آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Archive

آلبوم پکیج 2016 – بسته‌ی بیست و هفتم

بردیا برجسته نژاد: نگاهی بیاندازیم به چند آلبوم دیگر منتشر شده‌ی در سال 2016.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

cocoon

Cocoon – Welcome Home

«به خانه خوش آمدی» عنوان سومین آلبوم گروه دوست داشتنی پاپ فولک فرانسوی، «ککون»، محصول 2016 است. آلبوم اول آنها اثر نابود کننده‌ای بود. موسیقی آکوستیک حزن انگیزی که جان می‌داد با شنیدنش مدام آه بکشید و در افکار خود و غم آهنگ غرق شوید. آلبوم دومشان کمی متعادل‌تر، با آکوستیک کمتر، و حالا آلبوم سوم فضایی نسبتاً شاد و گرم دارد که تقریباً دنیای دیگری را پیش رویتان می‌گذارد. هرچند این آلبوم، با تم متفاوت خود، تقریباً چیزی شبیه ده‌ها اثر دیگر این ژانر است که شنیده‌ایم، اما باز هم شنیدن یک کار جدید از یک گروه دوست داشتنی لطف خاص خود را دارد. نتیجه آنکه: این را اگر خواستید بشنوید، اما آلبوم اولشان را حتماً گوش کنید.

lost-in-kiev

Lost in Kiev – Nuit Noir

«شب سیاه» (به فرانسوی) عنوان دومین آلبوم گروه پست راک فرانسوری، «لاست این کی‌یف»، محصول 2016 است. سه سال پیش اشاره‌ی ظریفی به آنها کرده بودم، در زمانی که به همراه «Zero Absolu» یک ای‌پی مشترک منتشر کرده بودند. موسیقی آنها نافذ، رویایی، وهم گونه، جذاب و فوق العاده دوست داشتنی، برای تمام آنهایی که موسیقی پست راک را می‌پسندند، است و در این آلبوم جدید آنها، با وجود اینکه هنوز صاحب سبک نشده‌اند، اما نه یک سر و گردن، بلکه به اندازه‌ی یک هیکل از آلبوم قبلی بالاتر رفته‌اند. نتیجه آنکه: حواستان باشد! از این به بعد باید در کی‌یف هم گم بشوید!

opeth

Opeth – Sorceress

«عفریته» عنوان دوازدهمین آلبوم گروه مشهور پراگرسیو راک سوئدی، «اوپت»، محصول 2016 است. اینکه این گروه چقدر خوب است و چقدر کارش را بلد است را کار نداریم، اما این را می‌توان بعنوان بلاتکلیف‌ترین آلبوم اوپت تا به امروز معرفی کرد! هیچ چیز اصل بنظر نمی‌رسد! موسیقی گاهی پورکوپاین تری می‌شود، یک جاهایی به سمت الیس این چینز می‌رود، دوری در پراگرسیو چند دهه پیش می‌زند و همانطور سر در هوا باقی می‌ماند. مایکل آکرفلت آوازش گاهی خودش است! اما گوشه‌ای به استیون ویلسون می‌زند و حتی گاهی لین استیلی خدابیامرز را زنده می‌کند. نه ژانر آلبوم معلوم است و نه انسجام مشخصی در آن پیدا می‌شود. همیشه اوپت را وقتی مهربان می‌شود دوست داشته‌ام، اما این اوپت مهربان نیست! این اوپت خنگ و احمق است! نتیجه آنکه: این آلبوم برای هر کسی می‌تواند دوست داشتنی باشد، به جز برای آنهایی که اوپت را دوست دارند!

archive

Archive – The False Foundation

«بنیاد اشتباه» عنوان یازدهمین آلبوم گروه تریپ هاپ / پراگرسیو راک انگلیسی، «آرکایو»، محصول 2016 است. برای من، مانند اکثر طرفداران ایرانی و قدیمی این گروه، آشنایی با آنها از آهنگ Again و انتشار آلبوم سومشان در سال 2002 رقم خورد. موسیقی آنها برایم شبیه شعبده بازی بود! شبیه ساختن همه چیز از هیچ. آلبوم پنجم‌شان، Lights، را می‌توانم جز بهترین آلبوم‌های زندگی‌ام نام ببرم. آلبومی که بیشترین فاصله را از ژانر اصلی گروه، تریپ هاپ، گرفته بود و چنان فضای پراگرسیو و نیوپراگی خلق کرده بود که نظیرش را نشنیده بودم. اما این ماجرا همانجا متوقف شد و پس از آن آرکایو آرام آرام به همان فضای تریپ هاپ قدیمی خود بازگشت و از آن موسیقی لذت بخشی که مزه‌اش را به طرفدارانش چشانده بود فاصله گرفت، تا جایی که آلبوم جدیدی یکی از مزخرفترین آثار آنها تا به امروز است! موسیقی‌ای بلاتکلیف که در فضایی مابین داون تمپو و الکترونیک و تریپ هاپ، لنگ در هوا باقی می‌ماند و وکالی که بیشتر از آنکه جذاب باشد، آزاردهنده است. نتیجه آنکه: «بنیاد اشتباه» از بنیاد اشتباه است! این آلبوم می‌تواند تصویر جذاب و دوست داشتنی آرکایو را در اذهان ویران کند!

meat-loaf

Meat Loaf – Braver than We Are

«شجاعتر از آن چه هستیم» عنوان سیزدهمین آلبوم هنرمند مشهور آمریکایی موسیقی راک، «میت لوف»، محصول 2016 است. من با میت لوف در سال 1993 آشنا شدم، زمانیکه که ششمین آلبوم خود را منتشر کرد. چند آهنگ در آن آلبوم بود که می‌توان آنها را در فهرست بهترین آهنگهای تاریخ موسیقی راک ثبت کرد. از آن زمان حدوداً بیست و سه سال می‌گذرد و در تمام این مدت هیج آلبوم یا آهنگ قابل توجه دیگری از او نشنیده‌ام! بهتر بگویم، آلبوم‌ها یکی از یکی بدتر، آهنگها یکی از یکی مسخره‌تر، حتی به آلبوم‌های قبل از 1993 هم سر زدم، آنها هم به همین اندازه بد و مسخره بودند! نمی‌دانم در ششمین آلبوم چه اتفاقی برایش افتاده بود که نتیجه به آن اندازه جذاب از آب در آمده بود، اما سیزدهمین آلبوم هم یکی دیگر از همان آلبوم‌های مسخره و بیمزه است. نتیجه آنکه: نمی‌دانم چرا بیخیال امتحان کردنش نمی‌شوم! فکرش را هم نکنید!

N.E.W.S

بردیا برجسته نژاد: دو برادکست در اینستاریدیو گفته‌ام که شامل خبرهایی‌ست که بنظرم جذاب و مطرح کردنی بوده‌اند. اینکه شاید بعضی از آنها برایتان جالب نباشد را بگذارید به حساب اختلاف سلیقه و نظر در خصوص جالب و جذاب بودن یک مسئله و اتفاق. کمی بیشتر برایتان بگویم تا بفهمید قرار است چه چیزی را گوش کنید.

frances-bean-cobain-lana-del-rey-feud

آ ل ب و م نيوز: كرت كوبين و ماجراهاي خانواده، با كمي آركايو و يه ذره آويچي

در این برادکست از ادعای جدید کورتنی لاو، همسر کرت کوبین، در خصوص شهرت طلبی او گفته‌ام. همینطور می‌توانید ماجرای اظهار نظر لانا دل ری در خصوص مرگ کرت کوبین و واکنش دختر کوبین در این خصوص را بشنوید. از پروژه‌ی جدید گروه آرکایو حرف زده‌ام که اینطور که بنظر می‌رسد قصد دارد خارج از عنوان آرکایو هم کمی فعالیت داشته باشد. اشاره‌ی کوچکی هم به کنسرت اخیر آویچی و اتفاقی که در آن افتاده کرده‌ام.

gilmour samson

آ ل ب و م نيوز: فلويد صورتي با جيمي، مرواريد و ماچ و عقربها

در این برادکست از سوتی خانم هنسون، همسر دیوید گیلمور، در خصوص لو دادن خبر انتشار آلبوم جدید پینک فلوید بعد از 20 سال صحبت کرده‌ام. همچنین می‌توانید از اکران فیلم داستان زندگی جیمی هندریکس در ماه آینده بیشتر بدانید. خبری از ادی ودر، رهبر گروه پرل جم، که در کنسرت اخیرشان در سوئد دست به کار عجیبی زده. همینطور اشاره‌ای به مصاحبه‌ی اخیر لارس آلریک، درامر متالیکا، و متلکی که به اسکورپیونز و کیس پرانده.

کامنت، نظر، بحث و حرفتان را اگر در همان اینستاریدیو عضو هستید بگذارید، اگر هم که نه اینجا بهترین جا برای صحبت در خصوص همین چیزهاست.

Anathema / Archive / Instaradio

Anathema / Archive

بردیا برجسته نژاد: بنظرم باید از تکنولوژی و پیشرفت در عرصه‌های گوناگون برای راحتتر رسیدن به اهدافمان هم استفاده کنیم و هم دیگران را به استفاده از آن تشویق کنیم. این مقدمه‌ی تک جمله‌ای برای آن است که بگویم فرصت نوشتن یه پست را شاید نداشته باشم، اما یک ربع حرف زدن در مورد یک آلبوم آنقدرها هم کار سختی نیست. Instaradio این امکان را در اختیارمان گذاشته که بجای نوشتن و یا عکس گرفتن، برای یکدیگر حرف بزنیم.

از شما دعوت می‌کنم به جای خواندن نقد این دو آلبوم، به عنوان نمونه، در موردشان بشنوید.

درباره‌ی آلبوم Distant Satellites از Anathema (فایل صوتی در Instaradio)

درباره‌ی آلبوم Axiom از Archive (فایل صوتی در Instaradio)

نگران سرعت اینترنت نباشید. جادویی که اینستاریدو دارد این است که به سادگی و راحتی ترکها لود می‌شوند.

بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 2

بردیا برجسته نژاد: قبل از آنکه قسمت دوم بهترینهای سال 2012 را مرور کنیم لازم است مطلبی را در مورد پست قبل اصلاح کنم. آلبوم Canopy از گروه پست راک Silent Whale Becomes A Dream در حقیقت محصول سال 2011 است. این آلبوم در دسامبر به طور رسمی منتشر شد، اما فایل آن برای دانلود در سایتها و وبلاگهای مختلف در اواسط 2012 قرار گرفت. منبعی که من آلبوم را دانلود کرده بودم به اشتباه در بخش ID3 سال انتشار را 2012 زده بود که همین مسئله باعث شده در فیلتر iTunes در لیست آلبومهای این سال قرار بگیرد. بابت این اشتباه عذرخواهی می‌کنم. می‌توانید اولین پست مربوط به لیست بهترینهای سال 2012 (شماره 30 الی 26) را اینجا ببینید.

 

Anathema - Weather Systems25
Anathema – Weather System

حالا دیگر وقت آن رسیده که تعریف جدیدی از مشهورترین گروه بریتانیایی شناخته شده در ایران داشته باشیم. آناتما دیگر سلطان اندوه و غم نیست. دیگر صحبت از ناامیدی و ناتوانی به میان نمی‌آید. حالا دیگر کسی با موسیقی آنها اشک نمی‌ریزد و خودزنی نمی‌کند. آناتما در آخرین آلبومش، Weather System، امیدوار به افقی خیره شده که خبری از سیاهی همیشگی در آن نیست. موسیقی آنها چند درجه‌ای ساده شده و حالا دیگر می‌تواند هر سلیقه‌ای را راضی کند. آن تنوعی که در موسیقی‌شان بود به خاطره پیوسته و حالا می‌توان آهنگها را در یکی دو فرمول مشخص پیدا کرد. او استاد ساخت هرمی شده که نوکش روی زمین و قاعده‌اش در ابرها قرار گرفته است: از یک نقطه با ظرافت و سادگی شروع می‌کند و به اوجی می‌رسد که سرتاسر آسمان را فرا می‌گیرد. شاید این توصیفات بنظر منفی بیاید، اما تنها اتفاقی که برای آناتما افتاده این است که دیگر آن چیزی نیست که می‌شناختیم و از آن انتظار داشتیم. آناتما با تمام تغییراتش همچنان برای ما ایرانی‌ها گروهی دوست داشتنی و مهم است. بهتر است پست مفصلی که پیش از این در مورد این آلبوم نوشته‌ام (اینجا) و بحثهای مربوط به آن را بخوانید.

 

Calexico - Algiers24
Calexico – Algiers

چه فرقی می‌کند Calexico را ایندی راک بنامیم، کانتری فولک، آمریکانا و یا آلترناتیو. مسئله اینجاست که در هر محدوده‌ای که وارد شود، به هر شکل و رنگی که در بیاید، بی‌رغیب است. هفتمین آلبوم آنها (اگر دو مجموعه موسیقی فیلمی که ساخته‌اند را آلبوم حساب نکنیم) با عنوان Algiers آنقدر گرم و دلچسب و خوشمزه است که دلتان می‌خواهد بغلش کنید! جوی برنز، رهبر همه فن حریف گروه، اینبار هم آلبومی را خلق کرده که همان زیبایی گذشته را به همان شکل گذشته در خود جای داده است. همچنان همه آهنگ‌ها نمایشگاهی از سازهای مختلف هستند که هنرمندانه در کنار هم قرار گرفته‌اند. از پیانو و کیبورد گرفته تا آکاردئون. از درامز و پرکاشن و وایبرافون تا انواع گیتار و بیس. از ترومبون و ملوترون و ترمپت و ساکسفون تا ویالون و ویولا. این یعنی در کل 20 هنرمند آهنگهای این آلبوم را اجرا کرده‌اند. Algiers از این لحاظ یک سر و گردن از آلبوم قبلی (Carried to Dust) که شش نفره بود بالاتر است. این آلبوم آنقدر گرم و صمیمی و دوست داشتنی و روشن است که مطمئنا دلیل خاصی پشت آن بوده که در تاریخ 11 سپتامبر منتشر شده است.

 

Soen - Cognitive23
Soen – Cognitive

مواد اولیه این پروژه عبارت است از: یک عدد مارتین لوپز 34 ساله، درامر سابق دو گروه مشهور پراگرسیو متال سوئدی، Opeth و Amon Amarth / یک عدد استیو دیجورجو 45 ساله، بیسیست 10 گروه مختلف موسیقی متال، از جمله Death، Testament، Iced Earth، Obituary و Sadus / یک عدد جوئل اکلوف 31 ساله، خواننده سوئدی بی‌نام و نشان از یک گروه بی‌نام و نشان به اسم Willowtree / یک گیتاریست ناشناس به اسم کیم پلاتبارزدیس. نتیجه سوپرگروه خارق‌العاده‌ای با عنوان Soen از آب در آمده که شبیه به هیچ کدام از آثار قبلی آنها نیست. با وجود آنکه پراگرسیو متال در این آلبوم بشکل آشکاری از موسیقی Tool (و اگر کمی حساسیت به خرج دهیم، ردی از Riverside را هم در آن پیدا می‌کنید) تبعیت می‌کند، اما اولین آلبومشان زیباتر، جذابتر و دوست‌داشتنی‌تر از آن است که بتوانید انگ کپی‌برداری را به آن بچسبانید. جدا از این، میکس آلبوم برعهده‌ی دیوید بوتریل (میکس کننده آثار Tool) بوده، شاید برای همین وقتی اولین آهنگ (دومین Track) آلبوم با عنوان Fraccions را می‌شنوید مطمئن هستید که با Tool برخورد کرده‌اید! اما خیالتان راحت شما با یکی از بهترین آهنگهای این آلبوم و ژانر طرف هستید.

 

Infected Mushroom - Army of Mushrooms22
Infected Mushroom – Army of Mushrooms

دو دیوانه را تصور کنید، روبروی هزاران نفر پشت دستگاه‌های عجیبشان ایستاده‌اند و جمعیتی را دیوانه‌ی خود می‌کنند. گروه اسرائیلی Infected Mushroom را به جرات می‌توان حیرت‌انگیزترین پروژه‌ی موسیقی الکترونیک دانست. آنها را می‌توان نماد تکامل اصوات در خدمت موسیقی معرفی کرد. هشتمین آلبوم آنها، Army of Mushrooms، اولین آلبوم این گروه است که با همکاری کمپانی Dim Mak Records (یکی از کمپانی‌های مشهور ژانر House و الکترونیک) منتشر می‌شود. سیزده ترک سرسام‌آور، خارق‌العاده، وحشی، دیوانه و افسارگسیخته جمع شده‌اند در کنار هم، در قالب یک آلبوم، که می‌توانند شما را به شکل سرسام‌آور و خارق‌العاده‌ای، وحشی و ویوانه و افسارگسیخته کنند! جدا از تمام آهنگها دو ترک ویژه نیز در این آلبوم جا گرفته است: Send me an Angel، کاوری از گروه راک اسرائیلی Mashina و مهمتر از همه، The Pretender کاور آهنگ مشهور گروه Foo Fighters. اگر طرفدار موسیقی الکترونیک باشید این آلبوم 86 دقیقه‌ای می‌تواند شما را دیوانه کند. اگر طرفدار موسیقی الکترونیک نباشید و این آلبوم را دوست نداشته باشید، شما دیوانه‌اید!

 

Archive - With Us Until You're Dead21
Archive – with Us until You’re Dead

شاید آنقدری که ما ایرانی‌های طرفدار Archive انتظار داریم آنها گروه مشهوری در سطح دنیا نباشند. البته علتش را می‌توان حدس زد. تا پیش از این آنها نتوانسته بودند آلبومی را در زادگاه خود، انگلستان، منتشر کنند. اما امسال ورق برگشت و Archive توانست هفتمین آلبوم خود را در انگلستان، آن هم با کمپانی خودش، منتشر کند. آلبومی که مطمئنا بهترین اثرشان نیست، اما می‌تواند شروعی برای شهرت جهانی آنها باشد. در این آلبوم، With Us Until You’re Dead، آرکایو سعی کرده چکیده‌ای از تمام آثار قبلی‌اش را بگنجاند. هم تریپ هاپ پیدا می‌کنید، هم الکترونیک. هم آلترناتیو و هم پراگرسیو. و البته اتفاق خوبی که افتاده این است که دیگر از آن آهنگهای آزاردهنده‌ی رپ که در آلبوم قبلی، Controlling Crowds، تلنبار شده بود خبری نیست. جدا از اینکه این آلبوم می‌تواند تلفیقی از آثار قبلی آنها باشد، منتقدین این اثر را ترکیبی از پینک فلوید، ریدیوهد، مسیو اتک و آنکل می‌دانند. یعنی معجونی از همان پراگرسیو و الکترونیک و آلترناتیو و تریپ هاپ. پیش از این در خصوص این آلبوم (اینجا) به طور مفصل صحبت کرده‌ام. حرف تکراری نمی‌زنم و پیشنهاد می‌کنم آن پست را بخوانید.

…ادامه دارد

Archive – With Us Until You’re Dead

بردیا برجسته نژاد: بالاخره جدیدترین ساختهء آرکایو با عنوان With Us Until You’re Dead چند روز زودتر از زمان انتشار رسمی در فضای اینترنت پخش شد (پیش از این از دو آلبوم Lights و Controlling Crowds مفصل نوشته ام). آرکایو را می توان یکی از بی ثبات ترین گروه های موسیقی دانست. سبک کاری آنها از همان ابتدا، آلبوم به آلبوم، آهنگ به آهنگ و لحظه به لحظه در حال تغییر و چرخش بوده و آنقدر طیف گسترده ای را در بر می گیرد که هر کسی با هر نوع نگرشی می تواند عاشقشان شود و از موسیقی آنها لذت ببرد. حالا آرکایو بعد از گذشت 3 سال از بزرگترین پروژه اش، Controlling Crowds، آلبوم جدیدی را منتشر کرده که از بعضی لحاظ حکایت دیگری دارد.

اولین آلبوم گروه در سال 1996 اثری تاریک و استثنایی در ژانر تریپ هاپ بود. اما انتشار سومین آلبومشان، You All Look The Same To Me، و در ادامه آلبوم Noise آنها را تبدیل به ستاره هایی در اروپا کرد و شهرتی برایشان به ارمغان آورد. اما هنوز یک چیز کم بود و آن اینکه آرکایو بدلیل مشکلات قراردادی هیچوقت موفق نشد آلبومی را در زادگاهش، انگلستان، منتشر کند. تمام آلبومهای آنها در کشورهای دیگر پخش و توزیع شد و همین امر باعث شد گروهی با پتانسیل بالا و ویژگی های منحصر بفرد در کشور خودش ناشناخته باقی بماند و حتی در اکثر کشورها تصور کنند آنها فرانسوی هستند. حالا هفتمین آلبومشان شرایط دیگری دارد (هفتمین آلبوم: اگر مجموعهء فیلم Michel Valliant را آلبوم حساب نکنیم و Controlling Crowdsها را یک مجموعه در نظر بگیریم) این اولین آلبوم آنهاست که توسط کمپانی خودشان، Dangervisit Records و در انگلستان منتشر می شود و مطمئنا هیچ چیزی نمی تواند برای اعضای گروه خوشحال کننده تر از این باشد. داریوس کیلر، رهبر اصلی گروه، می گوید که «این خیلی خوب است که ما گروه بزرگی در اروپا به حساب می آییم. اما ترجیح می دهیم در انگلستان هم از موسیقی ما استقبال شود» و این آرزویی ست که آرکایو امیدوار است با انتشار جدیدترین آلبومشان محقق شود.

این نوید را همینجا به آنهایی که هنوز آلبوم را نشنیده اند بدهم که از ترکهای رپ خبری نیست! همانطور که از مدتها پیش کیلر تاکید کرده بود این آلبوم اثری ست شخصی تر و عاشقانه تر از گذشته، با موسیقی ارکسترال، تلفیقی از الکترونیک و پراگرسیو، با استفاده از عناصر روحانی و احساسی. در نهایت اتفاقی که افتاده، نتیجه با آن چیزی که انتظارش را دارید کمی متفاوت است. درست است که لیریکس و محتوی آلبوم مسیر جدیدی را ایجاد کرده و احساسات را مشخص تر و واضح تر مطرح می کند، اما موسیقی آلبوم از روی Controlling Crowds و Lights پریده و سری به Noise و You All Look The Same To Me زده است. اینجا از راسکو جان، رپر گروه، خبری نیست. اما آرکایو با اضافه کردن خواننده جدیدی به نام هولی مارتین همان جمع خوانندگان چهار نفری را حفظ کرده و اولین سینگل آلبوم و بهترین اثر این مجموعه، Violently، را نیز به او سپرده است.

Wiped Out شاید عجیب ترین انتخاب برای شروع یک آلبوم باشد! نگاه به عقب بیاندازیدو Controlling Crowds، Pills، Sane و Again هر کدام آنقدر میخکوب کننده و قدرتمند بودند که می توانستند به تنهایی نماد آلبوم و نماد آرکایو باشند. اما Wiped Out این انتظار را برآورده نمی کند. آهنگی که در همان دو دقیقه اول ممکن است کمی شما را نگران کند و نشان دهد که در ادامه هم معجزه ای را در خود پنهان نکرده است. اما آهنگ دوم، Interlace، همان معجزه ای است که دنبالش می گردید! الکترونیکی که سوار بر تریپ هاپ شده و آنقدر می خزد و جلو می آید تا خودش را به آن چیزی برساند که با آن می گوییم: جادوی آرکایو. Stick Me in My Heart دیگر نهایت موسیقی الکترونیک آرکایو را است. آهنگی که اگر چه 4 دقیقه زمان دارد، اما بیشتر بنظر می رسد Intro برای آهنگ بعدی، Conflict، است. تنها واژه ای که می توانم برای Conflict پیدا کنم «مریض» است! آهنگی که همه چیز را در خود جای داده است. حتی در میانه می توانید چیزی شبیه به Radiologue از OSI را هم در آن پیدا کنید! (دقت کنید به زمان 2:10 به بعد) این آهنگ بیشتر از آنکه آرکایوی باشد به خیلیها شبیه است و در نهایت طوری تمام می شود که انگار نصفه رها شده باشد.

Violently اولین حضور خواننده جدیدء گروه، هولی مارتین، است. معلوم نیست آرکایو از کجا و به چه صورتی این هنرمند گمنام را پیدا کرده (هیچ جایی در این مورد چیزی نوشته نشده) جالب است که هنرمند گمنام هولی مارتین، با 300 نفر فالوئر در فیس بوک و 100 نفر در یوتیوب، حالا با یکی از بزرگترین گروه های اروپا همکاری می کند. این آهنگ هر آن چیزی را که لازم دارید در بر گرفته است. عروج و افول آن می تواند کار دستتان بدهد. اثری فوق العاده که کیلر آن را «یکی از تاریکترین و قوی ترین آثار آرکایو» معرفی می کند. شاید در ابتدا مارتین نتواند شما را چندان راضی کند، اما وقتی در میانه آهنگ، خودتان را در حالتی پیدا کردید که سرتان را تا روی زمین خم کرده و بدنتان را به اطراف تکان می دهید، بدانید که آرکایو دوباره تاثیر خودش را گذاشته است. حالا تصور کنید بعد از این، بعد از Violently (به معنی به زور، جابرانه، به تندی…) با آهنگی بدون کلام به اسم Calm Now مواجه شوید و تا می آیید کمی خودتان را پهن و آزاد کنید در همان ابتدای آهنگ بعدی، Silent، در حد کفایت آدرنالین به خون شما باز می گردد. این اولین بار است که در این آلبوم صدای Maria Q را می شنویم. این از همان آهنگهایی ست که خاص آواز اوست. با همان ضرباهنگ و سبک و سیاقی که در آلبوم قبلی و آهنگ Collapse/Collide نظیرش را شنیده ایم. این آهنگ در انتها می چسبد به Twisting. شک نکنید این یک آهنگ Soul است! حتی آواز در بعضی جاها، آنجا که به اوج می رسد، شبیه مایکل جکسون می شود.

Things Going Down را بعنوان کوتاه ترین ترک این آلبوم فقط برای این گذاشته اند تا نفسی بگیریم برای شاهکاری به اسم Hatchet که این هم توسط عضو جدید گروه، هولی مارتین، اجرا می شود. هرچقدر این آهنگ از آرکایو فاصله دارد و حال و هوای آن به موسیقی آلترناتیو می خورد، اما باز هم نمی توان منکر زیبایی آن شد. Damage را دست کم نگیرید! این اصلا آن چیزی نیست که در ابتدا بنظر می رسد. این می توانست اگر کمی مدت زمانش بیشتر بود، جزو یکی از آن آثار طولانی و حیرت انگیز آرکایو باشد. و در نهایت می رسیم به Rise که مثل اکثر حسن ختامهای آرکایو قصد دارد التهابی که ایجاد شده را آرام کند و شما را صحیح و سالم به زندگی روزمره بازگرداند! تبریک می گویم. شما دوباره با یکی از آلبومهای Archive همراه بوده اید.

اگر انتظار دارید دوباره چیزی شبیه Lights خلق شود حالا دیگر باید مطمئن باشید که این اتفاق رخ نمی دهد. اگه می خواهید دوباره Again برایتان تکرار شود، از من بشنوید که احتمالش نزدیک به صفر است. تنها کاری که باید بکنید این است که باور کنید آرکایو هیچ وقت تکرار و تکراری نمی شود. می گویند این آلبوم ترکیبی از پینک فلوید، ریدیوهد، مسیو اتک و آنکل است. من می گویم: این آرکایو جدید است! چیزی که پینک فلوید و ریدیوهد و مسیو اتک و آنکل هیچوقت نبوده اند.

 

 

 

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: