آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Skunk Anansie

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی اول

بردیا برجسته نژاد: نوشتن پستهای مفصل و طولانی و گفتن از زیر و بم انتشار یک آلبوم، آن هم با وجود مشغله‌های گوناگون کاری و فکری، باعث شد که این وبلاگ بعد از گذشت ده سال از آغاز فعالیتش دیر به دیر و به ندرت بروز شود. اجازه بدهید مفصل گویی را بگذاریم برای زمانی که هم فرصتش باشد و هم آلبوم خاصی که ارزش وقت گذاشتن را داشته باشد منتشر شود! بیایید با هم یک نگاه گذرا به چند آلبومی که در این دو ماه از سال 2016 منتشر شده‌اند بیاندازیم. این پست، و امثال آن که در آینده منتشر می‌شوند، هدف تحلیلی و انتقادی ندارند و فقط قرار است جنبه‌ی اطلاع رسانی / توصیه‌ای داشته باشند. فراموش نکنید که با وجود آنکه قرار نیست این پستها هر آنچیزی که گوش کرده‌ام را شامل شوند (چون واقعا امکانش نیست)، اما دامنه‌ی آلبوم‌هایی که گوش می‌کنم، به عنوان یک انسان!، محدود است و ممکن است آثاری که مد نظر شما باشد در این قبیل پستها لحاظ نشوند. پس اگر اثر خاصی را شنیدید و خواستید به من و دیگران شنیدن یا نشنیدنش را پیشنهاد کنید، خبرم کنید.

پ.ن: در معرفی آلبوم هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

megadeth

Megadeth – Dystopia

فرصتش از دست رفت، وگرنه دلم می‌خواست در خصوص این آلبوم یک پست بلند بنویسم. «دیستوپیا»، محصول سال 2016 و پانزدهمین آلبوم یکی از بزرگترین گروه‌های تاریخ موسیقی ترش متال، «مگادث»، یک سر و گردن از آثار چند سال اخیرش بالاتر است. صدای دیو ماستین صلابتی دارد که پیش از این از او نشنیده بودیم. دیگر آن ته صدای جیغ جیغوی ماستین به گوش نمی‌رسد و هر چیزی که اینجاست، از موسیقی گرفته تا وکال، با قدرت و صلابت تمام، شما را تصرف می‌کند. این اولین آلبوم مگادث با حضور گیتاریست و درامر جدید گروه است. امید که اخلاق تند و دیکتاتوری دیو ماستین دیگر باعث فرار این دو نفر نشود! نتیجه آنکه: این آلبوم را حتما باید گوش کنید!

Anthrax

Anthrax – For All Kings

«برای تمام پادشاهان» یازدهمین آلبوم گروه ترش متال آمریکایی «انترکس»، محصول 2016، است که از چندین ماه قبل از انتشار مدام در موردش صحبت می‌شد. آلبوم با دو سه ترک خوب آغاز می‌شود و اما انگار که کفگیر به ته دیگه خورده باشد، از اواسط آلبوم با آهنگهایی یکی از یکی ضعیفتر مواجه می‌شویم. هیچ تناسب و انسجامی در ترکیب آلبوم شنیده نمی‌شود و بنظر می‌رسد آهنگها در فواصل زمانی مختلف و با حال و هواهای متفاوت ساخته و تهیه شده‌اند. این آلبوم آنقدر که در موردش تبلیغ شد جذاب و هیجان انگیز نیست. نتیجه آنکه: یک بار گوش کردنش اشکال ندارد!

Moon tooth

Moon Tooth – Chromaparagon

«کروماپاراگون» اولین آلبوم پروژه‌ی «مون توث» محصول 2016 است. نیک لی و مارک مارته پس از انحلال گروه Exemption با کمک چند نفر دیگر این پروژه‌ی موسیقی در ژانر پراگرسیو متال را راه اندازی کرده‌اند که این اولین آلبوم آنها، پس از انتشار یک EP در سال 2013 است. این یک آلبوم درهم و برهم و نسبتاً بی سر و ته است که نه وکال جذابی دارد و نه موسیقی چندان ویژه‌ای. اگر قرار به مقایسه باشد، به شخصه آثار «اگزمپشن» را ترجیح می‌دهم. نتیجه آنکه: اگر این آلبوم را گوش نکنید، چیزی را از دست نخواهید داد!

skunk_strona

Skunk Anansie – Anarchytecture

«آنارکی‌تکچر» ششمین آلبوم گروه آلترناتیو راک انگلیسی «اسکانک آنانسی» محصول 2016 است. آلبومی جذاب، با صدا و اجرای همیشه دوست داشتنی «اسکین»، با موسیقی‌ای نفوذپذیر که این بار نسبت به گذشته کمی چاشنی پاپ در آن بیشتر شده است. اگر هم از فعالیت‌های انفرادی اسکین بخواهید بدانید، آخرین کارش حضور بعنوان داور در نسخه‌ی ایتالیایی برنامه‌ی The X-Factor در سال 2015 است. نتیجه آنکه: این آلبوم حتماً ارزش شنیدن را دارد!

drowning pool

Drowning Pool – Hellelujah

«هللویا» ششمین آلبوم گروه آلترناتیو متال آمریکایی «دراونینگ پول» محصول 2016 است. یکی از آن آلبوم‌هایی که اصلاً نباید منتشر می‌شد تا خاطرات خوب آلبوم‌های اول گروه را خدشه دار نکند! آلبومی کسل کننده، حوصله سر بر، که حتی سعی هم نمی‌کند همان فضایی که دراونینگ پول تا به حال در خلق آن شناخته شده بود را تداعی کند. شاید فقط طرفدارانی که حاضر باشند رگ خود را برای این گروه بزنند از شنیدن آن، فقط برای اینکه اثر جدید این گروه است، لذت ببرند. نتیجه آنکه: بجای شنیدن این آلبوم تخمه بخورید! فایده‌ش بیشتر است!

Rock’n Coke 2011 – Part IV

Skunk Anansie
بردیا برجسته نژاد:
ساعت 19:30 در استیج اصلی Skunk Anansie، یکی از گروه هایی که اصلا این سفر را بخاطر دیدن اجرای او رفته ام، برنامه اش را آغاز می کند. تمام شهرت این گروه انگلیسی بخاطر خواننده نامتعارفش، Skin، است که برای خودش وزنه ای در موسیقی راک انگلستان به حساب می آید. موسیقی آنها چندان متمایز از دیگر آثار گروه های مشهور این ژانر نیست، اما فقط حضور Skin کافی ست که آنها را تبدیل به یکی از خاص ترین گروه های آلترناتیو راک انگلستان کند. Skunk Anansie بعد از انتشار سه آلبوم موفق در سال 2001 منحل شد، اما بعد از گذشت 9 سال دوباره در سال 2010 با چهارمین آلبومش به عرصه موسیقی بازگشت.

جمعیت زیادی روبروی استیج اصلی ایستاده بودند. سه عضو گروه روی استیج آمدند و با تاخیر کوتاهی Skin مثل همیشه با لباس عجیب و غریبش در میان فریاد و تشویق مردم، به آنها پیوست و بعنوان اولین آهنگ Yes It’s F**king Political را اجرا کرد. Skin غیر قابل باور بود! با آن لباس سر تا پا سیاه، با آن زائده های پر مانندی که از آن آویزان بود، با کلهء تیغ انداخته و چشمان و دندانی که در میان سیاهی صورتش می درخشید، چنان با جست و خیز هیجان مردم را مدیریت می کرد که غیر قابل تصور بود. عادت همیشگی او در اجراهایش این است که از لبهء استیج فاصله می گیرد، دورخیز می کند و با یک شتاب به روی جمعیت می پرد. ما که این موضوع را می دانستیم تا آنجا که جا داشت به صحنه نزدیک شده بودیم. اما استیج اصلی چند متری با جمعیت فاصله داشت. او به این مورد اشاره کرد و گفت: «من از استیجی که بین من و مردم فاصله می اندازد خوشم نمی آید» آنوقت آهنگ Search and Destroy (که بخاطر موسیقی فیلم Sucker Punch معروف است) آغاز شد، Skin از روی استیج پایین پرید، به سمت نرده ها آمد و خودش را انداخت روی موج مردم. او که به پشت روی سر و دست مردم خوابیده بود فریاد می زد و جمعیت هم همراهی اش می کردند. در جای دیگر، سر اجرای آهنگ Weak، دوباره به سمت نرده ها آمد، از آن بالا رفت و قدم به روی جمعیت گذاشت! مردم کف دستشان را بالا گرفته بودند و Skin روی مردم قدم می زد (این جا درست همان جایی بود که من هم ایستاده بودم!).

در یک قسمت از اجرا Skin به جلوی استیج آمد و روی لبهء آن، جایی که یکی از نیروهای گردن کلفت امنیتی دست به سینه و رو به جمعیت ایستاده بود، نشست و شروع کرد به نوازش کردن آقای امنیتی! این حرکت یک بار دیگر با یکی از فیلمبردارهای روی استیج تکرار شد. با این تفاوت که آقای امنیتی سر جایش ایستاده بود و می خندید، اما آقای فیلمبردار فرار می کرد و Skin هم تعقیبش می کرد! Skunk Anansie در میان آن همه هیجان و هیاهو چند تا از آهنگهای مشهورش نظیر Twisted، Charlie Big Potato و Because of You را هم اجرا کرد و تبدیل شد به یکی از بهترینهای این فستیوال.

 

Paolo Nutini
مهربان ترین راکی که در صحنهء اصلی اجرا شد متعلق بود به خواننده جوان اسکاتلندی، پائولو نوتینی. در مورد او قبلا زیاد صحبت کرده ام. او به اندازه ای حرفه ای بلوز و فولک را اجرا می کند و به قدری صدایش پخته و با تجربه است که تصور اینکه فقط 24 سال دارد کمی غیر ممکن است. قرار بود اجرای یک ساعتهء او در ساعت 21:00 شروع شود. اما Sound Check کمی بیش از اندازه طول کشید و برنامه با حدود 20 دقیقه تاخیر شروع شد. در این اجرا چندان از هیجان خبری نبود، بلکه چیزی که وجود داشت فضای رومانتیک و عاشقانه ای بود که با موسیقی خاص نوتینی شکل گرفته بود. او تمام آهنگهای معروفش را اجرا کرد: Growing Up Beside You، Pencil Full of Lead، No Other Way، Coming Up Easy، Jenny Don’t Be Hasty، Alloway Grove، Candy، New Shoes، 10-10، Over and Over، These Streets و High Hopes. اجرای نوتینی قرار بود تا ساعت 22:00 باشد. اما بخاطر 20 دقیقه تاخیر اجرا تا حدود 22:15 طول کشید. برای همین یک ربع زودتر به سمت استیج کوکاکولا و اجرای Mogwai رفتم تا قبل از شروع Travis که قاعدتا به جای 22:30 با تاخیر برگزار می شد بتوانم اجرای چند آهنگ را ببینم.

…ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: