آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: OSI

بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 6

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره‌های 30 الی 26) را اینجا ، قسمت دوم (شماره‌های 25 الی 21) را اینجا ، قسمت سوم (شماره‌های 20 الی 16) را اینجا ، قسمت چهارم (شماره‌های 15 الی 11) را اینجا  و قسمت پنجم (شماره‌های 10 الی 6) را اینجا ببینید.

 

Tales of Murder and Dust - Hallucination of Beauty05
Tales of Murder and Dust – Hallucination of Beauty

تصور کنید روح The Doors در سرزمین وسیع The Velvet Underground حلول کرده باشد، آن هم سوار بر اسبی به نام Black Rebel Motorcycle Club و در لباس یک کابوی! گروه دانمارکی Tales of Murder and Dust با اولین آلبوم استودیوی خود، بعد از انتشار یک EP موفق در سال 2009 با نام Peyote، فضایی را خلق می‌کند که با آن می‌توانید نشئگی و خماری را همزمان تجربه کنید. فیلم The Doors را بخاطر دارید؟ (داستان زندگی جیم موریسون و گروه The Doors، محصول 1991 و ساخته‌ی الیور استون) شما را ارجاع می‌دهم به سکانس اجرای زنده‌ی The End! حالا تصور کنید با یک آلبوم مواجه هستید که کم و بیش همان حال و هوا را برایتان تداعی می‌کند. این می‌تواند تجلی همان چیزی باشد که مدتهاست در ژانر Noise Rock و Shoegaze کم‌یاب شده است. Hallucination of Beauty در حقیقت آلبومی‌ست که دنیا را دور سرتان می‌چرخاند و از روی زمین بلندتان می‌کند و Beauty of Hallucination را نشانتان می‌دهد. می‌توانید این آلبوم و EP آنها را رایگان از صفحه‌ی Bandcamp گروه دانلود کنید.

 

Fabrizio Paterlini - Autumn Stories04
Fabrizio Paterlini – Autumn Stories

پاییز سه ماه دارد، یعنی نود روز، یعنی اگر روی تقویم نگاهش کنید می‌شود چهارده هفته. این خاصیت یکنواخت و تکراری تمام پاییزهاست. این ماهیت طبیعی و طبیعت وجودی گردش زمین به دور خورشید است. اما حالا فابریتزیو پاترلینی، آهنگساز و پیانیست ایتالیایی، طبیعت را به بازی گرفته، آلبوم آخرش را «داستانهای پاییز» نامیده و چهارده آهنگ در آن گنجانده، با اسامی: هفته‌ی اول تا هفته‌ی چهاردهم. باور کنید که هیچ پاییزی نمی‌تواند از این چیزی که می‌شنوید زیباتر باشد. می‌توانید چشمانتان را ببندید و پاترلینی را پشت یک پیانو، در کنار پنجره‌ای تمام قد، رو به یک دریاچه  پر از درختهایی که روی آب سایه انداخته‌اند تصور کنید. در هفته اول برگهای سبز را خواهید دید که آرام آرام، هفته به هفته، زرد و خشک می‌شوند و سقوط می‌کند روی زمین و روی آب دریاچه و این را دنبال کنید تا برسید به هفته‌ی چهاردم، درختان برهنه و زمین پوشیده از برگهای زرد. انگار که پاترلینی‌ست که طبیعت را خلق می‌کند. انگار که اگر انگشتانش را از روی کلاویه‌ها بردارد، زمان و پاییز می‌ایستند. این آلبوم از آن چیزهایی‌ست که برای پاییز، برای تمام سال، به آن احتیاج خواهید داشت.

 

Crippled Black Phoenix - (Mankind) The Crafty Ape03
Crippled Black Phoenix – (Mankind) the Crafty Ape

بله! باز هم یک معجزه‌ی دیگر رخ داده. این سوپرگروه انگلیسی را درجایگاه دوم از فهرست «بهترین آلبومهای سال 2010» دیده‌اید. حالا آنها دوباره بازگشته‌اند تا حیرت زده‌تان کنند. آلبوم جدید آنها، Mankind) the Crafty Ape)، را دیگر نمی‌توان یک آلبوم پست راک دانست. آنها در آلبوم قبلی موسیقی امبینت پست راک گذشته را رها کرده و سراغ موسیقی پراگرسیو و پست راک رفته بودند. اما حالا دیگر از موسیقی پست راک هم خبری نیست و ما با یک مجموعه‌ی بی‌نظیر از موسیقی پراگرسیو راک طرف هستیم. این آلبوم با 15 ترک در سه بخش منتشر شده است: بخش اول با عنوان A Thread (شش ترک)، بخش دوم به اسم The Trap (چهار ترک) و بخش سوم The Blues of Man (پنج ترک). چیزی که می‌شنوید می‌تواند یک پینک فلوید مدرن باشد، گروهی که توانسته تمامی هنر و علم موسیقی روز دنیا را کنار تاریخچه‌ی موسیقی بگذارد. بی‌جهت نیست که آنها موسیقی خودشان را «تصنیف آخرالزمان» لقب داده‌اند. عجیبتر آنکه آنها همین امسال یک EP به نام No Sadness or Farewell نیز منتشر کرده‌اند که مدت زمانی در حد و اندازه‌ی یک آلبوم دارد. اثری که آن هم شاهکار دیگری در سابقه‌ی درخشان این گروه است.

 

OSI - Fire Make Thunder02
OSI – Fire Make Thunder

اینکه چطور ممکن است اعضای یک گروه هیچ وقت در قالب یک گروه برای ساخت و ضبط آلبومشان کنار یکدیگر نباشند، اما نتیجه به شکل وحشتناکی منسجم و مملو از حس و روح در بیاید را هنوز نتوانسته‌ام رمزگشایی کنم! OSI سه سال بعد از Blood شاهکار دیگری را در قالب چهارمین آلبوم استودیویی خود منتشر کرد که باز هم لبریز از تبلور خلاقانه‌ی موسیقی پراگرسیو است. اگر موسیقی این گروه را بشناسید، Fire Make Thunder چندان غافلگیرکننده نیست. با همان ترکیب و ژانر موسیقی، همان حضور پررنگ کیبورد و همان ریفهای ناگهانی و سنگین گیتار، همان افول و صعود منظم و همان آواز آرام و غمگین. اما یک چیزی اینجا باعث می‌شود که این ترکیب با وجود تکراری بودن باز هم بتواند شما را فتح کند، و آن اینکه این تکرار در قالب این گروه و این آلبوم، جزو بهترین اتفاقهای موسیقی پراگرسیو راک است. چینش آهنگها را ضمیمه کنید به ارتباط مستقیم و غیر مستقیم لیریکس و در نهایت غم نهفته همیشگی در صدای کوین مور. شما باید OSI را بشناسید و با آن زندگی کنید تا بفهمید با چه شاهکاری طرف هستید. بهتر است پستی که پیش از این در مورد این آلبوم نوشته‌ام را (اینجا) بخوانید.

 

Stone Sour – House of Gold and Bones Part 101
Stone Sour – House of Gold & Bones – Part 1

باور نمی‌کنید؟ باور کنید! بگذارید این را در مورد چهارمین آلبوم استودیویی Stone Sour، یعنی قسمت اول کانسپت آلبوم House of Gold & Bones، بگویم که اگر این آلبوم نبود این چند ماه اخیر حال و روز من چیز دیگری می‌شد. برای من صدای کوری تیلور با تمام خشونتش یک ندای آسمانی‌ست. اصلا همین تیلور وقتی Slipknot نیست و وقتی Stone Sour هست تبدیل می‌شود به فرشته نجاتم. حالا در این آخرین اثر انگار که موسیقی آلبوم یورش می‌برد به درونت و آنچنان خشم و غضب را بیرون می‌کشد که سر راهش دل و روده‌ات را هم پاره می‌کند! شما برای رهایی از هرچیزی که آزارتان می‌دهد چند راه حل دارید: به روی بلندترین کوه بروید و از ته دل فریاد بزنید، اسلحه‌ای در دست بگیرد و هرکسی را که سر راهتان بود به رگبار ببندید، به بالای یک ساختمان بروید و با مغز به پایین بپرید، و یا ساده ترین راه: می‌توانید این آلبوم را گوش کنید. این را هم بد نیست بدانید که در این آلبوم استون سور بیسیست ندارد. ندارد بیسیست گروه در سال 2012 آنها را ترک کرد. در نتیجه در این آلبوم بیسیست گروه مشهور Skid Row، ریچل بولان، این پست را به عهده گرفته است. این آلبوم توانست رتبه‌ی نخست دو چارت مهم US Billboard Hard Rock و UK Rock را به خود اختصاص دهد. نشریه اینترنتی آرتیست دایرکت با دادن امتیاز 5 از 5 این آلبوم را نقطه‌ی عطف استون سور نامیده و آن را ترکیبی از Dirt آلیس این چینز، Master of Puppets متالیکا، Superunknown ساوند گاردن و Songs for the Deaf کویین‌ آو ‌د استون‌ایج می‌داند. اما اینها مهم نیست. چیزی که اهمیت دارد این است که این تازه قسمت اول آلبوم است و باید منتظر قسمت دوم آن در سال 2013 باشیم.

پ.ن: پیشنهاد می‌کنم در بخش کامنتهای این پست برترین آلبومهای خودتان را، به هر تعداد که دوست داشتید، نام ببرید و ترجیحا در مورد آلبومهای اصلی لیستتان چند خطی هم توضیح بنویسد. این خیلی مهم است که یک آلبوم چرا و از کدام زاویه برای شما جذاب بوده و توی لیستتان جای گرفته است. خودتان هم می‌دانید که ذکر فقط چند اسم به صورت یک لیست آنقدر گنگ و بی‌معنی‌ و غیرکاربردی‌ست که می‌توان حتی در سلیقه‌ی شما هم تردید وارد کرد. پس حالا نوبت شماست که بهترینهایتان را عنوان کنید. بسته به کامنتهای دوستان، که اگر درست و حسابی و پر و پیمان باشد، از خلاصه آنها پست مستقلی برای وبلاگ نوشته خواهد شد.

OSI – Fire Make Thunder

بردیا برجسته نژاد: گروه آمریکایی OSI از آن دست گروه هایی ست که نمی توان آن را زیاد جدی گرفت! اعضای گروه هر کدام بیشتر از آن چیزی که برای OSI وقت بگذراند، درگیر پروژه های شخصی و فعالیتهای جنبی خودشان هستند. جیم متئوس (گیتاریست، بیسیست، نوازنده کیبورد و برنامه ریز) عضو اصلی گروه Fates Warning است که بصورت جنبی با خواننده سابق این گروه، جان آرش، نیز همکاری می کند. کوین مور (خواننده، ترانه سرا، نوازنده کیبورد و برنامه ریز) بعد از آنکه از Dream Theater جدا شد، تمام وقتش را به پروژهء انفرادی مشهورش، Chroma Key، اختصاص داده است. این دو نفر وقتی می خواهند در قالب OSI اثر تازه ای را منتشر کنند، از فاصلهء دور و فقط از طریق ایمیل تبادل اطلاعات می کنند، آهنگها را می سازند، نظر یکدیگر را می پرسند، بخش مربوط به خودشان را ضبط می کنند، تایید یکدیگر را بر سر قطعات ضبط شده می گیرند و بعد از میکس آلبوم جدیدشان را به بازار می دهند. این در حالی ست که در آثار اخیرشان، گوین هریسون (درامر گروه Porcupine Tree) هم پارت مخصوص به خودش را جداگانه ضبط می کند و برای آنها می فرستد. آنها یک گروه تکه و پاره هستند که هر کدامشان هزار مشغلهء جدا از OSI دارند.

گروه آمریکایی OSI از آن دست گروه هایی ست که باید آن را کاملا جدی گرفت! آثار آنها نشانهء نهایت ذوق و خلاقیت در موسیقی پراگراسیو راک است. هر دو عضو گروه آنقدر در مسئولیتی که بر عهده دارند کارآمد و خبره اند که حاصل جمع آنها چیزی معادل چند برابر اکثر گروه های این ژانر از آب در آمده است. چیزی که می شنوید خارق العاده و استثنایی ست. شما ترکیبی منحصر بفرد از موسیقی پراگراسیو متال و الکترونیک را می شنوید که به اعتقاد کوین مور در اصل دشمن یکدیگرند. پروسهء ساخت آلبومها همیشه یکسان است: متئوس ریف های گیتار را ضبط می کند و برای مور می فرستد. مور آنها را ویرایش می کند، کمی به آن کیبورد اضافه می کند و بر می گرداند. متئوس دستی به سر و روی آن می کشد و در همین بین مور مشغول سرودن ترانهء مناسب می شود. متئوس به قطعهء مورد نظر دوباره کیبورد اضافه می کند و هر دو نفر با درج نظرشان در مورد درامز، آن را برای درامر (این اواخر یعنی هریسون) می فرستند و ماحصل آن به پیش مور بر می گردد تا آواز را بخواند و آهنگ را جمع کند. نتیجه، با وجود تمام این فاصله ها، چیزی از آب در می آید که حیرت زده تان می کند. (اگر یادتان باشد در همین وبلاگ، سه سال پیش، آلبوم Blood از OSI را بعنوان بهترین اثر سال 2009، البته به اعتقاد خودم، معرفی کردم)

دیروز به طور رسمی چهارمین آلبوم این گروه با عنوان Fire Make Thunder منتشر شد. فرمول همیشگی زمانبندی گروه این بار هم رعایت شده و مانند تمام آثار گذشته آلبوم جدید نیز پس از گذشت سه سال از اثر قبلی به بازار آمده است. پروسه آهنگسازی و ضبط آلبوم همان چیزی ست که در بالا به آن اشاره کردم، با این تفاوت که در نهایت هر دو نفر به استودیوی در جامائیکا رفتند و آلبوم را آنجا میکس کردند (البته این جامائیکا با آن کشور جامائیکا فرق دارد! این اسم شهری در ایالت آیوا آمریکا ست) اینبار هم مانند سه آلبوم قبلی تهیه کننده  خودشان دو نفر، جیم متئوس و کوین مور، هستند. اما تفاوت در اینجاست که برای اولین بار، پس از انتشار سه آلبوم با کمپانی InsideOut، آلبوم جدید تحت پوشش Metal Blades Records منتشر شده است.

آلبوم با Cold War شروع می شود، بهترین چیزی که می تواند نفستان را در سینه حبس کند. ماجرای آهنگ به سالها قبل بر می گردد. در آن زمان سیستمی در آمریکا وجود داشت با عنوان EBS: Emergency Broadcast System که مسئولیتش هشدار به سراسر کشور در مواقع اضطراری بود. 20 فوریه 1971، ساعت 9:33 این سیستم بصورت اشتباهی پیغام حملهء اتمی به آمریکا را پخش کرد و 40 دقیقه زمان صرف شد تا بتوانند این پیغام اشتباه را تصحیح کنند. در این بین تعداد زیادی از ایالتهای آمریکا پیام را دریافت نکردند، تعدادی هم آن را نادیده گرفتند و بقیه هم هیچ اقدام مشخصی برای مقابله با آن انجام ندادند. این مسئله بصورت یک افتضاح در سیستم امنیتی آمریکا تا مدتها مورد انتقاد شدید مردم قرار گرفت. حالا OSI در اولین آهنگ از آلبوم جدیدش این مسئله را دستمایه قرار داده و با گنجاندن قطعاتی از نوار رادیویی هشدار همان موقع (که کامل آن را می توانید در یوتیوب بشنوید) بهترین شروع را برای آلبوم رقم می زند. لازم نیست لیریکس را متوجه شوید تا آن حس را تجربه کنید. خود آهنگ و اجرای کوین مور به اندازه کافی دلهره را در وجودتان ایجاد می کنند. Cold War به مدت بیش از 7 دقیقه بلند ترین اثر این آلبوم (به جز آخرین آهنگ) است، یعنی شما با یک Intro (و از سمت دیگر، با یک Outro) طرف هستید که طولانی تر از آهنگهای میانی آلبوم است. Guards ریتم ملایم تر و مهربان تری دارد، هرچند همچنان لیریکس ارتباطش را با ماجرای آهنگ اول حفظ کرده است. این ماجرا تا آخر آلبوم تکرار می شود و شما به شکلی هنرمندانه و جسورانه از ارتباط کلامی آهنگها با یکدیگر لذت خواهید برد.

Indian Curse، با حداقل حضور درامز، اگر آمادگی اش را داشته باشید می توانید اشکتان را در آورد. چیزی که کمتر در آثار قبلی OSI شاهدش بودیم. چهارمین آهنگ، Enemy Prayer، تنها آهنگ بدون کلام آلبوم و تنها اثری ست که گوین هریسون (درامر مهمان) نیز در ساخت آن دخالت داشته است. هرچند اگر این آهنگ با کلام همراه می شد، نتیجه می توانست اثر بهتری از آب در بیاید، اما همین هم به اندازه کافی جذاب و دوست داشتنی شده است. Wind Won’t Howl به شکل حیرت انگیزی شما را به یاد Terminal و Radiologue در آلبوم Blood می اندازد. بنظر می رسد این ملودی و ریتم در ذهن این دو نفر چنان ریشه کرده که مدام به اشکال مختلف خودش را به رخ می کشد و البته هربار هم عالی از آب در می آید. Big Chief II از آن آهنگهاست که چندان بود و نبودش در آلبوم حس نمی شود، نه بخاطر اینکه کوتاه ترین اثر این مجموعه است، بلکه بخاطر اینکه حرف خاصی برای گفتن ندارد و بیشتر بنظر می رسد آنجا گذاشته شده تا فاصله ای بین آهنگ قبل و بعدش ایجاد کند.

در آخر با شاهکار آلبوم، Invisible Man، طرف هستید. بلندترین آهنگ آلبوم که چندین بار با عوض کردن فضا، فضای شما را نیز عوض می کند. این از آنهاست که هر چیزی که بخواهید در آن پیدا می شود: پراگرسیو، الکترونیک، تریپ هاپ، ریفهای سنگین، ملودی آرام، راک، متال، پینک فلوید، پورکوپاین تری، و در نهایت مجموعه ای از همه چیز که به زیبایی در کنار یکدیگر قرار گرفته اند. شاید در ابتدا مدت زمان 10 دقیقه آن کمی شما را به شک بیاندازد، اما در نهایت این همان آهنگی ست که لازم است بارها آنرا بشنوید.

Fire Make Thunder یک اثر خارق العاده است، اما کمی هم باید انصاف به خرج داد. این آلبوم چیزی نیست که بتواند کسی را جذب OSI کند. من و شمایی از آن لذت خواهیم برد که این گروه را مدتهاست می شناسیم. آهنگها، هر کدامشان، یک چیزی کم دارند و آن قدرت جاذبه ای ست که هر هنرمندی برای آنکه جذبش شوید به آن نیاز دارد. بگذارید این مثال را بزنم: این آلبوم مانند یک سیگار برگ کوبایی درجه یک است که فقط در صورتیکه سیگاری باشید از کشیدنش لذت می برید. در غیر اینصورت چیزی به جز سرفه عایدتان نمی شود. باز هم فکر کنم لازم است بیشتر توضیح بدهم! این آلبوم معیارهای جذب طرفدار جدید را ندارد. کسی که OSI را نمی شناسد از روی آن به سادگی رد می شود و به یک «بد نیست» اکتفا می کند. حرف نهایی اینکه: اگر مثل من طرفدار OSI هستید، از شنیدن این آلبوم لذت فراوان خواهید برد. اما اگر آنها را نمی شناسید، توصیه می کنم اول آلبومهای قبلیشان را بشنوید و بعد به سراغ آخرین اثرشان بروید.

OSI – Blood

امسال سال عجیبی برای موسیقی بود . از بازگشت بزرگان موسیقی گرفته تا آلبومهای جنجالی که منتشر شد (در مورد خیلیهاشون هم همینجا صحبت کردیم) . میخوام الان بهترین آلبوم سال ٢٠٠٩ رو (به نظر من البته) بهتون معرفی کنم .

OSI یکی از عجیب ترین ، بهترین و شاخص ترین گروه های پراگرسیو راک حال حاضر دنیاست . این گروه آمریکایی توسط دو انسان استثنایی به نامهای جیم متئوس و کوین مور تاسیس شد . کوین مور شخصیت بسیار شناخته شده برای دوستداران موسیقی هست. عضویت بعنوان نوازنده کیبرد در گروه افسانه ای Dream Theater و پروژه انفرادی و شخصی خودش به اسم  Chroma Key . جیم متئوس هم یکی از بنیان گذاران و اعضای اصلی گروه Fates Warning هست که تا به حال دو آلبوم انفرادی هم منتشر کرده . حالا تصور کنین این دو نفر بیان و تصمیم بگیرن با هم دیگه یه گروهی به اسم OSI رو تاسیس کنن ، اونوقت با استیون ویلسون (Porcupine Tree / Blackfield / No-Man) ، گوین هریسون (King Crimson / Porcupine Tree) ، میکائیل اوکرفلت (Opeth) ، مایک پورتنوی (Dream Theater) و تیم بونس (No-Man) هم تو این چند سال اخیر همکاری داشته باشن … فکرش رو بکنین نتیجه کار عجب چیزی ممکن هست در بیاد !!.

اونا تا قبل از امسال سه تا آلبوم منتشر کردن : Office of Strategic Influence محصول سال 2003 (اسم گروه – OSI – هم به معنی اسم همین آلبوم هست) ، Free و یه EP به اسم Re:Free هر دو محصول سال 2006 . بعد از گذشت سه سال OSI آلبوم جدید خودش به اسم Blood رو اوریل امسال منتشر کرد .

به گفته سایت رسمی Chroma Key (پروژه انفرادی کوین مور) این آلبوم موفق شده فضای سحرآمیزی بین موسیقی راک و پراگرسیو متال اینجاد کنه و به شکل تناوبی بین فضای اتموسفریک و اگرسیو نوسان کنه و به سادگی بین چند سبک موسیقی آزادانه حرکت کنه . برای ضبط این آلبوم بر خلاف آلبوم قبلی که گوین هریسون (درامر Porcupine Tree) کمک گرفته شده بود ، از همکاری مایک پورتنوی (درامر Dream Theater) استفاده شده .

آهنگهای آلبوم ، ترانه ها ، ملودیها ، فضا سازی و ترکیب اونها به شکل باور نکردنی هوشمندانه هست . توی هر آهنگ به وضوح ردی از تمام آهنگهای آلبوم رو پیدا می کنین ، ترانه ها تاثیر گذار و قوی هستن ، صدای کوین مور به اوج پختگی خودش رسیده که با هنرمندی تمام توسط خودش افکت گرفته و پرداخته شده . به جرات میتونم بگم این آلبوم بهترین اثری بود که تو سال 2009 شنیدم . از دست ندینش .

دانلود آلبوم Blood از OSI

پ.ن : لینک بالا شامل لینک دانلود این آلبوم از سایتهای Rapidshare , zSHARE , Badongo , Megaupload و DepositFiles هست .

 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: