آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی دسته‌ها: ُSludge Metal

SubRosa – More Constant than the Gods

SubRosa - More Constant Than the Gods

بردیا برجسته نژاد: گروه آمریکایی SubRosa فعالیتش را از سال 2005 آغاز کرده است. ژانر موسیقی‌شان با الهام گیری از موسیقی دووم متال، چیزی مابین اسلاج متال و استونر راک را ارائه می‌کند، البته با یک تفاوت عمده و آن اینکه در آثار آنها اثری از هارش وکال نیست و چیزی که می‌شنوید صدای نه چندان پخته‌ی ربکا ورنون، گیتاریست و خواننده گروه، است.

129248_photo

در سال 2013 جدیدترین آلبوم آنها با عنوان «پایدارتر از خدایان» منتشر شد. اثری ورای آن چیزی که تا به حال از این گروه و حتی این ژانر شنیده‌ایم. آلبومی که متاسفانه در آخرین لحظات از فهرست بهترین‌های سال 2013 حذف شد، اما همچنان ارزش معرفی شدن را دارد. سابروزا را به معنای واقعی می‌توان خلاق نامید. یک موسیقی سیاه و تیره، با خشمی پنهان که بارها به انفجار نزدیک می‌شود و باز فرو می‌نشیند و البته ویالونی که در اکثر مواقع در جایگاه سولویی نشسته که نقشش را در آثار گروه‌های دیگر عموماً گیتار بازی می‌کند. اصلا همین ویالون است که نقش اصلی را در سازبندی آثار سابروزا ایفا می‌کند، بطوریکه از پنج نفر عضو این گروه دو نفر در نقش ویالونیست حضور دارند. همان ابتدای اولین آهنگ، The Usher ، کافی‌ست که بر سر جای خود میخکوب شوید. شما صدای ربکا ورنون را در یک فضای رمزآلود می‌شنوید که با آواز کیم پک (یکی از نوازندگان ویالون) همراه شده و وارد فضای غم‌انگیزی از صدای ویالون می‌شود، تا در نهایت بعد از چند دقیقه شما را به دنیای اسلاج متال پرتاب کند. این آلبوم فاتح سرزمینی‌ست که «سیاهی» نام دارد.

تنها چیزی که در آثار آنها برایم جذاب نیست، همانطور که بطور ضمنی در بالا اشاره کردم، آواز نه چندان پخته‌ی ربکا ورنون است. صدای او، هنگامی که موسیقی به اوج می‌رود همان پایین می‌ماند و با تمام سعی و تلاشی که می‌کند هیچوقت بیش از چند بند انگشت از زمین بلند نمی‌شود. و نکته‌ی دیگر آنکه اگر آلبوم را از وسط به دو نیمه تقسیم کنیم (چه از نظر تعداد ترکها که می‌شود 3 تا، چه از نظر مدت زمان که می‌شود چیزی حدود 34 دقیقه) نیمه‌ی دوم نسبت به نیمه‌ی اول به وضوح از همه لحاظ ضعیفتر است. حتی ویالون هم آن تاثیری را که در بخش اول دارد در بخش دوم از دست می‌دهد و مجموعه از حد یک موسیقی تمیز اسلاج فراتر نمی‌رود. با این وجود این آلبوم سابروزا را بگذارید به حساب یکی از جا مانده‌های 2013 که باید بشنوید و شک نکنید که اگر آنها را نمی‌شناسید موسیقی‌شان شما را غافلگیر خواهد کرد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: