آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Opeth – Heritage

احتمالا شما هم با من هم عقیده هستید که Opeth یکی از نوابغ موسیقی پراگرسیو است. این گروه سوئدی که در سال 1990 توسط مایکل اُکرفلت تاسیس شد با اولین آلبوم خود، Orchid در سال 1995، با قدرت و اقتدار تمام وارد دنیای Death / Black Metal شد بطوریکه تحسین منتقدین را به شدت بر انگیخت. اما می توان سکوی پرتاب Opeth را آلبوم پنجم، Blackwater Park  در سال 2001، دانست. آلبومی که بخاطر حضور اسطورهء موسیقی پراگرسیو، استیون ویلسون، رهبر گروه Porcupine Tree، حال و هوای متفاوتی گرفت. ویلسون در این آلبوم جادو کرد. کیبورد و گیتار زد، در چهار آهنگ خواند، آلبوم را میکس کرد و از همه مهمتر تهیه کنندگی آلبوم را بر عهده گرفت. حضور ویلسون در Opeth بعنوان تهیه کننده ادامه یافت، تا جایی که بنا بر پیشنهادش هفتمین آلبوم آنها یعنی Damnation در سال 2003 به شکلی کاملا دور از انتظار خالی از فضای سنگین متال و مملو از موسیقی درخشان پراگرسیو راک بود.

دو آلبوم بعدی، Ghost Reveries در سال 2005 و Watershed محصول 2008، بدون حضور ویلسون و همراه با بازگشت به سمت پراگرسیو دث متال بود. هر دو آلبوم با استقبال فراوانی مواجه شدند تا جایی که Watershed توانست از دیدگاه نشریهء معتبر Metal Hammer در جایگاه دوم (بعد از Death Magnetic از Metallica) در فهرست بهترین آلبومهای متال سال 2008 قرار گیرد و این در حالی بود که Metal Edge رتبهء اول خود در همین فهرست را به این آلبوم اختصاص داد.

حالا بعد از گذشت 3 سال (طولانی ترین مدتی که بین دو آلبوم این گروه فاصله افتاده) Opeth تا دو هفتهء دیگر دهمین آلبوم استودیویی خود با عنوان Heritage، اینبار با حضور مجدد استیون ویلسون، را منتشر خواهد کرد. در سال 2010 خبر ساخت آلبوم جدید را مایکل اُکرفلت در حالی به نشریهء Classic Rock داد که گروه مشغول برگزاری تور بزرگی به مناسبت بیستمین سالگرد تاسیسش بود. اینبار اُکرفلت به تنهایی در نقشه تهیه کننده ظاهر شده و ویلسون فقط مسئولیت میکس آلبوم را بر عهده گرفته است. درست چند روز بعد از میکس نهایی آلبوم کیبوردیست گروه، پر ویبرگ، از خاتمهء همکاری اش با Opeth خبر داد.

طرح روی جلد آلبوم داستان جالبی دارد. طراحی آلبوم را مانند همیشه ترویس اسمیت، و اینبار برای نمایش شرح حال Opeth، بر عهده داشته است (اگر خاطرتان باشد پیش از این، در مطلب مربوط به آلبوم 2011 گروه Amorphis، این طراح را معرفی کرده بودم) . مایکل اُکرفلت سمبل موجود در طرح روی جلد را اینگونه شرح می دهد که این درخت موقعیت و موفقیت فعلی Opeth را نشان می دهد، در حالی که ریشهء آن در جهنم (کنایه از گذشتهء دث متال گروه) است. تصاویر روی درخت صورت اعضای فعلی گروه را به نمایش گذاشته که در سمت راست، سقوط صورت ویبرگ، جدایی او را بعد از ضبط آلبوم نشان می دهد. و البته جمجمه های ریخته شده در زیر درخت کنایه از اعضایی ست که پیش از این گروه را ترک کرده اند.

Heritage به وضوح تغییر سبک Opeth را به نمایش می گذارد. مایکل در ابتدا دو آهنگ اول یعنی Heritage (سولوی غافلگیر کنندهء پیانو که از موسیقی فولک سوئدی و آثار هنرمند مشهور Jazz این کشور، جان جانسون، الهام گرفته شده) و The Devil’s Orchard (اولین سینگل آلبوم) را در حال و هوای آلبوم قبلی (Watershed) نوشته است. اما پس از نوشتن آهنگ متفاوت The Lines in My Hand و مشورت با بیسیست گروه، مارتین مندز، تصمیم می گیرد که بقیه آهنگها را در همین فضای جدید بنویسد. این دومین آلبوم Opeth (بعد از Damnation) است که در آن از موسیقی متال استفاده نشده، با این حال مایکل اُکرفلت نظر جالبی در مورد آن دارد: «این دهمین آلبوم ماست، این برای من یک کاوش است، برای تمام ما اینطور بوده. در حقیقت احساس می کنم که من از نوزده سالگی تلاش و تمرین کرده ام تا یک روزی چنین آلبومی بسازم»

آلبوم عجیب تر از آن است که فکرش را می کنید! شما با یک اثر لطیف و سولوی پیانو در Heritage، موسیقی سریع پراگرسیو راک در The Devil’s Orchard، گیتار آکوستیک در حال و هوای Damnation در I Feel the Dark، سولوی اعجاب انگیز گیتار در Slither و حتی موسیقی بلوز در Nepenthe مواجه خواهید بود. این آلبوم بیشتر از آنکه خوب باشد، عجیب است! با فضایی کاملا متفاوت از آثار قبلی، اینبار شما با یک معجون خوشمزه اما سنگین مواجه هستید که برای هضم کردنش باید کمی صبور باشید!

11 پاسخ به “Opeth – Heritage

  1. Mute Vision 2011/09/03 در 16:38

    این بند با تمام پتانسیل خوب و تکنیکی که داره هیچ موقع من رو کاملا میخکوب خودش نکرده اما بنظرم Opeth در پراگرسیو بمراتب خوش تر درخشیده نسبت به دورانی death/black کار میکردند . آلبوم Watershed میتونه معیار مناسبی باشه برای تایید این قضیه .

  2. shoora 2011/09/03 در 20:18

    عجيب براش توصيف عاليه برديا

  3. Hadi 2011/09/03 در 21:43

    سریع دانلود کردم ! اون آهنگ های آرومش خیلی عالیه به نظرم . واقعا خوبه .

  4. sinior 2011/09/04 در 23:29

    آره عجیب و غریب بود.خیلی پراگرسیوشون رنگ و بوی فولک سوئدی به خودش گرفته.خیلی باب میلم نبود.با Damnation خیلی فاصله داشت.اون اثرشون یه پراگرسیو خیلی خوب بود.

  5. بازتاب: S E P T E M B E R « آ ل ب و م

  6. شهرزاد 2011/09/05 در 13:34

    استیون ویلسون، ایشان که هرجا حضوری پیدا می کنند تا آن انتها می توان حدس زد کار چقدر قدرتمند از آب در آمده

  7. سپهر 2011/09/05 در 21:27

    خب آلبوم خوبی بود. ولی هیچ شباهتی به اوپث سابق نداشت اینکه میگم هیچی یعنی مطلقا هیچی!
    در اکثر آهنگها نفش ریتم گیتار بسیار کم شده و اکثر آهنگها حول بیس و لید گیتار و وکال میچرخه که خوب این از اساس دف متال به شدت دوره! سبک آهنگها به شدت از جز تاثیر گرفته. البته هنوزم تاثیرات دف متال در اشعار تلخشون باقی مونده که زیاد نیست.
    در نهایت آلبوم از اون آلبوم خواب آور Damnation خیلی بهتر شده بود اون آلبوم کلا برای یکی دوتا آهنگ قابل تحمل داشت! به نظرم هنوزم بهترین آلبومشون Watershedه که هم از نظره پراگرسیو بودن و هم از نظر متال بودن یک جهش اساسی برای این گروه بود.

    آها! تا یادم نرفته بهتر نیست گروههایی مثل این که میخواهند اینجوری سبک عوض کنند بهتر نیست کلا یک پروژه جدید راه بندازند تا مخاطبانشون سرخورده نشود؟

    • Bardia.B 2011/09/05 در 22:26

      من همیشه برام جالب بوده که چرا استیون ویلسون و مایکل یه پروژهء دو نفره راه نمیندازن؟ اینا خیلی دوستن و توی خیلی چیزا با هم همکاری داشتن. نتیجه باید چیزی جالبی از آب در بیاد.

    • sinior 2011/09/06 در 18:32

      اوه چه اختلاف سلیقه ای.نمیدونم شما شاید opeth رو تو سبک دث متال بپسندی.که من اصلا دث متال دوست ندارم بنابراین نظرم نمیدم.ولی تو کارهای پراگرسیو راکشون به نظرم domnation اصلا قابل مقایسه با این آلبوم نیست.domnation تو سالی که اومد بدون شک جزو 3 تای پراگرسیو سال بود.ولی این آلبوم یه آلبوم معمولیه.ولی با اون حرفت خیلی موافقم .کاش اینها وقتی وارد پراگرسیو شدند یه پروژه جدید رو شروع میکردن با استیون.جدا از opeth.

  8. محمد حسین 2011/09/06 در 23:48

    من هیچ وقت طرفدار Opeth نبودم و از موزیکش خوشم نیومده.این آلبومم با توجه به تعریفهای بردیا دانلود کردم ولی باز راضیم نکرد.به نظرم حضور ویلسون نه تنها هیچ کمکی نکرده,بلکه بدتر کار این بنده خدارو خراب کرده

  9. پيمان 2011/10/10 در 16:35

    محمد حسين عزيز
    خواهش ميكنم اينطوري نگو
    ويلسون يعني خود MUSIC

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: