آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی دسته‌ها: فستیوال Goldfest سال 2012

Tuborg Goldfest 2012 – Part II

روز دوم: جمعه – ششم جولای

بردیا برجسته نژاد: هوای گرم و شرجی استانبول در این وقت سال باعث می شود که کمی برای حضور در اجراهای ظهر تردید داشته باشیم. امروز، به جز اجرای اول، تمامی گروه هایی که به روی صحنه می روند بین المللی و غیر ترک هستند. ساعت 13:00 گروه ایرلندی Sweet Savage به روی استیج می رود. آنها جزو آن دسته از گروه های راک قدیمی هستند که همچنان بعد از گذشت این همه وقت (33 سال) ناشناخته باقی مانده اند. احتمالا وقتی ویوین کمبل (گیتاریست سابق Dio و Def Leppard) این گروه را تاسیس کرد فکر نمی کرد که ماحصل سه دهه فعالیت گروه تنها انتشار 3 آلبوم نه چندان مطرح باشد (البته کمبل قبل از انتشار همان اولین آلبوم از گروه جدا شد) اما اگر جزو طرفداران سرسخت Metallica باشید حتما می دانید که آهنگ Killing Time که در مجموعهء Garage Days منتشر شد، بازخوانی آهنگ همین Sweet Savage بود. همین بازخوانی باعث شد که این گروه در دهه 90 کمی شناخته شود. ما از حضور در اجرای 45 دقیقه ای این گروه صرف نظر کردیم.

از نظر زمان بندی وقتی ما وارد محوطه فستیوال می شویم که باید اجرای Ugly Kid Joe تمام شده باشد. اما هنوز حتی صحنه را برای اجرایشان آماده نکرده اند. دلیل این تاخیر خبر ناخوشایندی است، مبنی بر اینکه Godsmack از حضور در این فستیوال انصراف داده است. یک هفته قبل از شروع این برنامه سایت رسمی Godsmack اعلام کرد که به دلیل مشکلی که برای حنجرهء خواننده گروه، سولی ارنا، پیش آمده این گروه تا اطلاع ثانوی تور اروپایی اش را لغو خواهد کرد. در نتیجه از آنجایی که اجرای لیدرها در هر روز باید همزمان با تاریک شدن هوا باشد، امروز تمام اجراها با کمی تاخیر و تغییر در برنامه برگزار خواهند شد.

زمانی که ما منتظر شروع اجرای Ugly Kid Joe هستیم، اعضای Sweet Savage آمده اند در فضای اصلی فستیوال، اتفاق نادری که معمولا رخ نمی دهد. اعضای گروه، مخصوصا ری هالر (خواننده و گیتاریست)، بسیار خوش برخورد و خوش اخلاق و مهربان و خاکی هستند و از دست انداختن گردن مردم و عکس انداختن با آنها استقبال می کنند.

Ugly Kid Joe: پر سر و صدا، اما معمولی

وقتی Ugly Kid Joe اولین آلبومش با عنوان America’s Least Wanted را در سال 1992 منتشر کرد بنظر می رسید که یک گروه درست و حسابی هارد راک با تمایلات موسیقی متال قدم به دنیای موسیقی گذاشته است. اما دومین آلبومشان (Menace to Sobriety) اثر بیمزه ای از آب در آمد که وقتی با شکست بزرگی به اسم Motel California بعنوان آلبوم سومشان همراه شد، نتیجه ای جز انحلال گروه در سال 97 نداشت. (بله! درست حدس زدید. اسم این آلبوم هجوی بر آلبوم Hotel California گروه Eagles است. این آلبوم آهنگی دارد با عنوان Rage Against the Answering Machine که لازم نیست بگویم سر به سر کدام گروه گذاشته است!) سال 2010 آنها دوباره تصمیم گرفتند دور هم جمع شوند که نتیجه اش تا به امروز حضور و برگزاری تورها و کنسرتهای مختلف بوده، یعنی فعلا خبری از انتشار آلبوم جدید به گوش نمی رسد.

برگردیم سراغ کنسرت! آنها بعد از یک Introـی کوتاه، اجرایشان را با آهنگ V.I.P از اولین آلبومشان آغاز می کنند. این آهنگ به معنای واقعی چیز عجیبی ست. لیریکس آن شامل انواع و اقسام فحش جد و آباد به آدمهایی ست که در کنسرت ها در قسمت V.I.P می نشینند و داخل جمعیت نمی شوند! این مسئله تا انتهای برنامه دستمایهء طنز وایتفیلد کرین، خواننده گروه، می شود. در هر جایی که فرصت می کند آنهایی که در قسمت ویژه و زیر سایه درختان نشسته اند را مسخره می کند و راحت طلبی و تنبلی شان را به انتقاد می کشد. در نهایت در قسمتی از برنامه از روی استیج پایین می پرد و از راهروی میان محوطه اصلی و فرانت استیج می گذرد و وارد قسمت V.I.P می شود. وایتفیلد کرین دیوانه تر از آن است که بتوان با او شوخی کرد.

وقتی Ugly Kid Joe معروفترین آهنگش، یعنی Cats in the Cradle، را اجرا می کند با استقبال شدید و هم آوایی بلند حاضرین مواجه می شود. البته معروفترین آهنگ این گروه در اصل ساختهء خودشان نیست. بلکه بازخوانی مشهورترین آهنگ هری چاپین، خواننده فولک دهه 70، است که تقریبا هیچ اثر درخشانی به جز این آهنگ در کارنامه اش ندارد. هنگا اجرای این آهنگ حرکت هماهنگ «دستهای ابری زردرنگ» که نشانهء تبلیغاتی فستیوال است  منظرهء زیبایی را بوجود می آورد. Ugly Kid Joe در این کنسرت 10 آهنگ اجرا می کند: چهار تا از America’s Least Wanted، چهار تا از Menace to Sobriety، یک آهنگ از Motel California و یک آهنگ از Covers. اینطور که بنظر می رسد خودشان هم ترجیح می دهند چندان سراغ آلبوم آخرشان نروند!

اجرای دوست داشتنی و هیجان انگیز Ugly Kid Joe نه بخاطر آهنگهایش، بلکه مدیون شومنی به اسم وایتفیلد کرین است. او رگ خواب مخاطب را به خوبی می شناسد و با حرفهای طنزآمیز و کارهای عجیبش حاضرین را به شوق می آورد (در قسمتی او یکی از عکاسان رسمی فستیوال را به بالای استیج دعوت کرد تا از زاویه نگاه او از مردم عکس بگیرد. چند باری هم به متصدیان فروش نوشیدنی در قسمت V.I.P گیر داد. کارکنانی که معلوم است به طور مطلق از صحبتهای انگلیسی او چیزی نمی فهمند!)

می رویم کمی استراحت کنیم تا برای اجرای بعدی، Lacuna Coil، آماده شویم.

Tuborg Goldfest 2012 – Part I

بردیا برجسته نژاد: داریوش شفا محلهء ساکت و آرامی در استانبول است که پارک جنگلی پارکورمان به زیبایی و آرامشش می افزاید. اما هر از گاهی اتفاقی هیجان انگیز در این پارک باعث می شود تا آرامش محله، بیمارستان آکیبادم روبروی پارک و آسایشگاه سالمندان کنارش برای چند ساعتی بهم بریزد. امسال فستیوال سه روزهء گلدفست در فضای اصلی پارک جنگلی پارکورمان با گنجایش 14هزار نفر میزبان علاقه مندان موسیقی راک و متال بود. کمی بر هم خوردن نظم و آرامش چه اهمیتی دارد، وقتی هزاران نفر می توانند هیجانی چنین لذت بخش را در کنار گروه های موسیقی مورد علاقه شان تجربه کنند؟ خیالتان زمانی راحت خواهد شد که ساکنین خانه سالمندان را ببینید، که در حیاط نشسته اند و به انبوه جوانان پر انرژی نگاه می کنند و لبخند می زنند، یا بیماران بیمارستان که از پشت پنجره و لای درختان سعی می کنند فضای کنسرت و انبوه جمعیت را ببینند. اینجا جایی ست که ملیت و زبان و مذهب رنگ می بازد و موسیقی تبدیل می شود به زبان مشترک تمامی آدمها.

فستیوال گلدفست را کمپانی Tuborg برگزار کرد، به مدت سه روز، هر روز از 12 ظهر تا 11 شب، با حضور 24 گروه موسیقی شامل 11 گروه بین المللی و انگلیسی زبان و 13 گروه ترک. گلدفست هر شب یک گروه را بعنوان لیدر داشت. گروهی که به عنوان آخرین اجرای هر شب طولانی ترین اجرا را برگزار می کند و این مزیت را دارد که بخاطر تاریکی هوا می تواند از جلوه های نور هم استفاده کند. شب اول Evanescence، شب دوم Guns N’ Roses و شب سوم Within Temptation لیدرهای این فستیوال بودند. این را هم اضافه کنم که عکسها را خودمان گرفته ایم!

روز اول: چهارشنبه – چهارم جولای

در میان 8 گروهی که امروز روی صحنه می روند فقط نام دو گروه غیر ترک به چشم می خورد. Heaven Shall Burn جزو گروه های معروف و مطرح آلمانی در سبک Metalcore و ملودیک دث متال است. اما بنظر می رسد این شهرت خارج از مرزهای آلمان کمرنگ و بدون جنجال باشد. اجرای این گروه به مدت 45 دقیقه از ساعت 15:00 تا 15:45 است، اما ما، من و ده نفر از دوستانم، بخاطر گرمای هوا و اجرای سه گروه ترک زبان بعد از آن، بیخیال Heave Shall Burn می شویم و ساعت 8 شب به محل برگزاری فستیوال می رویم. البته بعدتر متوجه شدیم که این گروه در برنامه حاضر نشده و در اصل ما چیزی را از دست نداده ایم. 4 روز قبل Heaven Shall Burn در فستیوال فول فورس آلمان برنامه اجرا کرده بود و دو روز بعد هم در فستیوال بستفست رومانی به روی صحنه رفت. اینکه به چه دلیلی این وسط اجرای استانبول آنها لغو شد را متوجه نشدم.

Evanescence: شهرتی که دیگر به دل نمی نشیند

اینکه Evanescence بعنوان لیدر شب اول انتخاب شده است چندان راضی کننده نیست. این گروه با انتشار تنها سه آلبوم بیشتر از آن چیزی که موسیقی خوبی ارائه کند، جنجالی و پر سر و صداست. اولین آلبوم آنها در سال 2003 با عنوان Fallen اثری استثنایی و مجذوب کننده بود. آلبومی که با وجود به شهرت رساندن خواننده گروه، امی لی، در اصل مغز متفکری به اسم بن مودی را در پشت خود داشت. بن مودی بعد از این آلبوم از گروه جدا شد. البته در اصل تمامی اعضای اولیه گروه آن را ترک کرده اند و تنها امی لی همچنان به عنوان مرکز اصلی و صاحب امتیاز Evanescence در آن باقی مانده است. امی لی در آلبوم دوم و سوم با کمی گیتاریست گروه، تری بالسامو، فقط توانست در بهترین حالت آهنگهایی نظیر آلبوم اول و زمان همکاری اش با بن مودی را خلق کند.  Evanescence گروه مشهوری ست که همچنان فقط بخاطر آلبوم اولش در ذهنها باقی مانده است.

برنامهء کنسرت نشان می دهد که این گروه باید از ساعت 21 اجرایش را آغاز کند و به مدت 2 ساعت آن را ادامه دهد، اتفاقی که رخ نمی دهد. اجرا با 20 دقیقه تاخیر آغاز می شود و هنوز 10 دقیقه ای به ساعت 23 مانده به پایان می رسد. اولین آهنگ What You Want است، یعنی اولین سینگل از آخرین آلبومشان. برخلاف انتظارم امی لی تسلط کامل بر روی صدا و اجرایش دارد. آن چیزی که در اکثر ویدئوهای اجراهای قبلی اش دیده بودم چشمان قرمز و صورت عرق کرده بود که صدایش می لرزید و بعد از چند آهنگ از نفس می افتاد. اما حالا بنظر می رسد که او در اوج آمادگی ظاهر شده و از حالتی که بیشتر شما را به یاد کسی که مواد یا الکل بیش از حد مصرف کرده باشد خبری نیست.

دومین آهنگ Going Under است، یکی از مشهورترین آهنگهای گروه از آلبوم اولشان. اینجاست که جمعیت به وجد می آید و با امی لی در خواندن آهنگ همراه می شود. اما او با وجود اجرا و صدای خوبش چندان توانایی رهبری و هدایت جمعیت را ندارد. عده ای می خوانند، تعدادی کف می زنند و چند نفری هم دستانشان را در هوا تکان می دهند، و امی لی تلاش چندانی برای هدایت انرژی آمادهء رها شدن جمعیت از خود نشان نمی دهد. آن وسط هم درامر گروه با حرکات آکروباتیک چند بار استیک از دستش در می رود و یک بار هم به صورتش می خورد. حالا در کنار آنهایی که می خوانند و کف می زنند و دستشان را تکان می دهند عده ای هم مشغول خندیدن هستند!

کنار استیج یک ست کیبورد گذاشته اند که در بعضی از آهنگها امی لی پشت آن می رود. این در مرحله اول کمی ناامید کننده است، اگر قرار باشد در آهنگهایی که پیانو ساز اصلی ست با صدای مصنوعی کیبورد مواجه شویم. البته این اتفاق نمی افتد. هر جا که لازم است پیانوی بزرگی را به روی صحنه می آورند و امی لی پشتش می نشیند و اجرای آهنگها دلنشینی خاصی پیدا می کند. بهترین ها هم همینجا رقم می خورد. از Lost in Paradise و ‎‎Your Star که بگذریم، Lithium و My Immortal با هم آوایی کامل مردم همراه می شود و خاطره می سازد. اگر هم می خواهید از Bring Me to Life بدانید، به شکلی اجرا شد که قسمت مربوط به پل مک کوی از آن حذف شده بود.

در کل  Evanescence در این کنسرت 18 آهنگ اجرا کرد: پنج آهنگ از Fallen، چهار آهنگ از ‏The Open Door و 9 آهنگ از Evanescence. اجرایی قابل قبول و خوب، و البته نه عالی. ما کمی بعد از ساعت 11 محوطه پارک را ترک می کنیم تا پس فردا برای شب دوم برنامه که پر بار ترین روز فستیوال است به آنجا برگردیم (پنج شنبه، پنجم جولای، به دلایلی که چندان مشخص نیست برنامه ای اجرا نمی شود)

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: