آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی دسته‌ها: Jazz

Music for Films

بردیا برجسته نژاد: این چند روزه موسیقی در سینما قدرتمند و درخشان ظاهر شده است. نگاهی کوتاهی به سه آلبوم منتشر شده در ژانر موسیقی فیلم می اندازیم.

Nick Cave and Warren Ellis – Lawless

جناب نیک کیو، اسطورهء موسیقی پانک، به تازگی فیلم جدیدش روی پرده رفته است. Lawless به کارگردانی جان هیلکوت و بازی شیا لابوف و گری اولدمن،‌ با فیلمنامه ای از نیک کیو و بر اساس رمان تاریخی «مرطوبترین استان در تمام دنیا» نوشتهء مت باندورانت ساخته شده است. نیک کیو در این فیلم وسترن، علاوه بر فیلمنامه نویسی، با کمک وارن الیس موسیقی آن را در ژانر فولک و کانتری کار کرده است. وارن الیس همان موجود دیوانه ای ست که هر جا نیک کیو باشد سر و کله اش پیدا می شود. درخشان ترین اثر سینمایی او در کنار نیک کیو ساخت موسیقی نمایش متامورفوسیس است. این آلبوم دوست داشتنی را از دست ندهید.

The Album Leaf  – Torey’s Distraction

با وجود آنکه فیلم Torey’s Distraction ساختهء تیشا بلاد محصول سال 2009 است، اما موسیقی آن در قالب یک آلبوم به تازگی منتشر شده. جیمی لاوال، هنرمندی که تحت عنوان The Album Leaf بعنوان یکی از بهترینهای پست راک و امبینت شناخته می شود، این بار هم اثری آن چنان لطیف و دوست داشتنی خلق کرده که فارغ از این فیلم مستند و تا حدودی کمدی می تواند جزو آلبوم های شاخص او محسوب شود. اینجا او کمتر وارد فضای پست راک شده و اکثر آهنگها با حال و هوای امبینت و الکترونیک اجرا می شوند. خودتان می دانید که این یکی را هم نباید از دست بدهید.

Tin Hat – Music for Film

فستیوال فیلم ساندنس هر ساله بخشی دارد با عنوان موسیقی در سینما. سال 2011 جناب Lou Reed به عنوان سرگروه هنرمندان به اجرای برنامه پرداخت. اما گروهی که توانست توجه همه را با موسیقی عجیب و غریب و اوانگارد جز خود جلب کند، ‏Tin Hat بود. احتمالا آنها را می شناسید. گروهی که با عنوان Tin Hat Trio فعالیتش را آغاز کرد و بعد از جدایی راب برگر، آکاردئونیست و پیانیست گروه، و بهم خوردن ترکیب سه نفره شان عنوان Tin Hat را برای خود برگزید. جدا از آنکه پیشنهاد می کنم آلبوم آنها با عنوان Music for Film را که محصول 2011 است بگیرید، این خبر را هم بدهم که جدیدترین آلبوم استودیویی شان با عنوان The Rain is a Handsome Animal نیز منتشر شده است.

Steven Wilson – Grace for Drowning

باور کنید که استیون ویلسون یک ومپایر است! مگر می شود که چنین مهارت و تجربه ای در یک آدم 43 ساله بگنجد؟ و البته این را هم بگویم که اگر جایی شنیدید ویلسون در هر روز زندگی اش 48 ساعت دارد تعجب نکنید. او یک شاهکار در موسیقی پراگرسیو راک دارد به اسم Porcupine Tree و در کنارش همزمان پروژه های Blackfield، No-Man، Bass Communion، Continuum و IEM را هم به پیش می برد.

حتما خاطرتان است که سال 2008 ویلسون اولین آلبوم انفرادی خود را با عنوان Insurgentes منتشر کرد. بعد از آن ویلسون غرق در پروژه های مختلف و گوناگونی شد: آلبوم آخر Porcupine Tree یعنی The Incident در سال 2009 و سومین آلبوم Blackfield با نام Welcome to My DNA در سال 2011. اما فقط این نبود. ویلسون به همراه مایکل مایکل اکرفلت، رهبر گروه Opeth، پروژهء جدیدی با نام Storm Corrosion را راه اندازی کرد. ششمین مجموعه سینگل خود با نام Cover Version IV را در سال 2010 به بازار داد (با اجرای Lord of the Reedy River از Donavan و آهنگ جدیدی به اسم An End to End) و در کنار تمام اینها در آلبومهای جدید Engineers، Aviv Geffen، Anathema، Orphaned Land، Pendulum و Opeth نیز به عنوان میکسر یا هنرمند مهمان حاضر شد. و البته در آخر این یک مورد را هم اضافه کنید: ریمستر کردن 5 آلبوم قدیمی King Crimson برای انتشار مجدد.

اواخر سال 2010 بود که ویلسون اعلام کرد کار بر روی دومین آلبوم انفرادی خود با عنوان Grace For Drowning را آغاز کرده است. ویلسون می گوید: «Insurgentes قدم مهمی در جهت رسیدن به تجربهء جدیدی بود. اما این آلبوم جدید برای من نقطهء شروع بحساب می آید. برای من دوران طلائی موسیقی اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد است. زمانی که یک آلبوم تبدیل به اولین جلوهء هنرمندانه می شد. زمانیکه که موسیقی دانها خود را از بند موسیقی 3 دقیقه ای پاپ آزاد می کردند و مخصوصاً با ترسیم موسیقی جز و کلاسیک به روی سایکدلیک می پیوستند و در صدا و صوت سفر می کردند. با در نظر گرفتن این مسئله آلبوم جدید من بیعتی با آن آلبومهاست. اینجا همه چیز وجود دارد: از تمهای انیو موریکونه در ساخت موسیقی فیلم تا موسیقی کُر، از قطعات پیانو تا آهنگ 23 دقیقه ای پراگرسیو جز. اینبار من از چند هنرمند موسیقی جز، که در ریمیکس کردن کارهای کینگ کریمسون با آنها آشنا شدم، هم استفاده کرده ام»

در کنار نسخهء اصلی، آلبوم بصورت ویژه در نسخه های Blu-Ray به همراه موسیقی 5.1 ساروند و تصاویر گرافیکی و ویدئو برای هر آهنگ منتشر خواهد شد تا اسم این اثر به عنوان اولین آلبوم راک تاریخ موسیقی که بصورت Blu-Ray Video Disc ضبط شده است ثبت شود. همچنین این نسخه با کتابچه ای در 120 صفحه حاوی عکسها، دست نوشته ها و ترانهء آهنگها نیز همراه است. نسخهء اصلی با مدت 84 دقیقه در دو CD منتشر خواهد شد.

باور کنید، شما با استثنایی ترین و جاه طلبانه ترین اثر استیون ویلسون تا به امروز مواجه خواهید بود. اینطور که مشخص است افکار و احساسات در درون او بجای کلمه با صوت تعریف شده اند! پروژه های مختلف و همزمان به جای خود، اما انتشار 4 آهنگ انفرادی در یک آلبوم گروهی و تاکید بر انفرادی بودن آنها نشان می دهد که ویلسون علاقهء خاصی دارد که کارهای گوناگونش از هم تفکیک و جدا پذیر باشند. حالا همان حرکت، به شکلی کاملا منسجم تر، در آلبوم جدید او نمایان است. ویلسون در Porcupine Tree یک اعجوبهء پراگرسیو راک است، با موسیقی منحصر بفردی که خشونت خود را کنترل می کند و با وجود آنکه هر از گاهی به امبینت هم سری میزند کاملا ساختارش مشخص است. Blackfield چیزی ما بین آرت راک و پاپ راک در نوسان است و البته خط مشی اصلی خود را از اویو گفن می گیرد: آهنگهایی با مدت زمان کوتاه، زیبا و بدون پیچیدگی. IEM و دیگر پروژه های کوچک ویلسون به طور کامل صرف امبینت و الکترونیک می شود، همان چیزی که Porcupine Tree در مجموعه های جانبی خود (مثل Metanoia، Pure Narcotic و Spiral Circus) به آن پرداخته بود. اما حالا ویلسون وارد فضای جدیدی می شود. فضایی که گرچه هیچ کدام پروژه های قبلی نیست، اما ترکیبی از تمامی آنهاست. شما در استوین ویلسون ِ سولو، با وجه دیگری از شخصیت او روبرو خواهید بود.

آلبوم جدید به وضوح تاثیر ویژه ای از موسیقی Jazz گرفته است. در اینجا در کنار تمام پستهای مشخص، وار گیتار (Warr Guitar: گیتاری با 12 سیم که با وجود انعطاف پذیری کم بسیار در نوازندگی به صورت تپینگ با دو دست کاربرد دارد) فلوت، ساکسیفون، کلارینت و البته ارکستر زهی و گروه کر لندن را هم خواهید داشت. آلبوم با یک لالایی کودکانه به اسم Grace for Drowning آغاز و با آهنگ بعدی Sectarian همراه می شود، آهنگی که فقط یک پیام دارد: تو با یک مجموعهء Jazz مواجه هستی! 10 دقیقه از آلبوم گذشته و هنوز آواز ویلسون را نشنیده اید. آهنگ سوم Deform to Form a Star یکی از همان نشانه های تاثیر موسیقی دهه 70 است که با صدای جادویی کلارینت غوغا می کند. در آهنگ چهارم No Part of Me با پدیده ای خارق العاده مواجه خواهید شد. آهنگی دو بخش که می توان رد پایی از Abandoner (از آلبوم Insugentes) را در آن یافت. Postcard با سولوی پیانو کمی به سمت Blackfield نزدیک است. Raider Prelude شما را به اشتباه نندازد! همچنان در حال شنیدن استیون ویلسون هستید، هر چند چیزی که به گوش می رسد موسیقی سنگین کُر در فضایی کاملا گاتیک با حال و هوای موسیقی فیلم است. این آهنگ همانطور که از اسمش پیداست یک مقدمهء 2 دقیقه ای برای طولانی ترین آهنگ آلبوم (Raider II) در CD دوم است.Remainder the Black Dog آخرین آهنگ از CD اول، با فضایی وهم آلود Jazz را با اکسپریمنتال ترکیب کرده و به همراه افکتهای روی صدای ویلسون به سادگی شما را می ترساند. اینجاست که شما هر سازی را به شکل سولو خواهید شنید که فلوت نقش اصلی را ایفا می کند.

اولین آهنگ از CD دوم، Belle De Jour، انگاری قرار است استراحتی برایتان باشد بین دو مجموعه. موسیقی لطیف با سولوی گیتار آکوستیک و دخالتهای ریز و درشت ارکسترال. Index را شوخی نگیرید! به مارش درامز  الکترونیک دقت کنید، به قاطی شدنش با افکتهای عجیب و غریب، به شیوهء خواندن ویلسون، به دخالت سازهای زهی و به جادوئی که دارد رخ می دهد. Track One کمی مانند Sectarian مریض بنظر می رسد! فضایی دوگانه که تغییر فاز ناگهانی اش، پرت کردنتان از تاریکی به روشنایی، دوست داشتنی و لذت بخش است. می رسیم به Raider II. این آهنگ خودش یک آلبوم است! همه چیز را می توانید در آن پیدا کنید: روحانی می شود، شیطانی می شود، بالا می رود، پایین می آید، گروه کر می خوانند، سازهای زهی فریاد می زنند، فلوت کنترل را در اختیار می گیرد و با پیانو موسیقی Jazz را پیش می برد، گیتار می آید و فلوت را کنار می زند و قدرت راک را نشان می دهد و ویلسون ناگهان با صدای ملایم و آرامش شروع به خواندن می کند و دوباره برای چند دقیقه ناپدید می شود… خلاصه بگویم: شما در اینجا با انقلابی حیرت انگیز مواجه هستید!! آخرین آهنگ این مجموعه، Like Dust I Have Cleared From My Eye، با آن سولوی الکتریک گیتار، بیشتر شبیه یک شب بخیر یا خداحافظی ست. با این آهنگ انگار که ویلسون ایستاده و برایتان دست تکان می دهد. خسته نباشید! شما یک مجموعهء طولانی که به هیچ وجه خسته کننده نیست را پشت سر گذاشته اید. مجموعه ای که با یک لالایی شروع و با یک شب بخیر به اتمام رسید.

نکتهء مهمی که در Grace for Drowning وجود دارد تفاوت خاص و ویژهء موسیقی متال آن با کارهای Porcupine Tree است. همانطور که حتما متوجه شده اید بسیاری از صداها و سولوهایی که در این آلبوم می شنوید زائیدهء گیتار نیست. ویلسون در این مورد می گوید «به گمانم جشن موسیقی متال دیگر برای من به پایان رسیده است». به گفتهء بریان ریسمن (منتقد موسیقی) این آلبوم تاثیر مشخصی از کارهای Brian Eno، Gong، Univers Zero و King Crimson گرفته است. و البته ویلسون تاثیر از دو تای آخر را تائید می کند و می گوید: «Univers Zero با سازهای آکوستیک موسیقی متال خلق می کند، بدون اینکه تظاهر به متال کند. مثل کارهای اولیه کینگ کریمسون. آنها به شما نشان می دهند که برای متال بودن خلق فضای تاریک کافی ست و نیازی ندارد حتما آن فضا با گیتار ایجاد شود. Insurgentes تاثیر گرفته از عشقم به موسیقی پست پانک دهه 80 بود و من از Joy Division و The Cure که در آن زمان گوش می کردم تاثیر گرفته بودم. اما در آلبوم جدید عشق من به موسیقی پراگرسیو دهه 70 با رویکردی به راک و Jazz کاملا نمایان است. مهمترین نکتهء این آلبوم همین خواهد بود که هنرمندان موسیقی Jazz برایتان راک می نوازند.»

استیون ویلسون با این آلبوم دوباره تاکید می کند که نظیرش در موسیقی راک پیدا نمی شود و همچنان آماده است تا مخاطبینش را غافلگیر کند.

Thievery Corporation – Culture of Fear

یک دیگ بزرگ را تصور کنید که دو آشپز به نامهای راب گارزا و اریک هیلتون در مقابلش ایستاده اند. اول کمی تریپ هاپ (Trip-Hop) ، بعد رگه (Reggae)، کمی داون تمپو (Downtempo) ، یک مقداری اسید جز (Acid Jazz)، چند تکه لانژ (Lounge)، چاشنی شرقی و در کنارش ادویهء باسانوای برزیلی (Bossa Nova). این دو نفر خوراکی را برایتان تهیه می کنند به نام Thievery Corporation که تا مدتها طعم آن را فراموش نخواهید کرد.

موسیقی تیوری کورپوریشن از آن دست موسیقی لانژ به شمار می آید که می توانید هر استفاده ای که می خواهید از آن بکنید. می توانید مشغول انجام کاری باشید، می توانید در چیزی بنویسید، می توانید با معشوقتان عشق بازی کنید، می توانید روی مبل لم بدهید و استراحت کنید، می توانید به فکر فرو بروید، می توانید خستگی در کنید و حتی می توانید برقصید.

آلبومهای آنها همیشه پر است از خوانندگان و هنرمندان مهمان. از نوای سیتار حیرت انگیز آنوشکا شانکار گرفته تا آواز خوانندهء برزیلی، سئو یورگ. از حضور هنرمند بزرگ هندوستان، استاد سلطان خان، گرفته تا همکاری با اعضای باقیماندهء The Doors. از نورا جونز آمریکایی گرفته تا لولوی ایرانی. موسیقی آنها معجونی ست از موسیقی شرق و غرب که به زیبایی در هم تنیده شده اند.

حالا بعد از گذشته سه سال از آلبوم سال 2008 آنها با عنوان Radio Retaliation که با آن مضمون خاص و عکس روی جلدش (تصویری از شورشی مشهور مکزیکی، سابکومندانته مارکوس) سیاسی ترین اثر آنها تا به امروز به شمار می رود، به تازگی ششمین آلبوم استودیویی آنها با عنوان Culture of Fear منتشر شده است. شما با یک آلبوم فضایی روبرو خواهید بود! در این آلبوم توجه شما را جلب می کنم به آهنگ شماره 10 با عنوان Safar که به زبان فارسی توسط لولو اجرا شده است. لولو پیش از این یک آهنگ فارسی زبان دیگر به نام Omid را با تیوری کورپوریشن در آلبوم The Richest Man on Babylon (سال 2002) کار کرده. البته می توانید صدای او را به زبان انگلیسی در آهنگ Sweet Tides و فرانسوی در آهنگ La Femme Parallel (هر دو از آلبوم Radio Retaliation) بشنوید. اگر دوستدار این ژانر از موسیقی هستید، از دستش ندهید.

پ.ن: سه هفته دیگر تیوری کورپوریشن در استانبول، فستیوال راک ان کک، اجرا خواهد داشت. البته متاسفانه برنامهء آنها همزمان شده با اجرای Moby در یک استیج دیگر. اجرای قبلی آنها در آتن (یونان) و اجرای بعدشان در به همراه دیو متئوس در آتلانتیک سیتی (نیوجرسی – آمریکا) خواهد بود.

Madeleine Peyroux – Standing On The Rooftop

دختربچه ای را تصور کنید که در یک خانواده هیپی به دنیا آمده است. پدرش موسیقی جز قدیمی گوش می کند و مادرش هم یوکلله می نوازد (همان سازی که در آلبوم جدید Eddie Vedder از آن گفته ام). این دختربچه، که هم موسیقی جز را به خوبی می شناسد و هم در حد خودش نوازندگی می داند، در 13 سالگی بعد از آنکه پدر و مادرش از هم جدا می شوند به دنبال مادر از نیویورک به پاریس می رود. 15 ساله که شد، ابتدا کلاه به دست گرفت و برای یک گروه موسیقی جز خیابانی پول جمع کرد و بعد هم برایشان خواند. 16 سالگی به یک گروه خیابانی دیگر پیوست و اروپا را گشت. این سرآغاز مسیری بود که در سال 1996، در سن 22 سالگی، با انتشار اولین آلبوم، وارد مرحلهء جدیدی شد. چیزی که خواندید سرگشت مدلین پیرو (Madeleine Peyroux)، یکی از مشهورترین هنرمندان موسیقی جز حال حاضر دنیاست.

Dreamland، اولین آلبوم مدلین پیرو، با وجود آنکه آهنگ خاص و مطرحی نداشت اما توانست با فروش 200هزار نسخه استقبال گرمی از یک هنرمند موسیقی جز ناشناس به عمل آورد. در سال 1999 پیرو ضبط آلبومی با عنوان Got You on My Mind را با همکاری هنرمند مشهور موسیقی جز، ویلیام گلیسون، آغاز می کند که چهار سال به طول می انجامد و حاصل آن می شود بلای جان پیرو! گلیسون و پیرو چندین و چند بار بخاطر مسائل مختلف از یکدیگر شکایت می کنند و نتیجه دعوایی می شود که چندین سال به طول می انجامد. مدلین پیرو در سالهای 2004، 2006 و 2009 آلبومهای بعدی خود را منتشر می کند و تبدیل می شود به چهره ای دوست داشتنی و محبوب در موسیقی جز. سالهاست که مدلین پیرو را با بیلی هالیدی، اسطورهء موسیقی جز، مقایسه می کنند. پیرو تحت تاثیر هنرمندان بزرگی نظیر بسی اسمیت، پتسی کلاین، لئونارد کوهن، چارلی چاپلین و باب دیلن، همراه با توانایی ویژهء خود در ارائه و اجرای موسیقی جز، به همین بسنده نکرده و با فعالیت گسترده در حرکتهای عام المنفعه نیز بر شهرت و محبوبیت خود می افزاید.

ششمین آلبوم مدلین پیرو با عنوان Standin’ on the Rooftop، دو روز دیگر یعنی 14 ژوئن 2011 منتشر خواهد شد. آلبوم با آهنگ Martha, My Dear اثری از The Beatles که با موسیقی جز و نوای بانجو ترکیب شده، آغاز می شود. یک شروع آرام و دوست داشتنی برای آلبومی که 15 آهنگ را در خود جای داده است. این تنها آهنگ کاور شدهء آلبوم نیست. آهنگ شماره 8، Love in Vain، اثری ست از رابرت جانسون که با آکاردئون و گیتار اجرا شده و آهنگ شماره 9، I Threw it all Away، آهنگی ست از باب دیلن.

آهنگ The Kind You Can’t Afford شاخص ترین آهنگ این آلبوم است که به همراه بیسیست سابق گروه Rolling Stones، بیل وایمن، ساخته و اجرا شده. زوزهء گیتار در Fickle Dave به زیبای کنار صدای پیرو جا گرفته و در مقابل در Standing On The Rooftop مادلین را در کنار صدای خفه و تکراری گیتار می شنویم. The Party Ought To Be Coming Soon با نوای پیانو زیبا و Don’t Pick A Fight With A Poet همراه با ملودی دوست داشتنی اش، جزو آثار بیادماندنی آلبوم هستند.

با این وجود چندین آهنگ نه چندان مقبول و به نسبت ضعیف نیز در این آلبوم وجود دارد. بازخوانی آهنگ باب دیلن، I Threw it all Away چندان جذاب بنظر نمی رسد، Lay Your Sleepy Head, My Love (که از شعر ویستن هیو آدن وام گرفته شده) نیز چنگی به دل نمی زند و البته چند آهنگ دیگر که با وجود زیبایی، چندان نمی توانند با مخاطب رابطه برقرار کنند.

مدلین پیرو بخاطر صدایش در بین طرفداران محبوبیت دارد، اما در واقع بزرگترین ویژگی او قدرت انکار ناپذیرش برای ترکیب اجزای گوناگون و ارائه یک اثر هنری ست. پیرو با اجتناب از تکرار موسیقی جز کلاسیک، تمامی آرایه های اصلی را رعایت می کند. پیرو دربارهء این آلبوم می گوید: «به گمانم دوستداران من مشتاق شنیدن اثری متفاوت هستند. موسیقی در جایی دیگر از ذهن من رشد کرده. من همان خواننده ای هستم که در نوجوانی می خواندم، همانی که می خواسته به هر شکلی که شده در موسیقی بزرگ شود. اینبار من چیزی را کنار نگذاشته ام، بلکه به خود اضافه کرده ام» … اگر موسیقی جز شما را نیز قلقلک می دهد این آلبوم را از دست ندهید.

Hugh Laurie – Let Them Talk

هیو لاری از آن انگلیسی های اصل است که با چهره و لهجه و رفتار و حرکات و هنر انگلیسی خود تبدیل به یکی هنرمندان شاخص این کشور در دنیا شده است. تمام کارهای او را بگذارید کنار، هفت سال است که هیو لاری در نقش دکتر هاوس در سریال House می درخشد و نامزد می شود و جایزه دریافت می کند. فقط در خصوص این کاراکتر و این سریال این را بگویم که لاری در هر دو سال 2005 و 2006 بخاطر این سریال هم گلدن گلاب گرفت، هم ستلایت اوارد و هم جایزهء TCA. اما یک جایزه ای هست با عنوان «انتخابهای مردمی»، که بد نیست این را بدانید که از نگاه مردم در سالهای 2008 و 2009 لاری بهترین هنرپیشه مرد تلویزیون شده، درسالهای 2010 و 2011 هم بعنوان بهترین هنرپیشهء درام تلویزیون انتخاب شده و در همان سال 2011 جایزه بهترین کاراکتر دکتر تلویزیون را هم دریافت کرده! این را هم بد نیست بدانید که اگر احیانا یک زمانی او را جلوی دوربین این سریال ندیدید، بدانید که احتمالا لاری پشت میکروفون ایستاده و مشغول دوبله کردن یک چیزی ست! در نتیجه بهتر است اینطوری بگویم، هیو لاری در اصل از آن صداپیشگانی ست که بازیگری را هم در کنار دیگر فعالیتهایش انتخاب کرده.

هیو لاری فقط بازیگر و صداپیشه نیست. او تا به امروز دو رمان بلند با نامهای اسلحه فروش و سربازهای کاغذی نوشته (که البته دومی هنوز منتشر نشده)، یکی دو اپیزود در سریال House را خودش کارگردانی کرده، و آن چیزی که البته برای ما مهم است، با انتشار یک آلبوم قدم به دنیای موسیقی گذاشته. لاری هم گیتار می زند، هم پشت پیانو می نشیند، هم بر سر درامز می کوبید و هم ساکسفون را باد می کند! یعنی آنکه لاری یک آدم همه کاره است که جدا از تمام هنرهایش 4 ساز را با تسلط می نوازد و هر از گاهی هم در سریالها و فیلمهایش از این هنرش استفاده می کند.

اواسط سال 2010 بود که خبر انتشار یک آلبوم با موسیقی جز و بلوز از هیو لاری منتشر شد. اولش کمی آدم گیج می زند که این مرد کاملا انگلیسی قرار است یک آلبوم کاملا آمریکایی منتشر کند، اما مطمئنا وقتی چند آهنگ اول را گوش کنید این فکر در ذهن شما جان خواهد گرفت که: هیو لاری یک موزیسین بوده که تا به امروز خود را با چیزهای دیگر سرگرم کرده!!

این آلبوم با عنوان Let Them Talk یک اثر فوق العاده و زیبا در ژانر بلوز است. از آن چیزهایی که از همان ابتدا و اولین آهنگ و سولوی پیانو آغازین شما را غافلگیر می کند تا مثلا به آهنگ دیوانهء Swanee River برسید و در این میان هم از چندین موسیقی کاملا آمریکایی رد شوید و در آخر هم با رسیدن به آهنگ چهاردهم (Baby, Please Make a Change) با صدای تام جونز همراه شوید. اگر موسیقی بلوز را دوست دارید، این آلبوم را از دست ندهید. اگر موسیقی بلوز دوست ندارید، این آلبوم را که گوش کنید، موسیقی بلوز را دوست خواهید داشت.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: