آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Tuborg Goldfest 2012 – Part IV

روز دوم – ششم جولای

Apocalyptica – فنلاندی های حیرت انگیز

بردیا برجسته نژاد: نشسته ایم کنار محوطه و زیر سایه تا کمی استراحت کنیم. بخاطر انصراف Godsmack از حضور در روز دوم فستیوال برنامهء زمان بندی کاملا بهم خورده است. برای همین هر لحظه ممکن است با شروع برنامه غافلگیر شویم. همانطور که دراز کشیده ایم روی چمن، صدای فریاد مردم و دویدنشان به سمت استیج نوید این را می دهد که Apocalyptica روی صحنه آمده است.

نظیر آپوکالیپتیکا را نمی توان در موسیقی یافت. تصور کنید شما با یک نوع موسیقی متال طرف هستید که هیچ نوع گیتاری در آن حضور ندارد. از بیس گیتار و ریتم گیتار و لید گیتار و هیچ گونه گیتار دیگری در آن خبری نیست. شما با سه نابغه طرفید که همه کار را با ویالن سل های خود انجام می دهند. ترکیبی حیرت انگیز و باورنکردنی از سازی که چندان در موسیقی متال محبوبیت ندارد و حالا اینجا دیوانه وار جنگی بین آرشه و سیمها در می گیرد.

آپوکالیپتیکا در اصل پروژه ای بود برای ادای احترام به متالیکا. چهار فارغ التحصیل نوازندگی ویالن سل از آکادمی موسیقی سیبلیوس در هلسینکی فنلاند تصمیم گرفتند که آلبومی از کارهای متالیکا آن هم فقط با نواختن چهار ویالن سل منتشر کنند. آلبومی که همین نام را گرفت و در سال 1996 منتشر شد: Plays Metallica by Four Cellos. همین حرکت باعث شهرت فراوان آنها در بین طرفداران متالیکا (که در آن زمان تقریبا تمام مخاطبین موسیقی متال را شامل می شد!) و در کنارش طرفداران موسیقی کلاسیک شد. حالا از آن موقع آنها شش آلبوم دیگر منتشر کرده اند، با گروه ها و هنرمندان مختلفی همکاری داشته اند و طرفداران اختصاصی خود را یافته اند.

روی زمین پهن شده ایم که با داد و هوار مردم از جا می پریم و به سمت استیج می دویم. آپوکالیپتیکا، حالا با ترکیب ثابت خود، سه نوازنده ویالن سل و یک درامر، آنجا ایستاده و خیره به مردم، اجرایش را با انفجار یکی از بهترین آهنگهای آلبوم آخر محصول سال 2010 یعنی 2010 (اولین 2010 سال انتشار آلبوم و دومی اسم آهنگ است!) آغاز می کند. از همین ابتدا گرمای هوا و فشار جمعیت را فراموش می کنیم و ما هم دیوانه می شویم. تاپینن، لوتجون و کیویلاکسو، سه جانوری که ویالن سل به دست روی صحنه جست و خیز می کنند و برخلاف آن تصویری که همیشه از چلوئیست ها در ذهنمان داریم (که نشسته اند روی یک صندلی و کاملا مودب و موقر ساز می زنند) با سازهایشان تاب می خورند و گوشهایمان را به مبارزه دعوت می کنند. 2010 نه بصورت کامل، بلکه فقط قسمتی از آن به عنوان Intro اجرا می شود.

اولین آهنگ Grace است، یکی از آهنگهای درخشان آلبوم Worlds Collide محصول 2007. در نسخه اصلی گیتاریست مشهور ژاپنی، تومویاسو هوته ای، بعنوان نوازنده مهمان حضور داشته که اینجا خلا حضور گیتار با صدای از پیش ضبط شده پر می شود و البته قسمتهایی از آهنگ را نیز حذف می کنند. و حالا وقت آن است که آپوکالیپتیکا مردم را دیوانه کند! اجرای کاور Master of Puppets از متالیکا و پشت بند آن Seek And Destroy، اما اینبار تنها با سه ویالن سل. آنها روی استیج بالا و پایین می پرند و مردم را به همخوانی دعوت می کنند. مردم هم که تک تک آهنگهای متالیکا را حفظ اند، لیریکس را فریاد می زنند و به خواستهء آپوکالیپتیکا دیوانه می شوند. Seek and Destroy پیش از این در آلبومهای آنها منتشر نشده. آنها سال گذشته بمناسبت 30 ساله شدن متالیکا این آهنگ (به همراه One و No leaf Clover) را به همراه خود متالیکا اجرا کردند.

آهنگ بعدی Not Strong Enough آهنگی فوق العاده از آلبوم آخر است. در ورژن اصلی برنت اسمیت از Shinedown بعنوان خواننده مهمان حضور دارد، اما اینجا تیپ جانسون خواننده سابق گروه Leningrad Cowboys روی صحنه می رود (البته من چند اجرای زندهء دیگری از این آهنگ دیده ام که در تمامی آنها همین جانسون حضور دارد و البته به هیچ وجه صدایش به پای صدای اسمیت نمی رسد). سپس Inquisition Symphony اجرا می شود، کاوری از گروه مشهور Sepultura. سپس I Don’t Care از آلبوم Worlds Collide، که البته باز هم بجای آدام گانتیر خواننده گروه Three Days Grace همان تیپ جانسون روی استیج می آید. این آهنگ و مخصوصا قسمت کر آن (I Don’t Care) با استقبال و همراهی شدید حاضرین همراه می شود. انگار تمامی آنهایی که آنجا آمده اند واقعا بیخیالی را انتخاب کرده اند که حالا آنجا، در آن گرما و جمعیت، ایستاده اند. انگار آنها با انتخاب این نوع موسیقی بیخیال هر چیز تعریف شده برای عامهء مردم شده اند. حسن ختام برنامهء آنها اجرای آهنگ Hall of the Mountain King، ساختهء آهنگساز مشهور نروژی قرن نوزدهم ، ادوارد گریگ، است.

آپوکالیپتیکا در مجموعه هشت آهنگ اجرا می کند. در این کنسرت از دو آلبوم Apocalyptica و Reflections آهنگی اجرا نمی شود. ما می رویم که یک استراحت طولانی داشته باشیم تا بعد از اجرای خواننده ترک، Sebnem Ferrah، به استقبال لیدر اصلی فستیوال یعنی Guns N’ Roses برویم.

 

 

 

4 پاسخ به “Tuborg Goldfest 2012 – Part IV

  1. جوجه تیغی 2012/07/21 در 15:38

    خوشا بحالت:) حسودیمه

  2. Parinaz 2012/07/23 در 21:58

    عالی

  3. NeGin INerewhon 2012/07/24 در 01:09

    Aslan Apocalyptica ke khodesh ye afsanee hast be kenar,,,,,,,tu in festival vagean maareke budan,,,,man hang karde budam!!,,,,tanha groupi bud ke tu ejrashun ehsas kardam aslan tu festival nistam,,,,,fagat sabet mundam az tahe del gush dadam!!

  4. مجی 2012/07/31 در 08:15

    خدایی صدای برنت اسمیت یه چیز دیگست

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: