آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بهترین های 2011 از نگاه من – 3

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول این نوشته (شماره های 30 الی 26) را (اینجا) و قسمت دوم (شماره های 25 الی 21) را (اینجا) بخوانید.

20
Tinavie – Hidden Places

فهرست بهترین های 2010 را بخاطر دارید؟ شمارهء 21؟ گروه روسی Tinavie آن زمان اولین آلبومش را منتشر کرده بود. اثری به معنای واقعی ترکیبی و تلفیقی. هر چیزی را می توانستید در آن پیدا کنید، از راک تا آر اند بی، از تریپ هاپ تا پست راک، از جز تا پاپ. حالا آنها با دومین آلبومشان، مکانهای مخفی/Hidden Places دوباره همان داستان را پخته تر، قوی تر، حرفه ای تر و کامل تر تکرار می کنند. با سولوی عجیب گیتار، پیانو، ساکسیفون، اصلا همه چی! تا دلتان بخواهد در ژانرهای گوناگون، در فضاهای مختلف می توانید با سولوهای مختلف به پرواز در آیید. یک چیزی به اسم  بوسه ای از خورشید/Kissed by the Sun را دارید، پر از الکترونیک و هیجان، مکانهای مخفی/Hidden Place را دارید، تماماً با سولوی گیتار الکتریک، و حتی ماه نقره ای/Silver Moon را دارید که یک دقیقه اول آن به شکل کاپلا اجرا می شود (A Cappella به ژانری از موسیقی گفته می شود که در آن از هیچ سازی استفاده نشده و تمامی اصوات توسط انسان تولید می شود. نظیرش را در موسیقی کلیسایی شنیده اید) این آلبوم دوست داشتنی ست، هم فال است و هم تماشا، شما به یک پارک رفته اید و از گشت و گذار در آن لذت خواهید برد.

19
Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

انگار Mogwai را گذاشته اند وسط و دورش چیزی به اسم Post-Rock را ساخته اند! موگوای مرکز و هستهء پست راک است، چیزی که می توانید آن را معیار و ملاک سنجش گروه های دیگر این ژانر بدانید. هفتمین آلبوم آنها، هاردکور هرگز نمی میرد، اما تو خواهی مرد/Hardcore Will Never Die, But You Will، نه چیزی کم دارد نه زیاد. موگوای همان طور، به همان شکل و به همان سبک قدیمی و البته هنوز و همچنان عالی و هیجان انگیز است. اما اتفاقی که اینجا افتاده همکاری دوباره با پاول سوج، تهیه کننده اولین آلبومشان، تیم جوان/Young Team، در سال 1997 است. سوج چندان مرد قدرتمندی در عالم تهیه کنندگی نیست، اما بارها این مسئله عنوان شده که او یکی از افراد موثر در شکل گیری اولیهء گروه، به این فرم و با این مدل موسیقی، بوده. Allmusic به این آلبوم 4 از 5 داده و می گوید: «شاید به اندازهء بهترین آلبومهای موگوای در همان ابتدا شما را جذب نکند، اما این هم شاهکار دیگری در پروندهء این گروه است»

18
Various Artists – SMM: Context

موسیقی امبینت چیزی مانند جریان روح در زندگیتان و جریان زندگی در روحتان است. می توانید بوسه های اصوات را بر احساستان حس کنید، می توانید با آن روز و شب باشید، گرم و سرد باشید، خوب و بد باشید و با آن بخش بزرگی از زندگی را دوباره زندگی کنید. آنهایی که امبینت گوش می کنند در جای خود، اما آنها که امبینت می سازند، طور دیگری به دنیا و زندگی و محیط و آدمها نگاه می کنند. آنها چیزهایی را می بینند که ما نمی بینیم و چیزهایی را می فهمند که ما نمی فهمیم. حالا تصور کنید یازده نفر از همین هنرمندان موسیقی امبینت، هر کدام یک تک آهنگ، تک آهنگی که قبلا جایی منتشر نشده، از خود بگذارند درون مجموعه ای به اسم مفهوم/Context، و 11 روح در 11 آهنگ دمیده شود . همگی جمع شوند در یک آلبومی که خودش یک روح خالص و یگانه دارد. فضایی که این 11 آهنگ در کنار هم برایتان می سازند تجربه ای شگرف برای گوش و ذهن و روحتان خواهد بود، جاده ای که تک تک آهنگها شما را در آغوش می گیرند و حیرت زده تحویل آهنگ بعدی می دهند. قبلا این آلبوم را به طور کامل معرفی و در مورد تک تک آهنگها (اینجا) صحبت کرده ام که به گمانم یکی از بهترین پستهای این وبلاگ در سال گذشته است.

17
Long Distance Calling – Long Distance Calling

آلمانی هستند، پست راک هستند وعالی و شنیدنی! در مورد موسیقی شان می توان گفت: چیزی نسبتاً خاکستری رنگ مابین پست راک و پست متال با چاشنی موسیقی آوانگارد بر روح آهنگهایشان حاکم است. ابتدا سال 2006 یک چیزی شبیه آلبوم اما دمو با عنوان dmnstrtn منتشر کردند که نیم ساعت موسیقی پست راک روان و خوب و ساده و دوست داشتنی را بهمراه داشت. اما سال 2007 اولین آلبومشان با نام دهانهء ماهواره/Satellite Bay تقریباً گویای چیزی بود که بعداً در آلبوم سال 2009 یعنی از نور دور شو/Avoid the Light کاملا رنگ و بوی  Long Distance Calling، رنگ و بوی منحصر به فرد خودشان را گرفت. آن آلبوم یک آهنگی به اسم نزدیک به قبر/The Nearing Grave دارد که وارد فضای پراگرسیو راک می شود و جوناس رنکس (از گروه Katatonia) هم در آن می خواند. این اتفاق قبلاً در Satellite Bay و آهنگ  ساخته شده بدون دست/ Built Without Hands با حضور پیتر دولوینگ (از The Haunted) افتاده بود. حالا آخرین آلبوم آنها چیزی به همان تلخی و خوشمزگی ست. آن قضیه این بار هم تکرار شده و آنها در آهنگ میدلویل/Middleville وارد فضای پراگرسیو شده اند، اینبار با حضور جان بوش (خوانندهء سابق Anthrax و خواننده فعلی Armored Saint). آلبوم جدید بهترین کارشان نیست، اما یکی از بهترین های پست راک است.

16
Lunatic Soul – Impressions

ماریوس دودا، رهبر گروه لهستانی Riverside، در پروژهء تک نفره اش یعنی Lunatic Soul آلبومی بسیار سیاهی را منتشر کرد به اسم روح دیوانه/Lunatic Soul. دو سال بعد دودا در جواب آلبوم اولش آلبومی دیگری به بازار داد با عنوان روح دیوانه دو/Lunatic Soul 2 که تماماً سفید بود و پروژهء او را به تعادل معنا داری می رساند. حالا دودا در سومین اثر انفرادی خود، احساسات/Impressions، آلبوم بدون کلامی را منتشر کرده که انتهای خاکستری ست! او با حذف کلام و انتقال تمام مفاهیم به اصوات خاص الکترونیک که به شکل فوق العاده به خدمت موسیقی راک در آمده اند دست به کاری کاملا متفاوت به نسبت تمام سابقهء پر از افتخارش می زند. آهنگها از احساس یک تا احساس هشت شماره گذاری شده اند و این مجموعه ای با عنوان احساسات را می سازد که ناشی از احساسات مردی ست که گوشهء دنج و خلوتی به نام Lunatic Soul را پیدا کرده تا تمام و کمال خودش باشد.

ادامه دارد

20 پاسخ به “بهترین های 2011 از نگاه من – 3

  1. mojtaba 2012/01/11 در 00:28

    عجب پنج البوم هیجان انگیزی اگر میتونستم 20 تا آلبوم اینجا معرفی کنم بی شک سه تا ازین البوم ها که توی لیست ده تایی ایم نبود رو توش جا می دادم.
    از دیدن Tinavie خیلی خوشحال شدم این البوم واقعا حقشه بین بهترین های سال باشه موسیقی گروه به مراتب نسبت یه البوم اول پیشرفت کرده و کاری که انجام دادن در بعضی جهات کاملا متفاوت با البوم اولشونه همین که اونها تونستن تو مدت کمتر از یک سال همچین البومی رو ضبط کنن نشون میده چقدر پتانسیل بالایی دارن. توصیه میکنم حتما به این البوم و سولوهای ساکسیفون مریضش گوش بدید / Mogwai به حق نشون داد یه ستون تو موسیقیه پست راکه یکی از اصیل ترین آلبوم های پست راک امسال بود این البوم / SMM: Context سال پیش یکی از بهترین البوم هایی بود که این وبلاگ معرفی کرد نه تنها یه البوم عالی گوش دادیم بلکه با کلی هنرمند عالی هم اشنا شدیم / به نظر من آخرین البوم Long Distance Calling بهترین کارشون تا اینجاست تو این آلبوم به ترکیبی از پست راک پست متال و پراگرسیو رسدن که تو البوم های قبلی به نظرم اینطور کامل نبود درکل اهنگ هاییشون که وکال نداره رو بیشتر می پسندم / Impressions همونطور که خود دودا هم توصیف کرده شبیه موسیقی متن یه فیلم می مونه حیف اینجا خبری از صدای استثنایی دودا نیست اما این هم برای خودش تجربه ی لذت بخشی بود : )

    برترین های امسال داره به جاهای هیجان انکیزش میرسه

  2. آرمین 2012/01/11 در 02:50

    آخ آخ این Tinavie رو گذاشته بودم توی لیست دانلودم ولی یادم رفتش. اتفاقا به خاطر همون آلبوم پارسال شون که معرفی کردی پیگیرش بودم. حتما باید گوشش کنم، خیلی خوب ازشون تعریف کردی. نسبت به پارسال هم که یه پله سعود کرده.
    موگوای که یکی از بهترین دوستای پست راکی امسالمه و نابودشم. «وی. ای.» رو هم که خودت معرفی کردی ولی موقع بدی گوش کردمش چون اصلا اون موقع حس امبینت نداشتم. بعدشم دیگه سراغش نرفتم. با این تعریف هات که آدمو گرسنه می کنه حتما باید باز بشنومش.
    لانگ دیستنس کالینگ رو نشنیدم. ازدودا خیلی نا امید شدم. نه به خاطر شاهکار امسالش، برای اینکه من همیشه فکر می کردم نوابغ لهستانی لزوما باید یهودی باشن ولی چند شب پیش یه تحقیق مفصل در مورد اسم فامیلش کردم و فهمیدم یهودی نیست. واقعا براش متاسفم.
    آقا من یه اشتباه فجیع و جبران ناپذیر کردم، یه چیزی در حد جنایت علیه بشریت. اونم اینکه یادم رفت آلبوم بلک کیز رو توی لیستم بذارم. خیلی دلم می خواد بدونم رتبه چند رو نصیبش می کنی. اصلا توی لیستت هست؟

    • Bardia.B 2012/01/11 در 22:23

      خب الان نمیتونم کنجکاوی نکنم! جریان یهودی بودن چیه؟!؟ اینکه یهودی نیست براش متاسفی یعنی چی دقیقا؟

  3. شهرزاد 2012/01/12 در 01:16

    هربار اینجا می آیم کلی سلیقه خوب و متفاوت موسیقی عایدم می شود.
    ممنون از این معرفی های تمییز
    به گمانم از آن توصیۀ آخریتان اصلا نمی شود گذشت.
    درود!

  4. freakymoji 2012/01/12 در 11:38

    هرچی به ایا آلبوم Mogwai اصرار کردم یه کمی فقط یکم باهام ارتباط برقرار کنه نشد که نشد که نشد
    عوضش اون EP شاهکار بود واقعآ شاهکار بود
    Tinavie رو انتظار داشتم تو 10 تا ببینم ولی بعد فک کردم دیدم خب وقتی تو 10تای خودمم نبود دیگه چه انتظاریه 😉

  5. محمد حسین 2012/01/12 در 18:31

    Tinavie رو که اصلاً نگوشیده ام.
    Mogwai هم ای بد نبود.
    SMM: Context هم که تو لیستم بود و عالی بود
    Long Distance Calling نمیشناسم.اگه مثل Toundra وسبک این گروه باشه که عالیه.
    Lunatic Soul که حرفی توش نیست.ولی هیچکدومشون آلبوم اول دودا نشده.
    در پایان بنده متاسفانه با پست راک مشکل دارم.سعی هم زیاد میکنم که حال کنم ولی متاسفانه نمیشه.هنوزم میگم پست راک یه چیزی کم داره که نمیدونم چیه.کامل نیست.

    • Bardia.B 2012/01/12 در 18:57

      خب این احتمال وجود داره که پست راکهای خوب گوش نکردی و اگر هم گوش کردی چندان سرحال نبودی که بتونی باهاش رابطه برقرار کنی. اصولا هرچیزی که پیشوند «پست» میگیره در اصل منظورش اینه که با ساده کردن به نوع بالاتری از خلق اثر رسیده. انگار که روی هنر مهندسی ارزش انجام داده باشی! این ادعایی هست که اکثر پستها تو هر شاخهء هنری دارن. تو موسیقی هم همینطور. حالا اگه این حس رو به تو میده که یه چیزی این وسط کم هست یا دلیلش میتونه همین باشه که اثر خوبی گوش نکردی، یا اینکه ذهنت چندان با پست نمیتونه رابطه برقرار کنه. یعنی از اونایی هستی که تحت هیچ شرایطی ساده شدن براشون زیبایی خلق نمیکنه. مثل افرادی که تنظیم یه آهنگ برای ارکستر سمفونی رو خیلی هنرمندانه تر از نوشتن یه قطعه برای فرضا سولوی پیانو میدونن. اینکه کدوم یکی درست فکر میکنن جوابش کاملا مشخصه: هر دو تاشون!

      • محمد حسین 2012/01/12 در 22:52

        شاید اینطور باشه.ولی آلبوم بزرگانی مثل Mogwai و Collapse Under The Empire هم نتونستند نظزمو جلب کنن.Grails هم گوش دادم.حتی This will distoy you.تو این بین Do not be surprised what is happening تونست راضیم کنه.البته از تلفیق پروگرسیو و پست راک مثل Crippled black phoenix خوشم میاد.حالا ایشالله که بالاخره این گوش ما خوشش بیاد

        • Siavash 2012/01/12 در 23:55

          اینارم یه امتحانی بکن. شاید خوشت اومد رفیق
          Yndi Halda
          RQTN
          Aesthesysk

        • sinior 2012/01/16 در 20:09

          منم جدیدا این مشکل رو با پست راک پیدا کردم محمد حسین.ولی منم از آلبومهای تلفیقی پست راک و پراگرسیو خیلی خوشم میاد و هنوز برام جذابیت داره.Crippled black phoenix البته من این آلبوم 2010 رو پراگرسیو میدونم.و واقعا عالی بود.تنها پست راکی که امسال میتونم بگم داغونم کرد 65daysofstatics بود.بقیه ی کارهای پست راک بزرگ امسال به نظرم خوب آمدند ولی از یاد رفتنی.

  6. آرمین 2012/01/12 در 20:10

    قضیه اون یهودیه مثلا یه جور شوخی بود.
    Tinavie رو گوش کردم. چند تا ترکش هم خیلی خوب بود. ولی نمی تونم بگم آلبوم امسال شون بهتر بوده یا پارسال شون. صدا و سبک این خواننده شون هم یه جورایی شبیه خواننده وطنی خودمون خانم مارال هستش که البته احتمالا هر دو تاشون متاثر از بث گیبسون هستن. ولی صدای مارال یه چیز دیگه است. صفحه مارال:
    http://www.facebook.com/maralmusic

    محمدحسین قضیه سلیقه با قضیه عادت کردن گوش خیلی فرق می کنه. یا به قول بردیا کار خوب گوش نکردی و یا اینکه انقدر گوشت به یه سبک خاص عادت کرده که با سبک های دیگه نمی تونی ارتباط برقرار کنی. مثل خیلی ها که گوششون به موسیقی سنتی ایرانی عادت نداره و نمی تونن از زیباییش لذت ببرن.
    البته در مورد پست راک خیلی عجیبه که اینجوری هستی چون گستردگی کارهای پست راک خیلی خیلی زیاده و تقریبا بیشتر سلایق رو پوشش میده. از کارهایی با مولفه های امبینت بگیر تا الکترونیک ریتمیک و شوگیز. بگرد ببین کدوم شون با سلیقه ات جور در میاد چون خیلی حیفه پست راک رو از دست بدی.

  7. AmirOW 2012/01/12 در 22:31

    آقا بسیار هم خوب. امیدواریم در پست های بعدی تم ـ فولک بیشتر شه. تا اینجا از دیدن ـ The Decemberists و Switchfoot خرسندم. من در سال گذشته اینارو گوش کردم و خوشم اومد ( بدون ترتیب ) :

    Pearl and the Beard – Killing the Darlings
    Release The Sunbird – Come Back to Us
    Fleet Foxes – Helplessness Blues
    The Barr Brothers – The Barr Brothers
    Red Hot Chili Peppers – I’m With You
    The Civil Wars – Barton Hollow
    Other Lives – Tamer Animals
    St. Vincent – Strange Mercy
    Boy & Bear – Moonfire
    R.E.M. – Collapse Into Now
    Bon Iver – Bon Iver
    Burlap To Cashmere – Burlap To Cashmere
    The Crookes – Chasing After Ghosts
    The Head And The Heart – The Head And The Heart
    The Decemberists – The King is Dead

  8. بازتاب: بهترین های 2011 از نگاه من – 4 « آ ل ب و م

  9. بازتاب: بهترین های 2011 از نگاه من – 5 « آ ل ب و م

  10. sinior 2012/01/16 در 20:27

    آلبوم سال قبل Tinavie به نظرم بهتر از امسال بود.نمیدونم شاید چون سال پیش درست نمیشناختمشون برام تازگی بیشتری داشت.خلاصه که با عرض شرمندگی چیز تازه ای تو این آلبوم یافت نکردم.
    Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will هم طبق معمول یه پست راک اصیل خوب رو بیرون داده بود که تقریبا راضیم ازشون.البته ماگوی کارهای بهتری داشته که اونها از یاد پاک نمیشه.
    Various Artists – SMM: Context این آلبوم واقعا خوب بود.اسمشو گذاشتم آلبوم مترو.تو مترو یه کارهای خاصی با روح و روان میکرد.ولی قرار بود از این آلبومها تو لیستمون نباشه.دی
    Long Distance Calling – Long Distance Callingتو اون حوزه ای از پست راکه که من باهاش نیستم.توش بوی پست متال میاد.
    Lunatic Soul – Impressions فکر کنم این بهترین آلبوم این گروهه.آلبوم بسیار یکدست و شنیدنیه.البته من دودا رو تو ریورساید یه جور دیگه دوست دارم.

  11. بازتاب: بهترین های 2011 از نگاه من – 6 « آ ل ب و م

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: