آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Kauan

بهترین‌های 2015 – مسعود سربندی

بردیا برجسته نژاد: امسال وبلاگ «آل‌ب‌و‌م» با دو پدیده‌ی تازه همراه بود که هر دو ریشه در برنامه‌ی ارتباطی تلگرام داشت. ابتدا گروه و سپس کانال Album Now. کانال که حکایت خود را دارد، اما در گروه تلگرام بصورت هفتگی ژانرها و موضوعات گوناگون به طور دسته جمعی مورد بررسی قرار می‌گیرد و دور هم خوش می‌شنویم و خوش می‌گذرد. در طول این مدت چهار دوست عزیز بنده را در مدیریت، انتخاب موضوعات، پیشبرد بحث‌ها و کنترل گروه یاری کرده‌اند که بدون کمکشان تداوم بقای گروه ممکن نبود. از این چهار نفر خواستم که هر کدام سه آلبوم برتر سال 2015 خود را معرفی و در موردشان چند خطی بنویسند تا علاوه بر سلیقه‌ی یک شخص، نظر چهار نفر دیگر که هر کدام دنیایی از معلومات و سلیقه و ذوق هستند را نیز در اختیار داشته باشیم. این چهار نفر عبارتند از:

رضا اموری / محمد امین کمیجانی / حامد صمدی / مسعود سربندی

آلبوم‌های مد نظر هر کدام در چهار پست جداگانه و بصورت همزمان منتشر شده است که می‌توانید با کلیک روی نام هر کدام سه آلبوم برترشان را جویا شوید.

.

مسعود سربندی:

.

Bjork – Velunicura

Bjorkدر ژانویه 2015 از نهمین آلبوم بانوی سرزمین یخی، بیورک، رونمایی شد. آلبومی که در نظر من مهمترین آلبوم سال 2015 است. Velunicura (به معنای التیام دردها) آلبومی است کاملا شخصی که درباره روزهای پایانی رابطه‌ای طولانی، مراحل گذر از آن و افکاری که به انسان هجوم می‌آورند است که به رابطه و جدایی بیروک از متئو بارنی اشاره دارد. اشعار به شکل بی نظیری  به زخم‌هایی که در آن زمان به روح بیروک وارد شده اشاره می‌کند و کاملا مشخص است که اشعار از اعماق وجودش نشات گرفته‌اند و همین مسئله باعث شده است که Velunicura یکی از بهترین آلبوم های بیورک تا به امروز باشد. گوش دادن به آلبومی مملو از اشعاری با حس دل شکستگی و آهنگهایی پیوسته آن هم با صدای جادویی بیورک اصلا راحت نیست: لذتی همراه با دردی شیرین.

.

Steven Wilson – Hand. Cannot. Erase

22 Steven Wilson - Hand. Cannot. Eraseباز هم آلبومی دیگر از مرد خستگی ناپذیر پراگرسیو راک، استیون ویلسون دوست داشتنی و البته برای برخی دیگر دوست نداشتنی!. استیون ویلسون در آلبوم آخرش به سراغ موضوعی رفته که دغدغه‌ی همیشگی او بوده است، تنهایی و انزوا در جامعه مدرن، و نتیجه آن به شاهکاری بدل شده است که مجله‌ی آلمانی Visions از آن به عنوان آلبوم The Wall  نسل جدید یاد کرده است. او با بیان این حقیقت سراغ داستان واقعی زن جوانی به نام جویس وینسنت می رود. زنی انگلیسی که سال ۲۰۰۶ جسدش در آپارتمانش پیدا شد و پس از بررسی‌های پزشک قانونی مشخص شد در سال ۲۰۰۳ مرده و در این سال‌ها هیچ کس یادی از او نکرده است. در واقع آلبوم Hand.Cannot.Erase. روایت تلخ زندگی و مرگ زنی است که تنها زندگی میکند، کم کم جرات و جسارت جوانی را از دست می‌دهد و وقتی می‌میرد، سه سال کسی نه متوجه مرگش میشود، نه دلش برایش تنگ می‌شود. استیون ویلسون این آلبوم را از دید یک زن نوشته و به همین جهت از صدای دو خواننده زن هم استفاده کرده است نینت تایب و لئو بلیر.

این آلبوم همانطور که از اسمش پیداست غیر مستقیم من و شما را مخاطب قرار می‌دهد و هشدار می‌دهد که در واقع دستهای همه ما در اتفاقاتی نظیر این آلوده است و Hand Cannot erase.

این آلبوم شاهکاری است برای به تصویر کشیدن تنهایی در عصر مدرن. نکته قابل توجه گرایش استیون ویلسون، بعنوان یکی از بزرگان حال حاضر پراگرسیوراک، به سمت موسیقی پاپ است البته آنچنان زیاد نیست و به راحتی می توان بسیاری المان های موسیقی پراگرسیو و همچنین سبک آهنگسازی  ویلسون را تشخیص داد.

.

Kauan – Sorni Nai

10 Kauan – Sorni Naiپنجمین آلبوم گروه روسی کاوون نقبی است به یکی از مرموزترین حوادث قرن بیستم در سال 1959 در روسیه که به حادثه گذرگاه دیتلوف* معروف شده است. حادثه ای که در آن نه نفر از یک گروه ده نفره روسی که برای یک سفر ماجراجویانه به قطب شمال رفته بودند جان خود را به شکل عجیب و مرموزی از دست دادند و راز آن با اینکه یک نفر از آنها نجات پیدا کرده بود در برفهای انبوه قطب شمال مخفی باقی ماند. آلبوم Sorni Nai از آن دسته آلبوم‌هایی است که باید آنرا کامل گوش داد، چرا که شما با یک روایت روبرو هستید. روایتی که از زبان یک آلبوم اتمسفریک پست راک و اگرسیو دووم متال نقل می‌شود. برخلاف تصور آلبوم  Sorni Nai چندان به مرگ تراژیک این گروه روسی نمی پردازد، بلکه با خلق فضا سازی مناسب شنونده را به فضای سرد و وهم آلود قطب شمال می‌فرستد و کوچکی انسان را در مقابل اراده و قدرت طبیعت یادآور می‌شود. این فضاسازی را بیش از هر چیز نتیجه تنظیم هوشمندانه و حضور به موقع کیبرد و ویلون و صدای وکال و بک وکال است.

*  برگرفته از نام ایگور دیتلوف رهبر گروه

بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 5

بردیا برجسته نژاد:  (26 الی 30)    (21 الی 25)    (16 الی 20)    (11 الی 15)    (06 الی 10)    (01 الی 05)

10
Kauan – Sorni Nai

10 Kauan – Sorni Naiدوم فوریه 1959، نه کوهنورد در ارتفاعات اورال روسیه به طرز عجیبی جان باختند. چادرهای آنها پاره شده بود، اجسادشان به فاصله‌ زیاد، با پای برهنه، در زیر برف، پیدا شد. با وجود اینکه آثار درگیری مشاهده نمی‌شد اما دنده‌های دو نفر شکسته و جمجمه‌شان ترک خورده بود، یک نفر قفسه سینه‌ش به شدت ضرب دیده بود و زبان یک نفر دیگر گم شده بود. گروه فولک متال / نئوفولک روسی «کاوون» در ششمین آلبوم خود با عنوان «سورنی نای» داستان آن شب این نه نفر را برای ما بازگو می‌کند. اینبار نیز «کاوون» مانند قبل نه به مقصد، بلکه به مسیر پرداخته و اثری را خلق کرده که با وجود داشتن چنین داستان دراماتیکی، داستان مرگ نه جوان، شما را نه غمگین، بلکه به فکر وا می‌دارد. این اثر هدیه‌ای ارزشمند است، به یادبود مرگ پر راز چند جوان، به روایت یکی از بهترین‌های موسیقی روسیه.

09
Marilyn Manson – Pale Emperor

09 Marilyn Manson - The Pale Emperorمرلین منسون را نباید دست کم گرفت. پشت ظاهر عجیب و غریب و موسیقی‌اش دنیایی از فلسفه‌ی منحصر به فرد این هنرمند خوابیده است. تمامی آلبوم‌ها یک هسته‌ی مرکزی دارند که آهنگ‌ها حول آن می‌چرخند و همگی نگاه ویژه و خاص او را نسبت به موضوعی خاص مطرح می‌کنند. او در نهمین آلبومش با عنوان «امپراطور رنگ پریده»، یک سر و گردن از تمامی آثار قبلی‌اش بالاتر می‌رود. لیریکس و منش او در این آلبوم پخته‌تر و بالغانه‌تر شده و حتی بر خلاف همیشه شنیدن پاره‌ای از عقاید نه چندان منطقی او آنقدرها هم ثقیل به نظر نمی‌رسد. در این آلبوم او از ترانه سرایی و آواز جیم موریسون و آهنگسازی هنرمند بلوز، مادی واترز، الهام گرفته و اثر بی‌نقصی را خلق کرده که رولینگ استون آن را در فهرست بهترین آلبوم‌های متال سال در رتبه‌ی نخست جای داده است.

08
A Swarm of the Sun – The Rifts

08 A Swarm of the Sun - The Riftsجادوی سوئدی موسیقی پست راک / متال، گروه دو نفره‌ی «اِ سوارم آو د سان»، در آثار خود طیف کاملی از فضاسازی‌ها را ارائه می‌کند. از سبک تا سنگین، از سافت تا هارد، از کند تا سریع، از زیبای وهم‌گونه تا تاریکِ غمگین. این دو نفر، اریک نیلسون و جیکوب برگلاند، در سومین آلبومشان با عنوان «شکافها» چه‌ها که نمی‌کنند! در جنگ میان روح و جسمتان، احساس و عقلتان، این شما هستید که در نهایت به خاک و خون کشیده می‌شوید! هر آهنگ شاهکاری است برای چرخاندن و پیچاندن شما به دور خود، برای سرگشتگی، برای به پیله رفتن و پروانه شدن، ویران شدن و از نو ساخته شدن. آهنگها، که چندتایشان با وکال نیز همراه است، به شکل آشکاری وزن دارند. چندان هارد نیستند، اما وزن دارند. این آلبوم یکی از بهترین‌های پست راک امسال و یکی از بهترین‌های پست راک چند سال اخیر است.

07
Anna Von Hausswolff – Miraculous

07 Anna von Hausswolff - The Miraculousروز رستاخیز فرا رسیده است! دست‌ها را بالا گرفته و در نوری احاطه شده و سبک بال و سنگین فکر به سوی آسمان می‌رویم. و اینجاست که موسیقی متنی که ما را همراهی می‌کند، آلبوم «معجزه آسا» از الهه‌ی سوئدی، آنا ون هاسولف، است! انگار که گشنه باشید، پشت میز نشسته باشید، منتظر باشید، و آنا ون هاسولف در مقابلتان ایستاده باشد و با حوصله مواد اولیه را درون دیگی بریزد، زیر شعله را کم کند و هر از گاهی آن را هم بزند، سرش را بالا بیاورد و به شمایی که بی‌تاب این معجون هستید لبخند بزند و به صبر بیشتر دعوت کند! آنا ون هاسولف ساحره‌ای است که با موسیقی ایندی راک استثنایی خود، با اینتروهای طولانی و مسخ کننده‌اش، با وکال آسمانی و پرقدرتش، با غافلگیری‌های دور از انتظارش، شما را از پا در می‌آورد. عنوان این آلبوم به واقع برازنده‌ی آن است: «معجزه آسا».

06
W.A.S.P – Golgotha

06 W.A.S.P. - Golgothaگروه فوق مشهور آمریکایی «وسپ»، یکی از بزرگان موسیقی ناب هوی متال و از بهترین‌های ژانر گِلَم متال (ژانری ترکیب از هارد راک و هوی متال، با چاشنی موسیقی پانک و پاک)، در پانزدهمین آلبوم خود با عنوان «گُلگُتا» (نام تپه‌ای که عیسی را در آن به صلیب کشیدند)، حجت را بر متال دوستان تمام کرده است! اختلاف زمانی 6 ساله‌ی این اثر با آلبوم قبلی، طولانی‌ترین مدتی است که بین دو اثر این گروه فاصله افتاده است. پروسه‌ی ساخت آلبوم نزدیک به چهار سال به طول انجامیده و نتیجه چیزی از آب درآمده که باید آن را بوسید و در آغوش گرفت! بلکی لالِس، رهبر و خواننده این گروه، در آستانه‌ی 60 سالگی و بعد از گذشت 34 سال از آغاز «وسپ»، همچنان حنجره‌ای از طلا دارد. دیوانه می‌شود و دیوانه‌ می‌کند. گرم است و ذوب‌تان می‌کند. با این حال جادوی ناب این آلبوم در اختیار گیتاریست نسبتاً جدید این گروه، داگ بلیر، است. سولوهای حیرت انگیز او در این آلبوم جاذبه‌ی زمین را دفع و شما را در هوا معلق می‌کند، با گیتارش زجه می‌زند، ناله می‌کند، زار می‌زند، گریه می‌کند، فریاد می‌زند و مست و سرمست‌تان می‌کند. اینبار در «گلگتا»، مسیح نه، شما هستید که میخکوب می‌شوید!

… ادامه دارد

بهترین‌های 2013 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: اولین قسمت از «بهترینهای سال 2013» یعنی شماره‌های 26 الی 30 را می‌توانید اینجا ببینید. همینطور برای دیدن شماره‌های 21 الی 25 (قسمت دوم) به اینجا بروید.

White Lies - Big TV20
White Lies – Big TV

سال 2009 اولین آلبوم گروه تازه کار White Lies را در جایگاه ششم بهترینهای سال قرار دادم. آلبومی جاندار و هیجان انگیز، با ترکیبی از موسیقی آلترناتیو، ایندی راک و پست پانک، هر چند بکر و انحصاری نبود اما می‌توانست با نمونه‌های مشابه نظیر The Editors، Interpol و Joy Division رقابت کند. آلبوم دوم آنها به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. اثری ضعیف و سطحی که نه تنها منتقدین، بلکه طرفداران این گروه را ناامید کرد (قبل‌ترها از این آلبوم اینجا گفته‌ام). اما حالا سومین آلبوم این گروه انگلیسی با عنوان «تلویزیون بزرگ» توانست آنها را دوباره به اوج بازگرداند. آل‌میوزیک این آلبوم را اثری می‌داند که نسبت به آلبوم قبل با چشمان بازتری ساخته شده است. کلش نیز این اثر را صدای دیروز در امروز نام نهاده است. شاید بتوان به نوعی این اثر را یک کانسپت آلبوم بشمار آورد. داستان حول زوجی می‌چرخد که از زادگاه کوچکشان به یک کلان شهر نقل مکان می‌کنند و اعتقاد به برابری در رابطه حال و هوای ماجرا را می‌سازد. این آلبوم به اندازه‌ای خوب، قوی، محکم و حساب شده است که آلبوم قبلی، Ritual، یک اشتباه نابخشودنی بنظر می‌رسد.  این آلبوم می‌تواند شروعی دوباره برای گروهی باشد که طرفدارانش را بعد از مدتها دوباره خوشحال کرده است.

19Amorphis - Circle
Amorphis – Circle

«زندگی قهرمان داستان از بدو تولد با بدشانسی همراه بوده است. او همیشه خود را یک بیگانه می‌دانسته که به سادگی نادیده گرفته شده است.  بر اثر یک اتفاق او با نیروهای درونی خود ارتباط برقرار می‌کند. برای او یک راهنما از زمان و مکان دیگر فرستاده می‌شود. او این شانس را دارد که زندگی خود را در اختیار بگیرد و سرنوشتش را تغییر دهد. او با جستجو در گذشته‌‌اش توان تغییر دادن زندگی نفرین شده‌‌ی خود را می‌یابد. این داستانی برای بقا ست» این ماجرای یازدهمین آلبوم گروه فنلاندی Amorphis با عنوان «دایره» است. باز هم یک آلبوم فوق‌العاده از یک گروه فوق‌العاده که کاملا از همان فرمول همیشگی آمورفیس، بدون کوچکترین ریسک و تغییر، تبعیت می‌کند. با وجود تکرار شدن مجدد این آلبوم را می‌توان موفق‌ترین اثر آنها تا به امروز دانست. این آلبوم توانست جایگاه نخست چارت فنلاند را تصاحب کند، اتفاقی که پیش از این برای سه آلبوم دیگرشان رخ داده بود. «دایره» اولین آلبوم آمورفیس است که وارد چارت سوئد (با کسب رتبه‌ی 33) شده است. همچین این اثر توانست رتبه‌ی 11 چارت آمریکا را از آن خود سازد که این بهترین موقعیت آمورفیس تا به امروز در این چارت است. این همان گروهی‌ست که می‌شناسید، نه کمتر و نه بیشتر، و اگر مشتری باشید این یعنی با یک اثر بی‌نقص طرف خواهید بود.

18Kauan - Pirut
Kauan – Pirut

سال 2011 بود که چهارمین آلبوم گروه روسی Kauan را در فهرست بهترین‌های سال این وبلاگ در جایگاه پانزدهم دیدید. و حالا این پنجمین آلبوم آنها با عنوان «شیاطین» (به زبان فنلاندی) است که جای خود را در فهرست بهترین‌های 2013 محکم می‌کند. شاید بهترین واژه برای توصیف این اثر «منسجم» باشد. آلبومی که بجای آنکه آهنگها را نامگذاری کند، به شماره‌گذاری‌شان اکتفا کرده و تلاش می‌کند بدون آنکه عنوان آهنگ ذهنیتی برای شنونده ایجاد کند روح او را به یکباره به تصاحب خویش درآورد. در اینجا شما با یک آهنگ 40 دقیقه‌ای طرف هستید که با ظرافت خاصی به 8 بخش، به 8 ترک تقسیم شده است. آهنگی که در نهایت زیبایی موسیقی فولک متال را در فضای اتمسفریک دووم متال به نمایش می‌گذارد. آهنگها قابل تفکیک نیستند. نمی‌توانید به طور مشخص تک آهنگ مورد علاقه‌ای در آن پیدا کنید. همه چیز در اختیار یک هدف واحد است و آن هدف فتح شماست! این آلبومی‌ست که ذهنتان را درگیر خواهد کرد، اثری که برای اولین بار یک تجربه و برای دفعات بعد یک خاطره‌ی جذاب و دوست داشتنی‌ خواهد بود. «شیاطین»… فریب عنوان آلبوم را نخورید! این آهنگها فرشته‌هایی هستند که برای نجات شما آمده‌اند.

London Grammar - If You Wait17
London Grammar – If You Wait

هنا رید یک معجزه‌گر است. هیچ صفتی بهتر از «تسخیرکننده» نمی‌توان برای صدای او یافت. صدای او را می‌توان با فلورنس ولش (Florence + the Machine) و یا Lana Del Rey مقایسه کرد، با این تفاوت که اینجا از موسیقی ایندی راک و یا پاپ خبری نیست، بلکه شما قرار است این صدای جادویی را روی موسیقی تریپ هاپ و الکترونیکا بشنوید. گروه سه نفره‌ی London Grammar در سالی که گذشت اولین آلبوم خود با عنوان «اگر صبر کنی» را منتشر کرد. اواخر سال 2012 بود که این گروه ناشناخته با قرار دادن تک آهنگ Hey Now در یوتیوب و ساوندکلاد تبدیل به اسمی آشنا برای موسیقی دوستان شد و یک سال بعد اولین آلبوم آنها با 17 آهنگ در حالی منتشر شد که Hey Now ترک آغازین آن بود. «اگر صبر کنی» را می‌توان یک آلبوم شخصی برای هنا رید دانست. جدا از صدای او که نقش اصلی را در آهنگها بازی می‌کند، تمامی لیریکس آلبوم نیز اشاره به زندگی خصوصی او و مشکلات دوران نوجوانی‌اش دارد. این مجموعه موفق شد رتبه‌ی دوم در چارتهای استرالیا و اسکاتلند را از آن خود کند و با فروش 33هزار نسخه در انگلستان در هفته اول رتبه‌ی دوم این چارت را نیز تصاحب کند. وقت آن رسیده که خودتان را رها کنید تا صدای هنا رید شما را به هر سمتی که دلش می‌خواهد ببرد.

Dream Theater - Dream Theater16
Dream Theater – Dream Theater

دوست داشته باشید یا نه، دریم تیتر یکی از ستونهای اصلی موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیاست. آلبومهای آنها، هر چیزی که باشند، یک صفت مشخص و بارز دارند و آن اینکه هر آلبوم برای خودش یک کلاس آموزش نوازندگی‌ست. امسال آنها دوازدهین آلبوم خود که همنام با نام  گروه است را در حالی منتشر کرده‌‌اند که دیگر مایک پورتنوی، درامر  و یکی از بنیانگذاران گروه، را در بین خود ندارند. پورتنوی بعد از 25 سال همراهی با آنها، در سال 2010 از گروه جدا شد و Flying Colors را تاسیس کرد (اولین آلبوم این گروه را قبلا اینجا معرفی کرده‌ام). او جای خود را به مایک مانگینی داد و حالا این اولین آلبومی‌ست که مانگینی در تمامی مراحل ساخت و تهیه آن گروه را همراهی می‌کند (در آلبوم قبلی مانگینی تنها به نشستن پشت درامز اکتفا کرد و در مراحل نوشتن آهنگها حضور نداشت). البته نظرها در خصوص این آلبوم متنوع و متضاد است! Allmusic این آلبوم را یکی از بهترین آثار دریم تیتر تا کنون معرفی کرده و Loudwire با تمجید از آن امتیاز 4.5 از 5 را برایش در نظر گرفته. این در حالی‌ست که PopMatters با بلاتکلیف خواندن این آلبوم به اعطای 3 امتیاز از 10 بسنده کرده. با این وجود بنظر من این آلبوم یکی از بهترین آلبومهای پراگرسیو راک 2013 از یکی از بهترین گروه‌های این ژانر است.

… ادامه دارد

بهترین های 2011 از نگاه من – 4

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا) و قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا) بخوانید.

15
Kauan – Kuu

باور کنید که Kauan یکی از آن معجزات روسیه است. انگار این کشور چنان فضای حاصلخیزی دارد که موسیقی راک در آن با جهش ژنتیکی مواجه شده است! Kauan (در زبان فنلاندی به معنای «بلند») مغز متفکری به اسم آنتوان بلوف دارد که جدا از آهنگسازی و خوانندگی، مسئولیت نوازندگی گیتار و کیبورد را هم به دوش می کشد. او ابتدا با Doom Metal و Black Metal در سال 2005 فعالیتش را آغاز کرد، اما در سومین آلبوم (Aava Tuulen Maa در سال 2009( به ناگهان همان اتفاقی که برای Anathema افتاد برای او تکرار شد: تغییر ناگهانی به سمت اتمسفریک فولک با نگرش ویژه ای به فضای ملنکولیک و یا به زبان ساده تر پر از اندوه. چهارمین آلبوم آنها با عنوان ماه/Kuu.. (در زبان فنلاندی) یک اثر نابودکننده با چهار آهنگ حدوداً 10 دقیقه ای ست. هر قدر امسال در اتمسفریک راک Shamrain طرفدارانش را ناامید کرد، Kauan به خوبی از پس تزریق غم و درد و اندوه به مخاطب بر آمده است!

14
Markéta Irglová – Anar

مارکتا ایرگلوا از آن موجودات دوست داشتنی و دلچسبی ست که با دیدن فیلم یک بار/Once بی شک عاشقش می شوید، عاشق تمام سادگی و هنری که دارد. وقتی فیلم Once را بازی کرد و موسیقی اش را به همراه گلن هنسارد ساخت، فقط 19 ساله بود. وقتی برای این فیلم برندهء جایزهء اسکار شد، تبدیل شد به اولین زنی که از جمهوری چک این جایزه را دریافت می کند و از آن مهمتر، جوانترین هنرمندی که تا به امروز در شاخهء موسیقی اسکار می گیرد. ایرگلوا پس از انتشار دو آلبوم با گلن هنسارد تحت عنوان گروهی به اسم The Swell Season، اولین آلبوم انفرادی اش را امسال با عنوان انار/Anar منتشر کرد. آلبومی ساده و لطیف و دوست داشتنی که می تواند ایرگلوا را برای شما تبدیل به یک قدیس کند. سینگل اصلی آلبوم با عنوان دختر قوچانی/Dokhtar Ghoochani، هرچند خوانندهء مهمانی به اسم آیدا دارد، اما این دختر اهل جمهوری چک به زیبایی تمام همان یک خط را فارسی می خواند، عنوان آلبوم هم از «یه دونه انار، دو دونه انار…» همین آهنگ گرفته شده است. اناری که ایرگلوا به شما می دهد صد دانه که نه، اما دوازده دانه یاقوت خوشرنگ و رخشان دارد که با نظم و ترتیب یک جا نشسته اند!

13
Collapse under the Empire – Shoulders and Giants

ما اینجا با یک گروه پست راک دو نفرهء آلمانی طرف هستیم که فراتر از موسیقی و ماورای هنر فعالیت می کنند. آخرین آلبوم آنها جزو آن آثاری ست که موسیقی اش هدفمند است. یک موجی در آلبوم است که از همان اولین آهنگ شروع می شود و شما را تا انتها همراهی می کند. اگر بخواهید هر آهنگ را با یک فلش نشان دهید، مهم نیست که هر کدام به چه چیزی اشاره می کند، مهم این است که همگی هم جهت هستند. اما ماجرای این گروه و سال 2011 به همینجا و همین آلبوم شانه ها و غول ها/Shoulders and Giants ختم نمی شود. اول آنکه مجموعهء مشترکی با Mooncake تحت عنوان امپراطوری ماه سیاه/Black Moon Empire منتشر کرده اند که چیزی کم از معجزه ندارد و دوم آنکه به سفارش یکی از سازمانهای مربوطه برای حمایت از طرح جلوگیری از شکار بی رویه کوسه ها، سینگلی با عنوان مرگ خاموش/The Silent Death منتشر کرده اند که دیوانه تان می کند. آنها فراتر از موسیقی و ماورای هنر هستند و همین باعث می شود که کارهایشان ارزشمندتر از آن چیزی باشد که بتوانید تصور کنید.

12
The Seven Mile Journey – Notes for the Synthesis

اینها یکی از با حوصله ترین و در عین حال دقیق ترین گروه هایی هستند که ممکن است تا به امروز شناخته باشید. امسال سومین آلبوم (اگر Demo آنها در سال 2001 را حساب کنیم، می شود چهارمین) گروه دانمارکی The Seven Mile Journey به همان سبک و سیاق همیشگی، اما در حد و اندازه ای حرفه ای تر منتشر شد. موسیقی آنها مانند یک قطره آغاز می شود و به پیش می رود و آرام آرام جمع می شود و شما را بلند می کند و دور خودش می چرخاند و سیل می شود و هجوم می آورد و خرد و له و داغانتان می کند و هر آن چیزی که باقی می ماند را تحویل آهنگ بعدی می دهد! آنها پر حوصله اند، چرا که تکه تکه اصوات را، نه یک جا!، بلکه دانه به دانه کنار هم می چینند و حاصلش می شود یک موسیقی پست راک بی نظیر که می تواند در تمام مدتش شما را اسیر خود کند. شما نه ناگهان از زمین کنده می شوید، نه ناگهان به اوج می رسید، و نه ناگهان به زیر می خزید و در عمق فرو می روید. آنها به زیبایی این روند را کاملا تدریجی و آهسته و آرام انجام می دهند و بدون آنکه متوجه شوید، می بینید که در اوج یا عمق اسیر شده اید. نکته هایی برای نتیجه گیری/Notes for the Synthesis، یعنی آلبوم آخر آنها، از کالبدشکافی های رفیق شفیق/ The Alter Ego Autopsies بیست دقیقه ای گرفته تا ترانزیتها/Transits پنج دقیقه ای، شما را می فریبد و در خود غرق می کند. با «مسافرت هفت مایلی» سفر خود بگذرد!

11
Brian Crain – Piano and Light

می توانید ساعتها، روزها، هفته ها، و حتی می توانید تمامی عمر به صدای پیانوی برایان کرین گوش دهید و خسته نشوید. برایان کرین جانور عجیبی ست که از بدو تولد آهنگ می ساخته! وقتی که کودک بود آهنگها را سوت می زده و وقتی از او می پرسند این چه آهنگی ست، جواب می داده: «نمی دونم! الان ساختمش!» وقتی 6 ساله بود بخاطر استعدادی که در آهنگسازی داشت اولین پیانو را برایش خریدند، اما برایان به جای پیانو به بیس بال علاقه داشت و نتیجه آن شد که برایان کرین 15 ساله یک بازیکن بیس بال حرفه ای بود که همچنان آهنگهایی که می ساخت را سوت می زد. برای برایان کرین زندگی هنری به طور رسمی در 19 سالگی و تاسیس یک استودیوی صدابرداری در هالیوود شروع شد. او از آنهایی ست که بسیاری از استانداردهای ادیت صدا را در هالیوود پایه گذاری کرده است. آلبوم پیانو و نور/Piano and Light حاوی 12 آهنگ سولوی پیانو ست که شما را نابود می کند و از نو می سازد! به جرات می توان گفت این آلبوم از تمامی آثار قبلی او (که تعدادشان هم زیاد است) یک سر و گردن بالاتر است. کرین در این اثر فضایی از آرامش را برایتان خلق می کند که تا مدتها نیشتان تا بناگوش باز خواهد ماند!

ادامه دارد

برترین های 2011 از نگاه خوانندگان آ ل ب و م – بخش پنجم

بردیا برجسته نژاد: با توجه به فراخوانی که در خصوص معرفی بهترین آلبومهای سال 2011 از نگاه شما صورت گرفت، هر کدام از دوستان سه آلبوم برتر خود را در ادامه معرفی کرده اند. لازم به ذکر یادآوری ست که آلبومهای انتخاب شده و توضیحات مربوط به آن نظر شخصی نویسنده بوده و ممکن است با نظر وبلاگ آ ل ب و م در تضاد باشد.

میلاد ملک پور

01
Hazmat Modine – Cicada

Hazmat Modine نام یک گروه نیویورکی‌ ژانر جز، بلوز و فولک است که سال 2007 اولین آلبومش را منتشر کرد. آن‌ها آلبوم دوم‌شان را سال 2011 با نام Cicada منتشر کردند. وقتی صدای وید شومن خواننده‌ی گروه را می‌شنوید احساس می‌کنید شاید یک سیاه‌ پوست دارد می‌خواند اما او یک سفیدپوست موبور است! در آهنگ سوم این آلبوم Two Forty Seven صدایی از حنجره‌ی این آدم خارج می‌شود که امکان ندارد مشابه ‌اش را جای دیگری شنیده باشید! بیشتر آهنگ‌ها شادند و فضای کلی‌ آلبوم پرتحرک است، هر چند که آهنگ‌های آرام هم حضور بسیار قوی‌ای در آلبوم دارند. سازهای بادی در این آلبوم غوغا کرده‌ اند اما از ویژه‌گی‌ های این آلبوم استفاده ‌ی عالی از سازدهنی و دودوک است که این آلبوم را کاملاَ منحصر به فرد کرده است. موسیقی این آلبوم پر از جزییات و لحن ‌شان پر از شوخ‌ طبعی ست. اگر از سبک جز و بلوز و فولک و فیوژن خوش‌ تان می‌آید به هیچ وجه این آلبوم را از دست ندهید.

02
Jeff Bridges – Jeff Bridges

جف بریجز را همه به عنوان یک بازیگر سینما می‌شناسیم و من همیشه اولین تصویری که از او دارم بازی‌اش در فیلم شاهکار Big Lebowski است. اما او امسال یک فیلم با نام Crazy Heart بازی کرد که در آن نقش یک خواننده‌ی کانتری را داشت که رسیده به سال‌های پیری و دیگر موسیقی‌ اش را کسی نمی‌ پسندد. خود این فیلم هم چندان فیلم خوبی نبود اما خود جف بریجز در همین سال آلبومی منتشر کرد که عالی و جالب این که سبک این آلبوم هم کانتری ست. برعکس نقشی که جف بریجز در فیلم امسالش داشت، موسیقی‌اش آن قدر خوب بود که کلی سر و صدا کرد. آلبوم با یک آهنگ شاد شروع می‌شود اما این تنها آهنگ شاد این آلبوم است و بقیه‌ی آهنگ‌ها همه لحنی حزن‌انگیز و غمگین دارند. اما از آن غم‌هایی که آدم روی لبش هم‌ زمان لبخند هم دارد. صدای گرم جف بریجز آدم را به این فکر می‌اندازد که چرا او زودتر آلبوم نداده بود.

 

03
Nicolas Jaar – Space Is Only Noise

می‌خواهم در مورد اولین آلبوم کسی صحبت کنم که سال 2008 اولین EP اش را منتشر کرد و به این کار تا سال 2011 ادامه داد تا این که سرانجام امسال اولین آلبومش را منتشر کرد. یعنی آلبوم Space Is Only Noise از نیکولاس جار. او یک جورهایی نابغه است! سبکش نوعی تلفیقی از موسیقی مینیمال و هاوس است که هر از گاهی با رپ نیز ترکیب می شود، اما نه رپی که حال‌ تان را بد کند! اگر رپ دوست ندارید هم حتماَ این آلبوم را گوش کنید چون برای خودش داستان دیگری ‌ست. این آلبوم پر از آهنگ‌های خوب است و شک ندارم اگر این سبک موسیقی را دوست دارید از آن حتماَ خوش ‌تان خواهد آمد. پیشنهاد می‌ کنم بعد از گوش کردن خود آلبوم سراغ EP های او بروید چون چند آهنگ عالی هم آن جا قایم شده‌اند! و نکته آخر اینکه می‌دانم شاید خیلی‌هایمان را ناامید بکند، اما جار فقط 21 سالش است!

4: Beirut – The Rip Tide / 5: Grails – Deep Politics / 6: Hugh Laurie – Let Them Talk / 7: Laura Marling – A Creature I Don’t Know / 8: Memories Of Machines – Warm Winter / 9: Sleep Dealer – Shadows Of The Past / 10: The Nightwatchman – World Wide Rebel Songs

مجتبی اسحاقی

02
Radiohead – The King of Limbs

ریدیوهد هرگز زیر سایه ی موفقیت های قبلی خود باقی نمانده، با هر آلبوم دریچه ی تازه ای از خلاقیت را به روی مخاطبینش گشوده و تجربه جدیدی را برایشان به ارمغان آورده است.  The King Of Limbsنقطه ی مقابل تمام انتظاراتی ست که طرفداران بعد از  In Rainbows از ریدیوهد داشتند. با این وجود این بار هیچ خبری از In Rainbows نیست، و ما شاهد تاثیر عمیق موسیقی جز و امبینت هستیم، حاصل کار اصواتی بعضا نامفهوم که در ابتدا شاید بی معنی به نظر بیایند اما اگر زود قضاوت نکنیم و به تام یورک و صدای استثنایی اش اجازه دهیم تا کنترل اعصابمان را به دست بگیرد حاصل تبدیل به یکی از ناب ترین تجارب موسقیایی سال 2011 می شود. The King Of Limbs شاید در ابتدا با برخورد سردی از جانب برخی طرفداران مواجه شد اما مدتی زمان لازم بود تا زوایای موسیقی آن بر همه آشکار شود. هشتمین اثر استودیویی ریدیوهد گام بزرگی در موسیقی الکترونیک و اکسپریمنتال به شمار می رود و بی شک با گذشت زمان بیش از پیش بر اهمیت آن در کارنامه کاری گروه افزوده خواهد شد.

05
Kauan – Kuu

آنتون بیلوو مرد اول Kauan تنها 22 سال سن دارد و Kuu… چهارمین آلبوم استودیویی اوست! موسیقی   Kauan ریشه در اتمسفریک دووم متال و فضای موسیقی گروه هایی چون Tenhi ، Empirium و Blazing Eternity دارد. دو آلبوم اول با استقبال گسترده ای از جانب طرفداران این سبک موسیقی مواجه می شود و این در حالی ست که بیلوو 17 ساله روز به روز بیشتر در این مسیر جا میوفتد. گروه با Aava Tuulen Maa سومین آلبوم استودیویی اش مسیری نو را آغاز میکند که در Kuu.. ادامه می یابد و به اوج خود می رسد. اینبار بیلوو با حفظ ریشه های موسیقی اتمسفریک دووم و اضافه کردن مایه هایی از امبینت و پست راک به ترکیبی استثنایی از این سه سبک می رسد، ترکیبی که به ندرت نمونه ای از آن را به خاطر دارید. Kuu.. در میان تمام آثار پر سر و صدای امسال برای من یکی از بهترین هاست: آلبومی بی ادعا که اگر بیشتر از این شنیده می شد در بین 10 برتر بسیاری جا خوش می کرد.

10
M83 – Hurry Up, We’re Dreaming

آنتونی گونزالس با پروژه موسیقیایی اش M83 امسال برای ما اثری به ارمغان آورده که بی هیچ اغراقی از شنیدنش سیر نمی شوید. Hurry Up, We’re Dreaming یک ترکیب تر و تمیز در ژانر الکترونیک، ایندی راک و شوگیز است. آلبومی که گستره وسیعی از احساست و عواطف را در خود جای داده و شنیدنش حقیقتا شما را سرحال می آورد. می توانید بارها و بارها Midnight City را با آن سولوی ساکسیفون بینظیرش گوش کنید بدون اینکه حتی بدانید گونزالز از چه در این اهنگ صحبت میکند یا در حین قدم زدن از آرامش Where The Boats Go لذت ببرید در حالی که دنیایی از موسیقی در ترکهای بعدی انتظار شما را می کشد.

Hurry Up, We’re Dreaming شامل طیف گسترده ای از سازهاست: از ماندولین، سینتی سایزر، ارکستر سازهای زهی تا صدای دخترکی 5 ساله که مشغول تعریف داستانی درباره ی یک غورباقه جادویی ست. منتقد پیچفورک درباره ی این آلبوم می نویسد : شاهد آلبومی هستیم که هر کس از هر گوشه ی جهان موسیقی می تواند تکه ای از زندگی اش را در ان بیابد و از آن لذت ببرد این چیزی ست که آخرین اثر آنتونی گونزالس را تبدیل به شاهکاری بی پروا کرده.

1: Adele – 21 / 3: Memories Of Machines – Warm Winter / 4: Man an Ocean – Scenes From Another Day / 6: Steven Wilson – Grace For Drowning / 7: Long Distance Calling – Long Distance Calling / 8: Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will / 9: Kate Bush – 50 Words For Snow

آ ل ب و م: نظر 11 نفر از دوستان و معرفی آلبومهای برتر سال 2011 از نگاهشان را خواندید. از پست بعدی در مورد بهترینهای سال از دیدگاه وبلاگ آ ل ب و م صحبت خواهیم کرد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: