آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Monkey3

بهترین‌های 2016 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 1

بردیا برجسته نژاد: به رسم هر سال نگاهی می‌اندازیم به «30 آلبوم برتر سال 2016 از نگاه آل‌ب‌وم». دو نکته را هر سال تکرار می‌کنم که به گمانم دیگر تکرارشان، به آن شکل تشریحی، لزومی ندارد. اول اینکه این لیست به دلیل عدم همخوانی در اجزای تشکیل دهنده و یکی نبودن ژانرها، اعتبار عمومی و همگانی ندارد و فقط برگرفته از سلیقه و ارتباطی‌ست که نویسنده، یعنی بنده، با آن برقرار کرده است. دوم آنکه این لیست فقط شامل آلبوم‌های رسمی می‌شود.

فهرست امسال با سال‌های قبل سه تفاوت دارد: اول آنکه از بین کمی کمتر از 400 آلبومی که امسال شنیده‌ام، در سلسله پست‌هایی با عنوان «آلبوم پکیج» بیش از 170 آلبوم سال 2016 را معرفی کرده‌ام. برای همین تعدادی از آلبوم‌های این فهرست قابل حدس است. دوم آنکه آنقدر بزرگان موسیقی در سالی که گذشت بزرگ بودند که آنها را هم قاعدتاً می‌توانید حدس بزنید! در نتیجه به گمانم این قابل حدس‌ترین فهرست بهترین‌های این وبلاگ تا به امروز باشد. اما تفاوت سوم و از همه مهمتر اینکه امسال سعی کرده‌ام هیچ اطلاعاتی در خصوص آلبوم ننویسم. اگر برایتان جالب باشد، حتما خودتان استاد شخم زدن گوگل هستید. در نتیجه مطالب امسال کاملا حسی و سلیقه‌ای و از بیخ نظر شخصی هستند.

و اما «بهترین آلبوم‌های سال 2016 از نگاه آل‌ب‌وم»

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

30kansas-the-prelude-implicit
Kansas – The Prelude Implicit

اجازه بدهید قبل از هر چیزی از جای‌مان بلند شویم و به احترام بازگشت‌ «کانزاس» بعد از شانزده سال ادای احترامی به آنها بکنیم. نکته‌ای که وجود دارد این است که موسس و رهبر گروه، «استیو والش»، حالا دیگر در بین آنها نیست (نمرده! خیال‌تان راحت! خودش را بازنشسته کرده) و این اولین آلبوم آنها با حضور خواننده‌ی جدیدشان است. به جرات می‌توان گفت که این بهترین اثر آنها در طی چهل سال گذشته است! آثار آنها در انتهای دهه‌ی هفتاد با افت شدیدی همراه بود که دلیلش را نمی‌دانم، اما آلبوم جدید می‌تواند یک اثر نسبتاً قابل قبول در ژانر پراگرسیو راک باشد. چیزی که در این آلبوم بیش از پیش جلب توجه می‌کند، حضور بسیار پررنگ ویالن و پیانو، حتی شاید بیشتر از گیتار، در موسیقی پراگرسیو راک کانزاس است، تا حدی که در اکثر آهنگها بار اصلی سولو را ویالن به دوش می‌کشد. هر چند این آلبوم اثری نیست که بتواند طرفداران جدید و جوانی را برای آنها به همراه داشته باشد، اما کانزاس با این آلبوم برای طرفداران قدیمی‌اش بازگشت موفقی داشته است.

29waldeck-parsdiso
Waldeck – Gran Paradiso

باورتان نمی‌شود که چقدر دلم برای «ولدک» لعنتی تنگ شده بود! نه سال زمان بسیار زیادی بین انتشار دو آلبوم است. آن هم از هنرمندی که موسیقی‌اش خوراک جان، ریتم و ضربان، ریتمیک و پر تکان و چنین و چنان است! ولدک عزیز، وکیل کپی رایت سابق و هنرمند دوست داشتنی فعلی اتریشی، این بار زبان ایتالیایی را برای آلبومش انتخاب کرده است، زبانی که در خود یک پا موسیقی نهفته دارد. کافی‌ست که آلبوم را از ابتدا شروع کنید، وقتی که به میانه رسیدید، اگر در حال رقص نبودید، بدانید که در تمام مدت کودک درون‌تان مشغول قر دادن بوده و خودتان متوجه نشده‌اید. این گونه فضا سازی و موسیقی، این چنین داون تمپوی الکترونیکای لانژ و تریپ هاپ طور، در این حد و با این کیفیت، را تا حدودی از پاروو استلار سراغ داریم که او هم هرگز به پای ولدک عزیزمان نمی‌رسد. آلبوم را پلی کنید، صدایش را بلند کنید، خودتان را رها کنید، آنوقت ببینید که چقدر این آلبوم به شما می‌چسبد و از شنیدنش چه کیفی می‌کنید.

28in-flames-battles
In Flames – Battles

شاید این عجیب‌ترین انتخاب برای گنجاندن در فهرست بهترین‌های امسال باشد! آلبوم آخر «این فلیمز» از دید بسیاری از طرفداران این گروه اثری ناامید کننده و ضعیف به حساب می‌آید. اما من با هر بار شنیدنش از عمق وجودم هیجان زده می‌شوم! دیگر از آخرین زمانی که «این فلیمز» یکی از سردمداران موسیقی ملودیک دث متال بود مدتها گذشته است. همین مساله دلیل اصلی نارضایتی طرفداران قدیمی این گروه است. حالا دیگر باید پذیرفت که می‌توان از آنها بعنوان یکی از بهترین‌های آلترناتیو متال حال حاضر نام برد. اما چیزی که بیشتر از همه در این آلبوم برای من جذابیت دارد، جدا از ملودی‌ها، جدا از ضرباهنگ سریع و پر از هیجان آهنگها، جدا از لیریکس ساده و در عین حال جذاب، باور کنید که صدا و اجرای «اندرس فریدن»، خواننده گروه، است! او در این آلبوم سه نوع، حتی شاید چهار نوع!، صدای مختلف را به اجرا می‌گذارد. به طوری که ممکن است به اشتباه فکر کنید این آلبوم چندین وکال دارد! او غیر قابل کنترل و مهار نشدنی است و خودش به تنهایی باعث شده که موسیقی نسبتاً معمولی آلبوم، جذاب و شاخص بنظر برسد.

27monkey3-astra-symmetry
Monkey3 – Astra Symmetry

باید در فضای اعجاب انگیز و پر رمز و راز موسیقی استونر و سایکدلیک، جایگاه ویژه‌ای برای «مانکی3» قائل شد. آخرین آلبوم‌شان اثری نسبتاً متفاوت از چیزهایی‌ست که پیش از این از آنها شنیده‌ایم. عدم حضور بیسیست گروه نیز باعث شده نسبت به قبل این ساز کمی کمرنگ و سولوی لیدگیتار پررنگ‌تر باشد. شاید بتوان اولیه نکته‌ی آلبوم را قبل از شنیدنش، فقط با نگاه کردن به کاور آن، فهمید. و آن اینکه در ابتدا ما با یک آلبوم سایکدلیک راک، و نه استونر راک، طرف هستیم، و دوم آنکه آلبوم فضایی شرقی دارد. فضاسازی آنها در این آلبوم نابود کننده است! برای شنونده دانه می‌پاشند، که آرام آرام جلو بیاید و اسیر شود و گیر افتد و به ناگهان سولوی گیتار حمله کند و او را به خاک و خون بکشد و نابودش کند! سولوهای این آلبوم، با آن ریورب خاص موسیقی سایکدلیک، آنقدر جذاب و هیجان انگیز است که هر بار از تمام شدن هر کدام‌شان عصبانی بشوید و دوباره ترکها را پلی کنید و از شنیدن مجددش لذت ببرید.

پیش از این آلبوم The 5th Sun از مانکی3 را در جایگاه 25 از بهترین‌های سال 2013 قرار داده‌ام (+).

26motorpsycho-here-be-monsters
Motorpsycho – Here Be Monsters

با وجود آنکه کمی بیش از 25 سال از فعالیت «موتورسایکو» می‌گذرد و نزدیک به 20 آلبوم از آنها منتشر شده است، اما تقریباً می‌توان گفت که نام آنها خارج از نروژ چندان شناخته شده نیست. کمتر گروهی را می‌توان یافت که آلبوم‌هایشان تا این حد متفاوت از هم باشد. آنها ایندی راک، هوی متال، هارد راک، اسپیس جز، فولک، کانتری، نویز، سایکدلیک، پراگرسیو و حتی پاپ را در آثارشان مزه مزه کرده‌اند و نشان داده‌اند که دست به هر کاری بزنند، نتیجه اثری درخشان از آب در خواهد آمد. آخرین آلبوم‌ به شکل واضحی از موسیقی سایکدلیک راک دهه 60 و وکال پراگرسیو راک دهه 70 تاثیر گرفته و با فضاسازی‌های ناب، گاهاً دیوانه و بعضاً در خود تنیده، مخاطب را گاهاً در خود می‌مکد و بعضاً به بیرون تف می‌کند! سولوی گیتار در این آلبوم، در تمام آهنگ‌ها، به کسی رحم نمی‌کند! روی روح و روان‌تان خط می‌اندازد و به شما یادآوری می‌کند که موتورسایکو هر چه پیش می‌رود، جنگنده‌تر، جذابتر و جاافتاده‌تر می‌شود.

ادامه دارد.

Save

Save

Save

Save

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 2

بردیا برجسته نژاد: اولین قسمت از «بهترینهای سال 2013» یعنی شماره‌های 26 الی 30 را می‌توانید اینجا ببینید.

25Monkey3 - The 5th Sun
Monkey3 – The 5th Sun

به گمانم هیچ شرحی به مختصر و مفیدی آن چیزی که در فهرست بهترین آلبومهای 2011 برای گروه سوئیسی Monkey3 نوشته بودم نمی‌تواند معرف آنها باشد. این را از آن نوشته داشته باشید: «موسیقی آنها می‌تواند نقش دارو را برایتان بازی کند. می‌تواند شما را در خلصه‌ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه‌اش نکرده‌اید. آنها یک چیزی در ریفهای تکراری خود دارند که به شدت هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) است» پنجمین آلبومشان با عنوان «پنجمین خورشید» شامل فقط 6 ترک، بدون وکال، مسحور کننده و جادویی‌ست. موسیقی با همان آغاز اولین ترک به شکلی هنرمندانه به زیر پوستتان می‌خزد و وقتی منفجر می‌شود دلهره و هیجان عجیبی تسخیرتان خواهد کرد. این آهنگ 15 دقیقه‌ای آنقدر فرصت دارد که چندین بار حال و روزتان را عوض کند و شما را درب و داغان تحویل ترک بعدی بدهد. ملودی در اینجا مانند راکت تنیسی‌ست که با آخرین قدرت توپی به‌نام سولوی گیتار را به صورتتان می‌کوبد! دومین ترک در دوردست ایستاده، آرام آرام به سمتتان قدم می‌زند، نزدیک که شد شروع به رقصیدن می‌کند و در نهایت شما را به آغوش می‌کشد. با شنیدن آهنگهای بعدی شما هم به این نتیجه می‌رسید که هیچ واژه‌ای بهتر از «سهمگین» نمی‌تواند موسیقی آنها را توصیف کنید.

24Au4 - ...And Down Goes The Sky
Au4 – … and Down Goes the Sky

کمی برای تشخیص ژانر موسیقی گروه کانادایی Au4 با مشکل مواجه خواهیم شد. دو برادر با نامهای بن و ارون ویلی در سال 2004 گروهی به نام Au4 را بنیان گذاری کردند که با تاثیر از موسیقی الکترونیکای دهه 90 و تزریقش به بدنه‌ی راک به ماهیت جدیدی از موسیقی تلفیق شده‌ی این دو ژانر رسیدند. موسیقی آنها فقط صوت نیست. آنها را می‌توان به معنای واقعی یک گروه ویژوال دانست. کنسرتهای آنها ترکیبی از صوت و تصویر و نور است، چیزی که باعث شده شهرت آنها از مرزهای کانادا بگذرد و کنسرتهایش بدل به اجراهای موفقی شود. دومین آلبوم آنها با عنوان «… و فرش به عرش می‌رود» کلکسیونی از ژانرهای مختلف است. راک و الکترونیک دارد، پاپ و رگه دارد و حتی بعد از دو سه بار گوش کردن آهنگها امبینت و پست راک هم در آن پیدا خواهید کرد. لیریکس این آلبوم تلخ و سیاه است، اما تلخی‌اش مانند یک فنجان قهوه خوش عطر و خوش طعم است. یک پیشنهاد برای شنیدن این آلبوم برایتان دارم: اینکه از چه پلیری استفاده می‌کنید مهم نیست. اتاق را تاریک کنید و روی صفحه‌ی مونیتور ویژوالایزر را فعال کنید. بگذارید موسیقی و رقص خطوط و نور به وجودتان رخنه کند. Au4 یک تجربه‌ی جدید و ناشناخته در زندگی موسیقی‌تان خواهد بود.

23Long Distance Calling - The Flood Inside
Long Distance Calling – The Flood Inside

از سال 2011 که گروه آلمانی Long Distance Calling را در جایگاه 17 بهترین آلبومهای سال قرار دادم تغییر مهمی در ساختار این گروه رخ داده که آن هم اضافه شدن مارتین فیشر بعنوان خواننده‌ی دائمی گروه است. اتفاقی که متال‌همر آن را اضافه شدن یک بُعد جدید به این گروه نام نهاده است. آخرین آلبوم آنها، «طغیان درون»، جدا از همراه بودن نصف ترکها با وکال، یک تفاوت فاحش دیگر نیز با آلبومهای قبلی دارد و آن اینکه طیف خاکستری این گروه دستخوش تغییر شده: از سیاه کم و به سفیدشان افزوده شده است (برای مثال این آلبوم چیزی مانند Ductus دارد که می‌توانید از جا بلند شوید با آن برقصید!). آنها در جواب اینکه چرا به یک آلبوم پست راک تا این اندازه وکال اضافه شده پاسخ زیبایی داده‌اند: «ما هیچوقت در مقابل قوانینی که مشخص می‌کنند یک گروه اینسترومنتال چه کاری باید بکند و چه کاری نکند تعظیم نمی‌کنیم. این ما هستیم که قانون را تعریف می‌کنیم» در این آلبوم با سولوهای روشن و تمیز گیتار مواجه هستید، سولوهای محتاط و شمرده که انگار بجای آنکه در اوج فریاد بزنند، نهایتا به گریه ختم می‌شوند. و البته این را هم در نظر داشته باشید که گل سر سبد این آلبوم Welcome Change است که وینسنت کاوانا (Anathema) را بعنوان خواننده مهمان بهمراه دارد.

22Arcade Fire - Reflektor
Arcade Fire – Reflektor

چهارمین آلبوم گروه کانادایی Arcade Fire با عنوان «رفلکتور» از دو جهت تفاوت عمده‌ای با آثار قبلی‌شان دارد. اول آنکه این آلبوم (پس از سفر دو عضو اصلی گروه – وین باتلر و رجین کاساین – به هائیتی) به شدت از موسیقی محلی هائیتی یعنی رارا تاثیر گرفته است. دوم آنکه در پروسه‌ی ساخت این آلبوم جیمز مورفی نیز بعنوان یکی از تهیه‌کننده‌ها حضور داشته است (رهبر گروه LCD Soundsystem که دو سال پیش این گروه را بازنشسته کرد. حتما فیلم مستند مربوط به آخرین اجرای گروه‌ش با نام Shut Up and Play the Hits را ببینید!) برای نوشتن لیریکس این آلبوم از دو منبع الهام گرفته شده است: 1) فیلم «ارفیوس سیاه»، محصول برزیل سال 1959 ساخته‌ی کارگردان فرانسوی مارسل کاموس، که به انزوا و مرگ می‌پردازد 2) مقاله‌ی «دنیای معاصر» نوشته‌ی فیلسوف دانمارکی، سورن کیرکگارد که در خصوص دوران مدرنیته و بازتاب آن در رسانه‌هاست. همین توضیح نشان می‌دهد که ما با پیچیده‌ترین و کارشده‌ترین اثر Arcade Fire تا به امروز طرف هستیم. این آلبوم در فهرست 50 آلبوم برتر 2013 رولینگ استون جایگاه پنجم را کسب کرده و پیچفورک در فهرستی مشابه رتبه دهم را به آن داده است. اینطور که بنظر می‌رسد این یک شروع تازه برای Arcade Fire خواهد بود.

21Ayreon - The Theory Of Everything
Ayreon – The Theory of Everything

موسیقی پراگرسیو راک یک هیولای بی‌همتا دارد به اسم آنتونی لوکاسن و پروژه‌ی استثنایی‌اش، Ayreon. هشتمین آلبوم این هنرمند با عنوان «نظریه‌ی همه چیز» مانند آثار قبلی‌اش یک کانسپت آلبوم است (اثری که از ابتدای اولین آهنگ تا انتهای آخرین، به صورت منسجم یک داستان واحد را تعریف می‌کند). با این تفاوت که اینبار فضای ماجرا از حالت علمی تخیلی خارج شده و داستان در دنیای واقعی می‌گذرد. مانند همیشه هنرمندان صاحب نام متعددی با او در تهیه این آلبوم همراه شده‌اند. خواننده‌هایی همچون جان وتون (عضو سابق King Crimson)، مارکو هایتالا (Nightwish)، کریستینا اسکابیا (Lacuna Coil)، تامی کارویک (Kamelot) و نوازندگانی مانند کیث امرسون (عضو سابق Emerson)، ریک ویکمن (عضو سابق Yes)، جردن رودس (Dream Theater) و استیو هکت (Genesis). این آلبوم در دو CD با مجموع 42 ترک منتشر شده که به گفته‌ی لوکاسن در اصل این 4 آهنگ است که هر کدام به مدت حدود 20 دقیقه به بخشها و اجزای کوچکتر تقسیم شده‌اند. لوکاسن در توضیحات تکمیلی گفته این آلبوم نسبت به 01011001 متال کمتر و اینسترومنتال بیشتری دارد. او اضافه کرده که در خلق این داستان از دو فیلم A Beautiful Mind و Rain Man الهام گرفته است. این آلبومی نیست که بخواهیم به یک بار شنیدنش اکتفا کنیم.

…ادامه دارد

بهترین های 2011 از نگاه من – 5

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا)، قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا) و قسمت چهارم (شماره های 15 الی 11) را (اینجا) بخوانید.

10
The Black Keys – El Camino

یک آلبوم دیگر از گروهی که فقط خودش می تواند خودش باشد! سال گذشته آلبوم برادرها/Brothers از The Black Keys را در جایگاه 14 بهترین هایم گذاشته بودم. و حالا امسال هم نمی توان از هفتمین آلبومشان گذشت. لازم نیست حرفهای سال قبل را تکرار کنم، که شما با این گروه می توانید در موسیقی راک سفر کنید و به گذشته بروید و موسیقی آنها پلی ست بین موسیقی راک مدرن و راک قدیمی. آلبوم جدید آنقدر هیجان انگیز و دوست داشتنی ست که Allmusic سخت گیر به آن 4.5 از 5 می دهد و گاردین 5 از 5 را هم برایش کم می داند. موسیقی آنها آنقدر عجیب، جذاب و خوشگل است که دلتان می خواهد بلند شوید و خودتان را حسابی بتکانید! تصور کنید که این دو دیوانه اسم آلبومشان را می گذارند شورلت ال کامینو/El Camino، بعد روی جلد عکس کرایسلر می گذارند!! پسر تنها/Lonely Boy اولین آهنگ و اولین سینگل این آلبوم در چارت کانادا و انگلستان رتبه اول را کسب کرد. این سینگل هم برای خودش یک کاور دارد، اشتباه نکنید! عکس آن شورلت ال کامینو نیست. عکس روی کاور پسر تنها یک بولدوزر تنهاست که در بیابان پارک شده است!

09
Adele – 21

2008 سالی بود که Adele با 19 آمد. 19 عدد معنا داری برای این هنرمند بود، او یک رابطهء عاشقانهء 18 ماهه را از دست داد و تبدیل به یک آدم افسرده و الکلی شد. 18 ماه که گذشت و از بین رفت، 19 و نابودی او آغاز شد. البته آلبومی که توانست نظر همه را به خودش جلب کند. اثری قوی که تمام خوبی های پاپ را داشت و از بدی هایش خبری نبود. 21 ماه زمان لازم بود تا Adele بتواند خودش را دوباره پیدا کند و این شد که آلبوم دوم او با نام 21 تبدیل به یک شاهکار شد. 21 غوغا کرد. در چارت 24 کشور دنیا رتبهء اول را گرفت. 11 هفتهء پیاپی در رتبهء اول چارت انگلستان ماند و تکان نخورد و تبدیل شد به موفق ترین خواننده زن تاریخ انگلستان (پیش از او این رکورد دست مدونا بود، 9 هفته در 1990). او حتی توانست بطور همزمان در هر دو چارت سینگل ها و آلبومها رتبهء اول را کسب کند، اتفاقی که در انگلستان از سال 1964 و گروه the Beatles تا با حال رخ نداده بود. قطعا و بی هیچ شکی 21 بهترین آلبوم پاپ سال 2011 است. اثری که می توانید از شنیدن تک تک آهنگهایش نهایت لذت را ببرید.

08
Monkey3 – Beyond the Black Sky

خیلی دقیق نمی توان ژانر مشخصی برای گروه سوئیسی Monkey3 پیدا کرد. پست راک؟ سایکدلیک راک؟ در هر دسته ای که دلتان می خواهد قرارشان دهید، بی شک آنها یکی از بهترینهای همان دسته هستند. موسیقی Monkey3 می تواند نقش دارو را برای شما بازی کند. می تواند شما را در خلصه ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه اش نکرده اید. آنها یک چیزی در ریفهای تکراری خود دارند که به آن هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) می گویند و حتی در کنسرتهایشان با جلوه های نور و تصویر این حالت را چند برابر می کنند. چهارمین آلبوم آنها به نام ورای آسمان سیاه/Beyond the Black Sky اثری رویایی ست. شما می توانید با این آلبوم ایمان بیاورید یا کافر شوید، این آلبوم تمام راه های رسیدن یا راه های فرار را در اختیارتان می گذارد. وقتی از میان بیابان/Through the Desert را می شنوید، چشمانتان را ببندید و اجازه بدهید در نیمهء دوم هر جایی که دلش می خواهد شما را ببرد. بعد از 9 دقیقهء شما به جایی خواهید رسید که آنجا فقط برای شماست! این آلبوم در انتها هر کسی را در یک ایستگاه متفاوت پیاده می کند. فقط کافی ست همان ابتدا به او بگویید که حال و روزتان چگونه است، خودش می داند چه بلایی سرتان بیاورد!

07
Man an Ocean – Scenes from another Day

دیوید راته با آخرین اثر پروژهء شخصی اش صحنه هایی از روزی دیگر/Scenes from another Day یک روز را برایتان تصویر می کند، روزی که مانند تمام روزهای دیگر آغاز می شود، اما پایانش به یک انقلاب و تحول می رسد. عنوان بندی آهنگها بی نظیر است و راته با همین اسمها انعطاف پذیری را از شما می گیرد و تفکرش را به زیباترین شکل به شما تزریق می کند (امسال آلبوم چیزی که به ما اجازهء تحمل می دهد/What Allows Us to Endure از  Álfheimr هم عنوان بندی فوق العاده ای داشت، هرچند نتیجه به زیبایی این آلبوم از آب در نیامد) آلبوم با نور سفید، رویای صبحگاهی/White Light, Morning Dream شروع می شود، او در ماشینها و پلها/Cars and Bridges و همان دنیای تکراری به سمت محل کارش می رود، به سمت من از این شغل متنفرم/I Hate This Job. روز به نیمه رسیده و حالا وقت ناهار در یک پارک، چشمها بسته است/Lunch in a Park, Eyes Closed، اما چیزی در ذهنش جان می گیرد: من به اینجا تعلق ندارم/I Don’t Belong Here و حاصل می شود فرار در 2 بعد از ظهر/Escape at 2PM. او دور می شود و در ذهنش مرور می کند هرگز برنخواهم گشت/Never Going Back و در نهایت یک زندگی جدید/A New Life با قلمروی نامعلوم/Uncharted Territory. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

06
Up-C Down-C Left-C Right-C ABC + Start – Calaveras

بله! من هم وقتی سال 2009 موقعی که سومین آلبوم این گروه با عنوان گرگ آتش/Firewolf منتشر شده بود، فقط بخاطر اسمش سراغش رفتم. نتیجه یک آلبوم پست راک استثنایی و حیرت انگیز بود که فقط همان راک بابا/ Dad Rockـش کافی ست مغزتان را بترکاند! و این گروه پست راک انگلیسی لعنتی در آخرین روزهای سال 2011 آلبوم چهارمش، جمجمه ها/Calaveras (به اسپانیایی) را منتشر کرد و تمام فهرست برترین های سال من را بهم ریخت! موسیقی آنها همان پست راک عجیبی ست که می تواند شما را از جایتان بلند کند و سر و کله تان را به دوران در بیاورد. منتها شما علاوه بر تمام مولفه های پست راک اینجا با یک راک انگلیسی هم طرف هستید. اینها تخصص ویژه و غافلگیر کننده ای در ریتمیک کردن آهنگها دارند. درست جایی که شاید انتظارش را ندارید ملودی چنان بازی زیبایی با دست و پایتان می کند که وقتی به خودتان می آیید می بینید که در حال تکان دادن و رقصیدن با آهنگها هستید (بهترین مثال در این آلبوم اسکلتی/Skeletal و در کل همان آهنگ Dad Rock از آلبوم Firewolf است). Calaveras چیزی در همان حد و اندازه آلبومهای قبلی ست، و این حرف خودش یعنی شما با یک آلبوم فوق العاده طرف هستید.

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: