آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: Alice in Chains

Alice in Chains / My Dying Bride / Burzum

بردیا برجسته نژاد: تا دیرتر نشده نگاهی بیاندازیم به سه آلبوم مهمی که در این چند روز اخیر منتشر شده‌اند. اگر خودتان لینکهای دانلود را پیدا نکردید اول اینجا مطرح کنید، بعد کمی صبر داشته باشید، در نهایت لینک برای شما ارسال خواهد شد.

Alice in Chains - The Devil Put Dinosaurs HereAlice in Chains – The Devil Put Dinosaurs Here

چهار سال پیش در خصوص مرگ لین استلی، جایگزین شدن ویلیام دووال و انتشار آلبوم چهارم یکی از جریان سازترین گروه‌های دهه 90، یعنی Alice in Chains، بعد از 14 سال سکوت صحبت کرده‌ام (اینجا). و حالا این گروه به تازگی پنجمین آلبوم خود را منتشر کرده است. چیزی که می‌شنوید کوچکترین تفاوتی با آن چیزی که انتظار دارید ندارد. حتی جری کانترل، گیتاریست گروه، در مصاحبه با مجله ریولور گفته «بعید می‌دانم غافلگیر شوید! این ما هستیم. همان Alice in Chains که همیشه شنیده‌اید. این یک اثر منحصر بفرد، اما مانند تمام کارهای قبلی ماست» حالا دیگر صدای دووال برایتان غریبه نیست. چیزی که می‌شنوید یک موسیقی خوب و بدون حاشیه از گروهی با حواشی بسیار است. برای من که از همان اوایل فعالیت گروه طرفدارشان بودم این بهترین اتفاقی‌ست که ممکن است رخ دهد: همان گروه آشنا و همیشگی، بدون سقوط و بلند پروازی‌های هم سن و سالهایشان. البته اینطور که بنظر می‌رسد انگار کمی در آلبوم جدید چاشنی نقدشان را نسبت به گذشته بیشتر کرده‌اند. جری کانترل در این خصوص می‌گوید «در مورد دو چیز هیچکس نمی‌خواهد نظر بدهد یا بحث کند: سیاست و مذهب. به جهنم! فعلا که ما می‌خواهیم در مورد همین‌ها حرف بزنیم»

 

my dying brideMy Dying Bride – Manuscript

چهار سال پیش از انتشار دهمین آلبوم My Dying Bride (اینجا) گفته‌ام. سال گذشته یازدهمین آلبوم این گروه با عنوان A Map of All Our Failures در حالی منتشر شد که سارا استانتون (کیبوردیست) که بخاطر بارداری از گروه جدا شده بود به ترکیب گروه بازنگشت، کیتی استون که بعنوان جانشین او مسئولیت کیبورد و ویالن را بر عهده گرفته بود نیز از گروه جدا شد. در نهایت نوازنده‌ جدیدی به نام شاون مکگوان در ترکیب این آلبوم حاضر شد که فعلا بعنوان نوازنده هر دو ساز در ترکیب گروه باقی مانده است. حالا با گذشت نیم سال از آلبوم مذکور My Dying Bride یک EP مشتمل بر 4 آهنگ با عنوان Manuscript منتشر کرده است. سه آهنگ از این مجموعه در زمان ساخت آلبوم قبلی آماده و ضبط شده‌ و البته از انتشار آلبوم جا مانده‌اند. خواننده گروه، ارون استینتورپ، در مصاحبه با با متال فورس گفته «این یک دث متال حماسی‌ست. این مثل شمشیر و تبر است، مثل یک نبرد قرون وسطی. حتی می‌توانید صحنه را تجسم کنید، در سرزمینی کوهستانی و پر از برف» قرار نیست چیز متفاوت و جدیدی نسبت به آلبوم سال گذشته بشنوید. این را باید بگذارید به حساب تکمیل پرونده‌ای که چند ماه پیش باز شده و حالا زمان بسته شدنش است.

 

Burzum - Sol austan Mani vestanBurzum – Sôl austan, Mâni vestan

اگر مخاطب وبلاگهای دیگر من باشید احتمالا پست مربوط به واریگ ویکرنس و پروژه‌ی Burzum را در وبلاگ سراب ساز سودا ستیز خوانده‌اید (پیشنهاد می‌کنم برای آشنایی با این هنرمند قسمت پ.ن از آن نوشته را بخوانید) از زمانیکه ویکرنس از زندان آزاد شده هر سال یک مجموعه جدید منتشر کرده است. حالا در چهارمین سال پیاپی او دست به انتشار آلبومی زده که بازگشتی به دوران تلخ زندان دارد. دهمین آلبومش با عنوان «شرقِ خورشید، غربِ ماه» سومین آلبوم بدون کلام اوست که در کنار هفت آلبوم بلک متال‌ش منتشر کرده است. دو آلبوم بدون‌کلام قبلی همانهایی‌ست که فقط با یک سینتی‌سایزر ساده در زندان ساخته و ضبط شده بود. او پس از آزادی از زندان و انتشار سه آلبوم بلک متال، دوباره سینتی سایزر خود را بدست گرفته و آلبوم جدیدش را با حال و هوای زمان حبس منتشر کرده است. شاید بخاطر امکانات بیشتر باشد و یا تغییر شرایط و روحیه، اما انگار اینبار کمی از درجه دارک امبینت ماجرا کاسته شده و بیشتر حالت روحانی / اعتقادی به خود گرفته است. این را هم بدانید که قرار است از آهنگهای این آلبوم بعنوان موسیقی متن فیلم ForeBears، به کارگردانی و تهیه کنندگی خود واریگ ویکرنس و همسرش، استفاده شود.

Father’s Day Rock Songs

بردیا برجسته نژاد: روز پدر در اکثر کشورها مصادف است با سومین یکشنبهء ماه ژوئن. جالب است که امسال روز پدر در ایران (با اختلاف سه روز) هم زمان شده است با این مناسبت. در همین راستا سایت موسیقی About به تازگی اقدام به معرفی 10 آهنگ برتر موسیقی راک در رابطه با پدر کرده است. در این پست، بدون شماره گذاری و اولویت بندی، به آنها و جریان پشتشان نگاهی می اندازیم.

Green Day – Wake Me up When September Ends

از نظر من American Idiot محصول سال 2004 بهترین آلبومی ست که تا به امروز Green Day منتشر کرده است. Wake Me up When September Ends، یکی از بهترین آهنگهای این آلبوم، مضمونی ضد جنگ دارد. میوزیک ویدئوی این آهنگ به رابطهء عاشقانه دختر و پسری بر می گردد که بخاطر اعزام پسر به جنگ عراق تبدیل به فاجعه ای برای هر دویشان می شود. این آهنگ هم مانند آهنگ American Idiot جنگ و بخصوص جنگ عراق را به نقد می کشد. اما شاید کمتر کسی بداند که این آهنگ در اصل برای پدر بیلی جو آرمسترانگ (رهبر گروه Green Day) که در کودکی اش بر اثر ابتلا به سرطان مری فوت کرده، نوشته شده است. بیلی جو ترجیح می دهد توضیح زیادی در مورد این آهنگ ندهد، اما حزن و اندوه صدایش را می توانید در این آهنگ حس کنید که با وجود گذشت سالها هنوز یاد پدر برایش زنده مانده است. این آهنگ و کلیپ زیبا را اینجا بشنوید و ببینید.

Glasvegas – Daddy’s Gone

گروه اسکاتلندی Glasvegas در اولین آلبوم خودش در سال 2008 یک آهنگ شاکی و ناراحت دارد که جیمز الن، خواننده گروه، از دوران کودکی خود می خواند. او از پدری می گوید که آنها را ترک کرده است. الن از کینه ای حرف می زند که از آن دوران در وجودش باقی مانده  و با خودش پیمان می بندد که وقتی بزرگ شد از پدرش انتقام بگیرد: او می خواهد تمام تلاش خود را بکند که در آینده مردی بهتر از پدرش باشد، بهتر از تمام چیزی که پدرش می توانسته. هرچند این آهنگ چندان مناسبتی با روز پدر ندارد، اما بخاطر محور بودن پدر در این در این لیست قرار گرفته است. این آهنگ زیبا و کلیپش را اینجا بشنوید و ببیند.

Jane’s Addiction – Had a Dad

این آهنگ از آلبوم Nothing’s Shocking محصول 1988  یکی از همان آهنگهای Jane’s Addiction است که سبک و سیاق عصبی و پر تنش خود را حفظ کرده. پری فارل همان صدای ناراحت خود را دارد و از پدری می گوید که او را در کودکی رها کرده. در اصل ترانهء این آهنگ را بیسیست گروه (اریک اوری) نوشته است، آنهم درست بعد از آنکه می فهمد مردی که فکر می کرده پدرش است در اصل پدر بیولوژیکی او نیست. این آهنگ را اینجا بشنوید.

Black Stone Cherry – Things My Father Said

گروه آمریکایی Black Stone Cherry آهنگی دارد با عنوان «چیزهای که پدرم گفت» در آلبوم Folklore and Superstition محصول سال 2008. کریس رابرتسون، در میان نوای پیانو و گیتار، از پدرش می گوید و از او بابت تمام چیزهایی که به او آموخته تشکر می کند. نکتهء غمگین آهنگ در این است که او سالیان سال است پدرش را از دست داده و این فکر در شما جان می گیرد که باید سپاسگزار محبتهای پدر بود، قبل از اینکه فرصت بیانش از ما گرفته شود. این آهنگ زیبا و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

Wilco – On and On and On

جف توئیدی، خواننده و گیتاریست گروه آمریکایی Wilco، این آهنگ را برای پدرش بعد از فوت مادرش نوشته است. این آهنگ صحبتی از روابط پدر و پسر ندارد و فقط سعی می کند با کلامی امیدوار کننده غم پدر را کاهش دهد. او می گوید که غم و درد در نهایت التیام می یابد و سه نفر آنها، پدر و مادر و پسر، همیشه و همیشه در کنار هم خواهند ماند حتی اگر مرگ بین آنها فاصله بیاندازد. On and On and On آخرین آهنگ آلبوم Sky Blue Sky محصول سال 2007 است. این آهنگ زیبا و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

Alice in Chains – Rooster

دومین آلبوم گروه Alice in Chains، به نام Dirt محصول 1992 آهنگ ضد جنگی دارد به نام Rooster که جری کانترل، گیتاریست گروه، در مورد جنگیدن پدرش در ویتنام نوشته است. صدای هنرمند فقید، لین استیلی، را می شنوید که از تجربهء سربازی می گوید که در جنگل گیر کرده و تمام تلاش خود را می کند تا زنده بماند و بتواند دوباره همسر و فرزندش را ببیند. با وجود عاشقانه بودن مضمون آهنگ، کانترال در این اثر با بی رحمی خشونت جنگ را به نقد می کشد. این آهنگ زیبا و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

Everclear – Father of Mine

سومین آلبوم گروه آمریکایی Everclear، با عنوان So Much for the Afterglow محصول 1997، آهنگی دارد به اسم Father of Mine. اصولا آرت الکساکیس تختصص ویژه ای در آهنگ کردن زندگی خود دارد، از دوران کودکی اش گرفته تا زندگی زناشویی و البته طلاقش. این آهنگ یکی از خصوصی ترین آثار اوست و در آن با پدرش، که در کودکی او را رها کرده، صحبت می کند. اگر فریب ظاهر شاد آهنگ را بخورید، خشم نهفته در آن را متوجه نخواهید شد. اما در عمق آن می توانید گوشه و کنایه های او را در کنار اعترافاتش بشنوید، برای مثال آنجا که می گوید: «پدر برایم اسمی انتخاب کرد، و بعد رهایم کرد و رفت!» این آهنگ و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

U2 – Sometimes You Can’t Make It On Your Own

فوت پدر بونو، رهبر گروه U2، که در سال 2001 بخاطر سرطان بود، تاثیر عمیقی در ترانه های او گذاشت. اما در هیچ آهنگی آن را به اندازهء sometimes You Can’t Make It on Your Own درک نخواهید کرد. بونو با پدرش حرف می زند و به او می گوید که لازم نیست همیشه با سرسختی و اصرار ادعا کنی که حالت خوب است، وقتی که می دانی چند روز دیگر بیشتر زنده نیستی. لازم نیست که خودت را بخاطر ما محکم و استوار نشان دهی، در حالیکه می دانیم در درون خرد شده ای. بونو اعتراف می کند که چقدر شبیه پدرش شده است، شبیه مردی که هیچوقت او را درست نفهمید. آنجا که می گوید: «این تو هستی، وقتی خود را در آینه می بینم. و این تو هستی، وقتی جواب تلفن را نمی دهم» . این آهنگ زیبا و کلیپش را اینجا ببینید و بشنوید.

Filter – Take a Picture

ریچارد پاتریک، خواننده و همه کارهء گروه Filter، بعد از آنکه جر و بحث سختی در هواپیما (در حالی که به شدت مست بود) داشت، آهنگی نوشت با عنوان Take a Picture که همراه با آلبوم دوم آنها، Title of Record در سال 1999 منتشر شد. پاتریک در مصاحبه ای به این نکته اشاره می کند که تمام فکر او این بوده که اگر پدرش از ماجرای آن دعوا باخبر شود چه فکری می کند؟ و البته نتیجهء این فکر آهنگی است که تبدیل می شود به یکی از موفق ترین آهنگهای آنها که پاتریک نزد پدر خود از رفتار ناپسندش ابراز شرمندگی می کند. نتیجه هم می شود اینکه پاتریک برای همیشه الکل را کنار می گذارد. این آهنگ دوست داشتنی و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

Pearl Jam – Alive

تقریبا می توان گفت که این آهنگ جنجالی از این گروه جنجالی، یکی از پیچیده ترین توصیفهای موسیقی راک از روابط پدر و پسر است. در Alive قهرمان اصلی متوجه می شود که مردی که تا آن روز او را پدر صدا می کرده، در حقیقت پدر واقعی او نیست. البته این چندان مسئلهء عجیب و غریبی بحساب نمی آید. عمق قضیه را زمانی درک می کنید که متوجه می شوید مادر او این مسئله را وقتی به او می گوید که درگیر کشش جنسی به پسرش، بخاطر شباهتی که به پدرش دارد، شده است. این آهنگ دربارهء خشم و سردرگمی قهرمان داستان است و هزاران سئوالی که دربارهء هویتش و مرگ پدری که نمی شناخته در ذهنش ایجاد شده است. Alive در آلبوم Ten، اولین مجموعهء Pearl Jam محصول 1991، منتشر شده است. این آهنگ فوق العاده و کلیپش را اینجا بشنوید و ببینید.

Sonisphere Festival – 1st day

گروه Stone Sour در فستیوال sonisphere

توی استادیوم بشیکتاش خبری از فوتبال نیست!. اینبار قرار هست متال دوستان دور هم دیگه جمع بشن و شاهد یکی از بی سابقه ترین اجراهای تاریخ موسیقی متال باشن. ما حدود ساعت 4:45 وارد استادیوم میشیم، زمانیکه وسط اجرای گروه Stone Sour بود. فستیوال از ساعت 2:00  با اجرای هنرمند ترک، Ete Kurttekin، به مدت نیم ساعت شروع شده بود. بعد از اون گروه Black Tooth، تنها گروه سبک Southern Metal ترکی، به مدت 45 دقیقه برنامه اجرا کرده بود و ما از نیمهء اجرای گروه سوم وارد استادیوم شدیم. هوا نسبتا ابری هست و هر از گاهی نم مختصری میزنه و باعث شده هوای مطبوعی فضا رو در بر بگیره. کوری تیلور، مثل همیشه با قدرت و صلابت خاص خودش روی استیج اجرا می کرد. در بین آهنگها چند اثر جدید هم وجود داشت که به گفته خود تیلور نوید انتشار آلبوم جدید اونها رو بعد از 4 سال می داد. در بخشی از برنامه اون با صحبتهای خودش و بیان اینکه «موسیقی در قلب ما و موسیقی در روح ما حضور داره و ما به موسیقی زنده هستیم» حضار رو به شدت به وجد آورد.

گروه Alice in Chains در فستیوال Sonisphere

بعد از Stone Sour نوبت به اجرای گروه Pentagram (که البته به اسم Mezarkabul هم شناخته میشه رسید. این گروه به نسبت قدیمی متال ترکی از سال 1986 فعالیت خودش رو آغاز کرده جزو معدود گروه های ترک هست که زبان انگلیسی رو برای آهنگهاش انتخاب کرده. اونها با پخش تصاویری از رانی جیمز دیو، هنرمند فقیدی که همراه با گروه Heaven & Hell در این فستیوال اجرا داشت اما بر اثر سرطان درگذشت، چند آهنگی رو از اون اجرا کردن. بعد از اجرای این گروه نوبت به Alice in Chains میرسه که با حضور خوانندهء جدیدش، ویلیام دووال، به روی صحنه اومد. Alice in Chains پس از وقفه ای که بدلیل فوت لین استیلی در فعالیتش ایجاد شده بود در سال 2009 با انتشار آلبوم Black Gives Way to Blue به همراه ویلیام دووال فعالیت جدید خودش رو از سر گرفت. توی این اجرا علاوه بر دووال، رهبر و گیتاریست گروه یعنی جری کانترل هم چند آهنگی رو اجرا کرد، هرچند آهنگها خوب و اجرا هم به نسبت خوب بود، اما بنظر نمیاد دووال هیچوقت بتونه به پای استیلی برسه.

گروه Rammstein در فستیوال sonisphere

سیرکی به نام رامشتاین:

بعد از اجرای Alice in Chains روی مونیتورهای تو طرف استیج شمارش معکوس اجرای آخر شب اول، یعنی رامشتاین، نقش بست. با تاریک شدن تدریجی هوا ازدحام جمعیت هم بیشتر میشد و تقریبا تمام استادیوم پر شده بود. در زمان مقرر چراغ استیج روشن شد و پارچه سیاهی به وسعت تمام استیج رو بروی مردم بود. با ضربهء آغازین موسیقی و یک انفجار پارچه مشکی افتاد و پشت اون در همون ابعاد پرچم آلمان نقش بسته بود. با یه انفجار دیگه پرچم هم افتاد و اجرای گروه در ترکیب اعجاب انگیز نور شروع شد. پشت استیج پارچهء مشکی رنگی نصب شده بود که روی اون به شکل خراش ناخن چند تیکه بریده شده بود و از پشتش نور قرمز و سفید میومد و البته اون پرده هم بعد از دو تا آهنگ افتاد. فضای عجیبی بود و با حضور تیل لیندمان، با اون پیش بند قرمز و یقهء پر مانند قرمز رنگش عجیب تر هم شد. رامشتاین به کارهای عجیب و غریبش توی کنسرتها معروف هست. اما اعجاب تا چه حد؟. روی صحنه نور و آتش فوران می زد. نور پردازی خارق العاده ای که تعریف کردنش در کلام نمیگنجه به همراه آتش بازی که آسمون استادیوم رو روشن کرده بود. سر آهنگ Benzin یه پمپ بنزین رو آوردن روی استیج، سر شینگ آتش زد بطوری که فوارهء آتش از شیلنگ میومد بیرون و بعد یکی از عوامل پشت صحنه رو باهاش آتش زد که اون روی استیج می دوید و از بقیه کتک میخورد!!. ما بین یکی از آهنگها (اسم آهنگ رو نمیدونم) Flake (کیبوردیست گروه) از پشت کیبورد اومد پایین و رفت لیندمان را پرت کرد رو زمین. لیندمان هم بلند شد فلیک رو انداخت رو کولش و برد پرتش کرد توی یه چیزی شبیه تابوت. بعد یه ظرف دستش گرفت و رفت روی یه چیزی واستاد که اون رو برد حدود 4 متر بالاتر از استیج و بعد محتوی ظرف رو که پر از آتش و جرغه بود خالی کرد توی اون تابوت و تابوت منفجر شد و آتش گرفت. اونوقت بعد از اینکه لیندمان اومد پایین، فلیک که لباسش عوض شده بود از توی تابوت اومد بیرون و رفت پشت کیبورد یهو شروع کرد به راه رفتن (زیر پاهاش تردمیل بود) و مشغول اجرا شد !!. اجرای آهنگ Feuer Frei هم مثل کلیپ این آهنگ اجرا شد. سه عضو گروه دستگاه های عجیبی رو روی صورتشون کار گذاشتن که به شدت ازش آتش می زد بیرون. توی آهنگ Haifisch یه قایق بادی آوردن روی استیج و فلیک رفت توش نشست و قایق رو فرستادن روی سر مردم !!. فلیک یه کم روی مردم قایق سواری کرد و بعد برگشت روی استیج و رقص با مزه ای کرد و اجرا ادامه پیدا کرد. وسط آهنگ Pus.sy  یه توپ جنگی بزرگ آوردن روی استیج که با شدت ازش کف رو سر مردم ریخته میشد و بعد از دو گوشهء استیج کاغذهای ریزی با فشار فنهای بزرگ به هوا فرستاده شد، تعداد کاغذها و شدت باد به حدی بود که تمامی استادیوم رو مثل برف سفید کرد. رامشتاین اونشب یکی از بیادماندنی ترین خاطرات زندگی حاضرین رو رقم زد. نمایشی کاملا حرفه ای و هیجان انگیز با اوج هنرنمایی موسیقی و جلوه های نور. وقتی اجرای رامشتاین تموم شد روی مونیتورهای دو طرف استیج شمارش معکوس 4 اجرای اصلی روز سوم به نمایش در اومد.

Alice In Chains – Black Gives Way To Blue

بردیا برجسته نژاد: حدودا اوایل و اواسط دهه 90 موسیقی Grunge فرمانروایی میکرد . گروه های عجیب و غریب و استثنایی اون موقع وارد عرصه موسیقی شدن که به نوبه خودشون تحول عظیمی رو توی راک بوجود آوردن . از یه طرف Nirvana با تفکر کرت کوبین ، Pearl Jam با موسیقی ادی ودر ، Soundgarden با استایل کریس کرنل و Alice In Chains با صدای مثال زدنی لین استیلی .

گروه Alice In Chains رو اونایی که هم دوره من هستن باید خوب یادشون باشه . اون موقع حدود سالهای 72 ، 73 کانال Mtv (قبل از اینکه بشه Channel V) یه برنامه داشت به اسم Headbangers Ball که حدودا ساعت 2 شب پخش میشد . روزی نبود که شما توی این برنامه ردی از Alice In Chains پیدا نکنین . این گروه که سال 1987 توسط گیتاریستی به اسم جری کانترل و خواننده ای به عنوان لین استیلی تشکیل شد توی سابقه کاری خودش فقط تونست سه تا آلبوم ثبت کنه . سه تا آلبوم فوق العاده موفق . با همین سه آلبوم اونا به فروش 17 میلیون نسخه در دنیا (14 میلیون در آمریکا) دست پیدا کردن . اولین آلبوم اونها تحت عنوان Facelift در سال 1990 رتبه اول چارت Top Heatseekers رو تصاحب کرد و موفق شد در جایگاه 42 بیلبورد قرار بگیره . این آلبوم چندان موفق شروع نکرد . در شش هفته اول کمتر از 40هزار نسخه به فروش رفت . اما به محض پخش کلیپ Man in the Box این رقم به فروش 400هزار نسخه در هفته های بعد رسید .

آلبوم دوم گروه به اسم Dirt محصول 1992 رتبه 6 بیلبورد رو به خودش اختصاص داد . این آلبوم نزدیک به 3میلیون نسخه فروش داشت . در سال 1993 در مراسم گرمی این آلبوم موفق شد جایزه بهترین اجرای Hard Rock رو به خودش اختصاص بده . همچنین از دید مجله Close-Up این آلبوم رتبه پنجم بهترین آلبومهای دو دهه رو در اون سال رو تصاحب کرد .

آلبوم سوم تحت عنوان Alice In Chains محصول سال 1995 موفق ترین اثر این گروه بشمار میاد . کسب رتبه اول بیلبورد کسب جایزه بهترین اجرای هارد راک در دو سال متوالی 1996 و 97 برای آهنگهای Again و Grind و دریافت جایزه بهترین میوزیک ویدئو برای آهنگ Again در مراسم Mtv Music Video Awards سال 1996 .

این آخرین اثر منتشر شده گروه بحساب میاد . متاسفانه در سال 2002 لین استیلی در سن 34 سالگی بر اثر اعتیاد بیش از حد درگذشت و گروه هم منحل شد . استیلی رو به جرات میشه عامل اصلی موفقیت گروه بشمار آورد . صدای اعجاب انگیز و خوندن هارمونی گونه اون تکرار نشدنی هست . Alice in Chains پس از سه سال در سال 2005 دوباره رو پای خودش ایستاد و حالا پس از گذشت 14 سال از گذشت آخرین آلبومش 10 روز دیگه آلبوم چهارمش تحت عنوان Black Gives Way To Blue منتشر میشه .

یه کم برگردیم دوباره به عقب . سال ٢٠٠۵ زمانیکه که سه سال از فوت لین گذشته بود سه عضو گروه یعنی گیتاریست جری کانترل ،‌ بیسیست مایک اینز و درامر شان کینی ، تصمیم میگیرن کنسرت خیره ای برای کشته شدگان حادثه سونامی برگزار کنن . این شروعی بود برای برگذاری چند تا کنسرت مختلف . تو تمام این اجراها هم هنرمندی به اسم ویلیام دووال که مغز متفکر و همه کاره گروه Comes With The Fall بود بعنوان خواننده اونها رو همراهی کرد . کینی (درامر گروه) در این مورد گفته بود که ما فقط میخوایم آهنگهامون رو دوباره اجرا کنیم . چیزهایی میسازیم و مینویسیم اما دیگه تحت عنوان alice in Chains نخواهد بود و مطمئنا اسممون رو عوض میکنیم . چون نمیتونیم هیچ کسی رو جایگزین لین کنیم . درست چند ماه بعد توی سایت رسمی گروه خبر تشکیل مجدد گروه ، حضور ویلیام به عنوان خواننده ، و ساخت آلبوم جدید درج شد ! .

بنظر میاد که این آلبوم کاملا تاثیر گرفته از عضو فقید گروه ، لین استیلی ، هست . ترانه ها بیشتر خط مشی لین رو دنبال کرده و اعضای گروه هم در مصاحبه های مختلف این موضوع رو تائید کردن .

آلبوم خوبی هست . با اینکه کاملا از قبل فاصله گرفتن و شما صدای لین رو هم ندارین ، اما میشه از شنیدنش لذت برد .

دانلود آلبوم black Gives Way To Blue از Alice in Chains

پ.ن : پیشنهاد میکنم مطلبی که توی سایت HarmonyَAge در خصوص این آلبوم نوشته شده رو هم بخونین .

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: