آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

R.E.M. – Collapse into Now

.R.E.M گروه بزرگی ست. اول آنکه در مرکز آن مردی دوست داشتنی به نام مایکل استایپ حضور دارد که از قیافه اش گرفته تا صدایش حس خاص و عجیبی به شما می دهد. دوم آنکه ترانه هایش در بعضی مواقع به قدری جنجالی و مسئله ساز و چالش برانگیز می شود که می توانید مدتها در مورد آنها با یکدیگر بحث کنید و سوم آنکه در کارنامه اش چند آهنگ دارد که در تاریخ موسیقی جاودانه و ماندگار خواهند ماند.

.R.E.M گروه بزرگی نیست! اول آنکه در طول این بیست و هفت هشت سالی که فعالیت می کند و پانزده آلبومی که منتشر کرده، تعداد آهنگهای خوب و قابل قبولش به زور به تعداد مجموع انگشتان دست و پا می رسد. دوم آنکه در این اواخر فراز و نشیبهای عجیبی سبب افت کیفیت کارهای گروه شده است. آلبوم سال 2004 با عنوان Around the Sun به قدری با انتقادات گوناگون مواجه می شود که گیتاریست گروه، پیتر باک، قبل از انتشار آلبوم سال 2008 به اسم Accelerate می گوید: «آلبوم Around the Sun قابل شنیدن نیست. چون سر و صدای یک مشت آدم است که از اینکه نمی توانند یک چیزهایی را تحمل کنند، خسته شده اند» این آلبوم فقط 2 ستاره از 5 ستارهء آل میوزیک و بلندر را دریافت کرد و حتی BBC که همیشه تا آنجا که جا دارد ارفاق می کند درجهء «نامساعد» را به آن داد.

آلبوم آخر گروه، Accelerate، کمی اوضاع را آرام می کند اما همچنان از موفقیتهای قبلی خبری نیست. آل میوزیک این بار امتیاز 4 از 5 را به آلبوم می دهد. نیویورک تامیز و مجلهء تایم به درجهء «مساعد» اکتفا می کنند و اینترتینمنت ویکلی به آن Aمنفی می دهد. Q نقدی بر آلبوم می نویسد و عنوان می کند که سه آهنگ اول به خوبی همان .R.E.M دهه هشتاد است، اما این زیبایی در اواسط آلبوم گم و گور می شود (قبلا در خصوص این آلبوم اینجا به اختصار صحبت کرده ام).

حالا پس از گذشت سه سال، .R.E.M جدیدترین اثر خود را با عنوان Collapse into Now در هفتم مارس 2011 منتشر خواهد کرد. این مجموعه که پانزدهمین آلبوم .R.E.M می باشد در مدت دو سال و در سه شهر برلین، نشویل و نیو اورلئنز و با توقف چندین ماهه برای بازنویسی آهنگها ضبط شده است. اینبار .R.E.M دست به حرکت جدیدی زده و از هنرمندان مختلفی بعنوان مهمان در تهیه آلبوم استفاده کرده است: ادی ودر(Pearl Jam) و جوئل گیب در It Happened Today، پتی اسمیت در Blue و پیچز در Alligator Aviator Autopilot Antimatter می خوانند و لنی کی در Alligator Aviator Autopilot Antimatter گیتار می زند. در مقایسه این آلبوم با اثر قبلی، بیسیست گروه مایک میلز می گوید: «ما این بار خواسته ایم که اثر جدید توسعه یافته تر از قبل باشد. در نتیجه ما خواسته ایم که تنوع بیشتری به کارهایمان بدهیم و خودمان را در چارچوب یک آهنگ محدود نکنیم. این بار چند آهنگ کاملا آرام و زیبا داریم و در مقابل سه چهار آهنگ راک. در این آلبوم فضای کار ما بیشتر جهانی شده و می توان آن را یک اثر شخصی قلمداد کرد تا سیاسی، که از مسائل روزانه به ذهن ما رسیده است»

دو آهنگ اول، Discover  و All the Best، جذاب نیست. همان راک شلوغی که نه ملودی اش را درک می کنم و نه ریتمش می تواند جذبم کند، هرچند Discover با تم حدودا شرقی کمتر اذیت می کند. اما قضیه سر دو آهنگ بعدی، Überlin و Oh My Heart، متفاوت است. دو آهنگ آرام، زیبا و دوست داشتنی. اینطور که بنظر می رسد .R.E.M هم از این دو آهنگ کاملا راضی ست، چون اولی را برای اولین سینگلش در انگلستان انتخاب کرده و دومی را برای آلمان. آهنگ پنجم، It Happened Today زیباست اما آن چیزی نیست که انتظارش را دارید. خوانندگان مهمان (ادی ودر و جوئل گیب) حضور کاملا کمرنگی دارند و در حد هم آوایی و دکلمه ای کوتاه خلاصه می شوند. آهنگ ششم، Every Day Is Yours to Win یکی از بهترین آهنگهای این آلبوم است، با یک موسیقی ملایم و جذاب. آهنگ هفتم، Mine Smell Like Honey، زیبا و هوشمندانه است. زیبا از آن نظر که یک راک تر و تمیز (بر خلاف 2 آهنگ اول) را ارائه می کند، و هوشمندانه بخاطر اینکه سلیقه آمریکایی ها را می داند و این آهنگ را بعنوان اولین سینگل در آمریکا پخش می کند. آهنگ هشتم، Walk it Back، ملایم ترین آهنگ آلبوم است که مایکل استایپ با صدای حزن انگیزی اجرایش می کند و این جذابیت آن را چند برابر کرده. آهنگ نهم، Alligator Aviator Autopilot Antimatter، یه آهنگ هارد راک به تمام معنا ست که بک وکال پیچز و گیتار لنی کی اثری کاملا متفاوت از آن چیزی که تا کنون از .R.E.M شنیده ایم از آب درآمده. آهنگ دهم، That Someone Is You، حدودا همان راک غیر جذاب برای من است. برعکس آهنگ یازدهم با عنوان جالب Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I، همان چیزی ست که صدای استایپ و موسیقی .R.E.M می طلبد! آهنگ آخر، Blue، یک اختتامیه مناسب با حضور پتی اسمیت است که تازه از دقیقه 4.5 که می گذرد یک چیز خوب و هیجانی و شورانگیز می شود که از تمام شدنش ناراحت خواهید شد!

این اثر بعد از دو آلبوم نه چندان جذاب از این گروه ارزش شنیدنش را دارد. لینک دانلود در بخش دیدگاه هاست، امتحانش کنید.

17 پاسخ به “R.E.M. – Collapse into Now

  1. Bardia.B 2011/03/02 در 18:34

    .
    .
    لینک دانلود (اینجا)
    .
    .

  2. sinior 2011/03/02 در 18:59

    واقعا امیدوارم این آلبومشون به درد بخور باشه.چون 2 تای قبلی به هیچ وجه نبود

  3. AmirOW 2011/03/02 در 19:17

    این آلبوم عالیه .
    مجموع انگشتان دست و پا نامردیه واقعا.

    • Bardia.B 2011/03/02 در 20:16

      امیر، مجموع انگشتان دست و پا میشه 20 تا! واقعا R.E.M بیست تا آهنگ داره که لایق همچین شهرتی باشه !؟!؟

      • AmirOW 2011/03/02 در 22:37

        بله.داره. بابا داریم در مورد آر.ئی.ام صحبت می کنیم.ملت رو موزیکو اسمشون قسم می خورنااااا …

  4. elham 2011/03/02 در 23:21

    کلا سلیقه ای هست,ولی آر.ای.ام واقعا گروه دوست داشتنی هست!
    این آلبوم هم قشنگ بود,مخصوصا آهنگای آرومش…یعنی تقریبا فقط آهنگای آرومش!
    انگشتان دست و پا…؟!!!

  5. روزبه 2011/03/03 در 00:52

    لینک دانلود کلا ۲ ساعت کار میکنه؟ D:

    • Bardia.B 2011/03/03 در 00:56

      لینک دانلود تا زمانی که یه اعتراضی از یه جا در مورد کپی رایت بلند بشه کار میکنه. در مورد آلبومهای جدید و معروف کمتر از 2 ساعت هم هست. دیر بجنبی باید صبر کنی.

  6. الهه 2011/03/03 در 01:23

    لذت بردم…ممنون بابت معرفی

  7. میلاد 2011/03/03 در 17:01

    راستی بردیا ازsigur rosخبری نیست؟؟؟
    البومی چیزی؟!

    • Bardia.B 2011/03/03 در 17:32

      همه آره هم نه! شایعه بود که آلبوم جدیدشون قراره 2010 بیاد. حتی در این حد هم نظر داده بودن که کامل دارن پست راک رو میذارن کنار و میرن سراغ آمبینت. اما وقتی آلبوم جونسی منتشر شده (در موردش صحبت کردم توی بلاگ) خودش گفت که هیچ خبری نیست و همش شایعه بوده. حالا هم که حتما میدونی دی وی دی کنسرت جونسی تازگیا منتشر شده و یه ماه پیش توی سایتش نوشته بود که قراره برن توی استودیو برای ضبط آلبوم جدید. اصل موضوع رو بخوای، نه! فعلا هیچ خبری نیست.

  8. Haj Ehsan 2011/03/04 در 16:33

    ممنون حاج بردیا و حاج حجت

  9. شهرزاد 2011/05/06 در 12:13

    مایکل استایپ فوق العاده ست
    من ترانه ی «losing my religion» را بی نهایت دوست دارم

  10. yanusarden 2011/07/14 در 12:34

    r.e.m forever .. هر 100 سال یه بار هنرمندی مثل استایپ به دنیا می یاد .

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: