آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Jordan Reyne

بهترین های 2011 از نگاه من – 6

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا)، قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا)، قسمت چهارم (شماره های 15 الی 11) را (اینجا) و قسمت پنجم (شماره های 10 الی 6) را (اینجا) بخوانید.

05
Puscifer – Conditions of My Parole

مینارد جیمز کینن می آید و یک حرکت ویژه ای انجام می دهد و آن هم یک پروژهء تک نفره و متفاوت در کنار Tool و A Perfect Circle با نام Puscifer است. مینارد در پوسیفر کاملا از آن زمختی و خشونتی که هر دو گروهش دارند فاصله می گیرد و غم و دردی که در آنهاست را نگه داشته و پر رنگ ترش می کند. موسیقی او وارد فضای تریپ هاپ می شود، حتی در جاهایی امبینت و اکسپریمنتال را نیز به بازی می گیرد و در نهایت نتیجه هر چیزی که تا به امروز بود آنقدرها هم ویژگی خاصی نداشت! اما حالتهای آزادی مشروط من/ Conditions of My Parole، دومین آلبوم رسمی پوسیفر، چیزی از شاهکار کم ندارد. اثری غافلگیر کننده که با همکاری ده ها هنرمند تهیه و ضبط شده است. در این آلبوم دیگر از آن حال و هوای Comedy Rock که در آلبوم قبلی (بخصوص 3 مجموعهء Remix) بود خبری نیست. صدای فوق العادهء مینارد در کنار چیزی مثل درهء سبز/Green Valley و افق ها/Horizons جادو می کند و این را به یادتان می آورد که دارید روح برهنهء او را در یک پروژهء تک نفره می شنوید.

04
Jordan Reyne – Children of a Factory Nation

موسیقی جردن رین، نسیمی ست که از نیوزیلند می وزد و رایحهء موسیقی سلتیک را با فولک و اینداستریال ترکیب می کند. موسیقی او مدهوش کننده است، تاریک است، سیاه است و در عین حال شنیدنش لذت فراوان دارد. آهنگها ریشه در افسانه ها و داستانهای کهن دارند، هر کدام از آنها بارها و بارها به اشکال مختلف در فرهنگ سلتیک نقل شده اند، اما چیزی که جردن رین تعریف می کند حکایت دیگری ست. می گویند او شیند اوکانوری (Sinead Oconnor) است که در قرن 19 در خانه ای به همراه ترنت رزنور (Nine Inch Nails) گیر افتاده است! ششمین آلبوم او، بچه های ملت کارخانه/Children of a Factory Nation، را اکثر منتقدین با واژهء «میخکوب کننده» توصیف کرده اند، اثری که می تواند یکی از بهترینهای Folk-Noir باشد که تا کنون شنیده اید. آهنگها در هم تنیده شده اند، به شکلی که انگار کنار ساحلی تاریک و سرد قدم می زنید و وقتی به خودتان می آیید که دیگر آب از سرتان گذشته است!

03
Steven Wilson – Grace for Drowning

استیون ویلسون، هنرمند صاحب نام انگلیسی و یکی از مطرح ترین چهره های موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیا، در دومین آلبوم انفرادی خودش غوغایی به پا می کند که نظیرش را تا کنون نشنیده اید. معجونی حیرت انگیز از موسیقی پراگرسیو راک که با حفظ ساختار اصلی خود، با ادوات موسیقی Jazz ساختار شکنی می کند. ویلسون در دومین آلبوم انفرادی اش، Porcupine Tree و Blackfield و No-man را ترکیب کرده، چاشنی Jazz به آن اضافه نموده و شما را به 83 دقیقه ضیافت در آلبومی با عنوان در مهلت برای غرق شدن/Grace for Drowning دعوت می نماید. Allmusic در مورد آن می نویسد: این آلبوم سفر مشخصی را نشان می دهد که از «اندوه» آغاز شده، در «خشم» امتداد می باید و در «پذیرش» به پایان می رسد. این خبر خوب را هم بدانید که شنیده ها حاکی از ساخت آلبوم جدید استیون ویلسون در خلال تور آلبوم Grace for Drowning است. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

02
Obscure Sphinx – Anaesthetic Inhalation Ritual
«برای گرفتن دست شنونده، او را به حاشیهء دیوانگی رساندن، از دیوانگی برایش گفتن، و دوباره او را صحیح و سالم برگرداندن» این توصیفی ست که در رابطه با پروژهء اعجاب انگیز Obscure Sphinx می گویند. موسیقی وحشت انگیزشان به کنار، اجرای بی نظیرشان به کنار، ملودی و ریتم های سنگین و در حین حال پرواز دهنده شان به کنار، صدا و هنر خواننده گروه، Wielebna، مدهوشتان می کند. او فریاد می زند، خودش را به آب آتش می زند، از درونش نعره می کشد و شما هستید که از روی زمین بلند و با او و دیوانگی اش همراه می شوید. تشریفات استنشاق داروی بیهوشی/Anaesthetic Inhalation Ritual اولین آلبوم آنهاست. آهنگ دوم و سوم، ناستیز/Nastiez و ابدیت/Eternity، دو شاهکار مسلم این آلبومند. طنین موسیقی پست متال که نه تنها از وارد شدن در فضای ژانرهای دیگر نمی ترسد، بلکه شما را به راحتی می ترساند! این آلبوم می تواند تمام خشم شما را بمکد و در خودش حل کند. این فرصت را از دست ندهید.

01
Radiohead – The King of Limbs

تام یورک خودش یک دنیا موسیقی و یک ژانر است! حالا دوباره روح یورک در قالب ریدیوهد می آید و دوباره تحول جدیدی ایجاد می کند. Radiohead در طول تمام این سالها بعد از چندین آلبوم آلترناتیو راک به نوع خاصی از موسیقی اکسپریمنتال رسیده است که نظیرش پیدا نمی شود. پادشاه شاخه ها/The King of Limbs، هشتمین آلبوم استودیویی این گروه، انگار کشف یک کهکشان دیگر در جهان موسیقی ست. در آهنگها به شکل کاملا مشخصی بیس گیتارهای کالین گرینوود و درامز و پرکاشن فیل سلوی پررنگ و حساس شده اند. استفاده از سمپل ها و ایجاد لوپهای حیرت انگیز را بگذارید در کنار موسیقی امبینت که به شکلی نامحسوس به آهنگها تزریق شده به طوری که می توانید صدای طبیعت، پرنده و باد، را در آلبوم بشنوید. تام یورک خودش این آلبوم را بسیار ویژوال می داند و معتقد است موسیقی آمده تا بجای تصاویر برایتان منظره بسازد. این آلبوم نتوانست نظر بعضی از دوستداران ریدیوهد را جلب کند، اما اینطور که مشخص است به شدت من را تحت تاثیر قرار داده است! این آلبوم، که تماماً تاثیر گرفته از هنر و خللاقیت تام یورک است و می توان گفت پررنگ ترین حضور او در تمام تاریخ ریدیوهد به حساب می آید، چه خوب باشد و چه بد، یکی از شاخص ترین و متفاوت ترین آثار آنهاست. در اکثر آهنگها صدای تام یورک است که بار ملودی را به دوش می کشد، ترانه ها همچنان تام یورکی ست، با جمله بندی ها و اشارات و کنایاتی که کمتر کسی متوجه منظورش می شود و در یک کلام: این آلبوم یک اثر پیچیده از یک گروه پیچیده با رهبری یک آدم بسیار پیچیده است. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

و حالا سال 2012.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: