آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

Rock’n Coke 2011 – Part V

 

Travis
بردیا برجسته نژاد:
قضیه آنطور پیش نرفت که انتظار داشتم! اجرای Mogwai که برای ساعت 22:15 برنامه ریزی شده بود بخاطر مشکلی که در صحنه پیش آمده بود با 45 دقیقه تاخیر آغاز شد. برای همین بدون اینکه بتوانم حتی یک آهنگ را ببینم به سمت استیج اصلی و اجرای Travis برگشتم. Travis جدا از آنکه یکی از گروه های محبوب من است، با هر آهنگش بخشی از خاطرات من را زنده می کند. فرن هیلی، خواننده گروه، یک کلاه حصیری سرش گذاشته بود و در کنار چهار عضو اصلی گروه، یک نوازندهء کیبورد هم به روی استیج آمد. اولین آهنگی که اجرا شد Selfish Jean از آلبوم The Boy With No Name بود. در ابتدای آهنگ دوم (که یادم نمی آید کدام آهنگ بود!) صدای بیس قطع شد. برای همین آهنگ را متوقف کردند و تا زمان درست شدن مشکلی که پیش آمده بود فرن هیلی با مردم خوش و بش مختصری کرد. تمام آهنگها با همراهی شدید مردم همراه بود. سر هر کدام مردم یک صدا آهنگ را می خواندند، طوری که فکر می کردید با یک استیج و 30هزار خواننده طرف هستید. Side فوق العاده بود، Sing عالی اجرا شد، هیلی Closer را تقدیم کرد به تمام مادرها و پدرهای دنیا، Re-Offender مردم را حسابی سر ذوق آورد، Writing to Reach You کاملا عاشقانه اجرا شد، Love will Come Through هم همینطور. Happy to Hang Around همه را سوار چرخ و فلک کرد و حسابی چرخاند. باید صدای مردم را سر اجرای All I Wanna Do is Rock می شنیدید. اینجا همانجایی بود که من آنقدر فریاد زدم که یکهو احساس کردم یک چیزی در حنجره ام گفت دینگ و دیگر صدایم نیمه جان شد! اگر اجراهای زندهء این آهنگ را دیده باشید می دانید که اندی دانلپ، گیتاریست گروه، در قسمت سولوی گیتار کارهای عجیب و غریبی می کند. دانلپ به چیز مشهور است: اول استفاده از ناخن بجای پیک است بطوری که گیتار آلترناتیو راک را به شیوهء فلامنکو می نوازد، و دوم اینکه در تمام اجراهای زنده کاملا مست است! حالا او را تصور کنید در میانهء آهنگ، در جایی که قرار است سولوی خود را اجرا کند، یک شیوه آبجو بر می دارد و می آید نوک استیج، فقط با دست چپ گیتار می زند و با دستش راستش شیشهء آبجو را یک نفس سر می کشد. بعد از اینکه این آهنگ تمام می شود هیلی با شوخی به او می گوید «برای همین دیوانه بازیهایت است که دوستت دارم!». حالا منی که صدایم را این آهنگ نیمه جان کرده بود، Turn بطور کامل صدایم را ازم گرفت! نوبت رسید به Flowers in the Window. هر 5 نفر به نوک استیج آمدند، هیلی با سولوی گیتار آکوستیک آهنگ را اجرا کرد و اعضای گروه به همراه تمام مردم آهنگ را خواندند. اجرایی که تبدیل به یک خاطره شد. آخرین آهنگ هم که با شور هیجان زیادی مورد استقبال قرار گرفت Why Does it Always Rain on Me بود و اجرای Travis تمام شد و خاطرات گذشته پر رنگ تر از قبل باقی ماند.

Moby
من اسم اجرای Moby را می گذارم جشن موسیقی و نور! اینکه این هنرمند همه کاره چه جادویی روی صحنه پیاده کرد گفتنی نیست. او و گروه چهار نفره اش (که به جز درامر بقیه زن بودند) با یک ساعت و نیم برنامه تمام انرژی جسمانی حاضرین را گرفت و بجایش انرژی روانی فوق العاده ای را تقدیمشان کرد. خوانندهء او (که اگر اشتباه نکنم تامیرا ساندرز بود) با قدرت تمام آهنگها را می خواند به طوری که وسعت صدایش مردم را وادار به تشویق فراوان می کرد. Natural Blues با آن سولوی زیبای ویالن و اجرای فوق العاده آنقدر ریتمیک بود که اگر خودتان را به درخت هم می بستید ناخوداگاه تمام بدنتان به حرکت در می آمد. In My Heart خودش یک فستیوال بود. Why Does My Heart Feel So Bad صدایی که Travis از من گرفته بود را بازگرداند! Flower شاهکار ساندرز بود.  We are All Made of Stars یک دیسکوی واقعی و هیجان انگیز، در مقابل Porcelain با آرامش خاص خودش همه را برای هیجان تازه آماده کرد. در مورد Lift Me Up و Extreme Ways هم دیگر حرفی باقی نمی ماند به جز اینکه هم اجرا فوق العاده و ماورایی بود و مردم در فضا بودند! در آخر موبی مانند عادت همیشگی اش (که بنظر می رسد جدیدا عادت خیلی ها شده) از مردم عکس گرفت و می توانید عکسها را در صفحهء فیس بوک او پیدا کنید.

حسرتهای روز دوم
بی شک تا وقتی زنده ام حسرت این را خواهم خورد که نتوانستم اجرای Mogwai را ببینم. آنهایی که موگوای را به Travis ترجیح داده بودند فوق العاده از اجرایشان راضی بودند. اعضای گروه قبل از شروع برنامه بخاطر مشکلات فنی که باعث تاخیر 45 دقیقه ای شده بود به شکل کاملا آشکاری نسبت به برگزار کنندگان اعتراض کردند، اما در نهایت تمامی جمعیتی که آنجا حضور داشت را با موسیقی خودشان به فضا بردند و چرخاندند و برگرداندند. تنها کاری که توانستم بکنم این بود که فیلم اجرایشان را در یوتیوب ببینم و حسرت بخورم. هرچند از انتخاب Travis ناراضی نیستم، اما از دست دادن Mogwai سنگین بود.

اجرای Moby هم باعث شد فقط بتوانم دو آهنگ از Thievery Corporation را ببینم. اجرای آنها هم آنطور که شنیدم فوق العاده بود و مردم را یک لحظه آرام نگذاشته اند. Beach House هم که با Paolo Nutini همزمان بود و آنها را هم از دست دادم. خلاصه اینکه روز دوم زیاد از دست دادم که سنگین ترینشان Mogwai بود. فرصتی که احتمالا دیگر بدست نمی آید.

پایان

6 پاسخ به “Rock’n Coke 2011 – Part V

  1. elham 2011/07/23 در 22:39

    اندی هیلی کیه؟! فرن هیلی!!!
    وای خوش به حالتون, چند تا عکس هم تو سایت خود تراویس هست, بیچاره ها انگار تخم مرغ آبپز شده بودن! عکس های اندی (خود اندی!) هم بود, واقعا سر این آهنگ کاراش جالبه, فرن هم کلاه بامزه ای سرش بود… کلا خوش به حالتون!
    یه عکس هم فرن تو سایت خودش گذاشته که فکر کنم با همین گروه بیچ هاس هست که گفت دوستاش هستن و اجراشونو دیده و این حرفا…

    • Bardia.B 2011/07/23 در 22:57

      خب حالا سوتی میگیری چرا آبروریزی راه میندازی الهام؟ تا من باشم دیگه از حفظ اسامی ننویسم! درستش کردم (: ممنون که قبل از بروز آبروریزی خبر دادی.

  2. Behnam Landlocked 2011/07/24 در 01:08

    بردیا خوب و با احساس نوشتی کلا شب به یاد ماندنی و پر از هیجان و تصمیم های سخت تو انتخاب گروه ها بود.
    امیدوارم از این شب های به یاد ماندنی بازم پیش رو داشته باشیم.

  3. polarisia 2011/07/25 در 13:57

    خوش به حالتون! به این میگن زندگی

    • Bardia.B 2011/07/27 در 13:51

      ای آقا. زندگی کجا بود. همین بغل دسته که. هر کدومتون اراده کنین میتونین بیاین. یه کم حوصله میخواد برای پیگیری کارها.

  4. محمد حسین 2011/07/25 در 14:10

    خوشا به سعادتتون..زندگی اینه

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: