آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Motorhead

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 1

بردیا برجسته نژاد: سال 2013 یک دقیقه‌ی پیش به پایان رسید. کمکاری و بروز نکردن این وبلاگ هر دلیلی که داشته باشد، آنقدر محکم نیست که معرفی بهترین‌های سال را از دست بدهد. پروسه‌ی انتخاب بهترین‌های سال از یک ماه پیش آغاز شد، بین 418 آلبوم سال 2013 که شنیده‌ام (متاسفانه 93 آلبوم کمتر از سال قبل) همان ابتدا با حذف تعدادی از آلبومها یک فهرست 268 آلبومی بدست آمد. تک تک آلبومهای این فهرست مجددا شنیده شد و از آن تعداد 45 آلبوم برای مشخص کردن لیست نهایی انتخاب شدند. در نهایت با قتل‌عام تعداد زیادی از آثار قابل توجه امسال، 30 آلبوم در فهرست برترین‌های سال 2013 جا گرفتند. ذکر دو نکته خیلی مهم است:

اول آنکه ترتیب آلبومها به معنی خوب بودن آلبوم پایین لیست نسبت به آلبومهای بالای لیست نیست. دلیلش هم این است که این فهرست اولین اصل از ایجاد یک لیست را زیر پا گذاشته است: «همخوانی اجزای تشکیل دهنده» از آنجا که هر کدام از آلبومها ژانر خاص خود را دارند، چندان مقایسه آنها با هم عاقلانه بنظر نمی‌رسد. در نتیجه انتخاب آلبومها بیشتر از آن چیزی که تکنیکی باشد، حسی و سلیقه‌ای‌ست.

و دوم اینکه در این فهرست فقط آلبومهای رسمی و استودیوی را خواهید یافت. از EP، Live Album، Acoustic Version، The Best of، Cover Album و هر چیز دیگری که نمی‌توان از آن به عنوان یک آلبوم رسمی یاد کرد خبری نیست.

30Gossling - Harvest of Gold
Gossling – Harvest of Gold

نه چهره‌ی زیبایی دارد و نه صدای ماورایی. اما استرالیا دوباره چهره‌ی جدیدی به عالم موسیقی هدیه داده است. هلن کروم با نام هنری Gossling هنرمند تازه کاری‌ست که با انتشار اولین آلبومش، «نتیجه‌ی طلا»، ره صد ساله رفته و بدل به چهره‌ی جدید استرالیا شده است. صدای او شاید به گوشتان معمولی بیاید، شاید برایتان تکراری باشد (چیزی مثل جوآنا نیوسام، یا جولیا استون، و یا لیزا میچل) اما همین صدا امضای اوست که در کنار موسیقی جذاب و لیریکس تامل ‌برانگیزش مجموعه‌ای را پدید می‌آورد که نمی‌توان ساده از آن گذشت. او که برای رهایی از افسردگی و نوشتن آهنگ خودش را به تاسمانی تبعید کرده بود، بعد از چند ماه دست پر به ملبورن بازگشت، تا با انتشار این آلبوم خودش را اول به خود و بعد به دنیا ثابت کند. در چیزی مانند Big Love می‌گوید: «عشقهای بزرگ آنهایی‌ست که شما را به زمین می‌کوبند، اما عشقهای کوچک حتی نمی‌توانند شما را از خود پُر کنند»، و در مقابل Vanish دست می‌گذارد روی یک فاجعه: حادثه‌ی جیل میگر، دختر 29 ساله‌ای که در سال 2012 در ملبورن مورد تجاوز قرار گرفت و به قتل رسید. این یک آلبوم با آهنگهای فولک و الکترونیکا، با تمپوهای مختلف، با سازهای گوناگون است که با آواز گاسلینگ به یک مجموعه‌ی واحد و زیبا بدل شده است.

29Pelican - Forever Becoming
Pelican – Forever Becoming

وقتی در سال 2012 خبر جدایی لارنت شرودر گیتاریست از گروه آمریکایی Pelican منتشر شد دیگر کسی امیدی به سر پا ماندن این گروه صاحب نام نداشت. اما درست یک سال بعد، پلیکان با ترکیب جدید و ملحق شدن دالاس توماس بعنوان گیتاریست و انتشار پنجمین آلبوم استودیویی خود با عنوان «همیشه شایسته» به صدر بهترین‌های موسیقی پست راک بازگشت. این آلبوم با وجود سیاه‌تر و غمگین‌تر و خشمگین‌تر بودنش نسبت به تمامی آثار قبل، به جرات یکی از بهترین آلبومهای این گروه تا به امروز است. این اثر با وجود داشتن ترکهای مثل The Cliff که تنبل و بی‌روح است و یا  The Tundra که ناقص و بی‌نتیجه می‌ماند، شاهکارهایی مانند Immutable Dusk و Threnody و Perpetual Dawn را در خود دارد. این همان نقطه‌ی قوت گروه و از زاویه‌ی دیگر همان نقطه‌ی ضعفشان است. پلیکان استاد سیر و سلوک در دقیقه‌هاست. هر چه مدت زمان یک آهنگ بیشتر می‌شود توانایی آنها در ساخت و پرداخت آهنگ بالاتر می‌رود. انگار با آشپزی طرف باشید که دستش به غذای حاضری نمی‌رود! این آلبوم توانست امتیاز 80 از 100 متالکریتیک و 4 از 5 آل‌میوزیک را از آن خود سازد. طرفداران این گروه به شوخی می‌گویند که بجای ققنوس، پلیکان دوباره از خاکستر برخواسته است!

28Motorhead - Aftershock
Motörhead – Aftershock

آن زمان که گروه Hawkwind بیسیست خود را بخاطر شیرین کاری‌اش‌ از گروه اخراج کرد هیچوقت تصور نمی‌کرد که زمانی برسد که گروه‌شان به خاطره‌ها بپیوندد و بیسیست اخراجی تبدیل به یک اسطوره شود. دلیل اخراج شدن او جالب بود: در مرز کانادا او را با مقداری آمفتامین دستگیر کردند اما پلیس به اشتباه تصور کرد او کوکائین حمل می‌کند!، در نتیجه گروه چندین اجرا را بخاطر بازداشت او از دست داد. آن بییسیت لمی کیلمیستر است، بنیانگذار گروه Motörhead که 21مین آلبومشان را در سالی که گذشت منتشر کرده‌اند. لمی سال سختی را پشت سر گذاشت. چند بیماری همزمان و عمل جراحی و دوران نقاهت سختی که باعث لغو شدن چندین تور آنها شد، به شدت علاقه‌مندان گروه و شیفتگان این ابرمرد را نگران کرده بود. اما انتشار «بعد از شوک»، آلبومی که می‌تواند نماد درخشان موسیقی هاردراک و هوی‌متال باشد، دوباره طرفدارانشان را دلگرم کرد. این آلبوم چه چیزی دارد که در این فهرست جا گرفته است؟ سئوالتان بی‌مورد است! این آلبوم لمی را دارد! مردی که صدایش لبریز از ویسکی و انباشته از دود سیگار است! شاید ایرادی که بتوان به این گروه گرفت آهنگهای نسبتاً شبیه هم و یکنواخت و تکرار همان فرمول همیشگی در تمامی آلبوم‌هاست. اما این آلبوم یکی از بهترین خروجی‌های این فرمول تا به امروز است.

27Laleh - Colors
Laleh – Colors

صدای گرم و گیرای او به کنار، آواز زیبا و لهجه‌ی جذابش هم به کنار، موسیقی دلنشین و لیریکس جذابش هم همینطور، لاله پورکریم را می‌توانیم به افتخار و علم به ایرانی بودنش دوست بداریم. او 31 ساله و متولد بندر انزلی‌ست که وقتی یک ساله‌ش بود به همراه پدر و مادرش به سوئد مهاجرت کرد. او آلبومهایش را خودش می‌سازد، خودش تهیه می‌کند، لیریکس را خودش می‌گوید، سازها را خودش می‌زند و ضبط و مهندسی آنها را نیز خود بر عهده می‎‌گیرد. لاله به سه زبان سوئدی، انگلیسی و فارسی آواز می‌خواند. اولین آلبومش که همنام با خودش بود تبدیل شد به پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی سال 2005 در سوئد. و حالا پنجمین آلبوم او با عنوان «رنگها» بدل شده است به دوست داشتنی‌ترین اثر او تا به امروز. لیریکس اکثر آهنگها را می‌توانید روی کاغذ بنویسید و بچسبانید به در یخچال تا هر روز جلوی چشمانتان باشد. در آهنگ Colors می‌گوید «اینکه تاریکی به رنگ سیاه است، به این معنی نیست که هیچ رنگی در آن وجود ندارد» و یا در آهنگ Sway می‌شنوید «تو یک پرنده هستی. همان کاری را بکن که در توان توست: بالهایت را باز کن و بپر» جدیدترین آلبوم لاله شاید بهترین‌ آلبوم موسیقی پاپ 2013 نباشد، اما قطعا یکی از دوست داشتنی‌ترینهای این ژانر در سال گذشته است.

26David Bowie - The Next Day
David Bowie – The Next Day

وقتی که خبر انتشار جدیدترین آلبوم گرگ موسیقی راک، دیوید بوئی، در شصت و ششمین سالگرد تولدش منتشر شد، چهره‌ی طرفداران متعجبش دیدنی بود! بیست و چهارمین آلبوم دیوید بوئی با عنوان «روز بعد» به فاصله‌ی 10 سال از آلبوم قبلی‌اش در حالی منتشر شد که طرفداران او مطمئن بودند بوئی دیگر بازنشسته شده است (پیش از این طولانی‌ترین فاصله بین دو آلبوم بوئی 5 سال، بین دو آلبوم Never Let Me Down و Black Tie white Noise بود) این آلبوم جدید توانست بعد از گذشت 20 سال (از زمان انتشار آلبوم Black Tie White Noise) دوباره بوئی را به صدر جدول آلبومهای انگلستان برساند. این اثر نقدهای مثبت فراوانی را به خود جلب کرد. به طوری که دیلی تلگراف، ایندیپندنت و کیو با اهدای امتیاز 5 از 5 آن را اثری هوشمندانه، زیبا و شاخص نامیدند و متاکریتیک و ان‌ام‌ای 8 از 10 را برای آن در نظر گرفتند. «روز بعد» در اولین هفته‌ی انتشارش در حدود 95هزار نسخه فروش داشت و در جایگاه اول چارت انگلستان قرار گرفت. از نظر من موسیقی راک دو گرگ دارد: دیوید بوئی و نیک کیو (البته شغالی به نام تام ویتس را فراموش نکنید!) ترجیح دادم بین این گرگها که هر دو در سال 2013 آلبوم منتشر کرده‌اند، ضمن تشکر و قدردانی از نیک کیو، دیوید بوئی را در این فهرست بگذارم.

… ادامه دارد.

My Favorite News

بردیا برجسته نژاد: شاید این چند خبری که در هفته‌ی گذشته برای من جالب بوده‌اند و در فیسبوک در موردشان صحبت کرده‌ایم، برای شما هم جالب باشند.

steven-tylerاستیون تایلر، خواننده مشهور گروه Aerosmith، همچنان بخاطر مشکلی که در پایش پیش آمده قادر به راه رفتن نیست. او تا چند ماه دیگر چندمین عمل جراحی بر روی زانو را در پیش خواهد داشت و قرار است دوره‌ی چندین ماهه‌ی استراحت را در پیش داشته باشد. اما ماجرای اصلی از این قرار است که بالاخره زمزمه‌هایی مبنی بر انتشار آلبوم انفرادی تایلر شنیده می‌شود. چیزی که او را سخت هیجان زده کرده همکاری جانی دپ در ساخت و اجرای آهنگهای این آلبوم است. این بگذارید در کنار این مطلب که التون جان هم قرار است در این آلبوم حضور داشته باشد. اما باز هم این اصل ماجرا نیست! تایلر به شکل عجیبی از موسیقی الکترونیک و داب استپ حرف می‌زند. او در صحبتهایش عنوان کرده که احتمال دارد از هنرمند سرشناس موسیقی الکترونیک، Deadmau5، و شخص اول موسیقی داب استپ، Skrillex، نیز در ساخت آثار جدیدش نیز استفاده کند. البته تمام اینها منوط به بهبودی او بعد از عمل جراحی‌ست که در پیش دارد، تا ببینیم بالاخره این آلبوم انفرادی چه چیزی از آب در می‌آید.

Araya Anselmoتصور کنید… دوشنبه کنسرت Slayer در یونان بود. وسطهای اجرا تام آرایا، خواننده‌ی گردن کلفت گروه، رو به حضار اعلام کرده که حالا وقت آن رسیده Birthday Boy به روی استیج بیاید. برث‌دی بوی چه کسی‌ست؟ فیلیپ انسلمو، مردی با حنجره‌ای فولادین، خواننده گروه Pantera که بعد از انحلال این گروه در حال حاضر صدایش را در گروه Down می‌شنویم. او حالا 45 ساله شده، اما هنوز سرش را تیغ می‌اندازد، شلوار کوتاه به پا می‌کند، فریاد می‌زند و از خود بی خود می‌شود و آنقدر میکروفون را بر سر خود می‌کوبد تا از پیشانی‌اش خون جاری شود. دوشنبه شب، در یونان انسلمو به روی استیج آمده، کمی با مردم هیجان زده صحبت کرده، بعد هم با همراهی Slayer آهنگF**king Hostile  را خوانده است. در این لحظه به ذهنم نمی‌رسد که چه چیزی می‌تواند در موسیقی متال از این هیجان انگیز تر باشد! عکسی که می‌بیند برای سالها پیش است و فیلیپ انسلمو را در کنار تام آرایا نشان می‌دهد.

lemmyمتاسفانه حال ابرمرد موسیقی متال، لمی کیلمستر، رهبر و خواننده‌ی گروه Motorhead، چندان جالب نیست و این باعث لغو شدن تور دور اروپای این گروه تا اطلاع ثانوی شده است. چند هفته‌ی پیش لمی چند عمل قلب دشوار را پشت سر گذاشت که در نهایت منجر به کار گذاشتن باطری درون قلبش شد. اما هنوز مدت کوتاهی از این جراحی نگذشته بود که مشکل دیگری به سراغ او آمد و دچار هماتوما (تومور محتوی خون خارج شده از رگها) شد. البته اینطور که گفته می‌شود ماجرا خطرناک نیست و بعد از چند هفته استراحت دوباره لمی می‌تواند به روی استیج بازگردد. درامر موتورهد، میکی دی، در این خصوص گفته که ضرر بزرگی را بخاطر لغو شدن چندین کنسرت و یک تور بزرگ متحمل شده‌اند، اما این چیزی‌ست که باید پذیرفت. چون سلامتی اعضای گروه مهمتر از هر چیز دیگری‌ست. ما هم آرزوی سلامتی برای این پیرمرد دوست داشتنی موسیقی متال داریم.

NINالبته قبل از هفته‌ی پیش بود، که بالاخره از انتشار آلبوم جدید Nine Inch Nails رفع ابهام شد. آلبوم Hesitation Marks اولین آلبوم ترنت رزنور در قالب NIN بعد از یک سکوت 5 ساله است. قبل از این در سال 2009 رزنور اعلام کرده بود که دیگر قصد ادامه فعالیت بعنوان NIN را نخواهد داشت و قصد دارد تجربه‌های دیگری در زمینه‌های جدید داشته باشد. حالا بعد از یک پروژه‌ی مشترک با همسرش، ساخت موسیقی برای چند فیلم، مزه کردن موسیقی تریپ هاپ، الکترونیک و امبینت، دوباره تصمیم گرفته است به همان چیزی بازگردد که ما از او می‌خواهیم: ناین اینچ نیلز. این آلبوم که 14 ترک خواهد داشت در ترکیبش لیندسی باکینگهام (گیتاریست گروه Fleetwood Mac)، پینو پالیدینو (بیسیست کنسرتهای The Who) و آدرین بلیو (گیتاریست King Crimson) بعنوان نوازنده مهمان بهمراه دارد. اولین ویدئو از این آلبوم به اسم Came Back Haunted هم به کارگردانی رفیق عزیزمان، دیوید لینچ، یک هفته‌ی پیش منتشر شده است. تاریخ انتشار آلبوم هم فعلا سوم سپتامبر امسال تعیین شده و عکسی که می‌بینید احتمالا طرح روی جلد همین آلبوم خواهد بود.

Rock’N Coke 2011 – Part I

بردیا برجسته نژاد: شنبه، شانزدهم جولای (25 تیر ماه)، استانبول، دمای روز 31 درجه و رطوبت به اندازه ای که بعد از چند دقیقه در آفتاب ماندن، تمام لباستان کاملا خیس می شود. هفتمین دورهء فستیوال Rock’N Coke چند ساعتی ست که شروع شده. آنهایی که بلیط کمپ را تهیه کرده اند از جمعه در محل اجرای فستیوال چادرهایشان را برپا کرده اند. امسال فستیوال دوباره به محل اولیهء خود بازگشته است: فرودگاه هزارفن استانبول. این فرودگاه که بخاطر یک سری مشکلات داخلی چندان کاربردی در صنعت هواپیمایی ندارد و بیشتر بخاطر برگزاری مسابقات اتوموبیل رانی مشهور است. مساحت 200 هکتاری این فرودگاه که کنار دریا واقع شده و مکان آن که با یک جادهء باریک روستایی از همه جا فاصله گرفته، فضای ایده آلی را برای برگزاری چنین فستیوال عظیمی بوجود آورده است. گروه 14 نفرهء ما ساعت 14:30 از میدان Taksim با اتوبوسهایی که برای همین منظور برنامه ریزی شده اند به سمت فرودگاه حرکت می کند.

آنچه که گذشت
سال 2009 فستیوال راک ان کک (قبلا در مورد آن اینجا صحبت کرده ام) در پارک استانبول با اجرا در دو استیج برگزار شد. استیج اصلی در دو روز میزبان گروه های  مشهوری نظیر Nine Inch Nails، Kaiser Chiefs، Linkin Park و The Prodigy بود و یک استیج کوچک و بی سر و صدا با عنوان آلترناتیو که گروه های نه چندان شناخته ای شده در آن به اجرای برنامه پرداختند. پیش از آن بر خلاف پنج سال گذشته، فستیوال در سال 2008 برگزار نشد. همین مسئله باعث شد که دست اندرکاران این مراسم تصمیم بگیرند برگزاری آن را از حالت سالانه به دو سال یک بار تغییر دهند. نتیجه آن شد که در سال 2011 مراسم در فضایی بزرگتر، با سه استیج (استیج اصلی برای موسیقی اصلی / استیج ودا فون برای موسیقی الکترونیک / استیج کوکلا برای موسیقی مدرن) و چند شهربازی و غرفه های متنوع، فضای کمپ برای 10هزار نفر و پارکینگ برای 7هزار ماشین برگزار شد.

روز اول – شانزدهم جولای – 25 تیر ماه
ما حدود ساعت 16:00 به محل برگزاری فستیوال می رسیم. بعد از عبور از گیت ورودی، به هر کس یک دستبند قرمز رنگ به نام Like Me داده شد که هر فرد می توانست آن را با اکانت فیس بوک خود رجیستر کند. آنوقت فقط کافی بود که فرد آن دستبند را روبروی محفظه ای که در کنار هر استیج، غرفه، وسیله بازی، فروشگاه یا رستوران قرار دهد تا یک Like به آن تعلق گرفته و همان لحظه در صفحهء فیس بوک فرد نمایش داده شود.

اجراهای امروز از ساعت 12:00 در استیج ودا فون شروع شده است. ما که بعد از ظهر رسیده ایم، فضای کمپ کنار دریا را از دست می دهیم و به ناچار در بخش دیگری چادر می زنیم. برنامهء ما این است که با اجرای ساعت 18:00 فستیوالمان را آغاز کنیم.

The Kooks
گروه انگلیسی The Kooks با وجود آنکه در این چند سال دو آلبوم موفق و پر سر و صدا را در انگلستان داشته، اما نتوانسته چندان مخاطبی (به عنوان مثال مانند همسانش، Arctic Monkeys) در کشورهای دیگر داشته باشد. لوک پریچارد، خواننده گروه، بر روی استیج اصلی، در کنار دیگر اعضای گروه با حرارت و جست و خیز در مدت یک ساعت (18:00 الی 19:00) به اجرای برنامه پرداخت. دو آهنگ مشهور گروه، Naïve و Ooh La که هر دو از آلبوم دوم آنها، Inside In/ Inside Out محصول 2006 هستند با استقبال زیادی مواجه شد. قرار است سپتامبر همین امسال The Kooks سومین آلبوم خود با عنوان Junk of the Heart را منتشر کند. آنها دو روز قبل از اجرای راک ان کک در استانبول، در فستیوال Super Bock Super Rock در لیسبون پرتغال برنامه اجرا کرده اند و 22 جولای اجرای بعدی آنها در سان فرانسیسکو خواهد بود.

Esben and the Witch
گروه انگلیسی Esben and the Witch از آن دست گروه های عجیب و غریب موسیقی ایندی ست که با موسیقی خاص و فضاسازی های عجیب در بعضی از آثارش مخاطب را غافلگیر می کند. این گروه سه نفره که اولین آلبوم خود را ژانویهء امسال منتشر کرد بر روی استیج کوکاکولا در مدت زمانی کمتر از یک ساعت (19:30 الی 20:20) به اجرای برنامه پرداخت و با وجود تازه کار بودنش و اینکه هنوز شهرتی دست و پا نکرده، حاضرین را حسابی به وجد آورد. ریچیل دیویس، خواننده گروه با آن موهای رقصان در باد و پریشانش، با آن صدای گرم زیبایش، با آن صدای گیتار و ضرباتش بر روی همان یک عدد تام (Tom) پیش رویش، دوست داشتنی تر از همیشه به نظر می رسید. در قسمتی از اجرایشان هر سه نفر سازهایشان را رها کردند و دور همان یک عدد تام ایستادند و با 6 استیک (Stick) اجرای فوق العاده ای را به نمایش گذاشتند. آنها دو روز قبل از این فستیوال در فستیوال لتیتود به همراه Iron & Wine، Yann Tiersen، KT Tunstall، The National و Paolo Nutini در انگلستان اجرا داشته اند.

Motörhead
پیر فستیوال، موتورهد افسانه ای، یکی از چهره های مراسم امسال است. لمی، یکی از اسطوره های موسیقی متال، از سال 1977 با موتورهد به چنان محبوبیت و شهرتی رسیده که استقبال فوق العاده حاضرین دور از انتظار نیست. ساعت 21:15 آنها به روی استیج اصلی می آیند و با 70 دقیقه اجرا نشان می دهند که تنها گروه متال شرکت کننده در مراسم چه قدرتی در موسیقی اش دارد. لمی، با آن کلاه مشکی و معروفش، صدای گرفته و خشن و جذابش را پخش می کند روی جمعیت. فیل کمپبل، گیتاریست گروه، در تمامی آهنگها با سولوی خود حاضرین را شگفت زده می کند. اما شاید استثنایی ترین لحظهء اجرای آنها سولوی چند دقیقهء مت سوروم در پشت درامز است. سوروم که شهرت خود را بخاطر عضویت در گروه Guns N’ Roses بدست آورده، بر روی استیج جادو می کند. هر چه لازم است بشنوید اجرا می شود: Overkill، Ace of Spades، Iron Fist، The 1000 Names of God و… . لمی ثابت می کند که شاید طرفدارانش پیر شوند، اما او سر جای خودش باقی خواهد ماند!

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: