوری که باید چنگی به دل نزنند و روی سطح بمانند و خسته کننده بنظر برسند. شاید چون آلبوم را فقط دو بار گوش کرده‌ام چنین نتیجه‌ای گرفته باشم، شاید نیاز به زمان و دفعات بیشتر داشته باشد. نتیجه آنکه: اینبار شما یک چیزی بگویید تا نظر من عوض شود!

بهترین های 2011 از نگاه من – 2

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا) بخوانید.

25
Hugh Laurie – Let Them Talk

هیو لاری یک جانور عجیب و غریب و همه فن حریف است. اینکه رمان می نویسد و با نقش اصلی در سریال House شهرت جهانی دارد کاری نداریم. چیزی که برای ما اهمیت دارد این است که هیو لاری 52 ساله در کنار نویسندگی و بازیگری و کارگردانی و دوبله، با انتشار اولین آلبومش با عنوان بگذار صحبت کنند/Let Them Talk قدم به دنیای موسیقی حرفه ای گذاشت. آهنگهای این آلبوم بازخوانی ترانه های مشهور کلاسیک موسیقی بلوز است و که لاری جدا از خوانندگی در آن در نقش نوازنده گیتار و پیانو هم ظاهر شده است. هنرمندانی نظیر تام جونز، ایرما توماس و دکتر جان بعنوان خوانندهء مهمان در این اثر حضور دارند و همگی در کنار هم اثری را ارائه می دهند که در موسیقی بلوز نظیرش کم پیدا می شود. با وجود آنکه امسال جف بریجز، هنرپیشهء برندهء جایزه اسکار، هم آلبومی در سبک کانتری منتشر کرد، اما اثر هیولاری با وجود آنکه آهنگهایش بازخوانی بود بیشتر به دل می نشیند. پیش از این بطور مفصل در مورد هیو لاری (اینجا) صحبت کرده ام.

24
Black Spiders – Sons of the North

اسمشان مسخره است! عنکبوتهای سیاه! انگار قرار است با یک گروه لات و لوت جیب بر مسخره طرف باشید. اما آنها یک گروه هارد راک لعنتی انگلیسی هستند. تصورش را بکنید آنها هنوز آلبوم اولشان را منتشر نکرده بودند که آزی آزبورن از آنها دعوت کرد در Ozzfest برنامه اجرا کنند. اسمشان را بگذارید کنار، اینکه از سال 2008 شروع به کار کرده اند را هم بگذارید کنار، اینکه امسال اولین آلبومشان را منتشر کرده اند را هم بگذارید کنار، به نتیجه نگاه کنید که چیز هیجان انگیزی از آب در آمده است. پسران شمالی/Sons of the North بین هارد راک و استونر راک بازی می کند، بالا می رود و پایین نمی آید، ریتم ها تند هستند، موسیقی هیجان انگیز است، صدای پیت اسپایدر هیجان را چند برابر می کند و شما کافی ست پشت فرمان باشید و با شنیدن آهنگها خودتان را به کشتن بدهید. این همان چیزی ست که برای جنب و جوش و در عین حال فریاد نیاز دارید.

23
Switchfoot – Vice Verses

این گروه دوست داشتنی ست! بعید می دانم در این یک مورد اختلاف نظر داشته باشیم. اما اگر انصاف را رعایت کنیم معمولا آثارشان از حد یک پاپ راک خوب و در عین حال معمولی فراتر نرفته است. شاید آنقدر که از آنها در چارتهای مسیحی و مذهبی استقبال می شود در جای دیگری مورد توجه قرار نگرفته باشند. اما Switchfoot  در آخرین آلبومش، برعکسها/Vice Verses، استانداردهای خودش را پشت سر گذاشته است. موسیقی الکترونیک به شکل کاملا محسوسی در همه جا سرک می کشد تا جایی که افکتهای آن صدای جان فورمن، رهبر و خواننده گروه، را تنها نمی گذارد. آهنگ جنگ درون/The War Inside، یکی از بهترین های این آلبوم، کاملا این رویه را نشان می دهد. این آلبوم جدا از آنکه مثل همیشه توانست در چارت Christian Rock رتبه اول را کسب کند، موفق شد رتبهء سوم در چارتهای آلبومهای راک و آلبومهای آلترناتیو را نیز به خود اختصاص دهد. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

22
Grails – Deep Politics

این چیزی که می شنوید قرار نبود این گونه باشد! یعنی Grails در هیچکدام از آلبومهایش اینقدر عجیب و غریب ظاهر نشده بود. اینبار قضیه فراتر از یک پست راک معمولی ست. در آلبوم جدیدشان، سیاست عمیق/Deep Politics، سفر اعجاب انگیزی خواهید داشت به دنیایی که Grails خودش برایتان ساخته است. سفر شما با همان اولین آهنگ آغاز می شود و در هرکدام از دو آهنگ بعدی پا به جهان تازه ای خواهید گذاشت. و اینها همه مقدمه ای ست برای آنکه با آهنگ اصلی آلبوم، سیاست عمیق/Deep Politics، مواجه شوید. نیمهء دوم آلبوم به شکل جنون آمیزی تصویری ست. اصلاً کل آلبوم این خاصیت را دارد که انگار یک قلم در دست گرفته و برایتان دنیا را به تصویر می کشد. فضا آمبینت تر از همیشه است، ویالن نقشی را بازی می کند که از یک گروه آمریکایی بعید بنظر می رسد و بیشتر به سبک کارهای اسکاندیناوی می خورد. فضای حاکم بر آهنگها نوعی تم شرقی را همراه خودش دارد که هر چند لا به لای اتمسفر راک گم می شود، اما قابل چشم پوشی نیست. آلبوم آخر Grails را فقط می توان با صفت «غافلگیر کننده» توصیف کرد، این چیزی که می شنوید نسبت به کارهای قبلی آنها یک جهش ژنتیکی به حساب می آید. پیش از این  در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت شده است.

21
Airbag – All Rights Removed

مهمترین نکته ای که می توان در خصوص گروه نروژی Airbag گفت این است که آنها بهترین شاگردان بزرگان موسیقی پراگرسیو راک هستند. چیزی که از آنها می شنوید چندان جدید نیست و البته این یکی از بهترینهایی شان است که با وجود جدید نبودنش از شنیدن آن لذت می برید. اگربا این گروه آشنا نباشید، هنگامیکه اولین آهنگ از دومین آلبومشان، تمام حقوق از بین رفته/All Rights Removed را می شنوید کمی غافلگیر می شوید! اشتباه نکنید! این یک ورژن جدید از زمان به سرعت می گذرد/Time Flies گروه Porcupine Tree نیست! کمی به آنها فرصت دهید تا بتوانند زیبایی آهنگهایشان را به شما نشان دهند. انگار شما The Pineapple Thief و Gazpacho را انداخته باشید توی یک چرخ گوشت و بعد با لایه ای از Porcupine Tree پوشانده باشید و ادویهء Pink Floyd به آن زده باشید و جالب این است که آنها به هیچ وجه منکر این شباهت نمی شوند. آهنگهای آلبوم دوم به اندازه ای زیبا و جذاب و آرامش بخشند که اهمیت ندارد قبلا بارها نظیرش را شنیده اید یا نه. چیزی که می شنوید منحصر بفرد نیست، اما عالی و بی نقص است.

ادامه دارد

Switchfoot – Vice Verses

پیش از این از Switchfoot گفته ام. برایتان تعریف کرده ام که آنها در مدت زمان فعالیت خود آلترناتیو راک را بوسیده اند، با هارد راک رقصیده اند، با پاپ راک به مهمانی ها دعوت شده اند، با کریسشن راک دعا خوانده اند و با پست گرانج عصبانی شده اند. شهرت جهانی آنها بخاطر انسجام بی نظیرشان و اقتدار مغز متفکر گروه، جان فورمن، و صد البته اجراهای پر از تسلطشان است. این گروه یکی از دوست داشتنی ترین هایی ست می تواند در موسیقی آلترناتیو راک پیدا کنید.

سال 2009، انتشار هفتمین آلبوم آنها با عنوان Hello Hurricane با موفقیتهای زیادی همراه بود. دریافت جایزهء بهترین آلبوم گاسپل راک در پنجاه و سومین مراسم گرمی و همینطور تصاحب جایگاه دوم در چارت کریسشن راک، هرچند چیزی به شهرتشان اضافه نکرد اما توانست نام آنها را دوباره سر زبانها بیاندازد. و حالا بعد از گذشت 2 سال به تازگی Switchfoot آلبوم جدید خود را با نام Vice Verses منتشر کرده است. اثری که می خواهیم در مورد آن صحبت کنیم.

اولین بار در همان سال 2009 رهبر گروه، جان فورمن، در یکی از نمایشهای انفرادی و آکوستیک خود آهنگ جدیدی به نام Vice Verses را اجرا کرد و البته گفت که این آهنگ در آلبوم بعدی آنها (که آن زمان همان آلبوم Hello Hurricane می شد) نخواهد بود. یک ماه پس از انتشار آن آلبوم آنها اعلام کردند که آلبوم بعدی آنها همان اسم تک آهنگی که فورمن اجرا کرده را خواهد داشت و احتمالا اواخر 2011 به بازار خواهد آمد. سئوال اینجاست که چرا؟ چرا یک گروه باید درست یک ماه بعد از انتشار آلبومش خبر از نام و مشخصات آلبوم بعدی که دو سال بعد قرار است به بازار بیاید بدهد؟ پاسخ این سئوال بسیار ساده است: چون Switchfoot رهبری دارد به نام جان فورمن که از ذهنش همینطور ترانه تراوش می کند و اعضایی که موسیقی جزو وعده های اصلی روزانه شان است که نتیجهء آن بیش از 80 آهنگ حاضرو آماده می شود که برای انتشار 4 آلبوم بعدی آنها کافی ست! و تازه جالب اینجاست که از 2 سال پیش به این طرف اکثر آهنگهایی که برای انتشار آلبوم هشتم انتخاب شده بودند با آثار و ساخته های جدید جایگزین شده اند. و یک نکتهء بامزه اینکه اعضای گروه روند ضبط آلبوم از ابتدا تا انتها را روی توئیترهای خود برای طرفداران می نوشتند.

آلبوم حیرت انگیز است! شما با بهترین، کامل ترین و زیباترین اثر آنها تا به امروز مواجه خواهید بود. گروه کاملا رویه اش را نسبت به آلبوم قبلی تغییر داده، فضای بیشتر به درامز و بیس داده شده، موسیقی الکترونیک یکی از نقش های اصلی را بازی کرده و مضمون کلی آلبوم وارد حیطه ای از جهان بینی شده که سعی در نشان دادن تقارن در ریشه های زندگی دارد (در آهنگ Vice Verses می شنوید: هر نعمتی با مجموعه ای از نفرین می آید). آنها تمام تلاششان را کرده اند که اثری فوق العاده را منتشر کنند. انتخاب از بین 80 آهنگ حاضر و آماده، تغییر و اصلاح آنها، و ضبط و ساخت چند آهنگ جدید نتیجه اش آلبومی شده که به اعتقاد من بهترین ِ آنهاست.

آلبوم با Afterlife شروع می شود: با اقتدار و قدرتی باورنکردنی در موسیقی و صلابتی خاص در صدای جان فورمن که به همراه افکت و ریورب بهترین آغاز برای چنین آلبومی می تواند باشد. در آهنگ دوم The Original شما با یک Switchfoot شیطان و بازیگوش مواجه خواهید بود! فراز و نشیبی که فورمن به صدایش می دهد در کنار موسیقی آلترناتیو بیشتر شبیه کودک خرابکاری ست که می چرخد و همه چیز را بهم می ریزد. آهنگ سوم The War inside یکی از بهترین های آلبوم است. موسیقی الکترونیک خودش را به وضوح نشان می دهد تا جایی که حتی وارد صدای فورمن هم می شود. تا همین جا کافی ست که بفهمید قرار است در تمام آلبوم ریورب و افکت را به همراه وکال داشته باشید، چیزی که تا پیش از این نظیرش در کارهای گروه به ندرت رخ می داد.

آهنگ چهارم، Restless، چیزی شبیه کارهای قبلی گروه است، با این تفاوت که از با بهترینهایشان برابری می کند. این آهنگ به وضوح ریشه های موسیقی کریسشن را در کارهای آنها نشان می دهد و به شکل عجیبی صدای فورمن من رابه یاد آیزاک اسلید (The Fray) می اندازد. مضمون آهنگ اشاره به سفر بیرحمانهء قطرهء باران و بازگشتش به دریا را دارد. فورمن می گوید که وقتی این ایده به ذهنش رسید خودش را در آن سفر با قطره باران همراه کرد. آهنگ پنجم، Blinding Light، یک اثر خاص است در ژانر Reggae Rock که کارهای گروه آمریکایی 311 را برایتان تداعی می کند. آهنگ ششم، Selling The News، عالی ست! شما نشسته اید درون یک سیرک، دلقکها برایتان معلق می زنند و فورمن با صورتی آرایش شده دارد برایتان از اوضاع و احوال را دکلمه می کند. موسیقی به شکل زیبایی مضمون ترانه را پوشش می دهد و همین باعث می شود که این آهنگ جزو بهترین های این آلبوم باشد. توجه شما را جلب می کنم به دقیقهء 2:05 تا 2:40. حالا تصور کنید که برای شما سیرکی به عنوان «اخبار» در حال اجراست!!

آهنگ هفتم، Thrive ، به شکل ویژه ای دوست داشتنی ست. این آهنگ در این دو سال چندین بار در اجراهای آکوستیک جان فورمن به عنوان یکی از آهنگهای اصلی آلبوم اجرا شده است. اثری لطیف و مهربان با صدایی که ترکیبی از حزن و عشق را در خود دارد. آهنگ هشتم، Dark Horses، اولین سینگل منتشر شدهء آلبوم است. این آهنگ چندین بار در سال 2010 در تور Hello Hurricane بر روی صحنه اجرا شده و یکی از آهنگهای مورد علاقهء جان فورمن است. مضمون آهنگ اشاره به کودکان خیابانی زادگاه اعضای گروه، سن دیه گو، دارد. بد نیست این را هم بدانید که اعضای گروه در 5 مرکز انسان دوستانه (از جمله DATA و ONE Campaign) فعالیت دائمی دارند. این آهنگ توانست جایگاه نخست چارت کریسشن راک را تصاحب کند.

آهنگ نهم، Souvenirs، از همان مشخصه های قدیمی گروه است: موسیقی کریسشن و زیبای آنها (این فکر کنم چندمین آهنگ این آلبوم باشد که صدای فورمن برایم شبیه اسلید است! آخه چرا؟!؟!) آهنگ دهم، Rise Above It، با موسیقی آلترناتیو شما را به مهمانی دعوت می کند. توجه داشته باشید که دو آهنگ شاخص آلترناتیو این آلبوم (The Original و Rise Above It) کوتاه ترین مدت زمان را در بین تمامی آهنگهای آلبوم دارند. آهنگ یازدهم، Vice Verses، آهنگ اصلی و مرکزی آلبوم، با سولوی گیتار آکوستیک ترانه ای فوق العاده دارد: «باد می تواند وسواس تازهء من باشد. باد می تواند افسردگی ِ بعدی من باشد. باد به هر جا که دلش می خواهد می رود، کاش می توانستم درسهایش را بیاموزم.» و یا در جای دیگر «خدا در آسمان شب کجاست؟ خدا در روشنایی شهرها کجاست؟ خدا در زمین لرزه کجاست؟ خدا در نسل کشی کجاست؟ تو در کجای قلب شکستهء منی؟ همه چیز از بین رفته، همه چیز نابود شد، بگو که هنوز آنجا هست. می دانم که تمام اینها مفهومی دارد. می دانم که در هر بار سقوطم رستاخیزی نهفته است…» آهنگ دوازدم، Where I Belong، در آن نسخه ای که من دانلود کرده ام نیست!! در نتیجه آخرین آهنگ آلبوم را نشنیده ام!

Vice Verses بهترین یا یکی از بهترین های Switchfoot است. آلبومی منسجم و قوی که ادعای اعضای گروه را تائید می کند: آهنگها از بین ده ها اثر حاضر و آماده انتخاب شده. موسیقی آنها ساده است. انتظار پیچیدگی و فضاهای وهم آلبوم موسیقی پست راک یا پراگرسیو را نداشته باشید. شما با گروهی مواجه هستید که وقتی صحبت از کریسشن یا آلترناتیو راک می شود، یکی از بهترین هاست. این آلبوم را از دست ندهید.

S E P T E M B E R

1.  مهمترین اتفاقی که باید در این ماه منتظرش باشیم انتشار دومین آلبوم انفرادی استیون ویلسون، رهبر گروه Porcupine Tree، است. این آلبوم با عنوان Grace for Drowning شامل دو CD، هر کدام در حدود 40 دقیقه، بیست و ششم سپتامبر منتشر خواهد شد. پس از انتشار و شنیدن این اثر بیشتر در موردش صحبت خواهیم کرد.

2.  سوپرگروه Chickenfoot دومین آلبوم خود را بیست و هفتم سپتامبر منتشر خواهد کرد. چیکن فوت متشکل از سامی هگر و مایکل آنتونی (از گروه Van Halen) چاد اسمیت (از گروه Red Hot Chili Peppers) و گیتاریست مشهور جو ستریانی اولین آلبوم خود را در سال 2009 در حالی منتشر کرد که با وجود استقبال بخاطر اعضای آن، اثر چندان مقبولی در ژانر هارد راک نبود. حالا بعد از گذشت دو سال دومین اثر آنها با عنوان Chickenfoot III به زودی منتشر خواهد شد. به عنوان آلبوم توجه نکنید! با وجود آنکه اسم چیکن فوت 3 برای آن انتخاب شده، این دومین آلبوم آنها محسوب می شود. شایعاتی نیز وجود دارد که ممکن است عنوان آلبوم به چیکن فوت 4 تغییر کند!

3.  هشتمین آلبوم گروه آلترناتیوراک Switchfoot با عنوان Vice Verses بیست و هفتم سپتامبر به بازار خواهد آمد. آلبوم قبلی آنها، Hello Hurricane در سال 2009 توانست جایزهء بهترین آلبوم Rock Gospel در پنجاه و سومین دورهء گرمی اواردز را به خود اختصاص دهد. پیش از این به بهانهء انتشار مجموعه ای از بهترین آهنگهای آنها با عنوان The Best Yet در سال 2008، از آنها گفته ام.

4.  چهار سال از انتشار آلبوم Volta، اثری از هنرمند نامتعارف ایسلندی Bjork می گذرد. بیست و ششم سپتامبر منتظر انتشار هشتمین آلبوم بیورک با عنوان Biophilia باشید. مهمترین نکته ای که وجود دارد این است که این آلبوم اولین آلبوم در تاریخ موسیقی خواهد بود که برای iPad و با همکاری Apple تهیه و ضبط شده است. هر کدام از 10 آهنگ این آلبوم بصورت یک app تحت فرمان یک اپلیکیشن مادر به روی iPad نصب خواهند شد و هر کدام با theme و فضایی متفاوت یکی از آهنگها را پخش می کند. حتی در بعضی از آهنگها شما این قابلیت را دارید که تغییراتی را در آنها ایجاد کنید. واقعا هیجان انگیز است!

5.  گروه Anthrax دهمین آلبوم استودیویی خود را با عنوان Worship Music سیزدهم سپتامبر منتشر خواهد کرد. فاصلهء زمانی 8 سال بین این اثر و آلبوم قبلی، We’ve Come for You All، طولانی ترین وقفه ای ست که تا به امروز در کار آنها ایجاد شده. همچین این اولین آلبوم انترکس خواهد بود که با حضور خوانندهء جدید گروه، دن نلسون، ضبط شده است. در مورد Anthrax و اجرای زندهء آنها در فستیوال سونیسفر پیش از این نوشته ام.

6.  دوازدهمین آلبوم هنرمند دوست داشتنی آمریکایی Tori Amos بیستم سپتامبر به بازار خواهد آمد. این آلبوم اثر شاخصی در آثار اموس خواهد بود، بدین علت که این اولین آلبوم از این هنرمند آلترناتیوراک است که در ژانر کلاسیک اجرا شده و همچین اولین اثر از اوست که در آن تنها از آواز و موسیقی آکوستیک (عمدتاً پیانو و در بعضی آهنگها سازهای زهی) استفاده شده است.

7.  جان لنون را که می شناسید؟ بزرگترین پسر او، جولین لنون، بعد از 13 سال ششمین آلبوم استودیویی خود با عنوان Everything Changes را بیست و ششم سپتامبر منتشر خواهد کرد. جولین لنون 48 ساله تنها چیزی که از پدر کم دارد شهرت افسانه ای اوست: آهنگساز، خواننده، تهیه کننده، عکاس، بازیگر، موسیقی دان، نوازندهء گیتار، بیس گیتار، پیانو، درامز و هارمونیکا و البته فعال محیط زیست. آلبوم قبلی او با عنوان Photograph Smile در سال 1998 در حالی منتشر شد که از آلبوم پیش از آن هشت سال فاصله داشت.

8.  جناب Alice Cooper شصت و سه ساله وقتی بعد از جشن سی ساله شدن آلبوم Welcome to My Nightmare  (سال 1975) مشغول صحبت با باب ازرین تهیه کننده بود بر اساس پیشنهاد او تصمیم گرفت که آلبومی را با همان مضمون ترسناک و در ادامهء اثر قبلی منتشر کند. نام این آلبوم شد Welcome 2 My Nightmare و قرار است بعنوان نوزدهمین اثر انفرادی او (در اصل بیست و پنجمین) سیزدهم سپتامبر منتشر شود. کوپر این آلبوم را با این جمله توصیف می کند «یک کابوس دیگر، اما بدتر از قبلی» اما این عجیبترین نکتهء این آلبوم نیست! احتمالا باور نخواهید کرد که چه کسی بعنوان مهمان در یکی از آهنگهای این آلبوم متال خوانده است: Ke$ha !!

9.  باور کنید خیلی تلاش کرده ام تا Wilco، یکی از مشهورترین گروه های آلترناتیو راک دنیا، را دوست داشته باشم! اما هربار تلاشم با شکست مواجه می شود. حالا این گروه هشتمین آلبوم خود با عنوان The Whole Love را بیست و هفتم سپتامبر در لیست انتشار دارد. این اولین آلبوم آنهاست که توسط کمپانی خودشان، dBpm، منتشر شده است.

پ.ن: بنظر می رسد این ماه برای علاقه مندان موسیقی، مخصوصا متال دوستان، ماه پر خیر و برکتی باشد. در کنار Alice Cooper و Anthrax گروه های مشهور دیگری نظیر Mastodon و Machine Head نیز آلبومهایشان در این ماه منتشر خواهد شد. همچنین در این ماه آلبوم جدید Blink-182 را بعد از 8 سال و پشت سر گذاشتن یک بار انحلال را خواهید شنید. The Kooks هم آلبوم جدید خود با عنوان Junk of the Heart را دوازدهم به بازار خواهد داد. آلبوم زیبای Staind هم که قبل از زمان انتشارش در سیزدهم سپتامبر روی اینترنت پخش شد را حتما شنیده و لذتش را برده اید. همینجا هم قبلا در مورد آلبومهای جدید Anathema، Opeth و Dream Theater صحبت شده است. بله! این ماه را می توانیم کاملا هیجان زده دنبال کنیم!

Single #06

Artist: Switchfoot
Album: The Beautiful Letdown
Year: 2003
Genre: Rock, Soft Rock, Acoustic

 

Twenty-Four

I want to see miracles
To see the world change
I wrestled the angel
For more than a name
For more than a feeling
For more than a cause
Singing «Spirit take me up in arms with You»
You’re raising the dead in me

(DOWNLOAD)

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: