آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

.

مطلبی که می خوانید نوشتهء جناب محمد حسین ایزدی در خصوص انتشار آخرین آلبوم Dream Theater است. با تشکر از مطلب ارسالی و لطفشان به وبلاگ آ ل ب و م.

Dream Theater، ابر گروهی که بی شک یکی از پر طرفدارترین گروههای پراگرسیو دنیاست. گروه در سال 1985 با حضور مایک پورتنوی (درامز), جان می یونگ (بیس) و جان پتروچی (گیتار) و در ادامه کوین مور(کیبورد), کریس کالینز (خواننده) در ماساچوست امریکا تشکیل شد. در ابتدا آنها اسمMajesty  را برای گروه انتخاب کردند، ولی در نهایت به  Dream Theater تغییر نام دادند. گروه تا آمدن چارلی دومینیسی به جای کریس کالینز آلبومی منتشر نکرد تا اینکه  در سال  1989 اولین آلبوم خود را با نام When Dream And Day Unite منتشر کردند. آلبوم اول موفقیت چندانی را برای آنها بهمراه نداشت ولی بعد از جدایی دومینیسی و آمدن جیمز لابری گروه رنگ تازه ای به خود گرفت. اوایل دهه 80  گروههایی چون Queensryche و Fates Warning از ترکیب Heavy Metal و Progressive Rock نوعی خاص از Progressive Metal را پایه گذاری کردند و دریم تیتر در آلبوم سال 1992 (Images And Words) با رویکردی جدید پراگرسیومتال امروزی را خلق کرد. ترکیب زیبایی از هوی متال با چاشنی پراگرسیوراک و سولوهای ویران کننده ی جان پتروچی باعث شد تا این آلبوم تبدیل به موفق ترین و پرفروش ترین اثر آنها تا به امروز شود و بتواند جایگاه دوم در فهرست بهترین آلبومهای پراگرسیومتال تاریخ را از دیدگاه سایت Digital Dream Door تصاحب کند. تورهای زیاد و کنسرت های عظیمشان درسراسر جهان آنها به سرعت جهانی کرد. گروههایی مانند Pain of Salvation ،Ayreon ،Symphony X،  Magic pie  با الگو برداری از همین سبک تاسیس شدند.

در میانه های راه بزرگان زیادی از این گروه جدا شدند. کوین مور در سال 95 از آنها جدا شد و گروه OSI  را تشکیل داد. درک شرینیان هم  که به مدت 3 سال با این گروه همکاری کرد و در سال 99 جدا شد و جردن رادس جایگزین او شد. اما تکاندهنده ترین اتفاق برای دریم تیتر در این سالها  جدایی مایک پورتنوی در سال گذشته بود که  ضربهء سختی به گروه  و طرفدارانش وارد کرد. رادس در این رابطه می گوید که  «وقتی خبر تصمیم عجیب  مایک را شنیدم، فوراً به او زنگ زدم ولی متاسفانه تصمیمش را گرفته بود و فقط برای من اشکهایی ماند که قطع نمی شد». بعد از مدتی جان پتروچی فاش کرد که پورتنوی قصد ترک کردن گروه را نداشت و فقط درخواست 5 سال استراحت برای گروه را مطرح کرده بود که با مخالفت دیگر اعضا روبرو شد و در نهایت او مجبور به گرفتن چنین تصمیم سخت شد. پروسه جذب درامر جدید هم داستان طولانی دارد. درامر جدید گروه مایک منجینی هم یکی از 5 درامر برتر دنیاست که با بزرگانی چون ستریانی کار کرده است.

به تازگی آلبوم جدید آنها با عنوان A Dramatic Turn of Events به فاصله دو سال از اثر قبلی (Black Clouds and Silver Linings) منتشر شده است. این آلبوم یازدهمین اثر استودیویی آنها ست. ترانه سرایی به جز ترکهای 7 و 8 را جان پتروچی انجام داده و همچنین تهیه کنندگی این اثر نیز بر عهدهء او بوده است.

ترک اول  On The Backs Of Angels یک شروع رویایی برای این آلبوم است، بهمراه صدای اعجاب انگیز جیمز لابری و سولوی همیشه عالی جان پتروچی. آهنگ دوم  Build Me Up, Break Me Down  کمی عجیب و گیج کننده است. Lost Not Forgotten  با سولوی  جادویی پیانو شروع و با سولوی اعتراض آمیز  پتروچی تبدیل به یک اثر ماورایی می شود. در  This Is The Life شما احساس خوبی به خاطر حضور پر رنگ پیانو و صدای لطیف لابری خواهید داشت. Bridges In The Sky  هوی ترین آهنگ این آلبوم است. شما در Outcry به شدت احساس غم خواهید کرد و با  Far From Heaven پرواز را تجربه می کنید.  در همین آهنگ، که ترانه این ترک را جیمز لابری نوشته است، شما از دریم تیتر و به خصوص جردن رادس به خاطر پیانو تشکر خواهید کرد. در Breaking All Illusions  سر جای خود بند نخواهید شد، اما زیاد تند نروید! شما با بهترین ترک این آلبوم روبرو هستید. سعی کنید در 2 دقیقه پایانی از اجسام خیلی سخت چون دیوار فاصله بگیرید چون ممکن است  نیاز داشته باشید سرتان را بکوبید به یک جسم سخت!! این را بدانید که نام این آهنگ، که ترانه اش را میونگ به همراه پتروچی نوشته است، کاملا با فضایی که خلق می کند (مخصوصا با سولوی پایانی پتروچی) هماهنگی دارد. بهترین پایان ممکن این آلبوم می تواند فقط همین آهنگ باشد Beneath The Surface. ترکیبی از سمفونی و آکوستیک با سولوهای کیبورد جردن که عالی ست.

هرچند که جای شلوغ بازی ها، صدا و جادوی درامز مایک پورتنوی در این آلبوم خالی ست، اما گوش دادن به آن را به همه عزیزان توصیه می کنم

8 پاسخ به “Dream Theater – A Dramatic Turn of Events

  1. بازتاب: S E P T E M B E R « آ ل ب و م

  2. sinior 2011/09/08 در 02:06

    این نوع از پراگرسیو که طعنه به هوی متال میزند آنقدرها مورد علاقه ی من نبوده و همیشه پراگرسیو پورکوپاین و ریورساید و …ترجیح دادم ولی چیزی که باعث توجه من به دریم تیاتر میشه سولوهای فوقالعاده ی استاد پتروچیه.در میا ن آهنگی که تم آن من را به خودش جلب نمیکنه یکهو شروع به نواخت یک سولو میکنه و قلب آدم بازی میکنه.و من یه آهنگ ده دقیقه ای رو برای این دو دقیقه گوش میکنم.آلبوم خوبی بود.ممنون محمد حسین برای نوشته ات.

  3. محمد حسین 2011/09/08 در 10:57

    خواهش میکنم.من دوست دارم بقیه بچه ها هم بنویسن که اون بنده خدا یه نفسی بکشه.بله خوب.میگم یا باید طرفدار دریم باشی یا پارکیوپاین.من دریم تیتریم.در مورد سولوها هم کاملا حق با شماست.ولی خوب این آلبوم بهتر از آلبوم octavarium نبود.

  4. mojtaba 2011/09/10 در 18:52

    به نظر من اعضای دیریم تیتر تو پروژه های شخصیشون به مراتب موفق تر هستند !! انگار که دیریم تیتر یه جورایی حرومشون کرده !!
    کارهای سولوی کوین مور توی OSI و Chroma Key ، آلبوم سولوی پتروچی Suspended Animation درام سولو های بی نظیر مایک پورتنوی همه و همه به مراتب بهتر از کارهای گروهیشونه
    الیته این نظر شخصیه منه : )

  5. محمد حسین 2011/09/12 در 14:57

    تقریباً باهات مخالفم.به نظرم ما حصل اون
    آلبومهای انفرادی دقیقاهمچین کارهایی میشه.البته اگر نسبت به این آلبوم میگی حق با شماست.چون این آلبوم نسبت به آلبومهای قبلی اثر نسبتاً متوسطی به حساب میاد.

  6. سپهر 2011/09/14 در 16:41

    این آلبوم را بلاخره شنیدم. به نظرم Images and Words نقطه اوج کاری دریم ثیتر بوده و تقریبا هیچ وقت نتوانسته اند موفقیتش را تکرار کنند . این آلبوم هم در ادامه آثار قبلیشان برای تکرار Images and Words ه که چندان موفق نیست (حداقل در تکرار Images and Words)
    ولی این آلبوم نکات خیلی خوب زیادی داشت از جمله اینکه به نظر من این آلبوم نقطه اوج Jordan Rudess به عنوان کیبوردیسته. ( بعد از مدتها حسابی بعد از شنیدن سولوی موگ سینتسایزر در آهنگ آخر آلبوم حسابی لذت بردم.)
    به نظرم درامر جدید هم درست توانسته جای Mike Portnoy رو پر کنه .
    ولی بازم با همه زیبایی و نکته های جالب این آلبوم ،‌به نظرم زیاد نقطه خاصی در کارنامه دریم ثیتر محسوب نمیشه.

    در مورد اینکه یا باید طرفدار پورکیوپاین تری بود یا دریم ثیتر ، چندان موافق نیستم درسته که فرم و چیدمان موسیقی این دوتا خیلی با هم تفاوت داره ولی منشا هر دوتاشون آلبوم دارک ساید پینک فلوید بوده و طبعا شباهت های آهنگ سازی زیادی بینشون وجود داره .

    • محمد حسین 2011/09/19 در 11:22

      من همچنان بر این باورم که هر اثر جدیدی از یه هنرمند باید یه اثر مستقل در نظر گرفته بشه.کلاً با مقایسه آثار از یه گروه یا هنرمند موافق نیستم.قبلاً هم در موردش بحث کردم.مثلا در مورد آلبوم آخر ردیوهد که خیلیها بر این باورند که آلبوم مزخرفی نسبت به کارهای قبلیه این گروه بوده, ولی به عنوان یه اثر مستقل کاملاً قابل تحسینه. این مقایسه است که ارزش های یه آلبوم جدید رو زیر سوال میبره.
      اما دو نکته بزرگ در مورد دریم تیتر وجود داره
      1-اینکه اونا به زیبایی روی یه خط مستقیم در حال حرکتند وبدون حرکت سینوسی هستند و انصافا هیچ وقت کار ضعیفی ارائه ندادند.
      2-جرات ریسک و تغییرات بنیادی ندارند چون میترسند که تغییر فرمت همون بلایی رو سرشون بیاره که سر متالیکا آورد.
      در مورد مقایسه پارکیوپاین و دریم تیترایندو کاملا با هم فرق دارند.هر دو فرزند یک پدرند ولی خوب کاملا متفاوتند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: