آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی دسته‌ها: فستیوال Rock N› Coke سال 2011

Rock’n Coke 2011 – Part V

 

Travis
بردیا برجسته نژاد:
قضیه آنطور پیش نرفت که انتظار داشتم! اجرای Mogwai که برای ساعت 22:15 برنامه ریزی شده بود بخاطر مشکلی که در صحنه پیش آمده بود با 45 دقیقه تاخیر آغاز شد. برای همین بدون اینکه بتوانم حتی یک آهنگ را ببینم به سمت استیج اصلی و اجرای Travis برگشتم. Travis جدا از آنکه یکی از گروه های محبوب من است، با هر آهنگش بخشی از خاطرات من را زنده می کند. فرن هیلی، خواننده گروه، یک کلاه حصیری سرش گذاشته بود و در کنار چهار عضو اصلی گروه، یک نوازندهء کیبورد هم به روی استیج آمد. اولین آهنگی که اجرا شد Selfish Jean از آلبوم The Boy With No Name بود. در ابتدای آهنگ دوم (که یادم نمی آید کدام آهنگ بود!) صدای بیس قطع شد. برای همین آهنگ را متوقف کردند و تا زمان درست شدن مشکلی که پیش آمده بود فرن هیلی با مردم خوش و بش مختصری کرد. تمام آهنگها با همراهی شدید مردم همراه بود. سر هر کدام مردم یک صدا آهنگ را می خواندند، طوری که فکر می کردید با یک استیج و 30هزار خواننده طرف هستید. Side فوق العاده بود، Sing عالی اجرا شد، هیلی Closer را تقدیم کرد به تمام مادرها و پدرهای دنیا، Re-Offender مردم را حسابی سر ذوق آورد، Writing to Reach You کاملا عاشقانه اجرا شد، Love will Come Through هم همینطور. Happy to Hang Around همه را سوار چرخ و فلک کرد و حسابی چرخاند. باید صدای مردم را سر اجرای All I Wanna Do is Rock می شنیدید. اینجا همانجایی بود که من آنقدر فریاد زدم که یکهو احساس کردم یک چیزی در حنجره ام گفت دینگ و دیگر صدایم نیمه جان شد! اگر اجراهای زندهء این آهنگ را دیده باشید می دانید که اندی دانلپ، گیتاریست گروه، در قسمت سولوی گیتار کارهای عجیب و غریبی می کند. دانلپ به چیز مشهور است: اول استفاده از ناخن بجای پیک است بطوری که گیتار آلترناتیو راک را به شیوهء فلامنکو می نوازد، و دوم اینکه در تمام اجراهای زنده کاملا مست است! حالا او را تصور کنید در میانهء آهنگ، در جایی که قرار است سولوی خود را اجرا کند، یک شیوه آبجو بر می دارد و می آید نوک استیج، فقط با دست چپ گیتار می زند و با دستش راستش شیشهء آبجو را یک نفس سر می کشد. بعد از اینکه این آهنگ تمام می شود هیلی با شوخی به او می گوید «برای همین دیوانه بازیهایت است که دوستت دارم!». حالا منی که صدایم را این آهنگ نیمه جان کرده بود، Turn بطور کامل صدایم را ازم گرفت! نوبت رسید به Flowers in the Window. هر 5 نفر به نوک استیج آمدند، هیلی با سولوی گیتار آکوستیک آهنگ را اجرا کرد و اعضای گروه به همراه تمام مردم آهنگ را خواندند. اجرایی که تبدیل به یک خاطره شد. آخرین آهنگ هم که با شور هیجان زیادی مورد استقبال قرار گرفت Why Does it Always Rain on Me بود و اجرای Travis تمام شد و خاطرات گذشته پر رنگ تر از قبل باقی ماند.

Moby
من اسم اجرای Moby را می گذارم جشن موسیقی و نور! اینکه این هنرمند همه کاره چه جادویی روی صحنه پیاده کرد گفتنی نیست. او و گروه چهار نفره اش (که به جز درامر بقیه زن بودند) با یک ساعت و نیم برنامه تمام انرژی جسمانی حاضرین را گرفت و بجایش انرژی روانی فوق العاده ای را تقدیمشان کرد. خوانندهء او (که اگر اشتباه نکنم تامیرا ساندرز بود) با قدرت تمام آهنگها را می خواند به طوری که وسعت صدایش مردم را وادار به تشویق فراوان می کرد. Natural Blues با آن سولوی زیبای ویالن و اجرای فوق العاده آنقدر ریتمیک بود که اگر خودتان را به درخت هم می بستید ناخوداگاه تمام بدنتان به حرکت در می آمد. In My Heart خودش یک فستیوال بود. Why Does My Heart Feel So Bad صدایی که Travis از من گرفته بود را بازگرداند! Flower شاهکار ساندرز بود.  We are All Made of Stars یک دیسکوی واقعی و هیجان انگیز، در مقابل Porcelain با آرامش خاص خودش همه را برای هیجان تازه آماده کرد. در مورد Lift Me Up و Extreme Ways هم دیگر حرفی باقی نمی ماند به جز اینکه هم اجرا فوق العاده و ماورایی بود و مردم در فضا بودند! در آخر موبی مانند عادت همیشگی اش (که بنظر می رسد جدیدا عادت خیلی ها شده) از مردم عکس گرفت و می توانید عکسها را در صفحهء فیس بوک او پیدا کنید.

حسرتهای روز دوم
بی شک تا وقتی زنده ام حسرت این را خواهم خورد که نتوانستم اجرای Mogwai را ببینم. آنهایی که موگوای را به Travis ترجیح داده بودند فوق العاده از اجرایشان راضی بودند. اعضای گروه قبل از شروع برنامه بخاطر مشکلات فنی که باعث تاخیر 45 دقیقه ای شده بود به شکل کاملا آشکاری نسبت به برگزار کنندگان اعتراض کردند، اما در نهایت تمامی جمعیتی که آنجا حضور داشت را با موسیقی خودشان به فضا بردند و چرخاندند و برگرداندند. تنها کاری که توانستم بکنم این بود که فیلم اجرایشان را در یوتیوب ببینم و حسرت بخورم. هرچند از انتخاب Travis ناراضی نیستم، اما از دست دادن Mogwai سنگین بود.

اجرای Moby هم باعث شد فقط بتوانم دو آهنگ از Thievery Corporation را ببینم. اجرای آنها هم آنطور که شنیدم فوق العاده بود و مردم را یک لحظه آرام نگذاشته اند. Beach House هم که با Paolo Nutini همزمان بود و آنها را هم از دست دادم. خلاصه اینکه روز دوم زیاد از دست دادم که سنگین ترینشان Mogwai بود. فرصتی که احتمالا دیگر بدست نمی آید.

پایان

Rock’n Coke 2011 – Part IV

Skunk Anansie
بردیا برجسته نژاد:
ساعت 19:30 در استیج اصلی Skunk Anansie، یکی از گروه هایی که اصلا این سفر را بخاطر دیدن اجرای او رفته ام، برنامه اش را آغاز می کند. تمام شهرت این گروه انگلیسی بخاطر خواننده نامتعارفش، Skin، است که برای خودش وزنه ای در موسیقی راک انگلستان به حساب می آید. موسیقی آنها چندان متمایز از دیگر آثار گروه های مشهور این ژانر نیست، اما فقط حضور Skin کافی ست که آنها را تبدیل به یکی از خاص ترین گروه های آلترناتیو راک انگلستان کند. Skunk Anansie بعد از انتشار سه آلبوم موفق در سال 2001 منحل شد، اما بعد از گذشت 9 سال دوباره در سال 2010 با چهارمین آلبومش به عرصه موسیقی بازگشت.

جمعیت زیادی روبروی استیج اصلی ایستاده بودند. سه عضو گروه روی استیج آمدند و با تاخیر کوتاهی Skin مثل همیشه با لباس عجیب و غریبش در میان فریاد و تشویق مردم، به آنها پیوست و بعنوان اولین آهنگ Yes It’s F**king Political را اجرا کرد. Skin غیر قابل باور بود! با آن لباس سر تا پا سیاه، با آن زائده های پر مانندی که از آن آویزان بود، با کلهء تیغ انداخته و چشمان و دندانی که در میان سیاهی صورتش می درخشید، چنان با جست و خیز هیجان مردم را مدیریت می کرد که غیر قابل تصور بود. عادت همیشگی او در اجراهایش این است که از لبهء استیج فاصله می گیرد، دورخیز می کند و با یک شتاب به روی جمعیت می پرد. ما که این موضوع را می دانستیم تا آنجا که جا داشت به صحنه نزدیک شده بودیم. اما استیج اصلی چند متری با جمعیت فاصله داشت. او به این مورد اشاره کرد و گفت: «من از استیجی که بین من و مردم فاصله می اندازد خوشم نمی آید» آنوقت آهنگ Search and Destroy (که بخاطر موسیقی فیلم Sucker Punch معروف است) آغاز شد، Skin از روی استیج پایین پرید، به سمت نرده ها آمد و خودش را انداخت روی موج مردم. او که به پشت روی سر و دست مردم خوابیده بود فریاد می زد و جمعیت هم همراهی اش می کردند. در جای دیگر، سر اجرای آهنگ Weak، دوباره به سمت نرده ها آمد، از آن بالا رفت و قدم به روی جمعیت گذاشت! مردم کف دستشان را بالا گرفته بودند و Skin روی مردم قدم می زد (این جا درست همان جایی بود که من هم ایستاده بودم!).

در یک قسمت از اجرا Skin به جلوی استیج آمد و روی لبهء آن، جایی که یکی از نیروهای گردن کلفت امنیتی دست به سینه و رو به جمعیت ایستاده بود، نشست و شروع کرد به نوازش کردن آقای امنیتی! این حرکت یک بار دیگر با یکی از فیلمبردارهای روی استیج تکرار شد. با این تفاوت که آقای امنیتی سر جایش ایستاده بود و می خندید، اما آقای فیلمبردار فرار می کرد و Skin هم تعقیبش می کرد! Skunk Anansie در میان آن همه هیجان و هیاهو چند تا از آهنگهای مشهورش نظیر Twisted، Charlie Big Potato و Because of You را هم اجرا کرد و تبدیل شد به یکی از بهترینهای این فستیوال.

 

Paolo Nutini
مهربان ترین راکی که در صحنهء اصلی اجرا شد متعلق بود به خواننده جوان اسکاتلندی، پائولو نوتینی. در مورد او قبلا زیاد صحبت کرده ام. او به اندازه ای حرفه ای بلوز و فولک را اجرا می کند و به قدری صدایش پخته و با تجربه است که تصور اینکه فقط 24 سال دارد کمی غیر ممکن است. قرار بود اجرای یک ساعتهء او در ساعت 21:00 شروع شود. اما Sound Check کمی بیش از اندازه طول کشید و برنامه با حدود 20 دقیقه تاخیر شروع شد. در این اجرا چندان از هیجان خبری نبود، بلکه چیزی که وجود داشت فضای رومانتیک و عاشقانه ای بود که با موسیقی خاص نوتینی شکل گرفته بود. او تمام آهنگهای معروفش را اجرا کرد: Growing Up Beside You، Pencil Full of Lead، No Other Way، Coming Up Easy، Jenny Don’t Be Hasty، Alloway Grove، Candy، New Shoes، 10-10، Over and Over، These Streets و High Hopes. اجرای نوتینی قرار بود تا ساعت 22:00 باشد. اما بخاطر 20 دقیقه تاخیر اجرا تا حدود 22:15 طول کشید. برای همین یک ربع زودتر به سمت استیج کوکاکولا و اجرای Mogwai رفتم تا قبل از شروع Travis که قاعدتا به جای 22:30 با تاخیر برگزار می شد بتوانم اجرای چند آهنگ را ببینم.

…ادامه دارد

Rock’n Coke 2011 – Part III

روز دوم – هفدهم جولای – 26 تیر ماه
بردیا برجسته نژاد: در کنار 3 استیجی که برای اجراهای مختلف در نظر گرفته شده، امسال موارد متنوع دیگری را هم می توان در فستیوال پیدا کرد. یک استیج کوچک به اسم استیج شهر با فاصله بیشتر از سه استیج اصلی وجود داشت که هنرمندان ترک از نقاط مختلف این کشور به اجرای برنامه می پرداختند. جدا از دو بخش شهربازی با همان دستگاه های معمول در نظر گرفته شده بود که مخاطبین خاص خود را داشت. در مرکز فستیوال هم یک بالن تعبیه شده بود که می شد با آن به آسمان رفت و فستیوال را از آن بالا دید. ما از ساعت 8:00 بخاطر گرمای شدید و آفتاب بیدار شدیم و تمام تلاشمان را کردیم برای اجراهای شب انرژی ذخیر کنیم.

 

Club Bangkok
کلاب بانکوک یک گروه ترک متشکل از سه DJ به معنای واقعی دیوانه است که فقط موزیک پلی می کنند و روی صحنه جفتک می اندازند و مردم را با خودشان همراه می کنند. آنها به قدری انرژی و هیجان دارند که تمام مردمی که آنجا، در استیج ودافون، حضور دارند را هم دیوانه می کنند. در بساطشان همه چیز ازجمله Blur و Franz Ferdinand و Jet پیدا می شود. یکی از آنها به اوج دیوانگی می رسد، کفشش را در می آورد، درونش آب می ریزد و سر می کشد! تازه به رفیقش هم تعارف می کند و او هم باقی آب را می خورد! اجراهای آنها از  13:40 آغاز می شود و با وجود آنکه 2 ساعت برنامه دارند، ما بعد از نیم ساعت آنجا را ترک می کنیم.

 

Tunng
گروه انگلیسی Tunng ساعت 16:00 بر روی استیج ودافون برنامه اش آغاز شد. این تنهای گروه این فستیوال بود که اجرایش را دیدم اما از قبل نمی شناختم (Club Bangkok که اصلا گروه نیست!).  ژانر الکترونیک فولک آنها در کنار صدای زیبای خوانندگان آن دوست داشتنی و لذت بخش است. قرار است اجرای آنها یک ساعت باشد، اما من برای دیدن اجرای Friendly Fires بعد از 20 دقیقه به سمت استیج اصلی می روم.

 

Friendly Fires
گروه انگلیسی Friendly Fires یک چیز عجیب و غریبی مابین آلترناتیو و دیسکو است. از آنها که بعضی مواقع تکلیفتان با او و خودتان مشخص نیست و همین باعث می شود لذت خاصی از شنیدن آهنگهایش ببرید. دومین آلبوم به نام Pala همین یک ماه پیش منتشر شد و من هنوز آن را نشنیده ام. اما آهنگهای آلبوم اول آنها که هم نام با خودشان و محصول سال 2008 است به شکل ویژه ای با موسیقی آلترناتیو رقص را به جانتان می اندازد. اجرای آنها ساعت 16:30 بر روی استیج اصلی آغاز می شود. به نسبت آفتاب و گرمی هوا جمعیت زیادی جمع شده اند. اد مکفرلین با یک پیراهن گل گلی به روی استیج می آید و در حال آواز خواندن چنان رقصی می کند که تیر و تخته هم رقص به جانش می افتد! آنها یک ساعت قرار است برنامه اجرا کنند، اما من برای دیدن اجرای FM Belfast بعد از 40 دقیقه به سمت استیج ودافون برمی گردم.

 

FM Belfast
از این بهتر نمی شود! باور کنید از این بهتر نمی شود مردم را سر حال آورد. استیج ودافون بخاطر اینکه سرپوشیده بود و ازدحام جمعیت داشت، گرمای بسیار بیشتری نسبت به فضای باز داشت. اما FM Belfast ایسلندی با اجرای خیره کنندهء خودش نگذاشت کسی آنجا را ترک کند. اجرای آنها به اندازه ای قوی و خوب بود که بعد از چند دقیقه جمعیت بسیار زیادی آنجا جمع شدند بطوری که تعدادی هم خارج از فضای سرپوشیده ایستاده بودند. اولین آلبوم آنها با عنوان How to Make Friends محصول 2008 یک اثر خوب و معمولی در ژانر دنس و الکترونیک است. اما بعید می دانم کسی فکر می کردم که اجرای زندهء همان آهنگها با اینقدر انرژی همراه باشد! آنها از حرکتهای دست مردم گرفته تا فریادهایشان را برنامه ریزی می کردند و نتیجه چنان موج منظم و زیبایی را بوجود آورده بود که کسی دلش نمی آمد آن را ترک کند. آنها 5 نفر هستند. یک خوانندهء زن، دو خواننده مرد، یک DJ و یک درامر. جالب آنکه هر 5 نفر هم می خوانند و جالب تر آنکه صدای همگی هم عجیب خوب است! دو قسمت اجرایشان بیش از جاهای دیگر هیجان انگیز بود. یک جا هر 5 نفر به ترتیب یک تکه سولو می خوانند و هر کدام یک شیرین کاری را هم در اجرایشان پیاده می کنند که تشویق حاضرین برای چند لحظه متوقف نمی شود. در جای دیگری هم در زمان اجرای آهنگ Underwear هر چهار مرد گروه شلوارهایشان را در می آورند و بقیه آهنگ را با شورت اجرا می کنند! در آخر هم DJ گروه یک دوربین دستش می گیرد و می آید روبروی استیج و از مردم می خواهد که فشرده شوند تا از آنها عکس بگیرد. این روال همیشگی آنهاست. اگر در صفحهء فیس بوکشان بروید هم عکس را می بیند، هم من را!

…ادامه دارد

Rock’N Coke 2011 – Part II

Limp Bizkit
بردیا برجسته نژاد: یکی از اعتبارهای مراسم امسال Limp Bizkit است. اسم آنها به عنوان اولین گروه و با فونتی درشت تر از بقیه بر روی پوستر فستیوال درج شده. تصور کنید 30هزار دینامیت را یک جا جمع کرده اید، فیتیله ای به نام موسیقی را در میانشان گذاشته اید و یک سرش را داده اید دست جانوری به اسم Fred Durst: انفجاری که رخ می دهد غیر قابل تصور است. لیمپ بیزکت بعد از آنکه وس بورلند، گیتاریست کاملا مریض گروه!، دوباره به جمعشان بازگشت جان تازه ای گرفت و آلبوم جدید آنها، Gold Cobra، حاصل بازگشت آنها به دوران اوج گذشته است. برولند اینبار سر تا پا مشکی، نیمهء پایین صورتش را سیاه و نیمهء بالا را سفید کرده و با لباس کلاغ مانندش انگار روی صحنه پرواز می کند. فرد جدا از آنکه یک موسیقی دان باشد، یک شومن درجه یک است. او با چنان قدرتی  مردم را به هر سمتی که می خواهد هدایت می کند که اجراهایش تبدیل می شود به یکی از هیجان انگیزترین کنسرتهایی که مخاطبین در خاطرشان می ماند.

My Generation دیوانه کننده است، My Way خشم عجیبی به همراه دارد، همزمان با Thieves مردم پرواز می کنند، Eat You Alive زنده زنده مردم را می بلعد، Livin it Up مریض است و Nookie فوق العاده اجرا می شود. تصور کنید فرد ایستاده در مرکز استیج و از مردم می خواهد که آهنگ درخواستی خود را اسم ببرند. خودش دو پیشنهاد می دهد: از Significant Other بخواند یا Gold Cobra. یکهو نظرش عوض می شود می گوید یک چیز بهتری اجرا می کنند و به شکل کاملا غیر منتظره ای Smells like Teen Spirit از Nirvana آغاز می شود! مردم از هیجان فریاد می کشند اما چند ثانیه ای نگذشته که آهنگ قطع می شود و فرد خطاب به مردم می گوید: شما فریبم دادید! … مردم هنوز فرصت نکرده به حرف او بخندند Take a Look Around شروع می شود و دوباره مردم از خود بی خود می شوند. در میانهء آهنگ موسیقی تبدیل می شود به سولوی آرام بیس گیتار. فرد چند بار اسم آهنگ را تکرار می کند و با اشاره به دور دست و نشان دادن زمین می گوید که می خواهد دریا را ببیند. 30هزار نفری که آنجا هستند مطلب را می گیرند و می نشینند روی زمین! فرد کمی زمزمه می کند و وقتی موسیقی به اوج رسید جهش این جمعیت به هوا شگفت انگیز و غیر قابل تصور است.

فرد یک جای دیگر این دیوانگی را به شوخی می گیرد. هم گروهی مورد علاقه او، DJ Lethal که یکی از معروفترین DJ ها و عضو گروه House of Pain است، قسمتی از آهنگ مشهور Jump Around از House of Pain را اجرا می کند که بعد از چند ثانیه فرد آهنگ را قطع کرده و خطاب به مرد می گوید: «این آهنگ کمی برایتان زیاد است! شما دیوانه تر از آن هستید که بتوانید خودتان را کنترل کنید. می دانم اگر این آهنگ را اجرا کنیم چه اتفاقی می افتد! همه چیز بهم می ریزد، شورش می شود، همهء ما را می اندازند زندان، من زندان لعنتی را می شناسم! پس بیخیال می شویم. حالا من برای خواندن آهنگ بعدی واقعا به کمک شما نیاز دارم. لطفا من را همراهی کنید» و اینجا نور به روی فرد می افتد، او روی پله می نشیند و با صدای حزن انگیزی کاور زیبای Behind Blue Eyes از The Who را می خواند. این آهنگ مشهور را لیمپ بیزکت در سال 2003 به صورت یک سینگل در کنار آلبوم Results May Vary و همزمان با فیلم Gothika منتشر کرد. مردم یک صدا به همراه فرد و سولوی گیتار آکوستیک این آهنگ را فریاد زدند.

یک جا فرد دخترها را مخاطب قرار می دهد و می گوید: «دخترها! می خواهید برقصید؟» صدای جیغ دخترها که بلند می شود، فرد می گوید «پسرها! دخترها را بگذارید روی شانه هایتان! این آهنگ مخصوص آنهاست» اگر فکر می کنید می توانید فضای آنجا را زمانی که دخترها رفتند روی دوش پسرها و آهنگ Faith ازGeorge Michael به سبک و شیوهء Limp Bizkit اجرا شد، را تصور کنید به گمانم در اشتباه هستید!  در آخر هم آهنگ Rollin’ اجرا می شود و فرد با پرتاب کلاهش به میان مردم استیج را ترک می کند و یکی از بهترین اجراهای فستیوال را بعد از 90 دقیقه به پایان می برد. این را هم اضافه کنم که طبق اخبار غیررسمی 3 نفر را با آمبولانس در زمان این اجرا از فستیوال خارج کرده اند!

 

2ManyDJs
دو آدم کت و شلواری با ریخت و قیافهء مهندسها را تصور کنید. حالا این را در کنارش اضافه کنید که آنها دیوانه ترین اجرا کننده های تمامی فستیوال هستند! دو برادر بلژیکی که به اسم Soulwax شهرت دارند، اما در این فستیوال با عنوان دیگرشان، 2ManyDJs حاضر شده اند. آنها ساعت 1:00 آمدند روی استیج اصلی و به مدت 90 دقیقه، بدون توقف، مردم را رقصاندند. ساده تر بگویم، همان یک ذره انرژی جسمانی که در مردم بعد از اجرای لیمپ بیزکت باقی مانده بود هم این دو نفر مکیدند بیرون! شهرت آنها که بخاطر میکس های عجیب و غریبشان از آهنگهای دیگران است، در کنار اجراهای خاصشان دو چندان بنظر می رسد. آنها را تصور کنید که با کت و شلوار روی استیج از زیر دست و بال همدیگر رد می شوند، لای سیمها گره می خورند و چهرهء بلاتکلیف و سردرگمشان به همه چیز شبیه است به جز این میزان انسجام و البته ساختارشکنی. روی اسکرین پشت سر آنها با هر آهنگ انیمیشنی پخش می شود که با استفاده از اسم و لوگوی هنرمند اصلی و آلبوم آرت آهنگ ساخته شده است. انرژی ما نیم ساعت بیشتر جواب نمی دهد بر خلاف میلمان به سمت چادرها می رویم. در همان نیم ساعت از LCD Soundsystem گرفته تا Queen و از MGMT تا Gossip را اجرا می کنند و جسدمان را تحویل چادرهایمان می دهند!

حسرتهای روز اول
بخاطر همزمانی اجرای هر سه استیج به ناچار چند تای آنها را از دست دادم. گروه انگلیسی Electrelane موسیقی زیبایی در ژانر پست راک و الکترونیک دارد. از چهار آلبومی که تا کنون منتشر کرده من فقط آلبوم دوم و چهارم را شنیده ام و همین باعث شد که همزمانی اجرای آنها با اجرای موتورهد در استیج اصلی حسرت زده ام کند. بعد از آنها گروه Dum Dum Girls، با آن جورابهای معروفشان، برنامه اجرا کرده اند و من که با لیمپ بیزکت بالا و پایین می پریدم و آنها را هم از دست دادم.

پ.ن: امسال عکس خوبی نگرفته ام. دوربین هم مانده همانجا یک هفتهء دیگر می آید. فعلا همین عکسها را که با گوگل پیدا کرده ام بپذیرید.

…ادامه دارد

Rock’N Coke 2011 – Part I

بردیا برجسته نژاد: شنبه، شانزدهم جولای (25 تیر ماه)، استانبول، دمای روز 31 درجه و رطوبت به اندازه ای که بعد از چند دقیقه در آفتاب ماندن، تمام لباستان کاملا خیس می شود. هفتمین دورهء فستیوال Rock’N Coke چند ساعتی ست که شروع شده. آنهایی که بلیط کمپ را تهیه کرده اند از جمعه در محل اجرای فستیوال چادرهایشان را برپا کرده اند. امسال فستیوال دوباره به محل اولیهء خود بازگشته است: فرودگاه هزارفن استانبول. این فرودگاه که بخاطر یک سری مشکلات داخلی چندان کاربردی در صنعت هواپیمایی ندارد و بیشتر بخاطر برگزاری مسابقات اتوموبیل رانی مشهور است. مساحت 200 هکتاری این فرودگاه که کنار دریا واقع شده و مکان آن که با یک جادهء باریک روستایی از همه جا فاصله گرفته، فضای ایده آلی را برای برگزاری چنین فستیوال عظیمی بوجود آورده است. گروه 14 نفرهء ما ساعت 14:30 از میدان Taksim با اتوبوسهایی که برای همین منظور برنامه ریزی شده اند به سمت فرودگاه حرکت می کند.

آنچه که گذشت
سال 2009 فستیوال راک ان کک (قبلا در مورد آن اینجا صحبت کرده ام) در پارک استانبول با اجرا در دو استیج برگزار شد. استیج اصلی در دو روز میزبان گروه های  مشهوری نظیر Nine Inch Nails، Kaiser Chiefs، Linkin Park و The Prodigy بود و یک استیج کوچک و بی سر و صدا با عنوان آلترناتیو که گروه های نه چندان شناخته ای شده در آن به اجرای برنامه پرداختند. پیش از آن بر خلاف پنج سال گذشته، فستیوال در سال 2008 برگزار نشد. همین مسئله باعث شد که دست اندرکاران این مراسم تصمیم بگیرند برگزاری آن را از حالت سالانه به دو سال یک بار تغییر دهند. نتیجه آن شد که در سال 2011 مراسم در فضایی بزرگتر، با سه استیج (استیج اصلی برای موسیقی اصلی / استیج ودا فون برای موسیقی الکترونیک / استیج کوکلا برای موسیقی مدرن) و چند شهربازی و غرفه های متنوع، فضای کمپ برای 10هزار نفر و پارکینگ برای 7هزار ماشین برگزار شد.

روز اول – شانزدهم جولای – 25 تیر ماه
ما حدود ساعت 16:00 به محل برگزاری فستیوال می رسیم. بعد از عبور از گیت ورودی، به هر کس یک دستبند قرمز رنگ به نام Like Me داده شد که هر فرد می توانست آن را با اکانت فیس بوک خود رجیستر کند. آنوقت فقط کافی بود که فرد آن دستبند را روبروی محفظه ای که در کنار هر استیج، غرفه، وسیله بازی، فروشگاه یا رستوران قرار دهد تا یک Like به آن تعلق گرفته و همان لحظه در صفحهء فیس بوک فرد نمایش داده شود.

اجراهای امروز از ساعت 12:00 در استیج ودا فون شروع شده است. ما که بعد از ظهر رسیده ایم، فضای کمپ کنار دریا را از دست می دهیم و به ناچار در بخش دیگری چادر می زنیم. برنامهء ما این است که با اجرای ساعت 18:00 فستیوالمان را آغاز کنیم.

The Kooks
گروه انگلیسی The Kooks با وجود آنکه در این چند سال دو آلبوم موفق و پر سر و صدا را در انگلستان داشته، اما نتوانسته چندان مخاطبی (به عنوان مثال مانند همسانش، Arctic Monkeys) در کشورهای دیگر داشته باشد. لوک پریچارد، خواننده گروه، بر روی استیج اصلی، در کنار دیگر اعضای گروه با حرارت و جست و خیز در مدت یک ساعت (18:00 الی 19:00) به اجرای برنامه پرداخت. دو آهنگ مشهور گروه، Naïve و Ooh La که هر دو از آلبوم دوم آنها، Inside In/ Inside Out محصول 2006 هستند با استقبال زیادی مواجه شد. قرار است سپتامبر همین امسال The Kooks سومین آلبوم خود با عنوان Junk of the Heart را منتشر کند. آنها دو روز قبل از اجرای راک ان کک در استانبول، در فستیوال Super Bock Super Rock در لیسبون پرتغال برنامه اجرا کرده اند و 22 جولای اجرای بعدی آنها در سان فرانسیسکو خواهد بود.

Esben and the Witch
گروه انگلیسی Esben and the Witch از آن دست گروه های عجیب و غریب موسیقی ایندی ست که با موسیقی خاص و فضاسازی های عجیب در بعضی از آثارش مخاطب را غافلگیر می کند. این گروه سه نفره که اولین آلبوم خود را ژانویهء امسال منتشر کرد بر روی استیج کوکاکولا در مدت زمانی کمتر از یک ساعت (19:30 الی 20:20) به اجرای برنامه پرداخت و با وجود تازه کار بودنش و اینکه هنوز شهرتی دست و پا نکرده، حاضرین را حسابی به وجد آورد. ریچیل دیویس، خواننده گروه با آن موهای رقصان در باد و پریشانش، با آن صدای گرم زیبایش، با آن صدای گیتار و ضرباتش بر روی همان یک عدد تام (Tom) پیش رویش، دوست داشتنی تر از همیشه به نظر می رسید. در قسمتی از اجرایشان هر سه نفر سازهایشان را رها کردند و دور همان یک عدد تام ایستادند و با 6 استیک (Stick) اجرای فوق العاده ای را به نمایش گذاشتند. آنها دو روز قبل از این فستیوال در فستیوال لتیتود به همراه Iron & Wine، Yann Tiersen، KT Tunstall، The National و Paolo Nutini در انگلستان اجرا داشته اند.

Motörhead
پیر فستیوال، موتورهد افسانه ای، یکی از چهره های مراسم امسال است. لمی، یکی از اسطوره های موسیقی متال، از سال 1977 با موتورهد به چنان محبوبیت و شهرتی رسیده که استقبال فوق العاده حاضرین دور از انتظار نیست. ساعت 21:15 آنها به روی استیج اصلی می آیند و با 70 دقیقه اجرا نشان می دهند که تنها گروه متال شرکت کننده در مراسم چه قدرتی در موسیقی اش دارد. لمی، با آن کلاه مشکی و معروفش، صدای گرفته و خشن و جذابش را پخش می کند روی جمعیت. فیل کمپبل، گیتاریست گروه، در تمامی آهنگها با سولوی خود حاضرین را شگفت زده می کند. اما شاید استثنایی ترین لحظهء اجرای آنها سولوی چند دقیقهء مت سوروم در پشت درامز است. سوروم که شهرت خود را بخاطر عضویت در گروه Guns N’ Roses بدست آورده، بر روی استیج جادو می کند. هر چه لازم است بشنوید اجرا می شود: Overkill، Ace of Spades، Iron Fist، The 1000 Names of God و… . لمی ثابت می کند که شاید طرفدارانش پیر شوند، اما او سر جای خودش باقی خواهد ماند!

ادامه دارد

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: