آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Her Name is Calla

بهترین‌های 2014 از نگاه آل‌ب‌وم – 5

بردیا برجسته نژاد: در پستهای قبلی شماره‌های 11 ال 30 (اینجا و اینجا و اینجا و اینجا) فهرست بهترین آلبوم‌های سال 2014 را بررسی کردیم. و حالا ادامه‌ی لیست:

10Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy
Damien Rice – My Favourite Faded Fantasy

دیمین رایس، هنرمند محبوب و منزوی ایرلندی، که بعد از انتشار دو آلبوم بسیار موفق برای مدت زمانی در حدود 8 سال گم و گور شده بود، با آلبوم جدیدش طرفدارانش را غافلگیر کرد. فریب آهنگهای خلوت او را نخورید! رایس در این آلبوم با 30 هنرمند، با ملیت‌های مختلف همکاری کرده و حضور ریک رابین، به عنوان تهیه کننده، می‌تواند نقطه‌ی عطفی در کارنامه‌ی هنری او باشد. رایس باز هم از غم و درد و رنجی می‌گوید که در نهایت تبدیل به اعتراضی مستقیم و جنشی پر شور در او می‌شود. او نمونه‌ی تکامل یافته‌ی تمام پسران غمگین گیتار بدستی است که حرف دلشان را به زیبایی و آرامی و با موسیقی بیان می‌کنند و البته می‌توانید در مورد رایس مطمئن باشید که موسیقی او بطور کامل برخواسته از دل و درونش است. پیش از این پست بسیار مفصلی در خصوص این آلبوم و اینکه رایس در مدت 8 سال پنهان شدنش کجا بوده نوشته‌ام که توصیه می‌کنم حتما آنرا (از اینجا) بخوانید.

09Crosses - Crosses (†††)
††† – †††

تعجب نکنید! این سه صلیب عجیب که در کنار هم قرار گرفته‌اند را Crosses بخوانید و بدانید که با یکی از خاص‌ترین پروژه‌های موسیقی طرف هستید. چینو مورنو را تصور کنید که از فریادهای سهمگین Deftones فاصله گرفته و آمده در کنار شان لوپز، گیتاریست گروه Far، ایستاده و پروژه‌ای تلفیقی، از الکترونیک راک با خمیرمایه‌ی دریم پاپ در پوششی از موسیقی دارک ویو و تریپ هاپ، را تاسیس کرده است. آنها بعد از انتشار سه EP بالاخره اولین آلبوم خود، هم‌نام یا بهتر است بگویم هم‌شکل! با اسم گروه را منتشر کرده‌اند. این آلبوم مریض است و مریضی‌اش نیز واگیر دارد! آنقدر شما را دستکاری می‌کند و با روانتان ور می‌رود که هنوز به نیمه نرسیده شما هم مبتلا خواهید شد! همه چیز، از صدای پر از استرس مورنو گرفته تا موسیقی الکترونیک تیره و تاریک، به شکلی شما را در خود فرو می‌برد و روحتان را می‌بلعد که انگار جسمتان را له شده به کناری می‌اندازد! Deftones گروه بسیار خوبی‌ست، اما امیدوارم چینو مورنو را بیشتر در Crosses ببینیم.

08Casualties of Cool - Casualties of Cool
Casualties of Cool – Casualties of Cool

دوین تاونسند، هنرمند مشهور و عجیب کانادایی سبک پراگرسیو متال، با آن همه سر و صدا و هیاهو و بعضاً خشونت، پناه آورده به پروژه‌ی استثنایی Casualties of Cool تا به همراه چــه‌ایمی دوروال بعنوان خواننده اصلی و گیتاریست و مورگان آگرن، درامر گروه سوئدی Kaipa، گریزی به موسیقی خاص و ویژه‌ای بزند که نظیرش را کمتر شنیده‌اید. آنها موسیقی کانتری راک را آغشته به بلوز راک کرده و در فضای موسیقی امبینت غوطه‌ور ساخته‌اند. می‌توانید روی این آلبوم دراز بکشید، دستانتان را زیر سر حلقه کنید و با ضرباهنگ ملایمی پایتان را تکان دهید و به همراه چــه‌ایمی آواز را زیر لب زمزمه کنید. تاونسند تصمیم گرفته بیشتر وکال آلبوم را به صدای لطیف چــه‌ایمی واگذار کند، با این وجود دوئت آنها در بعضی از آهنگها فضا را کاملا جانی کشی میکند. این آلبوم در هیچ لحظه شما را روی سطح نگه نمی‌دارد: از آهنگ به آهنگ، یا با آن به اوج می‌روید و یا به عمق کشیده خواهید شد.

07Esben and the Witch - A New Nature
Esben & the Witch – A New Nature

وقتی برای اولین بار در فستیوال Rock N’ Coke سال 2011 با گروه انگلیسی Esben & the Witch آشنا شدم، تصور نمی‌کردم که روزی این گروه تبدیل به یکی از گروه‌های مورد علاقه‌ام شود! موسیقی خاص و عجیب آنها نوع ویژه‌ای از تلفیق موسیقی دریم پاپ و ایندی راک است، به قول منتقدین انگار ریدیوهد را پی‌جی هاروی بخواند. آنها موسیقی خود را Nightmare Pop (پاپ کابوس!) می‌خوانند و فضایی را برایتان خلق می‌کنند که شما هم بپذیرید هیچ نامی برازنده‌تر از این برایشان نخواهد بود. سومین آلبوم آنها با عنوان A New Nature را می‌توان بهترین، قوی‌ترین و کامل‌ترین اثر آنها تا به امروز دانست. برای توصیف این آلبوم هیچ توضیحی کامل‌تر از گفته‌های خود گروه نیست: «می‌خواستیم آلبومی خلق کنیم که به حد کافی خالص باشد، اثری که لایه‌ها را کنار بزند و پوست را بشکافد و به آن چیزی که در عمق پنهان شده برسد. ما همه چیز را برهنه، بدون آرایش و خام می‌خواستیم»

06Her Name Is Calla - Navigator
Her Name is Calla – Navigator

گروه انگلیسی Her Name is Calla تنها یک گروه پست راک معمولی نیست. آنها جادوگرند! آشپزهایی که برای پخت هر کدام از مسترپیس‌هایشان روزها و هفته‌ها وقت صرف می‌کنند. سومین آلبوم آنها، Navigator، به فاصله‌ی چهار سال از آلبوم قبلی، با ظرافت و آرامی و به زیبایی ساخته و تهیه شده است. دو عضو اصلی این گروه پنج نفره، تام موریس (گیتاریست و خواننده– پروژه‌ی انفرادی: T E Morris) و آدام ویکرت (درامر و کیبوردیست– پروژه‌ی انفرادی: Weikie) با مرور زمان دموها و نمونه‌ها را برای هم ایمیل کرده‌اند و در هر بار تکه‌‌ای از این پازل خارق‌العاده را در کنار هم قرار داده‌اند تا در نهایت نتیجه تبدیل به آلبومی شده است که بی‌شک بهترین اثر آنها تا امروز و نمونه‌ای شاخص در موسیقی پست راک با کلام است. مفهوم کلی آلبوم اشاره به زندگی، عشق و افسردگی توام با آن، در دوران جوانی، دارد و این در کنار موسیقی خاص این گروه، معجونی است که از آن سیراب نخواهید شد.

… یک قسمت دیگر ادامه دارد.

The Monroe Transfer & Her Name Is Calla – Ab Enclave

An Enclave

بردیا برجسته نژاد: هر دو انگیسی هستند. هر دو ژانر پست راک را برای تراوش استعدادشان انتخاب کرده‌اند. هر دو نقش عمده و کلیدی را به ویالن، ویولا و ویالن سل داده‌اند. می‌خواهم از دو گروه Her Name is Calla و The Monroe Transfer و یکی شدنشان در یک مجموعه حرف بزنم.

The Monroe Transfer 1

گروه هفت نفره‌ی The Monroe Transfer اولین آلبومش را در سال 2002 منتشر کرد. موسیقی آنها را نه می‌توان ملایم و آرام دانست و نه وحشی و سرکش. استفاده از سازهای زهی در کارهای آنها خشم خاصی را به همراه دارد. چیزی که بیشتر شبیه فریادهای درونی‌ست تا انعکاس بیرونی. آنها ترجیح داده‌اند چیزی به اسم وکال در گروه خود نداشته باشند و تمام بار انتقال احساس را با سازهایشان به دوش بکشند. آخرین آلبوم آنها، Trials، در سال 2010 منتشر شده است.

Her Name Is Calla

گروه پنج نفره‌ی Her Name is Calla در سال 2004 شکل گرفت و اولین آلبومش را در سال 2008 منتشر کرد. اولین کار آنها به اندازه‌ای مورد توجه قرار گرفت که به آن لقب «شاهکار موسیقی مدرن» را دادند و گروه را «یکی از جسورترین و ساختارشکن‌ترین گروه‌های حال حاضر انگلیس» خطاب کردند. آنها ترجیح داده‌اند در کنار استفاده از سازهایش مسئولیت آواز را به تمامی اعضای گروه واگذار کنند و نتیجه آنکه از پنج نفر عضو گروه چهار نفرشان در آهنگها می‌خوانند. آخرین آلبوم آنها، The Quiet Lamb، در سال 2010 منتشر شده است.

همین چند وجه تشابه بین این دو گروه باعث شده بود که بین آنها رفاقت عمیقی ایجاد شود. هر دو گروه آهنگهایی را به گروه دیگر تقدیم کرده‌اند، کارهای دیگری را در کنسرت‌هایشان کاور کرده‌اند، اجراهای مشترک برگزار کرده‌اند و برای آثار جدید یکدیگر تبلیغ کرده‌اند. اما تا همین یک سال پیش هیچ همکاری رسمی و تعریف شده‌ای بین آنها وجود نداشت. طلسم این همکاری یک ماه پیش با انتشار یک EP مشترک به نام An Enclave شکسته شد.

An Enclave یک EP و اولین اثر مشترک دو گروه انگلیسی پست راک Her Name is Calla و The Monroe Transfer است. این مجموعه حاوی 5 آهنگ است که هیچکدام عنوان ندارند، بلکه با اعداد، آن هم به شکلی نامنظم و بدون ترتیب نامگذاری شده‌اند. طرح روی جلد کاملا ساده و فاقد تصویر، فقط با درج عنوان اثر، An Enclave، در بین دو صلیب، بدون ذکر نام دو گروه نیز هیچ کمکی به حدس زدن محتوی آن نمی‌کند. یعنی اینجا نه از تصویر خبر است و نه از عنوان. تنها چیزی که قبل از شنیدن این مجموعه در اختیار دارید نام آن است: An Enclave به معنی سرزمینی که توسط یک کشور بیگانه اشغال شده و اداره می‌شود. تمام چیزی که دارید یک سرزمین اشغال شده است، و 12 نفر هنرمندی که هنوز معلوم نیست در این سرزمین نقش اشغال کننده را ایفا می‌کنند یا اشغال شونده را.

Her Name Is Calla 1

آهنگ شماره یک عنوانش «شماره 5» است! کوتاه‌ترین اثر این مجموعه که بیشتر یک Intro برای آغاز آلبوم می‌باشد. از ساز خبری نیست. صدای یک عده را می‌شنوید که یک خط شعر را چهار بار تکرار می‌کنند و در هر بار تکرار تعدادشان بیشتر می‌شود. انگار که شوروشی در حال شکل گیری‌ست. به گمانم اینجاست که می‌فهمیم که سرزمین این 12 نفر اشغال شده و قصد رهایی دارند. به آهنگ «شماره 5» در حقیقت Sea Shanty می‌گویند، آهنگهایی که عموما در اوایل قرن نوزدهم در زمان کار توسط کارگران کشتی‌ خوانده می‌شد. همین یک خط شعر تلفیقی نوستالژیک از دلتنگی و ناتوانی را ارائه می‌کند: Hands tied, into the sea / Rocks for your pillow / Dream for eternity / On your bed down below.

آهنگ دوم «شماره 1» است، بلندترین اثر این مجموعه که اندوه ابتدایش با حزن انتهای آهنگ قبل آغاز می‌شود. نوای سولوی ویالن سل مرثیه سرایی می‌کند و آن هنگام که با وکال و ویالن همراه می‌شود اشک را از چشمانتان جاری می‌کند. او می‌خواند «زمین گفت که من فرزندش نیستم. من، نفس ندارم. من، شانس ندارم». آهنگ به اوایل دقیقه ششم می‌رسد. وحشی می‌شود، رم می‌کند، می‌تازد، ویران می‌کند، نابود می‌کند. همین یک دقیقه به تمامی این مجموعه می‌ارزد.

آهنگ سوم «شماره 3» است: مرکز ثقل مجموعه و یکی از دو آهنگی که سر جای خود قرار گرفته‌اند. چیزی که می‌شنوید مرثیه‌ای برای یک سرزمین به زبان امبینت است. او می‌گوید: «این سرزمین شخم خورده، سرزمین اشغال شده، سرزمین بیمار، شمشیری در میان آسمان و زمین، و برای لکنت زبان، و برای استراحت، و برای رقص، و برای بوسه، و هیچ، و هیچ، و هیچ، و هیچ» این آهنگها به سادگی با روح و روان‌تان بازی می‌کنند.

The Monroe Transfer

آهنگ چهارم «شماره 4» همان شورشی است که انتظارش را داشتیم. این دومین آهنگی‌ست که سر جای خودش قرار گرفته است. وکال فریاد می‌زند، عاصی و عصبانی و خشمگین است. شروع آهنگ کمی حال و هوای موسیقی بلوز را تداعی می‌کند، آن زمان که سیاه‌پوستان از آزادی و رهایی می‌خواندند. در انتهای آهنگ وکال ضجه می‌زند «و من جیغ کشیدم، و من فریاد زدم، و من خواستم که شنیده شوم، و من خسته‌ام از شکست، خسته‌ام از آخر بودن، اما هیچ چیز بدتر از این نیست که بدانی حالا دیگر خیلی طول کشیده است، و تو جیغ کشیدی، و تو فریاد زدی، و تو خواستی که شنیده شوی» این مجموعه خط مشی عجیبی را دنبال می‌کند. اینجاست که انگار شورش و جنگ آغاز شده است.

آهنگ آخر «شماره 7» است. این مارش پیروزی نیست. این سوگنامه‌ای برای یک شکست است. انگار که کسی زنده نمانده باشد. انگار که کسی زنده نمانده تا در این آهنگ بخواند. این می‌تواند اتمام یک شورش زمینی و یا آغاز یک رهایی روحانی باشد.

در این EP بیست و دو دقیقه‌ای هیچ لحظه‌ای حرام نشده است. می‌توانید چند و چند بار آهنگها را به دنبال هم گوش کنید و از هر بار شنیدنش لذت ببرید. این دو گروه، همانطور که خود متذکر شده‌اند، در این یک گروه‌اند. یک گروه 12 نفره که مشخص نمی‌کند هر اثر کار کدامشان است و هر ایده از ذهن کدام یک تراوش کرده است. شما با مجموعه‌ای بی‌نظیر طرف هستید که با وجود سادگی بسیار پیچیده و درخشان است.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: