آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Collapse Under the Empire

Aes Dana / CUtE / Deep Purple / Eluvium / F. Paterlini

بردیا برجسته نژاد: پست نوشتن برای اینجا شوخی نیست! هر نوشته در حدود سه ساعت وقت مفید نیاز دارد تا برای انتشار آماده شود. چندین بار گوش کردن دقیق آهنگها، جستجو در سایتها و جمع آوری اطلاعات آلبوم و آرتیست، مشخص کردن خط مشی نوشته، جمله سازی و جمله بندی، انتخاب و ویرایش عکسها، همه‌ی اینها بیشتر از آن چیزی که تصور می‌کنید به زمان و دقت نیاز دارد. یعنی آنکه دیر به دیر آپدیت شدن اینجا بعد از گذشت 7 سال فعالیت عجیب نیست، اجتناب ناپذیر است.

این وسط اتفاق بدی که می‌افتد جا افتادن آلبومهای ارزشمند و مطرحی‌ست که فقط بخاطر زمان‌بر بودن پروسه‌ی آپدیت کردن تک نفره‌ی وبلاگ، مورد بحث و نقد قرار نمی‌گیرند و لا به لای شلوغی بازار انتشار فراموش می‌شوند. و این اتفاق قابل قبول نیست! لذا از این به بعد، اگر این اتفاق افتاد، در چند نوشته‌ی کوتاه معرفی مختصری از این آلبومها خواهیم داشت. حداقل فایده‌ی آن این است که با وجود کم شدن کیفیت پستها، کمیت آلبومهای معرفی شده برای من و شما راضی کننده خواهد بود. البته این را هم بگویم که این فکر بعد از انتشار سه پست مربوط به معرفی 9 آلبوم منتشر شده در دو ماه نخست سال 2013 (نوشته شده توسط آرمین عزیز) شکل گرفت و حالا قرار است با همکاری امیر عزیز برای مستقیم کردن لینکهای دانلود اجرایی شود. امیدوارم دوستان دیگر هم در جهت بالا بردن همزمان کیفیت و کمیت مثل این دوست عزیز با وبلاگ همکاری کنند.

حالا نگاهی می‌اندازیم به چند آلبوم منتشر شده و جا مانده در چند ماه اخیر. این را یادآوری کنم که اگر لینک دانلود آلبومها را پیدا نکردید فعلا می‌توانید از طریق این صفحه اقدام کنید تا بعد به کمک هم راه حل جمع و جورتری برای این مسئله پیدا کنیم.

Aes Dana – Aftermath 2.0 | Archives of PeaceAes Dana - Aftermath 2.0

در سال 2001 وینس ویلوس از گروه امبینت ترنس Asura پروژه‌ای را پایه‌ریزی کرد که از همان ابتدا تبدیل به یکی از مطرح‌ترین پروژه‌های موسیقی امبینت شد. Aes Dana با تقابل موسیقی امبینت و داون تمپو به شکلی هنرمندانه جریانی از موسیقی سایکدلیک را به نمایش گذاشت و همین باعث شهرت جهانی او شد. سال گذشته هفتمین آلبوم این گروه با عنوان Pollen منتشر شد، اثری نه چندان متفاوت نسبت به گذشته، اما به همان اندازه قوی و دوست داشتنی. حالا Aes Dana با گذشت کمتر از یک سال از انتشار آخرین آلبومش، دومین آلبوم خود با عنوان Aftermath را ری‌مستر کرده، یک ترک به نام Aftermath #8 به آن اضافه کرده، نامش را به Aftermath 2.0 تغییر داده و دوباره آن را منتشر کرده است. بد نیست بدانید که در زمان پیش فروش این مجموعه، استودیوی تهیه کننده‌ی آن، Ultimae، اعلام کرده بود که هر کسی که از آلبوم اصلی، منتشر شده در سال 2003، عکس بگیرد و برای استودیو ارسال کند جزو اولین افرادی خواهد بود که آلبوم ری‌مستر شده برایش ارسال خواهد شد.

Collapse Under The Empire - The Silent CryCollapse under the Empire – The Silent Cry

در این وبلاگ از گروه پست راک آلمانی Collapse under the Empire زیاد خوانده‌اید. یک بار نامش را در فهرست بهترین آلبومهای سال 2011، در جایگاه سیزدهم بخاطر آلبوم Shoulders & Giants دیده‌اید، یک بار هم در لیست بهترین آلبومهای سال 2012، در جایگاه هجدهم بخاطر آلبوم Fragments of a Prayer. اگر یادتان باشد گفتیم که آنها بعد از انتشار آلبوم Shoulders & Giants که قرار بود یکی از دو کانسپت آلبومشان باشد، دست به انتشار آلبوم متفرقه‌ای زدند و قرار شد دومین آلبوم کانسپت خود با عنوان Sacrifice & Isolation در سال 2013 منتشر کنند. حالا اینطور که بنظر می‌رسد فعلا قرار نیست این اتفاق بی‌افتد. آنها به تازگی یک EP با عنوان The Silent Cry منتشر کرده‌اند که همان چیزی‌ست که از یکی از بهترین گروه‌های پست راک دنیا انتظار می‌رود. اینطور که بنظر می‌رسد آنها قصد دارند انتظار ما برای انتشار آلبوم جدیدشان را با این مجموعه 23 دقیقه‌ای کمی آسان‌تر کنند.

Deep Purple - Now WhatDeep Purple – Now What

ممکن است شما هم تعجب کنید! مگر دیپ پرپل هنوز زنده است؟ وقتی این ابرگروه موسیقی هارد راک و هوی متال در سال 1976 بعد از هشت سال فعالیت به کار خود پایان داد، حتی خودشان هم تصور نمی‌کردند دوباره هشت سال بعد، در سال 1984، دور هم جمع شوند و دوباره دیپ پرپل را زنده کنند. سالها گذشته، دیپ پرپل از ریچی بلکمور تا جو ستریانی را در خود جای داده و در کل با حضور 14 هیولا در ترکیبش همچنان زنده و بی‌رغیب به فعالیت خود ادامه می‌دهد. آنها بعد از هفت سال از انتشار آلبوم قبلی به تازگی نوزدهمین آلبوم دیپ پرپل را روانه بازار کرده‌اند. دو آهنگ Uncommon Man و Above and Beyond تقدیم شده است به جان لورد، یکی از بنیانگذار دیپ پرپل، که در سال 2012 در سن 71 سالگی بر اثر ابتلا به سرطان پانکراس درگذشت. جالب است که بدانید با وجود آنکه این آلبوم از این گروه انگلیسی توانسته در چارتهای آلمان، اتریش، چک و نروژ جایگاه نخست جدول را از آن خود کند، اما در دو چارت انگلیسی زبان چندان موفق ظاهر نشده است. این آلبوم در چارت انگلستان در جایگاه 19 و در چارت آمریکا در جایگاه 115 قرار گرفته است.

Eluvium - Nightmare EndingEluvium – Nightmare Ending

متئو کوپر با پروژه‌ی Eluvium نامی شناخته شده در موسیقی امبینت است. طنین دل‌انگیز نوای پیانو در فضای مینیمال آثارش او را تبدیل به یکی از بهترینهای این ژانر کرده است. هفتمین آلبوم او با نام Nightmare Ending به صورت Double-Album و هر کدام مشتمل بر هفت آهنگ به تازگی منتشر شده است: با فضایی وهم‌انگیز مانند تمام کارهای قبلی او و مثل همیشه همراه با عکسهای همسرش، جنی پاسک. در این آلبوم تعداد آهنگهای بیشتر از 6 دقیقه برابر هفت است، یعنی نصف تعداد آهنگهای این مجموعه. مدت زمانی که پیش از کمتر در آثار او مشاهده می‌شد. آخرین آهنگ با عنوان Happiness، حضور آیرا کاپلان، خواننده گروه ایندی راک Yo La Tengo را بعنوان مهمان به همراه دارد. بد نیست یک چیز جالب را در مورد این هنرمند بدانید. او در سال 2008 آلبومی با عنوان Miniatures ساخت که از نظر حال و هوا و حس و حال اثری متفاوت نسبت به آلبومهای دیگرش بود. برای همین او این آلبوم را بجای Eluvium، با نام متئو کوپر منتشر کرد. اگر طرفدار موسیقی امبینت هستید، شاید این چیزی باشد که این روزها دنبالش می‌گردید.

Fabrizio Paterlini - NowFabrizio Paterlini – Now

اینطور که بازتاب مخاطبین وبلاگ نسبت به پستهای بهترین‌های سال 2012 نشان می‌دهد، یکی از جذابترین معرفی‌ها برای خواننده‌های وبلاگ فابریتزیو پاترلینی و آلبوم حیرت‌انگیزش، Autumn Stories، بود. او آلبوم جدیدش با نام Now را به تازگی منتشر کرده تا باز احساسات شما را به بازی بگیرد. شما در این آلبوم با یک آهنگ متفاوت نیز مواجه خواهید شد. دومین آهنگ، Not from the past, not for the future، علاوه بر پیانو و ویالن همیشگی، درامز را نیز بهمراه دارد! و این چیزی‌ست که به ندرت در آثار پاترلینی می‌شنوید. جالب است که او آثارش را به «یک گیلاس شراب قرمز در یک عصر تابستانی» تشبیه می‌کند. اما شاید بهترین توصیف در مورد این هنرمند و آثارش کامنتی باشد که یکی از طرفدارانش برایش نوشته است: «فقط یک لحظه به موسیقی او گوش کن، آنوقت بر خلاف همیشه دنیای جای قشنگی بنظر خواهد رسید» این آلبوم هم می‌تواند شما را با ظرافت کاملی که در خود دارد پشت و رو کند.

 

بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره‌های 30 الی 26) را اینجا و قسمت دوم (شماره‌های 25 الی 21) را اینجا ببینید.

 

If These Trees Could Talk - Red Forest20
If These Trees Could Talk – Red Forest

دومین آلبوم گروه آمریکایی If These Trees Could Talk از همان فرمول ساده و همیشگی موسیقی پست راک تبعیت می‌کند. همان ریورب‌های بجا و وقفه‌های استاندارد، همان شروع و عروج و فرود و پایان. اما اینکه چطور ممکن است Red Forest تبدیل به آلبومی شود که می‌تواند اشک شما را جاری و فریادتان را به آسمان برساند، فقط باز می‌گردد به نقطه‌ی قوت این گروه که از همان اولین آلبوم و همان EP سال 2006 کاملا آشکار و مشخص بود: موسیقی آنها ترکیب اندوهگینی از احساس است. درست است که آهنگها به شکل منطقی از فرمول موسیقی پست راک پیروی می‌کنند، اما نتیجه اصلا منطقی به نظر نمی‌رسد. کافی‌ست آن را تنهایی، در فضایی تاریک و بسته، با کمی پیش زمینه‌ی احساسی، گوش کنید. مطمئن باشید که نتیجه شما را خرد خواهد کرد. البته این را بدانید که این گروه با انتشار این آلبوم جدید نه تنها اندوهگین نیست بلکه کاملا هم خوشحال است. این دومین آلبوم گروه اولین آلبومی‌ست که خود آنها مسئولیت انتشارش را بعهده گرفته‌اند. آلبوم قبلی‌شان را کمپانی مستقل The Mylene Sheath، که بطور مشخص با گروه‌های پست راک (مانند Caspian و Gifts from Enola) همکاری می‌کند، منتشر کرده است.

 

Emanuel and the Fear - The Janus Mirror19
Emanuel and the Fear – The Janus Mirror

ابتدا گروهشان را یازده نفری شروع کردند، اما امروز تنها شش نفرشان باقی ماند‌ه‌‌اند. گروه نیویورکی Emanuel and the Fear را بطور مشخص نمی‎‌توان در هیچ ژانری از موسیقی گنجاند. این را خودشان هم می‌دانند. آنها در جواب این سئوال که سبک گروه‌تان چیست گفته‌اند: «ما هیچ توافق مشترکی در مورد آن نداریم. تنها چیزی که همه‌ی ما قبول داریم این است که آهنگی که ماروین گی در مسابقات بسکتبال سال 1983 اجرا کرد، آهنگ فوق‌العاده‌ای بود!» چهارمین آلبومشان با عنوان The Janus Mirror تنها آلبومی‌ست که از آنها شنیده‌ام و البته همین کافی‌ست تا بتوان به استثنایی بودنشان پی برد. همه چیز در آن پیدا می‌شود. ژانر آنها آهنگ به آهنگ که نه، لحظه به لحظه تغییر می‌کند. و اما برای من شاخص‌ترین عنصر این آلبوم وکال آن است. فریادهای امانوئل آیواس را که می‌شنوم دلم می‌خواهد پا به پایش جیغ بکشم. در انتهای اولین آهنگ، که هم اسم خود آلبوم است، چنان از خود بی خود می‌شود که می‌تواند مظهر رهایی و بی‌قیدی باشد. حتی در Foothills of a Fire هم بدون آن فریادها آنقدر مصمم و قدرتمند است که می‌تواند تسخیرتان کند. خلاصه کنم؛ این آلبوم را از یاد نخواهید برد.

 

Collapse Under The Empire - Fragments Of A Prayer18
Collapse under the Empire – Fragments of a Prayer

باز هم همان گروه پست راک آلمانی که سال گذشته آلبومش را در جایگاه سیزدهم «بهترین آلبومهای سال 2011» دیده بودید. اما امسال با وجود آنکه این آلبوم قدرتمند است، اما هدفمند نیست. هر آهنگ برای خودش دنیا و فضای جداگانه‌ای دارد که Collapse under the Empire در خلق آن استاد است (هرچند اگر کمی نکته سنج باشید می‌توانید از اسم آهنگها و ترتیبشان یک داستان بسازید) اشتباه نکنید! اینکه آلبوم هدفمند نیست یا به عبارتی نمی‌توان تک تک آهنگها را تحت اختیار یک مجموعه واحد دانست، ایراد آلبوم نیست. اصلا قرار نبوده که Fragments of a Prayer کانسپت آلبوم باشد. آنها تصمیم گرفته‌اند که بین دو مجموعه‌ی کانسپت یک آلبوم معمولی منتشر کنند. اگر یادتان باشد سال گذشته Shoulders & Giants بصورت کانسپت آلبوم منتشر شد. همان موقع زمزمه‌ی اینکه این مجموعه یک دنباله دارد شنیده می‌شد. حالا اینطور که مشخص است آنها قصد دارند کانسپت آلبوم بعدی خود با عنوان Sacrifice & Isolation را سال دیگر منتشر کنند. این مطلب را هم بدانید که این اولین آلبوم Collapse under the Empire است که تحت لیبل خودشان منتشر می‌شود.

 

Sylvan - Sceneries17
Sylvan – Sceneries

گروه پراگرسیو راک آلمانی Sylvan سه سال پیش با انتشار آلبوم Force of Gravity ده سالگی خود را جشن گرفت. از همان زمان صحبتها حاکی از این بود که آلبوم بعدی آنها، یعنی اولین آلبوم از دهه‌ی دوم فعالیتشان، قرار است چیزی متفاوت از آب در بیاید. هشتمین آلبوم Sylvan با عنوان Sceneries در همان نگاه اول هیجان‌انگیز بنظر می‌رسد. این آلبوم مشتمل بر دو CD دارای پنج Chapter و در کل نوزده Track است. اینبار آنها بیشتر از همیشه احساساتی و دوست داشتنی شده‌اند. لیریکس آلبوم آنقدر شاخص است که می‌تواند تا مدتها در ذهنتان باقی بماند. صدای مارکو گلومان همان چیزی‌ست که هر موسیقی پراگرسیو راک به آن نیاز دارد. اصلا همه چیز به جا و کامل است. از تقسیم بندی آهنگها در بخشهای مختلف گرفته تا بازی با ملودی‌ها، از اجرای کیبورد و گیتار تا صدای وکال. با آنکه آهنگها در اصل همه مدت زمانی در حدود 20 دقیقه دارند اما با این تقسیم‌بندی آگاهانه شما 19 آهنگ دارید که در اصل 5 آهنگ هستند که در حقیقت 1 آلبوم را می‌سازند. شاید این بهترین آلبوم Sylvan نباشد، اما در مقایسه با آثار دیگر این ژانر یک سر و گردن بالاتر است.

 

The American Dollar - Awake In The City16
The American Dollar – Awake in the City

کافی‌ست در لحظه بدانید که از موسیقی پست راک چه می‌خواهید. آنوقت اگر آنقدر دقت نظر داشته باشید و بتوانید گروه و آلبوم درستی را انتخاب کنید، مطمئن باشید شما همانجایی خواهید بود که می‌خواستید و بی‌جواب نخواهید ماند. آخرین آلبوم The American Dollar دقیقا مانند همان دلار آمریکاست! این یک سرمایه‌گذاری‌ست. شما با هر بار شنیدن آن یک پله بالاتر می‌روید و نسبت به قبل سود بیشتری عایدتان می‌شود. ‌Awake in the City مانند خورشیدی‌ست که گرم و روشن می‌تابد، به روی خاطرات شیرینی که از گذشته دارید. با هر آهنگ ویدئویی در ذهن شما پخش می‌شود که تکه‌ای از گذشته‌ی شما همراه با نقش‌آفرینی خودتان است: این برای آن سفر، این برای آن قرار دو نفره، این برای اولین بوسه، این برای تولد، این برای بهار آن سال… و حتی هر آهنگ برای چند خاطره، و حتی هر خاطره برای چند آهنگ. این آلبوم، با نوای قالب پیانو در اکثر آهنگها، یک احیاکننده‌ی خاطرات شیرین است. پس از این آلبوم The American Dollar همین امسال سومین مجموعه‌ی آمبینت خود را نیز با عنوان Ambient Three منتشرکرد. آلبومی فوق‌العاده که یکی از بهترین‌های این ژانر در سال 2012 بود.

…ادامه دارد

بهترین های 2011 از نگاه من – 4

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا)، قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا) و قسمت سوم (شماره های 20 الی 16) را (اینجا) بخوانید.

15
Kauan – Kuu

باور کنید که Kauan یکی از آن معجزات روسیه است. انگار این کشور چنان فضای حاصلخیزی دارد که موسیقی راک در آن با جهش ژنتیکی مواجه شده است! Kauan (در زبان فنلاندی به معنای «بلند») مغز متفکری به اسم آنتوان بلوف دارد که جدا از آهنگسازی و خوانندگی، مسئولیت نوازندگی گیتار و کیبورد را هم به دوش می کشد. او ابتدا با Doom Metal و Black Metal در سال 2005 فعالیتش را آغاز کرد، اما در سومین آلبوم (Aava Tuulen Maa در سال 2009( به ناگهان همان اتفاقی که برای Anathema افتاد برای او تکرار شد: تغییر ناگهانی به سمت اتمسفریک فولک با نگرش ویژه ای به فضای ملنکولیک و یا به زبان ساده تر پر از اندوه. چهارمین آلبوم آنها با عنوان ماه/Kuu.. (در زبان فنلاندی) یک اثر نابودکننده با چهار آهنگ حدوداً 10 دقیقه ای ست. هر قدر امسال در اتمسفریک راک Shamrain طرفدارانش را ناامید کرد، Kauan به خوبی از پس تزریق غم و درد و اندوه به مخاطب بر آمده است!

14
Markéta Irglová – Anar

مارکتا ایرگلوا از آن موجودات دوست داشتنی و دلچسبی ست که با دیدن فیلم یک بار/Once بی شک عاشقش می شوید، عاشق تمام سادگی و هنری که دارد. وقتی فیلم Once را بازی کرد و موسیقی اش را به همراه گلن هنسارد ساخت، فقط 19 ساله بود. وقتی برای این فیلم برندهء جایزهء اسکار شد، تبدیل شد به اولین زنی که از جمهوری چک این جایزه را دریافت می کند و از آن مهمتر، جوانترین هنرمندی که تا به امروز در شاخهء موسیقی اسکار می گیرد. ایرگلوا پس از انتشار دو آلبوم با گلن هنسارد تحت عنوان گروهی به اسم The Swell Season، اولین آلبوم انفرادی اش را امسال با عنوان انار/Anar منتشر کرد. آلبومی ساده و لطیف و دوست داشتنی که می تواند ایرگلوا را برای شما تبدیل به یک قدیس کند. سینگل اصلی آلبوم با عنوان دختر قوچانی/Dokhtar Ghoochani، هرچند خوانندهء مهمانی به اسم آیدا دارد، اما این دختر اهل جمهوری چک به زیبایی تمام همان یک خط را فارسی می خواند، عنوان آلبوم هم از «یه دونه انار، دو دونه انار…» همین آهنگ گرفته شده است. اناری که ایرگلوا به شما می دهد صد دانه که نه، اما دوازده دانه یاقوت خوشرنگ و رخشان دارد که با نظم و ترتیب یک جا نشسته اند!

13
Collapse under the Empire – Shoulders and Giants

ما اینجا با یک گروه پست راک دو نفرهء آلمانی طرف هستیم که فراتر از موسیقی و ماورای هنر فعالیت می کنند. آخرین آلبوم آنها جزو آن آثاری ست که موسیقی اش هدفمند است. یک موجی در آلبوم است که از همان اولین آهنگ شروع می شود و شما را تا انتها همراهی می کند. اگر بخواهید هر آهنگ را با یک فلش نشان دهید، مهم نیست که هر کدام به چه چیزی اشاره می کند، مهم این است که همگی هم جهت هستند. اما ماجرای این گروه و سال 2011 به همینجا و همین آلبوم شانه ها و غول ها/Shoulders and Giants ختم نمی شود. اول آنکه مجموعهء مشترکی با Mooncake تحت عنوان امپراطوری ماه سیاه/Black Moon Empire منتشر کرده اند که چیزی کم از معجزه ندارد و دوم آنکه به سفارش یکی از سازمانهای مربوطه برای حمایت از طرح جلوگیری از شکار بی رویه کوسه ها، سینگلی با عنوان مرگ خاموش/The Silent Death منتشر کرده اند که دیوانه تان می کند. آنها فراتر از موسیقی و ماورای هنر هستند و همین باعث می شود که کارهایشان ارزشمندتر از آن چیزی باشد که بتوانید تصور کنید.

12
The Seven Mile Journey – Notes for the Synthesis

اینها یکی از با حوصله ترین و در عین حال دقیق ترین گروه هایی هستند که ممکن است تا به امروز شناخته باشید. امسال سومین آلبوم (اگر Demo آنها در سال 2001 را حساب کنیم، می شود چهارمین) گروه دانمارکی The Seven Mile Journey به همان سبک و سیاق همیشگی، اما در حد و اندازه ای حرفه ای تر منتشر شد. موسیقی آنها مانند یک قطره آغاز می شود و به پیش می رود و آرام آرام جمع می شود و شما را بلند می کند و دور خودش می چرخاند و سیل می شود و هجوم می آورد و خرد و له و داغانتان می کند و هر آن چیزی که باقی می ماند را تحویل آهنگ بعدی می دهد! آنها پر حوصله اند، چرا که تکه تکه اصوات را، نه یک جا!، بلکه دانه به دانه کنار هم می چینند و حاصلش می شود یک موسیقی پست راک بی نظیر که می تواند در تمام مدتش شما را اسیر خود کند. شما نه ناگهان از زمین کنده می شوید، نه ناگهان به اوج می رسید، و نه ناگهان به زیر می خزید و در عمق فرو می روید. آنها به زیبایی این روند را کاملا تدریجی و آهسته و آرام انجام می دهند و بدون آنکه متوجه شوید، می بینید که در اوج یا عمق اسیر شده اید. نکته هایی برای نتیجه گیری/Notes for the Synthesis، یعنی آلبوم آخر آنها، از کالبدشکافی های رفیق شفیق/ The Alter Ego Autopsies بیست دقیقه ای گرفته تا ترانزیتها/Transits پنج دقیقه ای، شما را می فریبد و در خود غرق می کند. با «مسافرت هفت مایلی» سفر خود بگذرد!

11
Brian Crain – Piano and Light

می توانید ساعتها، روزها، هفته ها، و حتی می توانید تمامی عمر به صدای پیانوی برایان کرین گوش دهید و خسته نشوید. برایان کرین جانور عجیبی ست که از بدو تولد آهنگ می ساخته! وقتی که کودک بود آهنگها را سوت می زده و وقتی از او می پرسند این چه آهنگی ست، جواب می داده: «نمی دونم! الان ساختمش!» وقتی 6 ساله بود بخاطر استعدادی که در آهنگسازی داشت اولین پیانو را برایش خریدند، اما برایان به جای پیانو به بیس بال علاقه داشت و نتیجه آن شد که برایان کرین 15 ساله یک بازیکن بیس بال حرفه ای بود که همچنان آهنگهایی که می ساخت را سوت می زد. برای برایان کرین زندگی هنری به طور رسمی در 19 سالگی و تاسیس یک استودیوی صدابرداری در هالیوود شروع شد. او از آنهایی ست که بسیاری از استانداردهای ادیت صدا را در هالیوود پایه گذاری کرده است. آلبوم پیانو و نور/Piano and Light حاوی 12 آهنگ سولوی پیانو ست که شما را نابود می کند و از نو می سازد! به جرات می توان گفت این آلبوم از تمامی آثار قبلی او (که تعدادشان هم زیاد است) یک سر و گردن بالاتر است. کرین در این اثر فضایی از آرامش را برایتان خلق می کند که تا مدتها نیشتان تا بناگوش باز خواهد ماند!

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: