آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: One Star Closer

بهترین‌های 2014 از نگاه آل‌ب‌وم – 2

بردیا برجسته نژاد: در پست قبلی شماره‌های 25 الی 30 فهرست بهترین‌های سال از نگاه این وبلاگ (کلیک کنید) را خواندید. و حالا ادامه‌ی لیست:

25One Star Closer - Another Shape Of Purity
One Star Closer – Another Shape of Purity

شاید کمتر نام کشور بلاروس را در دنیای موسیقی شنیده باشید. اجازه بدهید ولادیسلاو پتکویچ را به شما معرفی کنم. این هنرمند جوان بلاروسی پروژه‌ای تک نفره دارد با عنوان One Star Closer، که تلفیقی‌ست از موسیقی پست راک و امبینت. او فعالیتش را از سال 2009 آغاز نمود و در سال 2011 اولین آلبومش را با عنوان The Oceans We Are Drowned In منتشر کرد. این آلبوم توانست در فضای مجازی توجه علاقه‌مندان پست راک را به خود جلب کرده و نقدهای مثبتی را به همراه داشته باشد. دومین آلبوم او با عنوان Another Shape of Purity از فضای سیاه و تیره‌ی حاکم بر اولین آلبومش فاصله گرفته و سعی کرده فتیله‌ی امبینت را کمی پایین بکشد تا بیشتر در پست راک فرو برود. تقابل گیتار و پیانو از آهنگی به آهنگ دیگر قابل توجه است، بطوری که وقتی هرکدام فضا را در دست می‌گیرند، کاملا آن را به تصاحب خویش در می‌آورند. این آلبوم اثری تمیز و جذاب است که آینده‌ی درخشانی را برای پتکویچ رقم خواهد زد.

24Natalie Merchant - Natalie Merchant
Natalie Merchant – Natalie Merchant

بانوی عالیقدر، ناتالی مرچنت، لطف کرده و بعد از گذشت چهار سال از آلبوم قبلی، اثر جدیدی را هم‌نام با خودش، منتشر کرده‌ است. این آلبوم ششمین اثر انفرادی این هنرمند، بعد از جدایی از گروه 10000Maniacs، به حساب می‌آید که برای اولین بار، بعد از آلبوم سال 2001، تمام آهنگهایش مختص همین آلبوم و توسط مرچنت نوشته شده است (در این 13 سال او یا آثار دیگران را کاور کرد و یا مشغول بازخوانی موسیقی کودکان بوده).حالا دیگر ناتالی مرچنت پنجاه سالگی را رد کرده، صدای او جادویی‌تر از همیشه شده است و می‌تواند مانند همیشه عشقی همراه با درد را به شما هدیه‌ کند. به جرات می‌توان گفت که این بهترین آلبوم انفرادی مرچنت تا به امروز است. موسیقی او پرسه زدنی در فضای فولک با نگاهی از دور دست به موسیقی گاسپل است. با این وجود مرچنت هیچوقت خمیرمایه‌ی موسیقی پاپ را فراموش نکرده است و شاید همین باعث شده او نزد علاقه‌مندان اکثر ژانرها محبوب باشد.

23The Pineapple Thief - Magnolia
The Pineapple Thief – Magnolia

گروه انگلیسی The Pineapple Thief جزو آن دسته از گروه‌های کم حاشیه و بی دردسر موسیقی پراگرسیو راک است. هرچند آنها را نمی‌توان بطور کامل پراگرسیو دانست و همیشه می‌توان در آثارشان ردی از موسیقی ایندی و آلترناتیو را نیز شنید، اما این مسئله چندان برای اعضای گروه اهمیت ندارد، بطوری که در مصاحبه‌ای عنوان کرده‌اند که هدفشان فقط تولید موسیقی خوب است و مهم نیست حاصل آن راک باشد یا پراگرسیو، عامه پسند باشد یا خاص. دهمین آلبوم آنها با عنوان Magnolia پا را از این فراتر گذاشته و بطور کاملا آشکاری موسیقی پراگرسیو را به حاشیه رانده است. این را بگویم که با وجود آنکه کمتر گروه پراگرسیو راکی را می‌توانید پیدا کنید که در طول 15 سال، 10 آلبوم منتشر کرده باشند، اما بروس سورد، رهبر گروه، هنرمند سختگیری‌ست که بعنوان مثال تنها بخاطر راضی نبودن ماحصل آلبوم چهارم در سال 2004، آن را بطور کامل از اول ضبط و میکس کرد و آن را در سال 2005 منتشر نمود. پس بدانید که این کثرت از سر بی‌حوصلگی نیست و حاصل خلاقیت آنهاست.

22Alcest - Shelter
Alcest – Shelter

پروژه‌ی تک نفره‌ی Alcest، معجونی‌ست جادویی، اثر هنرمندی فرانسوی به نام استفان پات، با نام هنری نژ (Niege به معنی برف). هر آلبومی که از او منتشر می‌شود آنقدر با کارهای قبلی‌اش متفاوت است که انگار هر بار در مدت زمان بین دو آلبوم تحولی تازه در او شکل می‌گیرد. چهارمین آلبوم او با عنوان Shelter نه حال و هوای موسیقی بلک متال را دارد و نه وارد فضاهای فولک متال شده است. بلکه اینبار با موسیقی پست راک با کلام، شوگیز و حتی در بعضی قسمتها موسیقی دریم پاپ طرف خواهید بود. این آلبوم پر است از روشنی و نور. انگار که هر آهنگ موسیقی متنی باشد برای طلوع آفتاب. با هر ترک یک جای منحصر بفرد ایستاده‌اید، روی یک برج، بالای کوه، در میان یک دشت، در کنار دریا. اما هر کجا که باشید، همچنان یک چیز وجه تشابه تمام آهنگهاست: شما به تماشای طلوع آفتاب ایستاده‌اید. می‌توانید با این آلبوم موسیقی پست راک را همراه با امید تجربه کنید. اتفاقی که معمولاً در این ژانر رخ نمی‌دهد.

21???
The Black Keys – Turn Blue

حالا دیگر گروه آمریکایی The Black Keys و موسیقی اعجاب انگیزشان، بصورت نماد و معیاری برای سنجش ژانر بلوز راک تبدیل شده است. هشتمین آلبوم آنها با عنوان Turn Blue را می‌توان موفقترین آلبوم آنها تا به امروز دانست، زیرا که این اولین آلبوم آنهاست که توانست جایگاه نخست را در آمریکا و استرالیا تصاحب کند. جالب اینجاست که بدانید این آلبوم یکی از معدود آلبومهای مشترک در اکثر لیستهای بهترین آلبومهای سال 2014 است! رولینگ استونز در لیست خود آن را بعنوان سومین آلبوم برتر سال معرفی کرده، موجو در فهرست 50تایی خود جایگاه 34 را به آن داده، تلگراف رتبه‌ی 11 و همچنین کیو شماره‌ی 41. این را اضافه کنم، هرچند که قبول داریم این گروه همین جایی که هست بهترین جاست و تغییر چندان برازنده‌اش نیست، با این وجود این آلبوم نسبت به شاهکار قبلی، El Camino کمی ضعیفتر است و نتوانسته زیبایی و ظرافت آن را تکرار کند، که البته ما آن را نیز به بلک کیز بودنش می‌بخشیم!

… ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: