آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Opeth

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و هفتم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

cocoon

Cocoon – Welcome Home

«به خانه خوش آمدی» عنوان سومین آلبوم گروه دوست داشتنی پاپ فولک فرانسوی، «ککون»، محصول 2016 است. آلبوم اول آنها اثر نابود کننده‌ای بود. موسیقی آکوستیک حزن انگیزی که جان می‌داد با شنیدنش مدام آه بکشید و در افکار خود و غم آهنگ غرق شوید. آلبوم دومشان کمی متعادل‌تر، با آکوستیک کمتر، و حالا آلبوم سوم فضایی نسبتاً شاد و گرم دارد که تقریباً دنیای دیگری را پیش رویتان می‌گذارد. هرچند این آلبوم، با تم متفاوت خود، تقریباً چیزی شبیه ده‌ها اثر دیگر این ژانر است که شنیده‌ایم، اما باز هم شنیدن یک کار جدید از یک گروه دوست داشتنی لطف خاص خود را دارد. نتیجه آنکه: این را اگر خواستید بشنوید، اما آلبوم اولشان را حتماً گوش کنید.

lost-in-kiev

Lost in Kiev – Nuit Noir

«شب سیاه» (به فرانسوی) عنوان دومین آلبوم گروه پست راک فرانسوری، «لاست این کی‌یف»، محصول 2016 است. سه سال پیش اشاره‌ی ظریفی به آنها کرده بودم، در زمانی که به همراه «Zero Absolu» یک ای‌پی مشترک منتشر کرده بودند. موسیقی آنها نافذ، رویایی، وهم گونه، جذاب و فوق العاده دوست داشتنی، برای تمام آنهایی که موسیقی پست راک را می‌پسندند، است و در این آلبوم جدید آنها، با وجود اینکه هنوز صاحب سبک نشده‌اند، اما نه یک سر و گردن، بلکه به اندازه‌ی یک هیکل از آلبوم قبلی بالاتر رفته‌اند. نتیجه آنکه: حواستان باشد! از این به بعد باید در کی‌یف هم گم بشوید!

opeth

Opeth – Sorceress

«عفریته» عنوان دوازدهمین آلبوم گروه مشهور پراگرسیو راک سوئدی، «اوپت»، محصول 2016 است. اینکه این گروه چقدر خوب است و چقدر کارش را بلد است را کار نداریم، اما این را می‌توان بعنوان بلاتکلیف‌ترین آلبوم اوپت تا به امروز معرفی کرد! هیچ چیز اصل بنظر نمی‌رسد! موسیقی گاهی پورکوپاین تری می‌شود، یک جاهایی به سمت الیس این چینز می‌رود، دوری در پراگرسیو چند دهه پیش می‌زند و همانطور سر در هوا باقی می‌ماند. مایکل آکرفلت آوازش گاهی خودش است! اما گوشه‌ای به استیون ویلسون می‌زند و حتی گاهی لین استیلی خدابیامرز را زنده می‌کند. نه ژانر آلبوم معلوم است و نه انسجام مشخصی در آن پیدا می‌شود. همیشه اوپت را وقتی مهربان می‌شود دوست داشته‌ام، اما این اوپت مهربان نیست! این اوپت خنگ و احمق است! نتیجه آنکه: این آلبوم برای هر کسی می‌تواند دوست داشتنی باشد، به جز برای آنهایی که اوپت را دوست دارند!

archive

Archive – The False Foundation

«بنیاد اشتباه» عنوان یازدهمین آلبوم گروه تریپ هاپ / پراگرسیو راک انگلیسی، «آرکایو»، محصول 2016 است. برای من، مانند اکثر طرفداران ایرانی و قدیمی این گروه، آشنایی با آنها از آهنگ Again و انتشار آلبوم سومشان در سال 2002 رقم خورد. موسیقی آنها برایم شبیه شعبده بازی بود! شبیه ساختن همه چیز از هیچ. آلبوم پنجم‌شان، Lights، را می‌توانم جز بهترین آلبوم‌های زندگی‌ام نام ببرم. آلبومی که بیشترین فاصله را از ژانر اصلی گروه، تریپ هاپ، گرفته بود و چنان فضای پراگرسیو و نیوپراگی خلق کرده بود که نظیرش را نشنیده بودم. اما این ماجرا همانجا متوقف شد و پس از آن آرکایو آرام آرام به همان فضای تریپ هاپ قدیمی خود بازگشت و از آن موسیقی لذت بخشی که مزه‌اش را به طرفدارانش چشانده بود فاصله گرفت، تا جایی که آلبوم جدیدی یکی از مزخرفترین آثار آنها تا به امروز است! موسیقی‌ای بلاتکلیف که در فضایی مابین داون تمپو و الکترونیک و تریپ هاپ، لنگ در هوا باقی می‌ماند و وکالی که بیشتر از آنکه جذاب باشد، آزاردهنده است. نتیجه آنکه: «بنیاد اشتباه» از بنیاد اشتباه است! این آلبوم می‌تواند تصویر جذاب و دوست داشتنی آرکایو را در اذهان ویران کند!

meat-loaf

Meat Loaf – Braver than We Are

«شجاعتر از آن چه هستیم» عنوان سیزدهمین آلبوم هنرمند مشهور آمریکایی موسیقی راک، «میت لوف»، محصول 2016 است. من با میت لوف در سال 1993 آشنا شدم، زمانیکه که ششمین آلبوم خود را منتشر کرد. چند آهنگ در آن آلبوم بود که می‌توان آنها را در فهرست بهترین آهنگهای تاریخ موسیقی راک ثبت کرد. از آن زمان حدوداً بیست و سه سال می‌گذرد و در تمام این مدت هیج آلبوم یا آهنگ قابل توجه دیگری از او نشنیده‌ام! بهتر بگویم، آلبوم‌ها یکی از یکی بدتر، آهنگها یکی از یکی مسخره‌تر، حتی به آلبوم‌های قبل از 1993 هم سر زدم، آنها هم به همین اندازه بد و مسخره بودند! نمی‌دانم در ششمین آلبوم چه اتفاقی برایش افتاده بود که نتیجه به آن اندازه جذاب از آب در آمده بود، اما سیزدهمین آلبوم هم یکی دیگر از همان آلبوم‌های مسخره و بیمزه است. نتیجه آنکه: نمی‌دانم چرا بیخیال امتحان کردنش نمی‌شوم! فکرش را هم نکنید!

Opeth – Heritage

احتمالا شما هم با من هم عقیده هستید که Opeth یکی از نوابغ موسیقی پراگرسیو است. این گروه سوئدی که در سال 1990 توسط مایکل اُکرفلت تاسیس شد با اولین آلبوم خود، Orchid در سال 1995، با قدرت و اقتدار تمام وارد دنیای Death / Black Metal شد بطوریکه تحسین منتقدین را به شدت بر انگیخت. اما می توان سکوی پرتاب Opeth را آلبوم پنجم، Blackwater Park  در سال 2001، دانست. آلبومی که بخاطر حضور اسطورهء موسیقی پراگرسیو، استیون ویلسون، رهبر گروه Porcupine Tree، حال و هوای متفاوتی گرفت. ویلسون در این آلبوم جادو کرد. کیبورد و گیتار زد، در چهار آهنگ خواند، آلبوم را میکس کرد و از همه مهمتر تهیه کنندگی آلبوم را بر عهده گرفت. حضور ویلسون در Opeth بعنوان تهیه کننده ادامه یافت، تا جایی که بنا بر پیشنهادش هفتمین آلبوم آنها یعنی Damnation در سال 2003 به شکلی کاملا دور از انتظار خالی از فضای سنگین متال و مملو از موسیقی درخشان پراگرسیو راک بود.

دو آلبوم بعدی، Ghost Reveries در سال 2005 و Watershed محصول 2008، بدون حضور ویلسون و همراه با بازگشت به سمت پراگرسیو دث متال بود. هر دو آلبوم با استقبال فراوانی مواجه شدند تا جایی که Watershed توانست از دیدگاه نشریهء معتبر Metal Hammer در جایگاه دوم (بعد از Death Magnetic از Metallica) در فهرست بهترین آلبومهای متال سال 2008 قرار گیرد و این در حالی بود که Metal Edge رتبهء اول خود در همین فهرست را به این آلبوم اختصاص داد.

حالا بعد از گذشت 3 سال (طولانی ترین مدتی که بین دو آلبوم این گروه فاصله افتاده) Opeth تا دو هفتهء دیگر دهمین آلبوم استودیویی خود با عنوان Heritage، اینبار با حضور مجدد استیون ویلسون، را منتشر خواهد کرد. در سال 2010 خبر ساخت آلبوم جدید را مایکل اُکرفلت در حالی به نشریهء Classic Rock داد که گروه مشغول برگزاری تور بزرگی به مناسبت بیستمین سالگرد تاسیسش بود. اینبار اُکرفلت به تنهایی در نقشه تهیه کننده ظاهر شده و ویلسون فقط مسئولیت میکس آلبوم را بر عهده گرفته است. درست چند روز بعد از میکس نهایی آلبوم کیبوردیست گروه، پر ویبرگ، از خاتمهء همکاری اش با Opeth خبر داد.

طرح روی جلد آلبوم داستان جالبی دارد. طراحی آلبوم را مانند همیشه ترویس اسمیت، و اینبار برای نمایش شرح حال Opeth، بر عهده داشته است (اگر خاطرتان باشد پیش از این، در مطلب مربوط به آلبوم 2011 گروه Amorphis، این طراح را معرفی کرده بودم) . مایکل اُکرفلت سمبل موجود در طرح روی جلد را اینگونه شرح می دهد که این درخت موقعیت و موفقیت فعلی Opeth را نشان می دهد، در حالی که ریشهء آن در جهنم (کنایه از گذشتهء دث متال گروه) است. تصاویر روی درخت صورت اعضای فعلی گروه را به نمایش گذاشته که در سمت راست، سقوط صورت ویبرگ، جدایی او را بعد از ضبط آلبوم نشان می دهد. و البته جمجمه های ریخته شده در زیر درخت کنایه از اعضایی ست که پیش از این گروه را ترک کرده اند.

Heritage به وضوح تغییر سبک Opeth را به نمایش می گذارد. مایکل در ابتدا دو آهنگ اول یعنی Heritage (سولوی غافلگیر کنندهء پیانو که از موسیقی فولک سوئدی و آثار هنرمند مشهور Jazz این کشور، جان جانسون، الهام گرفته شده) و The Devil’s Orchard (اولین سینگل آلبوم) را در حال و هوای آلبوم قبلی (Watershed) نوشته است. اما پس از نوشتن آهنگ متفاوت The Lines in My Hand و مشورت با بیسیست گروه، مارتین مندز، تصمیم می گیرد که بقیه آهنگها را در همین فضای جدید بنویسد. این دومین آلبوم Opeth (بعد از Damnation) است که در آن از موسیقی متال استفاده نشده، با این حال مایکل اُکرفلت نظر جالبی در مورد آن دارد: «این دهمین آلبوم ماست، این برای من یک کاوش است، برای تمام ما اینطور بوده. در حقیقت احساس می کنم که من از نوزده سالگی تلاش و تمرین کرده ام تا یک روزی چنین آلبومی بسازم»

آلبوم عجیب تر از آن است که فکرش را می کنید! شما با یک اثر لطیف و سولوی پیانو در Heritage، موسیقی سریع پراگرسیو راک در The Devil’s Orchard، گیتار آکوستیک در حال و هوای Damnation در I Feel the Dark، سولوی اعجاب انگیز گیتار در Slither و حتی موسیقی بلوز در Nepenthe مواجه خواهید بود. این آلبوم بیشتر از آنکه خوب باشد، عجیب است! با فضایی کاملا متفاوت از آثار قبلی، اینبار شما با یک معجون خوشمزه اما سنگین مواجه هستید که برای هضم کردنش باید کمی صبور باشید!

استیون مقابل مایکل

این فیلم رو حتما دانلود کنین و ببینین. یه مصاحبه و مسابقه معلومات عمومی موسیقی بین استیون ویلسون (Porcpuine Tree) و مایکل اکرفلت (Opeth) هست که بسیار جالب و دیدنیه. (دانلود)

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: