آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی برچسب‌ها: A Whisper in the Noise

بهترینهای 2012 از نگاه آ‌ل‌ب‌و‌م – 5

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره‌های 30 الی 26) را اینجا ، قسمت دوم (شماره‌های 25 الی 21) را اینجا ، قسمت سوم (شماره‌های 20 الی 16) را اینجا و قسمت چهارم (شماره‌های 15 الی 11) را اینجا بخوانید.

 

Zero Absolu - Aut¢mn10
Zero Absolu – Autømn

Zero Absolu یک پروژه‌ی انفرادی فرانسوی‌ست. البته شاید بهتر باشد مانند خود او از واژه‌ی «تنها و منزوی» استفاده کنیم. موسیقی او روی دیگر موسیقی پست راک است، گذشتن از مرز تعقل و ورود به دنیای دیوانگی. آن چیزی که می‌شنوید پر از خشم، تنفر، درد و اعتراض است. یکی از مهمترین ویژگی‌های او اجراهای زنده‌ی بینظیری‌ست که برنامه‌ریزی می‌کند. استفاده خلاقانه از نور و تصاویر پخش شده روی دیوار یکی از مهمترین عوامل بازتاب روحیات درونی اوست. جدیدترین اثرش با عنوان Autømn همان چیزی‌ست که از آن می‌ترسید! انگار که افسار همه چیز از دستتان در رفته است. انگار که با یک دنیای افسارگسیخته روبرو هستید. این آلبوم می‌تواند به جای آنکه به شما سواری دهد، سوارتان شود. کمی نزدیک بشوید، به عمق ماجرا نگاه کنید، این آلبوم مریض است! اما شما نمی‌توانید کاری برای آن بکنید. شما فقط آنجا هستید تا ناظر درد کشیدن و افول و عروج آن باشید. او پیش از این یک دابل آلبوم با عنوان Dans les bras de Morphée) In Morpheus arms) در سال 2010 دارد و یک کانسپت آلبوم به نام (du vide au néant… (emptiness to the void درسال 2007 منتشر کرده است.

 

Shearwater - Animal Joy09
Shearwater – Animal Joy

موسیقی ایندی راک ذائقه‌ی سختگیرانه‌ی من را بیش از اندازه برانگیخته می‌کند. ایندی راک می‌تواند در حین خوب بودن کاملا نیز معمولی باشد. بر همین اساس هیچوقت Shearwater را درست و حسابی دوست نداشته‌ام. نمی‌توانم بپذیرم که از آلبوم Rook بعنوان یک شاهکار یاد می‌شود وThe Golden Archipelago را با The Final Cut پینک فلوید مقایسه می‌کنند. Shearwater برایم قابل قبول است و البته قابل قبول بودن عادی‌ترین قضیه در موسیقی ایندی راک به حساب می‌آید. اما اینبار آنها با آلبوم هفتم خود، Animal Joy، آنقدر حرفه‌ای و قوی ظاهر شده‌اند که باید ناشنوا بود تا آنها را دوست نداشت. حالا دیگر بعد از جدایی ویل شف از گروه و همه کاره شدن جاناتان میبرگ انگار حتی میبرگ هم پخته‌تر و حرفه‌ای‌تر شده است. حالا دیگر نه تنها بازی با صدایش برایم آزار دهنده نیست، بلکه جذاب و هیجان انگیز هم بنظر می‌رسد. کم پیش می‌آید یک آلبوم بتواند نظرم را به کل نسبت به یک گروه تغییر دهد، اما ‌Shearwater در آلبوم جدید خود حتی یک آهنگ را هم حرام نکرده است. این آلبوم یکی از بهترین‌هاست و شاید بهترین آلبوم ایندی راک سال 2012 باشد. انتظاری که از هر گروهی داشتم، جز Shearwater.

 

Katatonia - Dead End Kings08
Katatonia – Dead End Kings

اینکه من علاقه چندانی به ژانر دث و بلک متال ندارم، جدا از دلایل سلیقه‌ای، یک توضیح کاملا مشخص دارد: گروه‌های دث متال زیادی بوده‌اند که سبکشان را عوض کرده‌اند، اما هیچ گروهی را پیدا نمی‌کنید که از سبک دیگری به سراغ دث متال بیاید! یکی از بهترینهای این تغییر سبک گروه سوئدی Katatonia‌ست که حالا می‌توان او را بعنوان یکی از برترین‌های موسیقی گاتیگ و دووم متال معرفی کرد. نهمین آلبوم کاتاتونیا با عنوان Dead End Kings شاهکار دیگری در پرونده‌ی این گروه است. آلبومی که می‌توانید در پهنا و ژرفای آن بی‌هیچ ترسی غوطه‌ور شوید. این یک اثر استثنایی‌ست، چیزی که تا به امروز جوناس رنکسه، خواننده و آهنگساز و ترانه‌سرا و رهبر گروه، تا به این حد در آلبومهای دیگر به آن نرسیده بود. این را هم بد نیست بدانید که در آهنگ دوم سیلژ ورگلند، خواننده‌ی فعلی گروه The Gathering (همان گروهی که پیش از این آنک ون گیرزبرگن معروف خواننده‌اش بود) بعنوان خواننده مهمان حضور دارد. آنها در حال حاضر درگیر برگزاری تور مشترکی با دو گروه Alcest و Junius هستند که از نوامبر شروع شده و در اروپا خواهد چرخید.

 

A Whisper In The Noise - To Forget07
A Whisper in the Noise – To Forget

اسم این پروژه‌ دو نفره A Whisper in the Noise است، یعنی «نجوایی در قیل و قال». این زیباترین و پرمعنی‌ترین اسمی‌ست که آنها می‌توانستند برای این گروه انتخاب کنند. موسیقی آنها مانند نجوا و زمزمه‌ای‌ست که تار و پودتان را در می‌نوردد، فارغ از آن چیزی که در اطرافتان حس می‌کنید، به دور از تمام قیل و قالی که در دنیا وجود دارد. آلبوم جدید آنها، To Forget، به راستی که برای فراموشی‌ست. برای پشت سر گذاشتن هر آن چیزی که بوده و خلق دنیایی جدیدی از مهمترین عنصر دنیا: «آرامش». صدای ویالن و ویالن سل و کیبورد و پرکاشن در فضا موج می‌زند، انگار که هر کدامشان پروانه‌ای‌ست که پیش روی شما به رقص درآمده‌اند. هرچند می‌توان آنها را کمی امبینت، کمی پست راک و حتی اندکی ایندی راک دانست، اما این دقیقا همان چیزی‌ست که به آن Art Rock می‌گویند. شاید با تعصب بگویید آرت راک را باید با No-Man (یکی از پروژه‌های جداگانه‌ی استیون ویلسون) شناخت. اما از من بشنوید، آرت راک همین است که در گوش شما نجوا می‌شود. اگر هم همین نیست، باید همین باشد! این آلبوم می‌تواند ساعتها من را به خودش مبتلا کند بدون آنکه متوجه گذر زمان بشوم.

 

06Sinead O'Connor - How About I Be Me (And You Be You)
?(Sinéad O’Connor – How About I Be Me (And You Be You

موسیقی شیند اوکانر مظهر عشق است، اگر که عاشق باشد و نماد اعتراض، وقتی که عصبانی باشد. نهمین آلبوم اوکانر بزرگترین و مهمترین معیار را برای قرار گرفتن در لیست بهترین آلبومهای سال 2012 دارد: شیند اوکانر همچنان شیند اوکانتر باقی مانده، با همان قدرت و جسارت و با همان زیبایی و ایجاز. انگار که شما می‌توانید به دور از هر نگرانی به صدایش پناه ببرید، می‌توانید پشت صلابت Take off Your Shoes پنهان شوید و لطافت Reason with Me را در آغوش بکشید. انگار که می‌توانید Queen of Denmark را به بازی بگیرید و V.I.P را برای گرم شدن به روی خود بیاندازید. حالا مدتهاست که اوکانر 46 ساله سر و صدای تازه‌ای در مورد حقوق زنان و آزار کودکان و جنگ و همجنسبازی به راه نیانداخته است. او دیگر فعالیتهای سیاسی و اجتماعی‌اش را بدون جنجال به پیش می‌برد، اما با این وجود همچنان لحن اعتراضی خود را در موسیقی‌اش حفظ کرده است و هنوز از عصیان و اعتراض و مبارزه و برخواستن و می‌گوید. در یک کلام: دنیا به اوکانر و به این آلبوم نیاز دارد. بهتر است پستی که پیش از این در مورد این هنرمند و این آلبوم نوشته‌ام را (اینجا) بخوانید.

…ادامه دارد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: