آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 5

بردیا برجسته نژاد:  (26 الی 30)    (21 الی 25)    (16 الی 20)    (11 الی 15)    (06 الی 10)    (01 الی 05)

10
Kauan – Sorni Nai

10 Kauan – Sorni Naiدوم فوریه 1959، نه کوهنورد در ارتفاعات اورال روسیه به طرز عجیبی جان باختند. چادرهای آنها پاره شده بود، اجسادشان به فاصله‌ زیاد، با پای برهنه، در زیر برف، پیدا شد. با وجود اینکه آثار درگیری مشاهده نمی‌شد اما دنده‌های دو نفر شکسته و جمجمه‌شان ترک خورده بود، یک نفر قفسه سینه‌ش به شدت ضرب دیده بود و زبان یک نفر دیگر گم شده بود. گروه فولک متال / نئوفولک روسی «کاوون» در ششمین آلبوم خود با عنوان «سورنی نای» داستان آن شب این نه نفر را برای ما بازگو می‌کند. اینبار نیز «کاوون» مانند قبل نه به مقصد، بلکه به مسیر پرداخته و اثری را خلق کرده که با وجود داشتن چنین داستان دراماتیکی، داستان مرگ نه جوان، شما را نه غمگین، بلکه به فکر وا می‌دارد. این اثر هدیه‌ای ارزشمند است، به یادبود مرگ پر راز چند جوان، به روایت یکی از بهترین‌های موسیقی روسیه.

09
Marilyn Manson – Pale Emperor

09 Marilyn Manson - The Pale Emperorمرلین منسون را نباید دست کم گرفت. پشت ظاهر عجیب و غریب و موسیقی‌اش دنیایی از فلسفه‌ی منحصر به فرد این هنرمند خوابیده است. تمامی آلبوم‌ها یک هسته‌ی مرکزی دارند که آهنگ‌ها حول آن می‌چرخند و همگی نگاه ویژه و خاص او را نسبت به موضوعی خاص مطرح می‌کنند. او در نهمین آلبومش با عنوان «امپراطور رنگ پریده»، یک سر و گردن از تمامی آثار قبلی‌اش بالاتر می‌رود. لیریکس و منش او در این آلبوم پخته‌تر و بالغانه‌تر شده و حتی بر خلاف همیشه شنیدن پاره‌ای از عقاید نه چندان منطقی او آنقدرها هم ثقیل به نظر نمی‌رسد. در این آلبوم او از ترانه سرایی و آواز جیم موریسون و آهنگسازی هنرمند بلوز، مادی واترز، الهام گرفته و اثر بی‌نقصی را خلق کرده که رولینگ استون آن را در فهرست بهترین آلبوم‌های متال سال در رتبه‌ی نخست جای داده است.

08
A Swarm of the Sun – The Rifts

08 A Swarm of the Sun - The Riftsجادوی سوئدی موسیقی پست راک / متال، گروه دو نفره‌ی «اِ سوارم آو د سان»، در آثار خود طیف کاملی از فضاسازی‌ها را ارائه می‌کند. از سبک تا سنگین، از سافت تا هارد، از کند تا سریع، از زیبای وهم‌گونه تا تاریکِ غمگین. این دو نفر، اریک نیلسون و جیکوب برگلاند، در سومین آلبومشان با عنوان «شکافها» چه‌ها که نمی‌کنند! در جنگ میان روح و جسمتان، احساس و عقلتان، این شما هستید که در نهایت به خاک و خون کشیده می‌شوید! هر آهنگ شاهکاری است برای چرخاندن و پیچاندن شما به دور خود، برای سرگشتگی، برای به پیله رفتن و پروانه شدن، ویران شدن و از نو ساخته شدن. آهنگها، که چندتایشان با وکال نیز همراه است، به شکل آشکاری وزن دارند. چندان هارد نیستند، اما وزن دارند. این آلبوم یکی از بهترین‌های پست راک امسال و یکی از بهترین‌های پست راک چند سال اخیر است.

07
Anna Von Hausswolff – Miraculous

07 Anna von Hausswolff - The Miraculousروز رستاخیز فرا رسیده است! دست‌ها را بالا گرفته و در نوری احاطه شده و سبک بال و سنگین فکر به سوی آسمان می‌رویم. و اینجاست که موسیقی متنی که ما را همراهی می‌کند، آلبوم «معجزه آسا» از الهه‌ی سوئدی، آنا ون هاسولف، است! انگار که گشنه باشید، پشت میز نشسته باشید، منتظر باشید، و آنا ون هاسولف در مقابلتان ایستاده باشد و با حوصله مواد اولیه را درون دیگی بریزد، زیر شعله را کم کند و هر از گاهی آن را هم بزند، سرش را بالا بیاورد و به شمایی که بی‌تاب این معجون هستید لبخند بزند و به صبر بیشتر دعوت کند! آنا ون هاسولف ساحره‌ای است که با موسیقی ایندی راک استثنایی خود، با اینتروهای طولانی و مسخ کننده‌اش، با وکال آسمانی و پرقدرتش، با غافلگیری‌های دور از انتظارش، شما را از پا در می‌آورد. عنوان این آلبوم به واقع برازنده‌ی آن است: «معجزه آسا».

06
W.A.S.P – Golgotha

06 W.A.S.P. - Golgothaگروه فوق مشهور آمریکایی «وسپ»، یکی از بزرگان موسیقی ناب هوی متال و از بهترین‌های ژانر گِلَم متال (ژانری ترکیب از هارد راک و هوی متال، با چاشنی موسیقی پانک و پاک)، در پانزدهمین آلبوم خود با عنوان «گُلگُتا» (نام تپه‌ای که عیسی را در آن به صلیب کشیدند)، حجت را بر متال دوستان تمام کرده است! اختلاف زمانی 6 ساله‌ی این اثر با آلبوم قبلی، طولانی‌ترین مدتی است که بین دو اثر این گروه فاصله افتاده است. پروسه‌ی ساخت آلبوم نزدیک به چهار سال به طول انجامیده و نتیجه چیزی از آب درآمده که باید آن را بوسید و در آغوش گرفت! بلکی لالِس، رهبر و خواننده این گروه، در آستانه‌ی 60 سالگی و بعد از گذشت 34 سال از آغاز «وسپ»، همچنان حنجره‌ای از طلا دارد. دیوانه می‌شود و دیوانه‌ می‌کند. گرم است و ذوب‌تان می‌کند. با این حال جادوی ناب این آلبوم در اختیار گیتاریست نسبتاً جدید این گروه، داگ بلیر، است. سولوهای حیرت انگیز او در این آلبوم جاذبه‌ی زمین را دفع و شما را در هوا معلق می‌کند، با گیتارش زجه می‌زند، ناله می‌کند، زار می‌زند، گریه می‌کند، فریاد می‌زند و مست و سرمست‌تان می‌کند. اینبار در «گلگتا»، مسیح نه، شما هستید که میخکوب می‌شوید!

… ادامه دارد

8 پاسخ به “بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 5

  1. runykey 2016/01/05 در 17:46

    این آلبوم آخر وسپ سر ناسازگاری داره . البته واقعیت اینه که بعد از 23 سال نمیشه انتظار داشت که وسپ بتونه به همون اوج کریمسن آیدل برگرده ( هر چند میشه گفت به لطف لیتا فورد که با ازدواج کردن با کریس هولمز اونو از گروه برای مدتی جدا کرد اون آلبوم فوق العاده شخصی از کار دراومد و برای همین اون آلبوم پر مایه ترین کار بلکی شد ) حالا با بالارفتن سن بلکی متن ها فرم مذهبی گرفتن . کسی که در جستجوی پول کثیف و ماشینهای درخشان و یه عالمه راک اند رول و زندگی در شهرت فکرش هرگز پیر نشدن بود . حالا مسئله ش شده شک یا باور به رستگاری فرار یا باقی موندن . باید قبول کنیم اون آتیش درون هد لس چیلدرن خاموش شده و از اون چیزی که وسپ رو وسپ کرد چیزی باقی نمونده . چیزی که تو این آلبوم آخر موج میزنه نه تجربیات وسپ که آموزشها و فعالیتهای مذهبی بلکی در کودکی و نوجوانیه که حالا سر پیری سربرآورده . من ترجیح میدم که وسپ رو نه با این آلبوم که با همون آلبومهای دهه هشتاد و نود به یاد بیارم .

    • Bardia Barj 2016/01/05 در 21:41

      یعنی اونقدر این مطلبی که داری میگی مستند و مستدل بود که جای رد کردن و بحث کردن نداره! بلکه به این معنی که این موضوع توجهم رو جلب نکرده بود. یعنی از دورانی که من وسپ گوش میدادم اونقدر گذشته آخرین آلبومی که ازشون شنیده بودم Unholy Terror بود) که حسابی این کار منو سر ذوق آورد. مخصوصا اینکه قبل از دانلودش هرچی ریویو خونده بودم اشاره کرده بود به سولوهای توی آلبوم. من به شدت این آلبوم رو دوست داشتم. تغییر نگرشش رو بیخیال، موسیقی هنوز جون ندار و سولوها بهتر از همیشه بود (:

      • runykey 2016/01/05 در 22:14

        موسیقیش انصافا خیلی پخته بود . درامش بیشتر نزدیک به استایل هولند بود و البته تیکه هائی از فرانکی بانالی ( که من هم بیشتر دوستش دارم . البته تونی ریچاردز و استیو رایلی هم فوق العاده بودن ولی من سلیقه م بیشتر به درامر سوم گروه نزدیکه ) سولوهای گیتار خیلی پخته بود و چیزی کاملا متفاوت از زجه هائی که کریس هولمز از گیتارش بیرون میکشید . این پختگی کاملا متناسب با ساختار این آلبوم بود . داگ حدود ده ساله که با گروهه و اگه اشتباه نکنم این سومین آلبومش با وسپه . ساختار کلی آلبوم خیلی مستحکم و پیوسته بود . قطعا از چنین گروهی با این همه سال سابقه غیر از این هم انتظار نمیرفت .

  2. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 6 | آ ل ب و م

  3. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 4 | آ ل ب و م

  4. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 3 | آ ل ب و م

  5. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 2 | آ ل ب و م

  6. بازتاب: بهترین‌های 2015 از نگاه آل‌ب‌و‌م – 1 | آ ل ب و م

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: