آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Evanescence

Tuborg Goldfest 2012 – Part I

بردیا برجسته نژاد: داریوش شفا محلهء ساکت و آرامی در استانبول است که پارک جنگلی پارکورمان به زیبایی و آرامشش می افزاید. اما هر از گاهی اتفاقی هیجان انگیز در این پارک باعث می شود تا آرامش محله، بیمارستان آکیبادم روبروی پارک و آسایشگاه سالمندان کنارش برای چند ساعتی بهم بریزد. امسال فستیوال سه روزهء گلدفست در فضای اصلی پارک جنگلی پارکورمان با گنجایش 14هزار نفر میزبان علاقه مندان موسیقی راک و متال بود. کمی بر هم خوردن نظم و آرامش چه اهمیتی دارد، وقتی هزاران نفر می توانند هیجانی چنین لذت بخش را در کنار گروه های موسیقی مورد علاقه شان تجربه کنند؟ خیالتان زمانی راحت خواهد شد که ساکنین خانه سالمندان را ببینید، که در حیاط نشسته اند و به انبوه جوانان پر انرژی نگاه می کنند و لبخند می زنند، یا بیماران بیمارستان که از پشت پنجره و لای درختان سعی می کنند فضای کنسرت و انبوه جمعیت را ببینند. اینجا جایی ست که ملیت و زبان و مذهب رنگ می بازد و موسیقی تبدیل می شود به زبان مشترک تمامی آدمها.

فستیوال گلدفست را کمپانی Tuborg برگزار کرد، به مدت سه روز، هر روز از 12 ظهر تا 11 شب، با حضور 24 گروه موسیقی شامل 11 گروه بین المللی و انگلیسی زبان و 13 گروه ترک. گلدفست هر شب یک گروه را بعنوان لیدر داشت. گروهی که به عنوان آخرین اجرای هر شب طولانی ترین اجرا را برگزار می کند و این مزیت را دارد که بخاطر تاریکی هوا می تواند از جلوه های نور هم استفاده کند. شب اول Evanescence، شب دوم Guns N’ Roses و شب سوم Within Temptation لیدرهای این فستیوال بودند. این را هم اضافه کنم که عکسها را خودمان گرفته ایم!

روز اول: چهارشنبه – چهارم جولای

در میان 8 گروهی که امروز روی صحنه می روند فقط نام دو گروه غیر ترک به چشم می خورد. Heaven Shall Burn جزو گروه های معروف و مطرح آلمانی در سبک Metalcore و ملودیک دث متال است. اما بنظر می رسد این شهرت خارج از مرزهای آلمان کمرنگ و بدون جنجال باشد. اجرای این گروه به مدت 45 دقیقه از ساعت 15:00 تا 15:45 است، اما ما، من و ده نفر از دوستانم، بخاطر گرمای هوا و اجرای سه گروه ترک زبان بعد از آن، بیخیال Heave Shall Burn می شویم و ساعت 8 شب به محل برگزاری فستیوال می رویم. البته بعدتر متوجه شدیم که این گروه در برنامه حاضر نشده و در اصل ما چیزی را از دست نداده ایم. 4 روز قبل Heaven Shall Burn در فستیوال فول فورس آلمان برنامه اجرا کرده بود و دو روز بعد هم در فستیوال بستفست رومانی به روی صحنه رفت. اینکه به چه دلیلی این وسط اجرای استانبول آنها لغو شد را متوجه نشدم.

Evanescence: شهرتی که دیگر به دل نمی نشیند

اینکه Evanescence بعنوان لیدر شب اول انتخاب شده است چندان راضی کننده نیست. این گروه با انتشار تنها سه آلبوم بیشتر از آن چیزی که موسیقی خوبی ارائه کند، جنجالی و پر سر و صداست. اولین آلبوم آنها در سال 2003 با عنوان Fallen اثری استثنایی و مجذوب کننده بود. آلبومی که با وجود به شهرت رساندن خواننده گروه، امی لی، در اصل مغز متفکری به اسم بن مودی را در پشت خود داشت. بن مودی بعد از این آلبوم از گروه جدا شد. البته در اصل تمامی اعضای اولیه گروه آن را ترک کرده اند و تنها امی لی همچنان به عنوان مرکز اصلی و صاحب امتیاز Evanescence در آن باقی مانده است. امی لی در آلبوم دوم و سوم با کمی گیتاریست گروه، تری بالسامو، فقط توانست در بهترین حالت آهنگهایی نظیر آلبوم اول و زمان همکاری اش با بن مودی را خلق کند.  Evanescence گروه مشهوری ست که همچنان فقط بخاطر آلبوم اولش در ذهنها باقی مانده است.

برنامهء کنسرت نشان می دهد که این گروه باید از ساعت 21 اجرایش را آغاز کند و به مدت 2 ساعت آن را ادامه دهد، اتفاقی که رخ نمی دهد. اجرا با 20 دقیقه تاخیر آغاز می شود و هنوز 10 دقیقه ای به ساعت 23 مانده به پایان می رسد. اولین آهنگ What You Want است، یعنی اولین سینگل از آخرین آلبومشان. برخلاف انتظارم امی لی تسلط کامل بر روی صدا و اجرایش دارد. آن چیزی که در اکثر ویدئوهای اجراهای قبلی اش دیده بودم چشمان قرمز و صورت عرق کرده بود که صدایش می لرزید و بعد از چند آهنگ از نفس می افتاد. اما حالا بنظر می رسد که او در اوج آمادگی ظاهر شده و از حالتی که بیشتر شما را به یاد کسی که مواد یا الکل بیش از حد مصرف کرده باشد خبری نیست.

دومین آهنگ Going Under است، یکی از مشهورترین آهنگهای گروه از آلبوم اولشان. اینجاست که جمعیت به وجد می آید و با امی لی در خواندن آهنگ همراه می شود. اما او با وجود اجرا و صدای خوبش چندان توانایی رهبری و هدایت جمعیت را ندارد. عده ای می خوانند، تعدادی کف می زنند و چند نفری هم دستانشان را در هوا تکان می دهند، و امی لی تلاش چندانی برای هدایت انرژی آمادهء رها شدن جمعیت از خود نشان نمی دهد. آن وسط هم درامر گروه با حرکات آکروباتیک چند بار استیک از دستش در می رود و یک بار هم به صورتش می خورد. حالا در کنار آنهایی که می خوانند و کف می زنند و دستشان را تکان می دهند عده ای هم مشغول خندیدن هستند!

کنار استیج یک ست کیبورد گذاشته اند که در بعضی از آهنگها امی لی پشت آن می رود. این در مرحله اول کمی ناامید کننده است، اگر قرار باشد در آهنگهایی که پیانو ساز اصلی ست با صدای مصنوعی کیبورد مواجه شویم. البته این اتفاق نمی افتد. هر جا که لازم است پیانوی بزرگی را به روی صحنه می آورند و امی لی پشتش می نشیند و اجرای آهنگها دلنشینی خاصی پیدا می کند. بهترین ها هم همینجا رقم می خورد. از Lost in Paradise و ‎‎Your Star که بگذریم، Lithium و My Immortal با هم آوایی کامل مردم همراه می شود و خاطره می سازد. اگر هم می خواهید از Bring Me to Life بدانید، به شکلی اجرا شد که قسمت مربوط به پل مک کوی از آن حذف شده بود.

در کل  Evanescence در این کنسرت 18 آهنگ اجرا کرد: پنج آهنگ از Fallen، چهار آهنگ از ‏The Open Door و 9 آهنگ از Evanescence. اجرایی قابل قبول و خوب، و البته نه عالی. ما کمی بعد از ساعت 11 محوطه پارک را ترک می کنیم تا پس فردا برای شب دوم برنامه که پر بار ترین روز فستیوال است به آنجا برگردیم (پنج شنبه، پنجم جولای، به دلایلی که چندان مشخص نیست برنامه ای اجرا نمی شود)

Evanescence – The Open Door

به جرات میشه گفت یکی از معروفترین و مطرحترین گروه هایی که رگه هایی از موسیقی Gothic توشون خودنمایی میکنه ، همین گروه Evanescence کم و بیش تازه کار هست .گروهی که آلبوم قبلی اون یعنی Fallen در سال 2003 تونست بیش از 14 میلیون نسخه در سرتاسر دنیا فروش داشته باشه . Evanescence در سال 1998 در آرکانزاس آمریکا وارد عرصه موسیقی راک شد . تقریبا از نظر نوع و سبک کاری ، Evanescence رو نمیشه جز هیچ کدوم از سبکهای مشخص موسیقی گنجوند . در Label های مختلف میشه سبکهایی متنوعی که به اونها نسبت داده شده رو پیدا کرد : Gothic Rock ، Alternative Rock ، Nu Metal ، Piano Rock ، Arena Rock  ، Wagnerian Rock و حتی Pop Rock .

Evanescence بوسیله دو نفر شکل گرفت : Amy Lee ، خواننده ای خوش صدا و آهنگ ساز و نوازندهء پیانو ، و Ben Moody لیدگیتاریست و آهنگساز خوش فکر و جوان . این دو نفر در یکی از کمپهای جوانان در آرکانزاس با هم آشنا میشن ، موقعی که امی لی پشت پیانو نشسته بوده و به زیبایی آهنگ I’d Do Anything For Love از Meat Loaf رو اجرا میکرده ، توجه بن مودی بهش جلب میشه و هسته اصلی تشکیل گروه Evanescence شکل میگیره. اونها شروع به نوشتن چند آهنگ میکنن . اول از همه آهنگ Solitude توسط امی لی نوشته میشه و Understanding بدست بن مودی . بعد از اون هم Give Unto Me رو امی لی مینویسه و یکی از معروفترین آهنگهای گروه ، My Immortal ، هم توسط بن مودی نوشته میشه. ترانه ها و آهنگها به گونه ای بود که سبک منحصر بفردی رو به این گروه اختصاص داد : ترکیبی از دید و هنر هر دوی اونها و در عین حال رعایت سلیقه فردیشون . یه مسئله مهم در اون زمان ، اصرار اونها به کار دو نفری بود که همین امر  باعث شده بود که گروه برای گسترش خودش و عضو گیری اقدامی نکنه . همین مسئله باعث شده بود که گروه نتونه کنسرت و برنامه زنده داشته باشه . گروه مدتی با عنوان Childish Intentions و بعد از اون Stricken فعالیت کرد تا بالاخره اسم خودش رو به Evanescence ، به معنی محو تدریجی (از ریشه Evanescent هم معنی با Vanishing و disappearing ) ، تغییر داد . با تمام این اوصاف Understanding و Give Unto Me تونست راه خودش رو به Chartهای موسیقی باز کنه و همین مسئله باعث شد درخواستها برای اجرای زنده بالا بره .

 

اولین EP اونها در سال 98 و اولین آلبومشون در سال 2000  به اسم Origin روانه بازار شد. نسخه های کمی از اون بفروش رفت و آلبوم تقریبا با شکست همراه شد. آلبوم بعدی گروه که بعدها از اون بعنوان اولین آلبوم گروه یاد شد ، Fallen ، در سال 2003  منتشر شد . باورتون نمیشه ! این آلبوم کولاک کرد ! . ترکوند !! . 6.6 میلیون نسخه فروش در آمریکا و بیش از 14 میلیون نسخه در سرتاسر جهان . این آلبوم یکی از 8 آلبوم تاریخ موسیقی هست که موفق شد یک سال تمام (یعنی 52 هفته) در چارت Billboard Top 50 حضور داشته باشه !!! و همچنین حضور 104 هفته ای اون در چارت Billboard top 200 نشونه استقبال کم نظیر از این آلبومه .

 

در اکتبر سال 2003 ، در تور اروپا ، بطور کاملا ناگهانی Ben Moody از گروه میره. در سال 2004 نسخه ای تحت عنوان Anywhere But Home منتشر میشه که شامل آهنگهای معروف گذشته گروه بهمراه DVD و کنسرت پاریس اونها هست . علاوه بر اون میشه توی این مجموعه آهنگ Missing (که جزو هیچ آلبومی نیست و تونست توی اسپانیا به صدر چارت و شماره 1 راه پیدا کنه) و Breathe No More (آهنگ فیلم Elektra) و صد البته Cover آهنگ Thoughtless از Korn رو پیدا کرد.

حالا میرسیم به اصل مطلب . آلبوم The Open Door ، سال 2006 . اعضای فعلی گروه بعد از رفتن Ben Moody اینها هستن : Amy Lee (خواننده و پیانیست) ، Rocky Gray (درامز) ، John LeCompt (گیتار( ، Terry Balsamo (گیتار) و Tim McCord (بیس).

The Open Door ، آلبوم آخر گروه Evanescence ، در تاریخ 3 اکتبر 2006 در آمریکا ، 2 اکتبر 2006 در انگلستان و 30 سپتامبر 2006 در استرالیا ، با 13 آهنگ منتشر شد . در هفته اول ، 447000 نسخه در آمریکا بفروش رفت و باعث شد آلبوم به سرعت بمقام اول چارت Billboard 200 برسه. تهیه آلبوم با دو مشکل همراه شد : سکتهء Terry Balsamo و اخراج مدیر گروه بخاطر دعواها و مشکلات بین اونها. دلیل اصلی هم که آلبوم ، بر خلاف اعلام قبلی ، در ماه مارس به بازار نیومد همین مسائل بود . درضمن تور این آلبوم هم از تاریخ 5 اکتبر 2006 شروع شده.

سلام ! خوش اومدین ! شما قدم به دنیای پر از سیاهی و رمز و راز درونی و شخصی Amy Lee گذاشتین !! . دنیایی که شاید کوچکترین تغییری با چند سال گذشته نداشته و همچنان با چاشنی صدای شفاف و رسا و زیبای امی لی به شنونده عرضه میشه. بن مودی ، یکی از ستونهای اصلی گروه ، توی این آلبوم حضور نداره . بعد از شنیدن آلبوم که بنظر میاد به شکلی نسخهء کامل شدهء آلبوم قبلی گروه ، یعنی Fallen باشه ، میشه دو تا نتیجه متفاوت گرفت : اول اینکه آلبوم قبلی به طور بسیار شدیدی تحت تاثیر امی لی بوده و حضور بن مودی تنها تکمیل کننده افکار امی لی بشمار میومده . و دوم اینکه احتمالا اگه بن مودی همچنان عضو گروه بود ، این آلبوم اینقدر شبیه آلبوم قبلی گروه نمیشد !!!!. با تمام این حرفها باز هم امی لی هست که به کمک تری بالسامو آهنگها رو میسازه و تنظیم میکنه و کار قابل قبولی رو منتشر میکنه. قابل قبول ، بدون مقایسه با آلبوم قبلی گروه و حتی زیبا و تکان دهنده بدون در نظر گرفته قدرت آهنگسازی و فکری امی لی.

آلبوم با آهنگ Sweet Sacrifice شروع میشه . یه راک سریع ، گیتار رعد آسا ، با صدای همچنان حزن انگیز و زیبای امی لی . Call Me When You’re Sober ، آهنگ مشهور این آلبوم ، یه آهنگ خشن ! ، عصبانی ! ، با دو گیتار و تغییر خط بین ریتم و ملودی اونها.Wieght Of The World  یه آهنگ نه چندان قابل توجه . Lithium یک تصنیف زیبا با پیانو . Lachrymosa یه آهنگ عجیب و خارق العاده ، میکسی از گیتار و استرینگ و پیانو و کر . این آهنگ میتونه برای Soundtrack اثر فوق العاده ای از آب در بیاد. Like You با تمپوی میانه پیانو به زیبایی گیتار رو به بک گراند میفرسته و خودش آهنگ رو اداره میکنه تا زمانی که موسیقی به اوج برسه. Lose Control ملودی سنگین و سیاه پیانو رو بهمراه داره و میشه اون رو یکی از قویترین آهنگهای آلبوم بحساب آورد. سال 2005 امی لی قرار دادی داشت برای ساخت موسیقی فیلم Narnia . اما این اتفاق نیوفتاد و آهنگ با کمی تغییرات شد آهنگ آخر آلبوم یعنی Good Enough . بقیه آهنگهای آلبوم هم ترکیبی از تکرار مکررات هست که حوصله صحبت در موردشون رو ندارم !.

با صرف نظر از کارهای قبلی گروه و بدون مقایسه این آلبوم با آلبوم
Fallen ، میشه گفت در کل آلبوم نسبتا خوبی رو میشنویم . البته باید این نکته رو در نظر گرفت که شهرت و محبوبیت امی لی بعنوان خواننده خوش صدا و آهنگساز خوش فکر گروه Evanescence و از طرف دیگه معروفیت اون بعنوان مدل مجلات ، علت اصلی موفقیت این آلبوم در کسب رتبه های چارتهای مختلف بشمار میاد. این آلبوم ارزش شنیدن داره ، اما اگه چندان دسترسی بهش براتون آسون نیست ، بیخیالش بشین !! . یه بار دیگه بشینین Fallen رو با لذت گوش کنین !!!!!!.

لینکهای مرتبط :
سایت رسمی گروه – آمریکا
سایت رسمی گروه – انگلستان
سایت رسمی گروه – استرالیا
سایت رسمی گروه – فرانسه
اطلاعات تور آلبوم
گروه در VH1
گروه در MySpace
ویدئوی تبلیغاتی آلبوم The Open Door
ویدئو کلیپ آهنگ Lacrymosa
ویدئو کلیپ آهنگ Call Me When You’re Sober

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: