آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Long Distance Calling

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 2

بردیا برجسته نژاد: اولین قسمت از «بهترینهای سال 2013» یعنی شماره‌های 26 الی 30 را می‌توانید اینجا ببینید.

25Monkey3 - The 5th Sun
Monkey3 – The 5th Sun

به گمانم هیچ شرحی به مختصر و مفیدی آن چیزی که در فهرست بهترین آلبومهای 2011 برای گروه سوئیسی Monkey3 نوشته بودم نمی‌تواند معرف آنها باشد. این را از آن نوشته داشته باشید: «موسیقی آنها می‌تواند نقش دارو را برایتان بازی کند. می‌تواند شما را در خلصه‌ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه‌اش نکرده‌اید. آنها یک چیزی در ریفهای تکراری خود دارند که به شدت هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) است» پنجمین آلبومشان با عنوان «پنجمین خورشید» شامل فقط 6 ترک، بدون وکال، مسحور کننده و جادویی‌ست. موسیقی با همان آغاز اولین ترک به شکلی هنرمندانه به زیر پوستتان می‌خزد و وقتی منفجر می‌شود دلهره و هیجان عجیبی تسخیرتان خواهد کرد. این آهنگ 15 دقیقه‌ای آنقدر فرصت دارد که چندین بار حال و روزتان را عوض کند و شما را درب و داغان تحویل ترک بعدی بدهد. ملودی در اینجا مانند راکت تنیسی‌ست که با آخرین قدرت توپی به‌نام سولوی گیتار را به صورتتان می‌کوبد! دومین ترک در دوردست ایستاده، آرام آرام به سمتتان قدم می‌زند، نزدیک که شد شروع به رقصیدن می‌کند و در نهایت شما را به آغوش می‌کشد. با شنیدن آهنگهای بعدی شما هم به این نتیجه می‌رسید که هیچ واژه‌ای بهتر از «سهمگین» نمی‌تواند موسیقی آنها را توصیف کنید.

24Au4 - ...And Down Goes The Sky
Au4 – … and Down Goes the Sky

کمی برای تشخیص ژانر موسیقی گروه کانادایی Au4 با مشکل مواجه خواهیم شد. دو برادر با نامهای بن و ارون ویلی در سال 2004 گروهی به نام Au4 را بنیان گذاری کردند که با تاثیر از موسیقی الکترونیکای دهه 90 و تزریقش به بدنه‌ی راک به ماهیت جدیدی از موسیقی تلفیق شده‌ی این دو ژانر رسیدند. موسیقی آنها فقط صوت نیست. آنها را می‌توان به معنای واقعی یک گروه ویژوال دانست. کنسرتهای آنها ترکیبی از صوت و تصویر و نور است، چیزی که باعث شده شهرت آنها از مرزهای کانادا بگذرد و کنسرتهایش بدل به اجراهای موفقی شود. دومین آلبوم آنها با عنوان «… و فرش به عرش می‌رود» کلکسیونی از ژانرهای مختلف است. راک و الکترونیک دارد، پاپ و رگه دارد و حتی بعد از دو سه بار گوش کردن آهنگها امبینت و پست راک هم در آن پیدا خواهید کرد. لیریکس این آلبوم تلخ و سیاه است، اما تلخی‌اش مانند یک فنجان قهوه خوش عطر و خوش طعم است. یک پیشنهاد برای شنیدن این آلبوم برایتان دارم: اینکه از چه پلیری استفاده می‌کنید مهم نیست. اتاق را تاریک کنید و روی صفحه‌ی مونیتور ویژوالایزر را فعال کنید. بگذارید موسیقی و رقص خطوط و نور به وجودتان رخنه کند. Au4 یک تجربه‌ی جدید و ناشناخته در زندگی موسیقی‌تان خواهد بود.

23Long Distance Calling - The Flood Inside
Long Distance Calling – The Flood Inside

از سال 2011 که گروه آلمانی Long Distance Calling را در جایگاه 17 بهترین آلبومهای سال قرار دادم تغییر مهمی در ساختار این گروه رخ داده که آن هم اضافه شدن مارتین فیشر بعنوان خواننده‌ی دائمی گروه است. اتفاقی که متال‌همر آن را اضافه شدن یک بُعد جدید به این گروه نام نهاده است. آخرین آلبوم آنها، «طغیان درون»، جدا از همراه بودن نصف ترکها با وکال، یک تفاوت فاحش دیگر نیز با آلبومهای قبلی دارد و آن اینکه طیف خاکستری این گروه دستخوش تغییر شده: از سیاه کم و به سفیدشان افزوده شده است (برای مثال این آلبوم چیزی مانند Ductus دارد که می‌توانید از جا بلند شوید با آن برقصید!). آنها در جواب اینکه چرا به یک آلبوم پست راک تا این اندازه وکال اضافه شده پاسخ زیبایی داده‌اند: «ما هیچوقت در مقابل قوانینی که مشخص می‌کنند یک گروه اینسترومنتال چه کاری باید بکند و چه کاری نکند تعظیم نمی‌کنیم. این ما هستیم که قانون را تعریف می‌کنیم» در این آلبوم با سولوهای روشن و تمیز گیتار مواجه هستید، سولوهای محتاط و شمرده که انگار بجای آنکه در اوج فریاد بزنند، نهایتا به گریه ختم می‌شوند. و البته این را هم در نظر داشته باشید که گل سر سبد این آلبوم Welcome Change است که وینسنت کاوانا (Anathema) را بعنوان خواننده مهمان بهمراه دارد.

22Arcade Fire - Reflektor
Arcade Fire – Reflektor

چهارمین آلبوم گروه کانادایی Arcade Fire با عنوان «رفلکتور» از دو جهت تفاوت عمده‌ای با آثار قبلی‌شان دارد. اول آنکه این آلبوم (پس از سفر دو عضو اصلی گروه – وین باتلر و رجین کاساین – به هائیتی) به شدت از موسیقی محلی هائیتی یعنی رارا تاثیر گرفته است. دوم آنکه در پروسه‌ی ساخت این آلبوم جیمز مورفی نیز بعنوان یکی از تهیه‌کننده‌ها حضور داشته است (رهبر گروه LCD Soundsystem که دو سال پیش این گروه را بازنشسته کرد. حتما فیلم مستند مربوط به آخرین اجرای گروه‌ش با نام Shut Up and Play the Hits را ببینید!) برای نوشتن لیریکس این آلبوم از دو منبع الهام گرفته شده است: 1) فیلم «ارفیوس سیاه»، محصول برزیل سال 1959 ساخته‌ی کارگردان فرانسوی مارسل کاموس، که به انزوا و مرگ می‌پردازد 2) مقاله‌ی «دنیای معاصر» نوشته‌ی فیلسوف دانمارکی، سورن کیرکگارد که در خصوص دوران مدرنیته و بازتاب آن در رسانه‌هاست. همین توضیح نشان می‌دهد که ما با پیچیده‌ترین و کارشده‌ترین اثر Arcade Fire تا به امروز طرف هستیم. این آلبوم در فهرست 50 آلبوم برتر 2013 رولینگ استون جایگاه پنجم را کسب کرده و پیچفورک در فهرستی مشابه رتبه دهم را به آن داده است. اینطور که بنظر می‌رسد این یک شروع تازه برای Arcade Fire خواهد بود.

21Ayreon - The Theory Of Everything
Ayreon – The Theory of Everything

موسیقی پراگرسیو راک یک هیولای بی‌همتا دارد به اسم آنتونی لوکاسن و پروژه‌ی استثنایی‌اش، Ayreon. هشتمین آلبوم این هنرمند با عنوان «نظریه‌ی همه چیز» مانند آثار قبلی‌اش یک کانسپت آلبوم است (اثری که از ابتدای اولین آهنگ تا انتهای آخرین، به صورت منسجم یک داستان واحد را تعریف می‌کند). با این تفاوت که اینبار فضای ماجرا از حالت علمی تخیلی خارج شده و داستان در دنیای واقعی می‌گذرد. مانند همیشه هنرمندان صاحب نام متعددی با او در تهیه این آلبوم همراه شده‌اند. خواننده‌هایی همچون جان وتون (عضو سابق King Crimson)، مارکو هایتالا (Nightwish)، کریستینا اسکابیا (Lacuna Coil)، تامی کارویک (Kamelot) و نوازندگانی مانند کیث امرسون (عضو سابق Emerson)، ریک ویکمن (عضو سابق Yes)، جردن رودس (Dream Theater) و استیو هکت (Genesis). این آلبوم در دو CD با مجموع 42 ترک منتشر شده که به گفته‌ی لوکاسن در اصل این 4 آهنگ است که هر کدام به مدت حدود 20 دقیقه به بخشها و اجزای کوچکتر تقسیم شده‌اند. لوکاسن در توضیحات تکمیلی گفته این آلبوم نسبت به 01011001 متال کمتر و اینسترومنتال بیشتری دارد. او اضافه کرده که در خلق این داستان از دو فیلم A Beautiful Mind و Rain Man الهام گرفته است. این آلبومی نیست که بخواهیم به یک بار شنیدنش اکتفا کنیم.

…ادامه دارد

نگاهی به آلبوم‌های مطرح دو ماه نخست 2013 – قسمت اول

مطلبی را که در ادامه می‌خوانید نوشته‌ی دوست عزیزم، آقای آرمین هاشمی، است. آرمین در این پست (و دو پستی که پس از این منتشر خواهد شد) به معرفی 9 آلبوم برتر دو ماهه‌ی اول سال میلادی پرداخته و با توضیحاتی مختصر اما مفید خواننده را تشویق و ترغیب به شنیدن هر کدام کرده است.

Long Distance Calling - The Flood InsideLong Distance Calling – The Flood Inside

ویرانگر، نابودکننده، وسیله کشتار جمعی یا هر صفت دیگری که بشود به یک بمب اتم نسبت داد. در این چند سال پست راک به دلیل برخی ویژگی‌ها به شدت مورد توجه موزیسین‌های جدید قرار گرفته است و به طبع آن از در و دیوار گروه‌های پست راک می‌ریزد؛ طوری که دیگر نمی‌توان گفت مثل قارچ گروه پست راک می‌روید، بلکه باید گفت قارچ‌ها مانند گروه های پست راک سبز می‌شوند. با این اوصاف، هر بار که فکر می‌کنیم پست راک کاملا اشباع شده و دیگر کارش تمام است، گروهی پیدا می‌شود و معلوم نیست از کجایشان چنان آسی رو می‌کنند که مشت محکمی می‌شود بر دهان یاوه گویان.

گروه تقریبا پست راک آلمانی لانگ دیستنس کالینگ در چهارمین اثر استودیویی‌اش در همان آغاز بدون سر کار گذاشتن شنونده با قطعات امبینت تکراری، یک راست به سراغ اصل مطلب می‌رود و نشان می‌دهد در کنار تغییراتی در گروه، قرار است اثری متفاوت هم شنیده شود؛ ترکیبی عالی از پست راک و پراگرسیو راک. آنها امسال فردی با نام «مارتین فیشر» را به عنوان خواننده به جمع خود افزوده‌اند و در کنار اینها برای این آلبوم از نوازندگان و خواننده‌های مهمان دیگری نیز بهره گرفته شده که مطرح‌ترین آنها حضور وینسنت کاوانا (خواننده آناتما) در قطعه Welcome Change است. بازخوردهای علاقه‌مندان به پست راک در خصوص این اثر بسیار مثبت بوده و در مجموع از هم اکنون این کار را می‌توان جزو برترین کارهای امسال در ژانر پست راک و شاید حتی پراگرسیو دانست. خواندن مطلب صفحه «پست راک»  در مورد این آلبوم هم خالی از لطف نیست.

Klaus Schulze - ShadowlandsKlaus Schulze – Shadowlands

کلاوس شولتز 65 ساله همچنان در عرصه موسیقی الکترونیک می‌تازد. چهل و یکمین آلبوم استودیویی او، سه سال پس از آخرین اثرش، پروژه‌ای کاملا شخصی و تک نفره است. آلبومی 2 ساعت و 30 دقیقه‌ای در قالب دو سی‌دی موسیقی الکترونیک محض. شولتز در کنار بهره‌گیری از سازها و تم‌های متنوع، مانند سایر هنرمندان کهنه کار الکترونیک، امسال دوباره سری به سینتی‌سایزرهای آنالوگش زده است. سی‌دی نخست دارای همان فضای شناخته شده موسیقی شولتز است که در آن نوای ویولن هم به سینت می‌پیوندد. او که در بسیاری از کارهای قبلی‌اش از جمله آلبوم‌های  Goes Classic، X و Irrlicht از ویلون استفاده کرده بود، این بار نیز در دو ترک طولانی همین رویه را تکرار کرده و جالب آنکه موسیقی مدرسه برلین سازگاری و همگامی فوق‌العاده‌ای با سازهای زهی پیدا کرده است. سی‌دی دوم این آلبوم نیز بیشتر تمی شرقی دارد که مسلما هواخواهان مخصوص خود را بسیار راضی خواهد کرد. در کل شاید فضای کار به نظر کمی طولانی و گاه تکراری به نظر بیاید اما از کلاوس شولتز حرف می‌زنیم، کسی که نمی‌توان از روی آثارش رد شد.

(حال که صحبت از کلاوس شولتز به بیان آمد و احتمالا فرصت دیگری هم دست نخواهد داد تا از پیت نملوک فقید که آبان امسال در گذشت نامی برده شود، جا دارد اینجا یادش را گرامی بداریم. نملوک بیشتر به دلیل خلق شاهکارهایش در قالب پروژه مشترکی با کلاوس شولتز با نام The Dark Side of the Moog شناخته شده است اما علاقه‌مندان به موسیقی الکترونیک به ویژه نوع آلمانی‌اش نباید از سایر کارهای او غافل شوند.)

Mike Oldfield - Tubular BeatsMike Oldfield – Tubular Beats

مایک اولدفید که همچنان پس از چهل سال نان زنگ‌های لوله‌ای را می‌خورد، امسال با همکاری یورک – آهنگساز الکترونیک آلمانی- ریمیکسی از کارهای شناخته شده و عمدتا پر طرفدارش را روانه بازار موسیقی کرده است. حاصل این همکاری موفق آلبومی در قالب ترنس، داون تمپو و حتی چیل اوت است که در مجموع ریمیکسی خوش ساخت و راضی کننده به حساب می‌آید. آقای لوله‌ای که با اجرای زیبایش در مراسم آغازین بازی‌های المپیک لندن نشان داد همچنان هوادار و خواهان بسیار دارد، با انتشار این آلبوم نیز ثابت کرد چون گذشته آهنگسازی به روز است و می‌تواند خود را با سلیقه روز بازار به راحتی وفق دهد. لازم به ذکر است ترک های Let There Be Light، Ommadawn، Tubular Bells و همچنین قطعه Never Too Far که مزین به صدای تاریا تورونن است، دلایلی قطعا کافی برای شنیدن این آلبوم می‌باشند.

…ادامه دارد

بهترین های 2011 از نگاه من – 3

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا) و قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا) بخوانید.

20
Tinavie – Hidden Places

فهرست بهترین های 2010 را بخاطر دارید؟ شمارهء 21؟ گروه روسی Tinavie آن زمان اولین آلبومش را منتشر کرده بود. اثری به معنای واقعی ترکیبی و تلفیقی. هر چیزی را می توانستید در آن پیدا کنید، از راک تا آر اند بی، از تریپ هاپ تا پست راک، از جز تا پاپ. حالا آنها با دومین آلبومشان، مکانهای مخفی/Hidden Places دوباره همان داستان را پخته تر، قوی تر، حرفه ای تر و کامل تر تکرار می کنند. با سولوی عجیب گیتار، پیانو، ساکسیفون، اصلا همه چی! تا دلتان بخواهد در ژانرهای گوناگون، در فضاهای مختلف می توانید با سولوهای مختلف به پرواز در آیید. یک چیزی به اسم  بوسه ای از خورشید/Kissed by the Sun را دارید، پر از الکترونیک و هیجان، مکانهای مخفی/Hidden Place را دارید، تماماً با سولوی گیتار الکتریک، و حتی ماه نقره ای/Silver Moon را دارید که یک دقیقه اول آن به شکل کاپلا اجرا می شود (A Cappella به ژانری از موسیقی گفته می شود که در آن از هیچ سازی استفاده نشده و تمامی اصوات توسط انسان تولید می شود. نظیرش را در موسیقی کلیسایی شنیده اید) این آلبوم دوست داشتنی ست، هم فال است و هم تماشا، شما به یک پارک رفته اید و از گشت و گذار در آن لذت خواهید برد.

19
Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

انگار Mogwai را گذاشته اند وسط و دورش چیزی به اسم Post-Rock را ساخته اند! موگوای مرکز و هستهء پست راک است، چیزی که می توانید آن را معیار و ملاک سنجش گروه های دیگر این ژانر بدانید. هفتمین آلبوم آنها، هاردکور هرگز نمی میرد، اما تو خواهی مرد/Hardcore Will Never Die, But You Will، نه چیزی کم دارد نه زیاد. موگوای همان طور، به همان شکل و به همان سبک قدیمی و البته هنوز و همچنان عالی و هیجان انگیز است. اما اتفاقی که اینجا افتاده همکاری دوباره با پاول سوج، تهیه کننده اولین آلبومشان، تیم جوان/Young Team، در سال 1997 است. سوج چندان مرد قدرتمندی در عالم تهیه کنندگی نیست، اما بارها این مسئله عنوان شده که او یکی از افراد موثر در شکل گیری اولیهء گروه، به این فرم و با این مدل موسیقی، بوده. Allmusic به این آلبوم 4 از 5 داده و می گوید: «شاید به اندازهء بهترین آلبومهای موگوای در همان ابتدا شما را جذب نکند، اما این هم شاهکار دیگری در پروندهء این گروه است»

18
Various Artists – SMM: Context

موسیقی امبینت چیزی مانند جریان روح در زندگیتان و جریان زندگی در روحتان است. می توانید بوسه های اصوات را بر احساستان حس کنید، می توانید با آن روز و شب باشید، گرم و سرد باشید، خوب و بد باشید و با آن بخش بزرگی از زندگی را دوباره زندگی کنید. آنهایی که امبینت گوش می کنند در جای خود، اما آنها که امبینت می سازند، طور دیگری به دنیا و زندگی و محیط و آدمها نگاه می کنند. آنها چیزهایی را می بینند که ما نمی بینیم و چیزهایی را می فهمند که ما نمی فهمیم. حالا تصور کنید یازده نفر از همین هنرمندان موسیقی امبینت، هر کدام یک تک آهنگ، تک آهنگی که قبلا جایی منتشر نشده، از خود بگذارند درون مجموعه ای به اسم مفهوم/Context، و 11 روح در 11 آهنگ دمیده شود . همگی جمع شوند در یک آلبومی که خودش یک روح خالص و یگانه دارد. فضایی که این 11 آهنگ در کنار هم برایتان می سازند تجربه ای شگرف برای گوش و ذهن و روحتان خواهد بود، جاده ای که تک تک آهنگها شما را در آغوش می گیرند و حیرت زده تحویل آهنگ بعدی می دهند. قبلا این آلبوم را به طور کامل معرفی و در مورد تک تک آهنگها (اینجا) صحبت کرده ام که به گمانم یکی از بهترین پستهای این وبلاگ در سال گذشته است.

17
Long Distance Calling – Long Distance Calling

آلمانی هستند، پست راک هستند وعالی و شنیدنی! در مورد موسیقی شان می توان گفت: چیزی نسبتاً خاکستری رنگ مابین پست راک و پست متال با چاشنی موسیقی آوانگارد بر روح آهنگهایشان حاکم است. ابتدا سال 2006 یک چیزی شبیه آلبوم اما دمو با عنوان dmnstrtn منتشر کردند که نیم ساعت موسیقی پست راک روان و خوب و ساده و دوست داشتنی را بهمراه داشت. اما سال 2007 اولین آلبومشان با نام دهانهء ماهواره/Satellite Bay تقریباً گویای چیزی بود که بعداً در آلبوم سال 2009 یعنی از نور دور شو/Avoid the Light کاملا رنگ و بوی  Long Distance Calling، رنگ و بوی منحصر به فرد خودشان را گرفت. آن آلبوم یک آهنگی به اسم نزدیک به قبر/The Nearing Grave دارد که وارد فضای پراگرسیو راک می شود و جوناس رنکس (از گروه Katatonia) هم در آن می خواند. این اتفاق قبلاً در Satellite Bay و آهنگ  ساخته شده بدون دست/ Built Without Hands با حضور پیتر دولوینگ (از The Haunted) افتاده بود. حالا آخرین آلبوم آنها چیزی به همان تلخی و خوشمزگی ست. آن قضیه این بار هم تکرار شده و آنها در آهنگ میدلویل/Middleville وارد فضای پراگرسیو شده اند، اینبار با حضور جان بوش (خوانندهء سابق Anthrax و خواننده فعلی Armored Saint). آلبوم جدید بهترین کارشان نیست، اما یکی از بهترین های پست راک است.

16
Lunatic Soul – Impressions

ماریوس دودا، رهبر گروه لهستانی Riverside، در پروژهء تک نفره اش یعنی Lunatic Soul آلبومی بسیار سیاهی را منتشر کرد به اسم روح دیوانه/Lunatic Soul. دو سال بعد دودا در جواب آلبوم اولش آلبومی دیگری به بازار داد با عنوان روح دیوانه دو/Lunatic Soul 2 که تماماً سفید بود و پروژهء او را به تعادل معنا داری می رساند. حالا دودا در سومین اثر انفرادی خود، احساسات/Impressions، آلبوم بدون کلامی را منتشر کرده که انتهای خاکستری ست! او با حذف کلام و انتقال تمام مفاهیم به اصوات خاص الکترونیک که به شکل فوق العاده به خدمت موسیقی راک در آمده اند دست به کاری کاملا متفاوت به نسبت تمام سابقهء پر از افتخارش می زند. آهنگها از احساس یک تا احساس هشت شماره گذاری شده اند و این مجموعه ای با عنوان احساسات را می سازد که ناشی از احساسات مردی ست که گوشهء دنج و خلوتی به نام Lunatic Soul را پیدا کرده تا تمام و کمال خودش باشد.

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: