آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Jeff Bridges

برترین های 2011 از نگاه خوانندگان آ ل ب و م – بخش پنجم

بردیا برجسته نژاد: با توجه به فراخوانی که در خصوص معرفی بهترین آلبومهای سال 2011 از نگاه شما صورت گرفت، هر کدام از دوستان سه آلبوم برتر خود را در ادامه معرفی کرده اند. لازم به ذکر یادآوری ست که آلبومهای انتخاب شده و توضیحات مربوط به آن نظر شخصی نویسنده بوده و ممکن است با نظر وبلاگ آ ل ب و م در تضاد باشد.

میلاد ملک پور

01
Hazmat Modine – Cicada

Hazmat Modine نام یک گروه نیویورکی‌ ژانر جز، بلوز و فولک است که سال 2007 اولین آلبومش را منتشر کرد. آن‌ها آلبوم دوم‌شان را سال 2011 با نام Cicada منتشر کردند. وقتی صدای وید شومن خواننده‌ی گروه را می‌شنوید احساس می‌کنید شاید یک سیاه‌ پوست دارد می‌خواند اما او یک سفیدپوست موبور است! در آهنگ سوم این آلبوم Two Forty Seven صدایی از حنجره‌ی این آدم خارج می‌شود که امکان ندارد مشابه ‌اش را جای دیگری شنیده باشید! بیشتر آهنگ‌ها شادند و فضای کلی‌ آلبوم پرتحرک است، هر چند که آهنگ‌های آرام هم حضور بسیار قوی‌ای در آلبوم دارند. سازهای بادی در این آلبوم غوغا کرده‌ اند اما از ویژه‌گی‌ های این آلبوم استفاده ‌ی عالی از سازدهنی و دودوک است که این آلبوم را کاملاَ منحصر به فرد کرده است. موسیقی این آلبوم پر از جزییات و لحن ‌شان پر از شوخ‌ طبعی ست. اگر از سبک جز و بلوز و فولک و فیوژن خوش‌ تان می‌آید به هیچ وجه این آلبوم را از دست ندهید.

02
Jeff Bridges – Jeff Bridges

جف بریجز را همه به عنوان یک بازیگر سینما می‌شناسیم و من همیشه اولین تصویری که از او دارم بازی‌اش در فیلم شاهکار Big Lebowski است. اما او امسال یک فیلم با نام Crazy Heart بازی کرد که در آن نقش یک خواننده‌ی کانتری را داشت که رسیده به سال‌های پیری و دیگر موسیقی‌ اش را کسی نمی‌ پسندد. خود این فیلم هم چندان فیلم خوبی نبود اما خود جف بریجز در همین سال آلبومی منتشر کرد که عالی و جالب این که سبک این آلبوم هم کانتری ست. برعکس نقشی که جف بریجز در فیلم امسالش داشت، موسیقی‌اش آن قدر خوب بود که کلی سر و صدا کرد. آلبوم با یک آهنگ شاد شروع می‌شود اما این تنها آهنگ شاد این آلبوم است و بقیه‌ی آهنگ‌ها همه لحنی حزن‌انگیز و غمگین دارند. اما از آن غم‌هایی که آدم روی لبش هم‌ زمان لبخند هم دارد. صدای گرم جف بریجز آدم را به این فکر می‌اندازد که چرا او زودتر آلبوم نداده بود.

 

03
Nicolas Jaar – Space Is Only Noise

می‌خواهم در مورد اولین آلبوم کسی صحبت کنم که سال 2008 اولین EP اش را منتشر کرد و به این کار تا سال 2011 ادامه داد تا این که سرانجام امسال اولین آلبومش را منتشر کرد. یعنی آلبوم Space Is Only Noise از نیکولاس جار. او یک جورهایی نابغه است! سبکش نوعی تلفیقی از موسیقی مینیمال و هاوس است که هر از گاهی با رپ نیز ترکیب می شود، اما نه رپی که حال‌ تان را بد کند! اگر رپ دوست ندارید هم حتماَ این آلبوم را گوش کنید چون برای خودش داستان دیگری ‌ست. این آلبوم پر از آهنگ‌های خوب است و شک ندارم اگر این سبک موسیقی را دوست دارید از آن حتماَ خوش ‌تان خواهد آمد. پیشنهاد می‌ کنم بعد از گوش کردن خود آلبوم سراغ EP های او بروید چون چند آهنگ عالی هم آن جا قایم شده‌اند! و نکته آخر اینکه می‌دانم شاید خیلی‌هایمان را ناامید بکند، اما جار فقط 21 سالش است!

4: Beirut – The Rip Tide / 5: Grails – Deep Politics / 6: Hugh Laurie – Let Them Talk / 7: Laura Marling – A Creature I Don’t Know / 8: Memories Of Machines – Warm Winter / 9: Sleep Dealer – Shadows Of The Past / 10: The Nightwatchman – World Wide Rebel Songs

مجتبی اسحاقی

02
Radiohead – The King of Limbs

ریدیوهد هرگز زیر سایه ی موفقیت های قبلی خود باقی نمانده، با هر آلبوم دریچه ی تازه ای از خلاقیت را به روی مخاطبینش گشوده و تجربه جدیدی را برایشان به ارمغان آورده است.  The King Of Limbsنقطه ی مقابل تمام انتظاراتی ست که طرفداران بعد از  In Rainbows از ریدیوهد داشتند. با این وجود این بار هیچ خبری از In Rainbows نیست، و ما شاهد تاثیر عمیق موسیقی جز و امبینت هستیم، حاصل کار اصواتی بعضا نامفهوم که در ابتدا شاید بی معنی به نظر بیایند اما اگر زود قضاوت نکنیم و به تام یورک و صدای استثنایی اش اجازه دهیم تا کنترل اعصابمان را به دست بگیرد حاصل تبدیل به یکی از ناب ترین تجارب موسقیایی سال 2011 می شود. The King Of Limbs شاید در ابتدا با برخورد سردی از جانب برخی طرفداران مواجه شد اما مدتی زمان لازم بود تا زوایای موسیقی آن بر همه آشکار شود. هشتمین اثر استودیویی ریدیوهد گام بزرگی در موسیقی الکترونیک و اکسپریمنتال به شمار می رود و بی شک با گذشت زمان بیش از پیش بر اهمیت آن در کارنامه کاری گروه افزوده خواهد شد.

05
Kauan – Kuu

آنتون بیلوو مرد اول Kauan تنها 22 سال سن دارد و Kuu… چهارمین آلبوم استودیویی اوست! موسیقی   Kauan ریشه در اتمسفریک دووم متال و فضای موسیقی گروه هایی چون Tenhi ، Empirium و Blazing Eternity دارد. دو آلبوم اول با استقبال گسترده ای از جانب طرفداران این سبک موسیقی مواجه می شود و این در حالی ست که بیلوو 17 ساله روز به روز بیشتر در این مسیر جا میوفتد. گروه با Aava Tuulen Maa سومین آلبوم استودیویی اش مسیری نو را آغاز میکند که در Kuu.. ادامه می یابد و به اوج خود می رسد. اینبار بیلوو با حفظ ریشه های موسیقی اتمسفریک دووم و اضافه کردن مایه هایی از امبینت و پست راک به ترکیبی استثنایی از این سه سبک می رسد، ترکیبی که به ندرت نمونه ای از آن را به خاطر دارید. Kuu.. در میان تمام آثار پر سر و صدای امسال برای من یکی از بهترین هاست: آلبومی بی ادعا که اگر بیشتر از این شنیده می شد در بین 10 برتر بسیاری جا خوش می کرد.

10
M83 – Hurry Up, We’re Dreaming

آنتونی گونزالس با پروژه موسیقیایی اش M83 امسال برای ما اثری به ارمغان آورده که بی هیچ اغراقی از شنیدنش سیر نمی شوید. Hurry Up, We’re Dreaming یک ترکیب تر و تمیز در ژانر الکترونیک، ایندی راک و شوگیز است. آلبومی که گستره وسیعی از احساست و عواطف را در خود جای داده و شنیدنش حقیقتا شما را سرحال می آورد. می توانید بارها و بارها Midnight City را با آن سولوی ساکسیفون بینظیرش گوش کنید بدون اینکه حتی بدانید گونزالز از چه در این اهنگ صحبت میکند یا در حین قدم زدن از آرامش Where The Boats Go لذت ببرید در حالی که دنیایی از موسیقی در ترکهای بعدی انتظار شما را می کشد.

Hurry Up, We’re Dreaming شامل طیف گسترده ای از سازهاست: از ماندولین، سینتی سایزر، ارکستر سازهای زهی تا صدای دخترکی 5 ساله که مشغول تعریف داستانی درباره ی یک غورباقه جادویی ست. منتقد پیچفورک درباره ی این آلبوم می نویسد : شاهد آلبومی هستیم که هر کس از هر گوشه ی جهان موسیقی می تواند تکه ای از زندگی اش را در ان بیابد و از آن لذت ببرد این چیزی ست که آخرین اثر آنتونی گونزالس را تبدیل به شاهکاری بی پروا کرده.

1: Adele – 21 / 3: Memories Of Machines – Warm Winter / 4: Man an Ocean – Scenes From Another Day / 6: Steven Wilson – Grace For Drowning / 7: Long Distance Calling – Long Distance Calling / 8: Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will / 9: Kate Bush – 50 Words For Snow

آ ل ب و م: نظر 11 نفر از دوستان و معرفی آلبومهای برتر سال 2011 از نگاهشان را خواندید. از پست بعدی در مورد بهترینهای سال از دیدگاه وبلاگ آ ل ب و م صحبت خواهیم کرد.

Jeff Bridges – Jeff Bridges

جف بریجز از آن دست هنرپیشه های پا به سن گذاشته ای ست که عنوانش در جمع بازیگران یک فیلم به اندازه ای وسوسه بر انگیز که برای دیدنش ذوق و شوق مضاعفی نشان دهید. تصور کنید اولین باری که جلوی دوربین رفت 61 سال پیش بود و او حالا 61 ساله است! اجازه بدهید کمی در مورد مهمترین فیلم کارنامه هنری اش، Crazy Heart، که برایش اسکار به همراه داشت کمی صحبت کنیم. اسکات کوپر، بازیگر جوان و نه چندان مطرح آمریکایی، برای ساخت اولین فیلمش سراغ رمان توماس کاب  با عنوان Crazy Heart می رود. اساس این فیلم بر مبنای موسیقی کانتری، آن هم به جالب ترین شکل ممکن، بنا شده است. شخصیت و کاراکتر اصلی فیلم، یک موزیسین کانتری که نقشش را جف بریجز بازی می کند، ترکیبی ست از سه چهره موسیقی کانتری: ویلون جنینگز، کریس کریستوفرسون و مرل هگارد. هرچند دورنمای رمانی که فیلم از آن اقتباس شده بیشتر به هنک تامپسون، هنرمند فقید موسیقی کانتری، می پردازد اما اسکات کوپر که رمان را برای تهیه فیلمش بازنویسی کرده توجه ویژه اش بیشتر به مرل هگارد بود. با این وجود بخاطر اینکه حقایق زندگی هگارد چندان مشخص و قابل استناد نبوده، کوپر از ترکیب زندگی دو هنرمند دیگری که نام برده شد برای رسیدن به کاراکتر اصلی فیلم بهره برده است.

موسیقی این فیلم اثر شاخصی در دنیای کانتری به حساب می آید. آهنگسازان این مجموعه در اصل تی بون برنت، استفان برونت و رایان بینگام بوده اند، اما در نهایت از آثار گوناگونی از هنرمندان مطرح این ژانر نظیر جان گودوین، سام هاپکینز و سام فیلیپس نیز در آن استفاده شده است. اکثر آهنگها توسط جف بریجز اجرا شده و البته می توانید در آن اجراهایی از سایر بازیگران فیلم نظیر کالین فارل و رابرت دوال را نیز در آن بشنوید.

کاملا از اصل موضوع دور شدیم! صحبت بر سر جف بریجز بود. بازیگری که جدا از بازیگری و تهیه کنندگی و اصولا سینما دل مشغولی های دیگری هم دارد. بریجز عکاس است، قصه گویی می کند، در تهیه و تولید و توزیع شراب هم دست دارد و چیزی که اینجا به ما مربوط می شود این است که در کنار تمام اینها او عنوان خواننده و آهنگساز موسیقی کانتری را نیز یدک می کشد. اولین آلبومش در سال 2000 آن چیزی نبود که باب میلش باشد و همین باعث شد که 11 سال بگذرد تا اون تصمیم بگیرد آلبوم دیگری را راهی بازار کند و حالا فقط دو هفته زمان باقی مانده تا دومین اثر جف بریجز منتشر شود.

در این آلبوم که شامل 11 آهنگ است، بریجز دو آهنگ را به تنهایی و 2 آهنگ را در کنار چند نفر دیگر نوشته است. جان گودوین بیشتر سهم را در آهنگسازی دارد و البته می توانید در این آلبوم همکاری مختلف اکثر موزیسین های حاضر در فیلم Crazy Heart را هم بشنوید. چند خواننده مهمان هم بریجز را در این آلبوم همراهی خواهند کرد: رایان بینگام، سام فیلیپس، بنجی هیوز و روزان کش (او را می شناسید؟ بزرگترین دختر جانی کش که البته آثارش چندان به کارهای پدر شباهت ندارد)

در یک کلام بگویم: این نمونهء یک آلبوم کانتری تر و تمیز است! اثری هوشمندانه، زیبا و یکدست که با صدای خاص جف بریجز، همان صدای خش داری که وقتی در فیلمها دیالوگ می گوید کیف می کنید!، تزئین شده است. 10 آهنگ گنجانده شده در آلبوم را می توان به دو دسته تقسیم کرد: 1) آهنگ اول  2) بقیه آهنگها!  اولین آهنگ آلبوم با عنوان What A Little bit Of Love Can Do اثری کاملا متمایز از دیگر آهنگهاست، به دو دلیل: اول آنکه تنها اثری ست که یک کانتری سریع و پرهیجان را در اختیارتان قرار می دهد. تمپو و ریتم تند، موسیقی شلوغ و پرهیاهو با ملودی شاد. و دلیل دوم آنکه این تنها آهنگی ست که 5 نفر در ساخت آن دخیل بوده اند. یعنی به جز آهنگ هشتم که توسط سه نفر (بریجز، برنت و توماس کاب) ساخته شده، تمامی آهنگهای دیگر را فقط یک نفر نوشته است (دو آهنگ بریجز/ سه آهنگ گودوین/ بروتون، رابرت رامزی و گرگ براون هر کدام یک آهنگ) نتیجه آنکه این آهنگی ست که اصلا قرار بوده متمایز از بقیه باشد.

اما 9 آهنگ دیگر، شما در یک دشت پهناور، شب هنگام، کنار آتش، نشسته اید و جف بریجز برای شما می زند و می خواند! معجونی از موسیقی کانتری و آرامش هدیه ای ست که لذتش را خواهید برد. چیزی مانند Nothing Yet، Blue Car، Either Way و Maybe I Missed the Point چیزی ست که شب شما را خواهد ساخت. خلاصه بگویم، اگر کانتری باز هستید، آن هم از نوع آرام و ملایم، این آلبوم را از دست ندهید.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: