آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Tuborg Goldfest 2012 – Part V

روز دوم – ششم جولای

Guns N’ Roses – یک رو کم کنی بی نظیر

بردیا برجسته نژاد: اکسل رز همیشه جاه طلب بوده. چه آن زمانی که به همراه اسلش در سن 23 سالگی یکی از مشهورترین گروه های تاریخ موسیقی، Guns N’ Roses،‌ را تاسیس کرد و چه حالا که در 50 سالگی بعنوان تنها عضو باقیمانده از ترکیب اولیه گروه در آن حضور دارد. فروش نجومی آلبومهایشان در اواخر دهه 80 و دهه 90 چنان غولی از آنها ساخت که نظیرش را کمتر می توان در موسیقی هارد راک یافت (تنها آلبوم Use Your Illusion II توانست در سرتاسر دنیا بیش از 35میلیون نسخه فروش داشته باشد). این گروه دو چهرهء یا بهتر است بگوییم دو ستاره را به دنیای موسیقی معرفی کرد: اکسل رز و اسلش. ترکیب دو نفرهء آنها در ساخت آهنگها و اجرای کم نظیرشان بر روی استیج معجونی را خلق کرده بود که آنها جدایی ناپذیر و مکمل یکدیگر بنظر می رسیدند. اما آنطور که بعدها مشخص شد مشکلات و مسائل بین این دو نفر عمیق تر و سنگین تر از آن چیزی بود که کسی بتواند حدس بزند. اسلش بعد از انتشار پنجمین آلبوم گروه (The Spaghetti Incident? – 1993) عنوان کرد که کار بر روی آلبوم جدیدی که اکثر آهنگهای آن را اکسل رز ساخته آغاز شده است. چند روز بعد اکسل رز گفت که کار روی آلبوم جدیدی را آغاز کرده اند که تمامی آهنگها را اسلش ساخته و او نقش چندانی در آن نداشته است. این اولین نشانه های جدی اختلاف نظر بین این دو هنرمند بود که در نهایت منجر به جدایی اسلش از Guns N’ Roses در سال 96 شد، به شکلی که اگر از آن روز به بعد هر کس جلوی اکسل اسمی از اسلش می آورد ممکن بود به قتل برسد! پس از اسلش باقی اعضای گروه یا اخراج شدند و یا استعفا دادند و نتیجه آن شد که چندین و چند عضو جدید آمدند و رفتند، و در نهایت Guns N’ Roses وارد یک خواب طولانی مدت شد.

حالا این گروه ترکیب جدید و منحصر به فرد خود را ساخته است. گروهی که حالا از آن اعضای قدیمی تنها دیزی رید را پشت کیبورد و در کنار اکسل رز دارد. آنها با این ترکیب جدید در سال 2008، به فاصله 15 سال از آلبوم قبلی، آلبوم آخر خود با نام Chinese Democracy را منتشر کردند. اثری که از همان سال 94 زمزمهء ساخت و تهیه اش به گوش می رسید. حالا ما اینجا هستیم! مقابل استیجی که قرار است تا لحظاتی دیگر یکی از اسطوره های دوران نوجوانی مان به روی صحنه بیاید. ما در فشار جمعیت چند قدمی با نرده های مابین فرانت استیج و فضای اصلی فاصله داریم. اما از شانس مان، یکی از سرعت گیرهای کف پارک درست زیر پای ماست و با ایستادن روی آن می توانیم استیج را به راحتی ببینیم.

استیج را تقریبا در سه طبقه ساخته اند. جای درامز روی طبقه سوم است و دو طرف طبقهء دوم جای کیبوردها. این گروه حالا یک ترکیب 8 نفره دارد: اکسل رز به عنوان رهبر گروه، دیزی رید و کریس پیتمن نوازندگان کیبورد، فرانک فرر پشت درامز، تامی استینسون بیس گیتار به دست و ریچارد فورتس، ران بامبل فوت تال و دی جی آشبا هم سوار بر گیتار. وقتی که چراغها روشن می شود و عنوان G N’ R روی اسکرین ها نقش می بندد، دی جی آشبا روی سکوی پشت طبقه سوم ایستاده است، بالاترین نقطه ای روی استیج، و ابتدای آهنگ Chinese Democracy را می نوازد و چند لحظه بعد باقی اعضای گروه و اکسل رز با چند انفجار نور و آتش روی صحنه می آیند و کنسرت آغاز می شود. اکسل رز با کت چرمی مشکی و کلاه سفید درست مانند یک کابوی با میکروفون روی استیج می تازد و مغرورانه آهنگی را می خواند که عنوان آلبومی بدون حضور اسلش را دارد. جمعیت مانند ذراتی که به آنها نیرو وارد شده بالا و پایین می پرند و انفجار نهایی زمانی رخ می دهد که آهنگ دوم، Welcome to the Jungle، شروع می شود. این اولین آهنگ از اولین آلبوم آنها، Appetite for Destruction، است. همان آهنگی که سرآغاز شهرتشان بود. بعد از آن It’s So Easy از همین آلبوم. آهنگ بعدی Mr. Brownstone باز هم از همین آلبوم. آهنگهای خوبی که هیچکدام جزو سینگلها و آثار مشهورشان نیستند. آهنگ بعدی Sorry از آلبوم آخر است و بعدی Rocket Queen از آلبوم اول. عجیب اینجاست که تا این لحظه فقط از آلبوم اول و آلبوم آخر آهنگ انتخاب کرده اند. عجیب بودن این را بگذارید کنار، چیز دیگر باعث حیرت من شده است.

حالا Guns N’ Roses چهرهء مشهور خود، اسلش، را به همراه ندارد. اما شما اینجا و در ترکیب تازهء گروه با سه سولوئیست، سه گیتاریست هیولا طرف هستید که هر کدام به تنهایی می توانند اسلش را در جیبشان بگذارند! دی جی آشبا 40 ساله، بامبل فوت 42 ساله و ریچارد فورتس 45 ساله. آنها حیرت انگیزند! هر سه نفر سولوها را به یکدیگر پاس می دهند و چنان ماهرانه آهنگها را اجرا می کنند که تنها چیزی که به ذهنتان خطور می کند این است: «این یک دهن کجی به اسلش و دار و دسته اش است!» اولین نمود این دهن کجی زمانی به چشم می آید که هفتمین آهنگ اجرا می شود، یکی از سینگل های مشهورشان از آلبوم Use Your Illusion II یعنی Estranged. این از آن آهنگهایی ست که همه سولوی آن را مو به مو از حفظ اند، اما آن چیزی که دی جی آشبا می زند تفاوت آشکاری با اجرای اسلش دارد! نه اینکه با آن غریبه باشیم، اما نحوهء پردازش و اجرا چیزی ست که نتیجه با آن چیزی که از اسلش به یاد داریم کاملا متفاوت است. آهنگ بعدی، Better، یکی از بهترینهای آلبوم آخرشان است که با وجود آنکه کمی ساختارش با آن چیزی که از این گروه می شناسیم متفاوت است، اما به زیبایی هر چه تمام تر اجرا می شود.

حالا وقت استراحت است. این اتفاق همیشه در کنسرتهای این گروه به دفعات رخ می دهد. شما حتی در میان یک آهنگ برای چند لحظه اکسل را می بینید که از صحنه خارج می شود و دوباره باز می گردد. اینکه می رود آن پشت و چه کاری می کند را نمی دانم. فقط این را می دانم که حتی اجراهای 20 سال پیششان را که می دیدم، اکسل مدام به پشت صحنه سر می زد. حالا اما وقت استراحت رسمی فرا رسیده که ریچارد فورتس آهنگی به اسم Black light Jesus of Transylvania را سولو می نوازد. آهنگ بعدی Live and Let Die ، یکی از سینگل های آلبوم Use Your Illusion I که در اصل آهنگی از Paul McCartney & Wings است، شور و هیجان دوباره ای را ایجاد می کند. فریادهای یک نفس اکسل آمادگی او را در حدی که اصلا انتظارش را نداشتم نشان می دهد. اما آهنگ بعدی ویران کننده است! This I Love را پشت پیانو نشسته و چنان با تسلط بر روی صدا و حنجره اش اجرا می کند که برایم باور کردنی نیست. اصلا باور کنید که اکسل رز امشب باور نکردنی ست!

نوبت می رسد به Shackler’s Revenge، آهنگی پر سر و صدا و هیاهو از آلبوم آخر. آهنگ بعدی، Used to Love Her، تنها آهنگی ست که در این کنسرت از آلبوم G N’ R Lies اجرا می شود (بله! از Patience خبری نیست). و حالا نوبت می رسد به یک استراحت طولانی. اکسل به پشت صحنه می رود و قبل از رفتنش تامی استینسون، بیسیست گروه، را برای اجرای آهنگ بعدی معرفی می کند. آهنگی ساختهء استینسون برای پروژهء انفرادی اش که خودش پشت میکروفون می ایستد و می خواند. بعد از آن دیزی رید از طبقه دوم پایین می آید و پشت پیانو می نشیند و سولویی از آهنگ Baba O› Riley گروه The Who را می نوازد. بالاخره بعد از 10 دقیقه اکسل رز باز می گردد و Street of Dreams از Chinese Democracy را اجرا می کنند و البته دیزی رید همچنان پشت پیانو نشسته است. فریادهایی که اکسل در این آهنگ می زند ارزش 10 دقیقه غیبتش را دارد. و حالا بالاخره می رسیم به آن نقطه از کنسرت که اجرای تک تک سینگلهای مشهور گروه پشت سر هم آغاز می شود.

You Could Be Mine فراتر از تصور است. اکسل چنان جست و خیزی می کند که انگار تازه نمایش آغاز شده. فریادهای Street of Dreams و پریدنهای You Could Be Mine دوباره اکسل را برای استراحت با خودشان می برند و نوبت به دی جی آشبا می رسد و سولوی معروفش، Ballad of Death. اجرای او هم مانند سولوی ریچارد فورتس این نکته را تائید می کند که ما با چند گیتاریست وحشی طرف هستیم که شاید استایل خاص و کلاه و موهای اسلش را نداشته باشند، اما در نوازندگی او را جا می گذارند. انتهای سولوی آشبا وصل می شود به ابتدای Sweet Child O’ Mine و اکسل دوباره به روی صحنه می آید. اصولا هر باری که اکسل می رود این احتمال وجود دارد که او را با لباس جدیدی ببینید. اما اینجا از دامن و شورت و پیراهن توری خبری نیست. اکسل حالا در 50 سالگی شاید چندان دوست نداشته باشد لباسهای عجیب و غریب سابقش را بپوشد. هر بار که می رود باز می گردد، کت و کلاهش را عوض کرده، اما استایل کابویی خود را حفظ کرده است. حالا وقت آن می رسد که بقیه اعضای گروه استراحت کنند و اکسل برای لحظه ای روی صحنه باشد و پشت پیانو بنشیند.

اول فکر می کنیم که اشتباه می شنویم. اما وقتی خودش شروع به خواندن می کند، تمام جمعیت یک نفس با او همراه می شوند: We Don’t Need No Education! . بله! ما داریم Another Brick in the Wall Part II از Pink Floyd را با اجرای سولوی پیانوی اکسل رز می شنویم. اکسل همانطور پشت پیانو جا خوش کرده است.  Goodbye Yellow Brick Road و Someone Saved My Life Tonight از التون جان را می نوازد و همینطوری پیش می رود تا می چسباندش به ابتدای November Rain. این آهنگ که تقریبا مشهورترین آهنگ این گروه است برای دیوانه شدن کافی ست! November Rain به میانه می رسد، همانجایی که در کلیپش اسلش می رود روی پیانو می ایستد. صحنه را تجسم کنید: اکسل رز در مرکز صحنه روی طبقه اول و پشت پیانو نشسته است. بالا سر او درامر در طبقه سوم قرار دارد. دو طرف درامر و یک طبقه پایین تر کیبوردیست ها ایستاده اند. بامبل فوت ایستاده پشت پیانو، آشبا و فورتس هم ایستاده اند انتهای دو سمت استیج. اکسل تکنوازی پیانو را که شروع می کند، بامبل فوت می آید جلوی پیانو و روی یک سکو می ایستد، انفجار و آتش صحنه را در بر می گیرد، آشبا و فورتس از دو طرف و بصورت قرینه می دوند به سمت طبقه سوم، جلوی درامز و رو در روی هم. در میان آن آتش و هیاهو بامبل فوت سولوی مشهور این آهنگ را می نوازد و یکی از خاطره انگیز ترین لحظات این فستیوال رقم می خورد (عکس را ببینید) همه چیز فراتر از آن است که توصیف شود.

حالا نوبت هنرنمایی سومین سولوئیست گروه، بامبل فوت، است. او آهنگ Glad to be Here از پروژه انفرادی خودش را می زند و خود نیز پشت میکروفون می ایستد و می خواند. آهنگ که تمام می شود، بامبل فوت به تنهایی می ایستد روی استیج، شروع می کند Don’t Cry را سولو با گیتار الکتریک زدن و با حرکت دست و سر به مردم می فهماند که آهنگ را بخوانند. چند لحظه بعد اکسل به روی صحنه می آید و تا اواسط آهنگ و تا قبل از زمان به اوج رسیدن را دو نفری اجرا می کنند. اکسل دوباره برای چند لحظه می رود و کت و کلاه سفیدش را با یک کت و کلاه سیاه رنگ عوض می کند که نوبت می رسد به Civil War. باورم نمی شود که این آهنگ قرار است بصورت کامل اجرا شود (این تنها آهنگی ست که در مدت زمان 7 دقیقه ای آن دستم بالاست و کل آن را فیلم می گیرم!)

Knockin’ On Heaven’s Door را دیگر کسی به باب دیلن نمی شناسد. اجرای کاور این آهنگ توسط گانز ان رزز آنقدر معروف و زیباست که شاید کمتر کسی حتی از کاور بودن آن مطلع باشد. این آهنگ همان کاربرد همیشگی را در اجراهای اکسل دارد. او مدام با مردم حرف می زند، اعضای گروه را معرفی می کند و لا به لای حرفهایش یک Knock knock knockin’ on heaven’s door می گوید و دوباره صحبتهایش را از سر می گیرد. اجرای این آهنگ بیشتر از 10 دقیقه طول می کشد و بعد از آن نوبت می رسد که Nightrain که یکی از بهترین های اولین آلبوم گروه است. آهنگی سریع و پر از هیجان که نشان از توان بالای گروهی ست که بعد از 2.5 ساعت اجرا همچنان سرحال و قوی روی استیج بالا و پایین می پرد. و در انتها Paradise City اجرا می شود، با انفجار خرده کاغذهای قرمز رنگ در تمامی فضای کنسرت.

Guns N’ Roses در 2 ساعت و 40 دقیقه اجرا 28 آهنگ (بدون در نظر گرفتن 3 تا Jam) اجرا می کند: هفت آهنگ از Appetite for Destruction / شش آهنگ از Chinese Democracy / چهار آهنگ از Use Your Illusion II / سه آهنگ از Use Your Illusion I / یک آهنگ از G N’ R Lies / سه آهنگ کاور (بامبل فوت، تامی استینسون و پینک فلوید) / چهار اجرای سولو (اکسل رز، دیزی رید، دی جی آشبا و فورتس). Guns N’ Roses فراتر از تصورمان، قوی و عالی روی صحنه ظاهر می شود و نشان می دهد که نه اسلش و نه هیچ کدام از اعضای سابق گروه، نمی توانند مانع رهبری به نام اکسل رز باشند.

جسممان خسته است اما روحمان به پرواز در آمده است. می رویم تا برای فردا، شب آخر فستیوال، کمی استراحت کنیم.

3 پاسخ به “Tuborg Goldfest 2012 – Part V

  1. بهزاد 2012/07/28 در 01:32

    اقا بسیار خوشحال شدم که این اجرا فوق العاده بود و تونستی یکی از اسطوره هایی که همیشه تو ذهن میمونه رو برای خودت موندگار تر کنی.

  2. mohammad hossein 2012/07/28 در 03:15

    ای بابا.خوش به حالتون

  3. آذین 2012/07/28 در 04:09

    اگر بعد از خوندن این گزارش از حسودی بمیرم عجب نیست:) ولی خوشحالم که اجرای خوبی بوده و لذت بردین

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: