آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Apocalyptica

بهترین‌های 2015 – رضا اموری

بردیا برجسته نژاد: امسال وبلاگ «آل‌ب‌و‌م» با دو پدیده‌ی تازه همراه بود که هر دو ریشه در برنامه‌ی ارتباطی تلگرام داشت. ابتدا گروه و سپس کانال Album Now. کانال که حکایت خود را دارد، اما در گروه تلگرام بصورت هفتگی ژانرها و موضوعات گوناگون به طور دسته جمعی مورد بررسی قرار می‌گیرد و دور هم خوش می‌شنویم و خوش می‌گذرد. در طول این مدت چهار دوست عزیز بنده را در مدیریت، انتخاب موضوعات، پیشبرد بحث‌ها و کنترل گروه یاری کرده‌اند که بدون کمکشان تداوم بقای گروه ممکن نبود. از این چهار نفر خواستم که هر کدام سه آلبوم برتر سال 2015 خود را معرفی و در موردشان چند خطی بنویسند تا علاوه بر سلیقه‌ی یک شخص، نظر چهار نفر دیگر که هر کدام دنیایی از معلومات و سلیقه و ذوق هستند را نیز در اختیار داشته باشیم. این چهار نفر عبارتند از:

رضا اموری / محمد امین کمیجانی / حامد صمدی / مسعود سربندی

آلبوم‌های مد نظر هر کدام در چهار پست جداگانه و بصورت همزمان منتشر شده است که می‌توانید با کلیک روی نام هر کدام سه آلبوم برترشان را جویا شوید.

.

رضا اموری: آلبوم‌های منتشر شده در سال 2015 را مرور می‌کنیم تا ببینیم در سالی که سپری کردیم در دنیای وسیع موسیقی چه گذشت و آیا انتظارات برآورده شد یا خیر؟ لازم به ذکر است که هیچ ترتیبی در برتری آلبوم‌های نام برده شده وجود ندارد.

.

Leprous – The Congregation

LeprousThe Congregation  نام چهارمین آلبوم رسمی بند پراگرسیو راک / متال Leprous اهل نروژ است که امسال در تاریخ 25 ماه می منتشر شد. آلبوم در فضای پراگرسیو ساخته شده و بخش عمده‌ی آن در استودیویی در سوئد ضبط شده است. جالب است که بدانید کارهای میکس این آلبوم توسط Jens Bogren انجام شده است. کسی که همکاری‌های بسیار زیادی با بندهای مطرح موسیقی مثل اوپث, کاتاتونیا و پارادایز لاست را در کارنامه‌ی خود دارد. آلبوم در مجموع دارای 12 قطعه هست که اکثراً توسط لید سینگر بند, آینار سولبرگ نوشته شده است. مطمئنا با اولین بار گوش دادن به آلبوم متوجه خواهید شد که با پروژه عظیمی رو به رو هستید و می‌توانید ساعت‌ها از پراگرسیو با طعم سوئدی لذت ببرید.

بهترین قطعه آلبوم از نظر نویسنده:  The Flood

.

Apocalyptica-  Shadowmaker

17 Apocalyptica - Shadowmakerانتظار پنج ساله طرفداران Apocalyptica  بالاخره امسال به پایان رسید و این بند خوش ذوق فنلاندی امسال هشتمین آلبوم رسمی خود را منتشر کرد. آلبوم همچنان در سبک سیمفونیک متال می‌باشد. به نظر می‌رسد گروه به هر حال ریتم و ضربان خود را پیدا کرده و در این چند سال اخیر در نقطه اوج پختگی و موفقیت تجاری به سر می‌برد. پختگی‌ای که به راحتی می‌توان اثر آن را در آلبوم آخر گروه مشاهده کرد. آلبومی که به نظر می‌رسد تمام تلاش خود را کرده تا قشر شنودگانش را وسیع تر از پیش کند و از حالت تک بعدی یک بند فقط اینسترومنتال خارج شود. به نظر می‌رسد تا حدود قابل توجهی نیز موفق بوده است. در اکثر قطعات این آلبوم صدای Franky Perez شنیده می‌شود. به طوریکه فقط سه قطعه از کل آلبوم بی کلام است و دیگر از آن سولو های ویرانگر ویلون سل خبری نیست. ولی با تمام این حرف‌ها این آلبوم بدون شک بهترین کار ارائه شده توسط این بند می‌باشد .

بهترین قطعه از نظر نویسنده: Riot Lights

.

Steven Wilson – Hand. Cannot. Erase

22 Steven Wilson - Hand. Cannot. Eraseلیست بهترین آلبوم های سال بدون حضور نام استیون ویلسون یا یکی از پروژه‌هایش بی‌معناست! جناب ویلسون امسال هم هواداران را ناامید نکرد و آلبومی تحت عنوان Hand. Cannot. Erase  به بازار موسیقی عرضه کرد. این آلبوم, چهارمین آلبوم رسمی از پروژه شخصی استیون ویلسون محسوب می‌شود. مثل همیشه شاهد آلبومی پراگرسیو با رگه‌هایی از موسیقی الکترونیک هستیم. ویلسون در مصاحبه‌ای اعلام کرد موسیقی این آلبوم شدیدا تحت تاثیر The Dreaming (آلبومی از کیت بوش) ساخته شده است. همچنین اعلام کرد که این آلبوم از مقدار جز بودنش کاسته شده و کمی از آن فضا دورتر شده  است. به نظر می‌رسد که با یک آلبوم مفهومی (Concept Album) طرف باشیم. آلبومی که از دید یک زن روایت می‌شود که در شهری بزرگ در آپارتمانش می‌میرد و بعد از گذشت 3 سال هنوز کسی متوجه مرگش نشده و دوستان و اقوامش هم دلتنگ او نمی‌شوند. به هر حال آلبوم توانست نظر منتقدین را به سوی خود جلب کند و از اکثر منتقدین و وبسایت ها نمره قبولی بگیرد که انتظاری کم تر از این هم از ویلسون نمیرفت .

بهترین قطعه از نظر نویسنده : Ancestral

بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3

بردیا برجسته نژاد:  (26 الی 30)    (21 الی 25)    (16 الی 20)    (11 الی 15)    (06 الی 10)    (01 الی 05)

20
Blurry Lights – Blurry Lights

20 Blurry Lights - Blurry Lightsموسیقی پست راک دنیای اعجاب انگیزی است که برای برانگیختن هر حسی که فکرش را بکنید، ترفند خاصی در آستین دارد. پروژه‌ی ناشناخته‌ی تک نفره‌ای از روسیه، شخصی که خود را «بی.ام» نامیده، به نام «بلری لایتس»، دست می‌گذارد روی عشق و به زیبایی به آن پر و بال می‌دهد. در این پست راک، گیتار به حاشیه رفته و صحنه در اختیار رقص عاشقانه‌ی پیانو و ویالن است. این هنرمند در چهارمین آلبوم خود که هم نام با پروژه‌اش «نورهای محو» است، جهانی را خلق می‌کند که همه چیز به دور عشق و عشق به گرد همه چیز می‌چرخد. آلبوم پر از نور است، پر از احساس، پر از شکوه و در یک کلام لبریز از عشق. چشمانتان را ببندید! پیانو را زن و ویالن را مرد تصور کنید و موسیقی را صحنه‌ی نمایش این دو! این یک داستان رومانتیک، با فراز و نشیب‌های خاص خود است!

19
Exxasens – Back to Earth

19 Exxasens - Back to Earthبنظر می‌رسد سفر اعجاب انگیز گروه پست راک اسپانیایی «اکساسنس» به پایان رسیده است. سفر آنها با آلبوم «ستاره قطبی» در سال 2008 آغاز شد. سپس به «فراتر از جهان» رفتند، بعد در «یازده مایل» قرار گرفتند، به «ماهواره» رسیدند و حالا با پنجمین آلبوم خود با عنوان «بازگشت به زمین» به این سفر فرازمینی پایان داده‌اند. موسیقی آنها لبریز از ملودی‌های رنگارنگ و فضاسازی‌های هیجان انگیز گیتار است. آنها در این آلبوم، در راه بازگشت به زمین، کمی از آن فضای تلفیقی موسیقی پست راک و الکترونیک فاصله گرفته و بیشتر به موسیقی راک پرداخته‌اند.  سفینه‌ای را تصور کنید که با اولین ترک، «سوپرنوا»، سفر خود را آغاز می‌کند و در طی هشت ترک به آخرین آهنگ، «بازگشت به زمین» می‌رسد. این یک سفر، یک بازگشت هیجان انگیز در امتداد فضا و به سمت خانه است.

18
Riverside – Love, Fear and Time Machine

18 Riverside - Love, Fear and the Time Machineاتفاق عجیب و لذت بخشی افتاده است! گروه پراگرسیو راک دوست داشتنی و عزیز لهستانی، «ریورساید»، در ششمین آلبوم خود با عنوان «عشق، ترس و ماشین زمان» پا را یک قدم فراتر گذاشته و از آن فضای خسته و تاریک و ناراحت و عصبانی بیرون آمده و وارد فضایی از رنگ و روشنایی شده است. با شنیدنش انگار که در نور مشغول استحمام باشید، انگار که وارد بازاری پر از ادویه‌های رنگی شده باشید. از آن خشونتِ هر از گاهی دیگر خبری نیست. تم غالب آهنگها مثبت و در عین حال سبکتر نسبت به آثار قبلی است. در مقایسه با گذشته درصد اینسترومنتال آهنگها نسبت به وکال به طرز آشکار و قابل توجهی افزایش پیدا کرده و فضایی فراهم شده که تمامی اعضای گروه به اندازه کافی فرصت برای ارائه‌ی خود را در اختیار دارند. این بهترین آلبوم این گروه نیست، اما تغییری قابل توجه و  ارزشمند است.

17
Apocalyptica – Shadowmaker

17 Apocalyptica - Shadowmakerبرای آن دسته از افرادی که با گروه چلو متال فنلاندی «آپوکالیپتیکا» آشنایی ندارند، شاید تصور اینکه چطور ممکن است موسیقی متال بدون حضور گیتار اجرا شود دشوار باشد. «آپوکالیپتیکا» را می‌توان یکی از محبوب‌ترین‌های ژانر چلو متال حال حاضر دنیا دانست. حالا دیگر مدت‌هاست که از زمانی که آثار متالیکا را کاور می‌کردند گذشته است و در آلبوم هشتم خود با عنوان «سایه‌ساز» به ساختاریافته‌ترین حالت خود رسیده‌اند. برای اولین بار تنها از یک وکالیست در آلبوم استفاده شده و دیگر بنظر می‌رسد با حضور فرانکی پرز ترکیب آنها کامل‌تر از همیشه شده است. همین امر سبب شده که این اثر تبدیل به قوی‌ترین و منسجم‌ترین آلبوم آنها تا به امروز شود. با وجود اینکه هنوز اسم پرز بعنوان عضو اصلی ثبت نشده است، اما بنظر می‌رسد این گروه در آینده نیز این تجربه‌ی موفق را تکرار کند.

16
Toundra – IV

16 Toundra - IVمعجزه‌ی موسیقی پست راک اسپانیایی، گروه کم‌نظیر «توندرا»، همیشه با آثارش غوغایی به پا می‌کند که آرام و قرارتان را می‌گیرد و درونتان آشوب می‌شود. شما یک لیوان خاکشیر هستید و «توندرا» در نقش قاشقی است که مدام در حال هم زدن شماست و یک لحظه فرصت ته‌نشین شدن به شما نمی‎‌دهد! آنها در چهارمین آلبوم خود با عنوان «چهار» مانند همیشه از این توانایی به زیباترین شکل بهره جسته‌اند. موسیقی پست راک آنها لبریز از غافلگیری‌ است، چیزی که معمولاً در این ژانر اتفاق نمی‌افتد. رویکرد همیشگی آنها به سمت هنرنمایی‌های انفرادی گیتار در این آلبوم هم کاملا آشکار است. گیتار آرام و قرار ندارد و این اجازه را به شما هم نمی‌دهد! «توندرا» توجه‌ لحظه به لحظه‌ی شما را می‌طلبد. مثل یک فیلم هیجان‌انگیز که اگر چند دقیقه‌اش را نبینید، ممکن است کل داستان را از دست بدهید.

… ادامه دارد

Tuborg Goldfest 2012 – Part IV

روز دوم – ششم جولای

Apocalyptica – فنلاندی های حیرت انگیز

بردیا برجسته نژاد: نشسته ایم کنار محوطه و زیر سایه تا کمی استراحت کنیم. بخاطر انصراف Godsmack از حضور در روز دوم فستیوال برنامهء زمان بندی کاملا بهم خورده است. برای همین هر لحظه ممکن است با شروع برنامه غافلگیر شویم. همانطور که دراز کشیده ایم روی چمن، صدای فریاد مردم و دویدنشان به سمت استیج نوید این را می دهد که Apocalyptica روی صحنه آمده است.

نظیر آپوکالیپتیکا را نمی توان در موسیقی یافت. تصور کنید شما با یک نوع موسیقی متال طرف هستید که هیچ نوع گیتاری در آن حضور ندارد. از بیس گیتار و ریتم گیتار و لید گیتار و هیچ گونه گیتار دیگری در آن خبری نیست. شما با سه نابغه طرفید که همه کار را با ویالن سل های خود انجام می دهند. ترکیبی حیرت انگیز و باورنکردنی از سازی که چندان در موسیقی متال محبوبیت ندارد و حالا اینجا دیوانه وار جنگی بین آرشه و سیمها در می گیرد.

آپوکالیپتیکا در اصل پروژه ای بود برای ادای احترام به متالیکا. چهار فارغ التحصیل نوازندگی ویالن سل از آکادمی موسیقی سیبلیوس در هلسینکی فنلاند تصمیم گرفتند که آلبومی از کارهای متالیکا آن هم فقط با نواختن چهار ویالن سل منتشر کنند. آلبومی که همین نام را گرفت و در سال 1996 منتشر شد: Plays Metallica by Four Cellos. همین حرکت باعث شهرت فراوان آنها در بین طرفداران متالیکا (که در آن زمان تقریبا تمام مخاطبین موسیقی متال را شامل می شد!) و در کنارش طرفداران موسیقی کلاسیک شد. حالا از آن موقع آنها شش آلبوم دیگر منتشر کرده اند، با گروه ها و هنرمندان مختلفی همکاری داشته اند و طرفداران اختصاصی خود را یافته اند.

روی زمین پهن شده ایم که با داد و هوار مردم از جا می پریم و به سمت استیج می دویم. آپوکالیپتیکا، حالا با ترکیب ثابت خود، سه نوازنده ویالن سل و یک درامر، آنجا ایستاده و خیره به مردم، اجرایش را با انفجار یکی از بهترین آهنگهای آلبوم آخر محصول سال 2010 یعنی 2010 (اولین 2010 سال انتشار آلبوم و دومی اسم آهنگ است!) آغاز می کند. از همین ابتدا گرمای هوا و فشار جمعیت را فراموش می کنیم و ما هم دیوانه می شویم. تاپینن، لوتجون و کیویلاکسو، سه جانوری که ویالن سل به دست روی صحنه جست و خیز می کنند و برخلاف آن تصویری که همیشه از چلوئیست ها در ذهنمان داریم (که نشسته اند روی یک صندلی و کاملا مودب و موقر ساز می زنند) با سازهایشان تاب می خورند و گوشهایمان را به مبارزه دعوت می کنند. 2010 نه بصورت کامل، بلکه فقط قسمتی از آن به عنوان Intro اجرا می شود.

اولین آهنگ Grace است، یکی از آهنگهای درخشان آلبوم Worlds Collide محصول 2007. در نسخه اصلی گیتاریست مشهور ژاپنی، تومویاسو هوته ای، بعنوان نوازنده مهمان حضور داشته که اینجا خلا حضور گیتار با صدای از پیش ضبط شده پر می شود و البته قسمتهایی از آهنگ را نیز حذف می کنند. و حالا وقت آن است که آپوکالیپتیکا مردم را دیوانه کند! اجرای کاور Master of Puppets از متالیکا و پشت بند آن Seek And Destroy، اما اینبار تنها با سه ویالن سل. آنها روی استیج بالا و پایین می پرند و مردم را به همخوانی دعوت می کنند. مردم هم که تک تک آهنگهای متالیکا را حفظ اند، لیریکس را فریاد می زنند و به خواستهء آپوکالیپتیکا دیوانه می شوند. Seek and Destroy پیش از این در آلبومهای آنها منتشر نشده. آنها سال گذشته بمناسبت 30 ساله شدن متالیکا این آهنگ (به همراه One و No leaf Clover) را به همراه خود متالیکا اجرا کردند.

آهنگ بعدی Not Strong Enough آهنگی فوق العاده از آلبوم آخر است. در ورژن اصلی برنت اسمیت از Shinedown بعنوان خواننده مهمان حضور دارد، اما اینجا تیپ جانسون خواننده سابق گروه Leningrad Cowboys روی صحنه می رود (البته من چند اجرای زندهء دیگری از این آهنگ دیده ام که در تمامی آنها همین جانسون حضور دارد و البته به هیچ وجه صدایش به پای صدای اسمیت نمی رسد). سپس Inquisition Symphony اجرا می شود، کاوری از گروه مشهور Sepultura. سپس I Don’t Care از آلبوم Worlds Collide، که البته باز هم بجای آدام گانتیر خواننده گروه Three Days Grace همان تیپ جانسون روی استیج می آید. این آهنگ و مخصوصا قسمت کر آن (I Don’t Care) با استقبال و همراهی شدید حاضرین همراه می شود. انگار تمامی آنهایی که آنجا آمده اند واقعا بیخیالی را انتخاب کرده اند که حالا آنجا، در آن گرما و جمعیت، ایستاده اند. انگار آنها با انتخاب این نوع موسیقی بیخیال هر چیز تعریف شده برای عامهء مردم شده اند. حسن ختام برنامهء آنها اجرای آهنگ Hall of the Mountain King، ساختهء آهنگساز مشهور نروژی قرن نوزدهم ، ادوارد گریگ، است.

آپوکالیپتیکا در مجموعه هشت آهنگ اجرا می کند. در این کنسرت از دو آلبوم Apocalyptica و Reflections آهنگی اجرا نمی شود. ما می رویم که یک استراحت طولانی داشته باشیم تا بعد از اجرای خواننده ترک، Sebnem Ferrah، به استقبال لیدر اصلی فستیوال یعنی Guns N’ Roses برویم.

 

 

 

Apocalyptica – 7th Symphony

شک نکنین که Apocalyptica یکی از گروه های استثنایی موسیقی جهان هست. بذارین برگردیم به زمان شکل گیری گروه. سال 1993 چهار جوان فنلاندی و نوازنده چیره دست ویالن سل دور هم جمع میشن و یه کنسرت عجیب و غریب از آهنگهای Metallica رو توی دانشگاه موسیقی سیبلیوس برگزار میکنن. این همکاری و ایدهء شگفت انگیز (اجرای موسیقی متال فقط با حضور چهار ویالن سل) منجر به تاسیس گروه آپوکالیپتیکا و انتشار اولین آلبومشون در سال 1996 میشه که سر و صدای زیادی به راه انداخت و به سرعت جای خودش رو بین موسیقی دوستان باز کرد. این آلبوم با عنوان «نواختن متالیکا با چهار ویالن سل» همون زمان توی ایران هم، بخاطر محبوبیت گروه متالیکا، مخاطبین خودش رو پیدا کرد. هشت تا آهنگ توی این آلبوم اجرا شده بود: Enter Sandman , Master of Puppets , Harvester of Sorrow , The Unforgiven , Sad But True , Creeping Death , Wherever I May Roam و Welcome Home . درسته که قبل از این آلبوم گروه Rasputina چیزی به اسم Cello Metal رو به شکل امروزی در آورد، اما آپوکالیپتیکا اون رو با آلبوم اولش جهانی کرد. اونها با کمی تغییر در ترکیب اعضای گروه تا سال 2002 سه تا آلبوم منتشر کردن و فعالیت اونها در سال 2003 با یه تغییر مهم و بزرگ همراه شد. از تعداد 4 ویالن سل گروه یدونه کم شد و بجاش یه درامر به گروه پیوست. اونها بعد از این تغییر 3 آلبوم دیگه منتشر کردن که آخرین اونها در سال 2007 به اسم Worlds Collide رتبهء هفتم در چارت بیلبورد آلبومهای راک رو تصاحب کرد.

آپوکالیپتیکا توی این دو دهه فعالیت، علاوه بر کاور کردن آهنگهای متالیکا توی یه آلبوم مجزا، به طور پراکنده آهنگهایی از گروه هایی مثل: Black Sabbath , David Bowie , Pantera , Rammstein , Sepultura , Slayer و Faith No More رو هم کاور کرده. تا الان هم خواننده های زیادی بعنوان مهمان تو اجرای آهنگها با اونها همراه بودن. مثل: کوری تیلور (Slipknot/Stone Sour) ، کریستینا اسکابیا (Lacuna Coil) ، لاری یونن (The Rasmus) ، مت تاک (Bullet For My Valentine) ، مکس کاوالرا (Soulfly/Sepultura) ، تیل لیندمان (Rammestein) و ویله والو (HIM).

به تازگی هفتمین آلبوم گروه به اسم هفتمین سمفونی (7th Symphony) منتشر شده. توی این آلبوم 4 آهنگ با خوانندهء مهمان همراه هست و بقیه آهنگها مثل اکثر کارهاشون بصورت Instrumental (بدون کلام) اجرا شده. آهنگ دوم به اسم End of Me با حضور خواننده گروه Bush ، گوین روسدیل اجرا شده. در آهنگ سوم به نام Not Strong Enough برنت اسمیت از گروه Shinedown بعنوان خواننده حضور داره. لیسی استورم از گروه Flyleaf در آهنگ هفتم به اسم Broken Pieces و جو دوپلانتیر از گروه Gojira در آهنگ نهم به اسم Bring Them To Light مسئولیت خوندن رو به عهده دارن. این آهنگ آخر در اصل برای آلبوم قبلی نوشته شده بود. اما از اونجایی که هم اعضای گروه و هم خود دوپلانتیر از نتیجه کار راضی نبودن، برای همون اون رو موکول کردن به آلبوم بعدی یعنی همین آلبومی که داریم در موردش صحبت میکنیم. در بین آهنگهای بدون کلام، Track شماره 4 به اسم 2010 با حضور دیو لومباردو، درامر گروه Slayer، اجرا شده.

دوستان زحمت گذاشتن لینک رو برای استفاده بقیه توی بخش کامنت بکشین. امیدوارم لذت ببرین از این آلبوم زیبا.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: