آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Neal Morse

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی دهم

بردیا برجسته نژاد: حواس پرتی مسخره ای باعث شد که این پستی که از زمان نوشتن آن حدود 10 روز می گذرد اشتباهی ارسال نشود. با کمی تاخیر نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

cauldron

Cauldron – In Ruin

«در تباهی» عنوان چهارمین آلبوم گروه هوی / پاور متال کانادایی، «کالدرون»، محصول 2016 است. آنها را می‌توان یکی از بهترین گروه‌های موج نوی موسیقی هوی متال قدیمی دانست. (این موج که معمولاً بصورت NWOTHM نوشته می‌شود، به حرکت نسبتاً جوان در موسیقی متال اشاره دارد که کاملاً و دقیقاً تاثیر گرفته از موسیقی هوی متال کلاسیک و قدیمی، مخصوصاً اواخر دهه‌ی هفتاد و اوایل دهه‌ی هشتاد، است و به نوعی بازگشت به دوران طلایی موسیقی راک و متال محسوب می‌شود. برای همین با وجود اینکه کالدرون بعنوان یک گروه نسبتاً تازه نفس، کمتر از 10 سال از آغاز فعالیتش می‌گذرد، اما شنیدن این آلبوم دانش‌تان را به چالش می‌کشد و می‌گوید: نه! اینها حتما بالای 30 سال سابقه دارند! نتیجه آنکه: این آلبوم را گوش کنید. حتی اگر به موسیقی متال علاقه‌ای ندارید. این متال احتمالاً با اون چیز خشن و عجیبی که در ذهنتان حک شده است زمین تا آسمان فرق دارد.

Neal Morse

Neal Morse – To God be the Glory

«نیل مورس» اسطوره‌ای را بیشتر بخاطر تاثیرش بر موسیقی پراگرسیو راک می‌شناسیم. اما او هر از گاهی در آثار سولوی خود رگه‌های مذهبی‌اش بالا می‌زند و قدم به ژانر کریسشن راک می‌گذارد. آلبوم جدید او نیز یکی دیگر از همین دست آثار بی‌مزه‌ی او در این ژانر است! اصولا ژانر کریسشن راک سالهای خیلی دور یکی از ژانرهای مورد علاقه‌ی من بود، البته نه بخاطر مضمون کاملاً مذهبی آن، بلکه بخاطر آنکه همیشه رد پایی از موسیقی کانتری نیز در خود دارد. اما از آن زمان خیلی گذشته و این ژانر لوس‌تر از آن است که جذابیت شنیداری خاصی داشته باش، حتی لوس‌تر از کانتری!. نتیجه آنکه: برای تنوع‌ بد نیست. در همین حد!

Explosions in the Sky

Explosions in the Sky – The Wilderness

گروه Explosions in the Sky یکی از شاخص‌ترین گروه‌های موسیقی پست راک آمریکاست. هفتمین آلبوم آنها با عنوان «طبیعت وحش» توانسته نظر منتقدین را به خود جلب کند و نقدهای اکثراً مثبتی را به خود اختصاص بدهد. هرچند این آلبوم آن جلال و شکوه آثار اولیه گروه (دقیقاً منظورم سه آلبوم اول گروه است) را ندارد، اما آنقدر تمیز از آب در آمده که نمی‌توان نادیده‌اش گرفت. معلوم نیست اول کدام یک برای این آلبوم در نظر گرفته شده: عنوان طبیعت وحش و یا آهنگها. هرکدام که بوده، هم‌نشینی و هم‌پوشانی این دو کاملاً به جا و مناسب و جذاب است. نتیجه آنکه: مگر می‌شود آلبوم‌های این گروه را نشنید؟ خوب و بدش مهم نیست، این انفجاری در آسمان است!

Mogwai

Mogwai – Atomic

«اتمی» عنوان نهمین آلبوم مشهورترین گروه موسیقی پست راک دنیا، «موگوای»، محصول 2016 است. این آلبوم در واقع موسیقی متن فیلم مستندی با عنوان «اتمی: زندگی در ترس و وعده»، ساخته‌ی مارک کازینز است که به فاجعه‌ی هیروشیما می‌پردازد. موسیقی اما به گونه‌ای نیست که ندیدن تصاویر خللی در ارتباط برقرار کردن با آن ایجاد کند. همان موسیقی خاص موگوای، همان که همیشه اینسترومنتال بوده و در اینجا نیز ساختار آهنگها تغییری نکرده است. اینجا هم موسیقی همان قدرت همیشگی را دارد، اما اینبار کمی کندتر و حجیم‌تر از گذشته. موگوای را می‌توان مانند همیشه مرکز ثقل قرار داد و موسیقی پست راک را به دور آن چید. این آلبوم هم یکی دیگر از آثار قوی و محکم آنهاست (حتی بهتر از یکی دو مورد قبلی!). این را هم که حتماً می‌دانید، موگوای فعالیت مناسبی در موسیقی متن دارد. معروف‌ترین آثار آنها در این خصوص تا به امروز موسیقی متن فیلم The Fountain (به همراهی کلینت منسل و کرونوس کوارتت) و موسیقی سریال فرانسوی  Les Revenants است. نتیجه آنکه: لازم است که بگویم؟ که حتماً هرچیزی که از این گروه منتشر می‌شود را باید گوش کنید؟

Mamiffer

Mamiffer – The World Unseen

«جهان نادیده» عنوان چهارمین آلبوم «مامیفر»، محصول 2016 است. این گروه در ابتدا بعنوان پروژه‌ای تک نفره و سولو توسط فیث کلوکشیا در سال 2007 آغاز شد. اما پس از انتشار یک آلبوم و حضور آرون ترنر (خواننده و گیتاریست گروه پست متال منحل شده‌ی آیسیس) و کمی بعد ازدواج فیث و آرون، ماجرا کمی تغییر کرد و قضیه مقداری جدی‌تر از آنی که قبلتر بود شد. تا به حال مامیفر پروژه‌ا‌ی کم و بیش پست راک با چاشنی ژانرهای دیگر بود. اما در آلبوم جدید آنها به کل از فضای پست راک فاصله گرفته‌اند و دیگر هیچ رد پایی از آن شنیده نمی‌شود (اصولاً رد پا شنیده نمی‌شود! در بهترین حالت دیده می‌شود!). فضای «جهان نادیده» دنیایی از موسیقی اکسپریمنتال است که با رنگ و بوی امبینت، جهان نادیده‌ای را خلق می‌کند. این بهترین آلبوم این گروه نیست، چیزی کاملاً متفاوت است. نتیجه آنکه: این آلبوم را مزه کنید. مزه‌اش خوب است!

بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 4

بردیا برجسته نژاد:  (26 الی 30)    (21 الی 25)    (16 الی 20)    (11 الی 15)    (06 الی 10)    (01 الی 05)

15
Breaking Benjamin – Dark Before Dawn

15 Breaking Benjamin - Dark Before Dawnپنجمین آلبوم گروه هارد راک / گرانج آمریکایی «برکینگ بنجامین» با عنوان «تاریکی پیش از سپیده‌دم»، بازگشتی زیبا و هیجان انگیز به عالم موسیقی برای این گروه است. آنها در سال 2010، بعد از انتشار چهار آلبوم، تصمیم گرفتند که فعالیت خود را در قالب برکینگ بنجامین خاتمه بدهند. با این حال بنجامین برنلی، رهبر، خواننده و گیتاریست گروه، دوباره تصمیم گرفت که با اینبار با اعضای جدید و بدون هیچ کدام از نفرات قبلی به استودیو باز گردد و آلبوم جدیدی را منتشر کند. و حالا او، نه بدتر و نه بهتر از قبل، بلکه به همان خوبی و با همان قدرت و صلابت همیشگی بازگشته است. موسیقی او در این آلبوم نیز مانند همیشه لبریز از خشم فرو خورده و اعتراض است. برنلی در جواب منتقدینی که این آلبوم را شبیه آثار قبلی او می‌دانند با کنایه می‌گوید: «من دوباره چرخ را اختراع نمی‌کنم!»

14
Neal Morse – The Grand Experiment

14 The Neal Morse Band - The Grand Experimentشاید مناسب‌ترین لقبی که بتوان به هنرمند آمریکایی، «نیل مورس»، داد «پل ارتباطی بین دو نسل موسیقی پراگرسیو» باشد. او یکی از تاثیرگذارترین هنرمندان بر روی موسیقی پراگرسیو راک امروزی است که موسیقی‌ را از بزرگان دهه 70 و 80 وام گرفته و پس از بروزرسانی به قرن جدید هدیه داده است. در کنار پروژه‌های گروهی، حالا او در هشتمین آلبوم پراگرسیو راک انفرادی‌اش با عنوان «تجربه‌ی باشکوه» دست به تجربه‌ای باشکوه و جدید زده و به همراه یار همیشگی‌اش، مایک پورتنوی مشهور، درامر سابق گروه دریم تیتر، بدون هیچ پیش‌زمینه‌ و تمرین و برنامه‌ای وارد استودیو شده و طی چند روز این آلبوم باشکوه را ساخته است. این یک موسیقی پراگرسیو راک مثال زدنی و نمونه است. این را هم بدانید که او در کنار این هشت آلبوم انفرادی پراگرسیو راک، یازده آلبوم انفرادی دیگر در ژانر پاپ راک دارد.

13
Faith no More – Sol Invictus

13 Faith No More - Sol Invictusقبل از هر چیز به احترام گروه آلترناتیو متال آمریکایی «فیث نو مور» از جا بر‌ می‌خیزیم و انتشار آلبوم جدیدشان بعد از 18 سال را تبریک می‌گوییم. موسیقی آنها معجونی است از ترکیب هر آن چیزی که فکرش را بکنید! از هوی متال گرفته تا فانک، از پراگرسیو تا الکترونیکا، از گاسپل تا سول و جز، از سافت راک تا آر اند بی! آنها هفتمین آلبوم خود را «سول اینویکتوس» که خدای خورشید در اساطیر روم باستان است، نام نهاده‌اند. آلبومی که اگر آثار قبلی این گروه را نشنیده باشید، با سبک عجیب و غریب خود غافلگیرتان خواهد کرد. این مجموعه توانست امتیاز 79 از 100 را از متاکریتیک دریافت کند. همچنین رولینگ استون این آلبوم را در فهرست بیست آلبوم برتر متال سال در جایگاه دوم قرار داده و راک ساند در فهرست 50 آلبوم برتر سال رتبه‌ی پنجم را به «سول اینویکتوس» اختصاص داده است.

12
Amorphis – Under the Red Cloud

12 Amorphis - Under The Red Cloudنظرها در خصوص اینکه فنلاند یکی از کشورهای اسکاندیناوی به شمار می‌آید یا خیر متفاوت است. اما اگر فقط یک دلیل لازم باشد تا بتوان این کشور را اسکاندیناوی حساب کرد، مطمئن باشید که می‌توان به موسیقی پراگرسیو متال گروه «آمورفیس» استناد نمود! آنها در دوازدهمین آلبوم خود با عنوان «زیر ابر قرمز» با همان قدرت و صلابت همیشگی یکی از بهترین آلبوم‌های ژانر پراگرسیو متال امسال را رقم زده‌اند. جدا از موسیقی حیرت انگیز آلبوم، تامی یوتسن، خواننده این گروه، نیز دیگر حد و مرزی برای صدایش قائل نمی‌شود. صدای او نرم است، زمخت می‌شود، به زیر می‌آید، به اوج می‌رسد، و تا حدی بالا می‌رود که برای وکال هارش کم نظیر است. «آمورفیس» مدتهاست که هر آلبومش از قبلی بهتر و بهتر از آب در می‌آید و بنظر می‌رسد که قصد متوقف کردن این روند را به این زودی‌ها ندارد.

11
Moonspell – Extinct

11 Moonspell - Extinctتا به امروز در پرتغال فقط سه گروه متال توانسته‌اند رتبه‌ی نخست چارت را تصاحب کنند: متالیکای آمریکایی، آیرون میدن انگلیسی، و «مونسپل» پرتغالی. موسیقی گروه پرتغالی «مونسپل» با استفاده از ریشه‌های موسیقی متال سنگین، وارد فضای گاتیک شده و دنیایی به نام ملودیک دث متال را خلق می‌کند. یازدهمین آلبوم آنها با عنوان «منقرض شده» به جرات یکی از قوی‌ترین آلبومهای این گروه و این ژانر است که در چند سال اخیر منتشر شده است. «مونسپل» مانند همیشه قصد غافلگیری ندارد. با این حال ترکیب وکال هارش و نرم فرناندو ریبرو، ملودی‌های جذاب و بکر، ترکیب موسیقی و سازبندی حیرت انگیز (بعنوان مثال، توجه کنید به ملودی ترکی – عربی یک دقیقه‌ی پایانی ترک اول!) بار دیگر آلبومی را رقم زده که جایگاه آنها را در بین طرفداران موسیقی گاتیک همچنان محکم حفظ خواهد کرد.

… ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: