آ ل ب و م

موسیقی و دیگر هیچ

بایگانی‌های ماهانه: ژانویه 2011

Amos Lee – Mission Bell

اولین بار پنج سال پیش، وقتی Amos Lee اولین آلبومش را منتشر کرد، با او و موسیقی اش آشنا شدم. جدا از آنکه به شخصه علاقه خاصی به موسیقی Folk Jazz داشتم، دو نکتهء دیگر نیز باعث شد تا آلبوم این هنرمند تازه کار را بشنوم: کسب رتبهء 2 در چارت Heatseeker آمریکا و نوازندگی پیانو در آلبوم توسط نورا جونز. آلبوم کار خوبی بود، اما نه در آن حد که طرفدار اموس لی شوم. از همان 6 سال پیش (2005) تا امروز هم آلبومهای دیگرش را نشنیدم. اما به تازگی آلبوم چهارم این هنرمند منتشر شد که نظرم را کاملا عوض کرد.

اموس لی، خواننده و آهنگساز و گیتاریست آمریکایی فعالیت خود را در سال 2005 با آلبوم Amos Lee آغاز کرد. ژانر او ترکیبی از فولک و جز به همراه موسیقی بلوز است که می توان بیشتر شباهت را بین او و آثار Ray Lamontagne یافت. دومین آلبومش با نام Supply and Demand در سال 2006 تمایلی به سمت موسیقی راک داشت و در سومین آلبوم به اسم Last Days at the Lodge سراغ موسیقی سول رفت. اموس لی سابقه برگزاری تور با بزرگان ژانر فولک جز نظیر باب دیلن، الویس کاستلو، نورا جونز و پل سایمون را دارد و می توان موسیقی او را تاثیر گرفته از هنرمندانی نظیر استیوی واندر، جان پراین و جیمز تیلور دانست.

چهارمین آلبوم اموس لی با عنوان Mission Bell در تاریخ 25 ژانویه منتشر خواهد شد. ژانر این آلبوم مانند آلبوم سوم بیشتر تحت تاثیر موسیقی سول است و چندان از راک در آهنگها خبر نیست. مهمانهای هیجان انگیزی در این کار اموس لی را همراهی می کنند. آهنگ سوم (Violin) با همکاری ساموئل بیم (Iron & Wine) اجرا شده است. در آهنگ پنجم (Stay With Me) پریسیلا آن به عنوان مهمان حضور دارد. پریسیلا آن از هنرمندان جوان و همه کاره موسیقی فولک است که جدا از صدا و آهنگهایش تبحر ویژه ای در نواختن گیتار و پیانو دارد. آهنگ ششم (Out of the Cold) با کمک پیتا براون اجرا شده. پیتا براون از آن هنرمندانی ست که کاملا بدون ادعا فوق العاده است. همینقدر بدانید که سومین آلبوم او با عنوان Remember the Sun از دیدگاه مجله وال استریت ژورنال بهتر آلبوم سال 2007 بود. آهنگ هفتم (Jesus) جیمز گدسون را در خود دارد. این درامر هفتاد ساله یکی از پرکارترین درامرهای تاریخ موسیقی R&B است. آهنگ یازدهم (Clear Blue Eyes) با همکاری لوسیندا ویلیامز اجرا شده. فکر نکنم ویلیامز نیاز به معرفی داشته باشد. او یکی از بهترین هنرمندان تاریخ موسیقی فولک راک است. در آهنگ آخر هم (Behind Me Now) نیز ویلی نلسون دوست داشتنی، پیر موسیقی کانتری، حضور دارد. آنوقت در کنار تمام اینها جوئی برنز (Calexico) را بگذارید که تهیه کننده آلبوم است.

از متن پست هم مشخص است. اگر با پل سایمون، جیمز تیلور، باب دیلن، ری لامونتاین و هنرمندانی از این دست حال می کنید، این آلبوم را از دست ندهید.

White Lies – Ritual

سال گذشته، در فهرست بهترینهای سال 2009، شمارهء 6 را اختصاص داده بودم به یک گروه تازه کار انگلیسی با عنوان White Lies با آلبوم اول و زیبایشان، To Loose My Life. این آلبوم توانست رتبهء نخست چارت انگلستان را به خود اختصاص دهد و در حد کفایت توجه مخاطبین را به خود جلب کند. ژانر آلترناتیو، ایندی راک و پست پانک آنها خاص و منحصر بفرد نیست، اما به اندازه کافی لذت بخش و دوست داشتنی اجرا می شود. هری مک وی، رهبر و خواننده گروه، بعضی مواقع به شکل غیر قابل انکاری شبیه دیو گاهان (Depeche Mode) می شود. اما این شباهت نه تنها آزار دهنده نیست، بلکه به زیبای بر روی موسیقی آنها می نشیند. مک وی عنوان می کند که موسیقی آنها تاثیر گرفته از آثار Talking Heads است (یکی از گروه های مشهور پست پانک آمریکایی که اواخر دهه 70 و اوایل دهه 80 شهرت فراوانی داشت در ابتدای دهه 90 منحل شد). اما اگر به موسیقی White Lies دقت کنید، رد گروه های مشهوری نظیر Joy Division (که بنظر می رسد در یکی دو سال اخیر تاثیر زیادی بر موسیقی راک از خودش نشان داده)، The Editors و Interpol را پیدا خواهید کرد. این شباهت به اندازه ای است که مک وی در واکنشی با نام بردن از هر سه گروه، White Lies را فارغ از تمامی آنها دانست، هرچند گوش چیز دیگری تشخیص می دهد. با این حال وایت لایز با اولین آلبومش به صورت فوق العاده ای ظاهر شد و با موسیقی زیبایش به سرعت جایگاه و طرفداران خود را پیدا کرد.

بعد از گذشت تقریبا دو سال، در ابتدای سال 2011 این گروه دومین آلبوم خود را با عنوان Ritual منتشر کرد. اولین سینگل از این آلبوم با عنوان Bigger Than Us سوم ژانویه منتشر شد و نسخهء زندهء آن بصورت رایگان در سایت گروه قرار گرفت. تهیه کننده گی این آلبوم را الن مولدر بر عهده داشته که او را از دو طریق می شناسیم. اول آنکه دوست نزدیک ترنت رزنور (Nine Inch Nails) است و تقریبا تمام کارهای او را تهیه کرده و دوم آنکه همسر خواننده انگلیسی، تونی هالیدی (Curve)، است. البته در بین کارهای او می توان به تهیه کنندگی آلبومهای The Perfect Circle ، Placebo ، Depeche Mode ، Interpol ، The Killers ، Puscifer ، Lostprophets و خیلیهای دیگر نیز اشاره کرد.

برگردیم سراغ Ritual، دومین آلبوم گروه White Lies. بر خلاف تمام انتظارها منتقدین چندان نظر مناسبی نسبت به این آلبوم ندارند. نشریهء انگلیسی/اینترنتی Drowned in Sound امتیاز 5 از 10 را به آن داده و این در حالی ست که آلبوم قبلی توانسته بود امتیاز 7 را از این نشریه بگیرد. همچنین NME به آلبوم جدید امتیاز 6 از 10 را داده که دو امتیاز از آلبوم اول پایینتر است. چرخی که بزنید می بینید که سایتها و نظرهای دیگر هم در مجموع چندان مساعد نیست. متاسفانه بعد از شنیدن آلبوم، من هم با دیگران هم صدا می شوم و این آلبوم را پایین تر از انتظارم معرفی می کنم. آهنگها تمیز است، چند آهنگ خوش ساخت هم در آن میان می توان پیدا کرد، اما مجموعه خالی از روح و حال و هوای آلبوم نخست آنهاست. همان آهنگ اول، Is Love، کافی ست که اخم به چهرهء شما بیاندازد. در این آهنگ بنظر می رسد که قصد آنها ایجاد یک فضای تیره و اینداستریال در ابتدای آلبوم است که تبدیل به مقوله ای آزاردهنده می شود. آهنگها جدا از تمیزی، ساده هستند. این سادگی در ترانه ها هم خودش را نشان می دهد و در بعضی آهنگها این سادگی به خامی و بیمزگی میل می کند. البته دو چیز را فراموش نکنید، اول اینکه نمی توان با یک بار شنیدن یک آلبوم نظر نهایی و قطعی داد و دوم اینکه هیچوقت بخاطر صحبتهای کسی یا خواندن مطلبی بیخیال شنیدن آلبومی نشوید! امیدوارم شما از شنیدن این آلبوم لذت ببرید.

بهترینهای 2010 از نگاه من – 6

بردیا برجسته نژاد: قسمت اول (شماره های 26 الی 30) را اینجا، قسمت دوم (شماره های 21 الی 25) را اینجا ، قسمت سوم (شماره های 16 الی 20) را اینجا ، قسمت چهارم (شماره های 11 الی 15) را اینجا و قسمت پنجم (شماره های 6 الی 10) را اینجا بخوانید.

5
Pure Reason Revolution – Hammer and Anvil

حالا گروه Pure Reason Revolution بعد از انتشار دو آلبوم و سعی و خطاهای مختلف در عرصه موسیقی الکترونیک و پراگرسیو، بالاخره به یک محصول منحصر به فرد و فوق العاده دست پیدا کرده است به اسم چکش و سندان/Hammer and Anvil. سومین آلبوم این گروه یک جهش بلند به سمت موسیقی الکترونیک است و تقریبا با هدفدار شدن پراگرسیوی که در آلبوم اول پر رنگ و در آلبوم دوم بلاتکلیف بود، به یک شاهکار موسیقیایی رسیده است. آهنگ اول، آتش جنگ/Fight Fire، در حد غافلگیر کننده ای جنون آمیز و یک شروع میخکوب کننده برای آلبوم است. شما در آهنگی مثل یورش/Blitzkrieg یک الکترونیک محض را خواهید شنید و کار بجایی میرسد که در آخرین آهنگ آلبوم یعنی صلح/ Armistice به یک موسیقی ملایم و متمایل به پاپ خواهید رسید. دقت کردید؟ آلبوم با آتش جنگ و موسیقی جنون آمیزش شروع می شود و با صلح و موسیقی آرامش به اتمام می رسد. البته بیشتر می توان دلیل این تغییر سبک را حضور تام بلامی در این آلبوم دانست. بلامی، هنرمند 30 ساله و همه کاره عالم موسیقی در این اثر در کنار جان کورتنی، کیبوردیست گروه، مسئولیت تهیه کنندگی و آهنگسازی را بر عهده داشته است. این آلبوم اثری فوق العاده در ژانر جدید این گروه و نگرشی نو به موسیقی پراگرسیو است. قبلا در مورد این گروه و آلبومش اینجا حرف زده ام.

 

4
Piano Magic – Home Recording

گروه انگلیسی Piano Magic معجون عجیب و غریبی از موسیقی ایندی و ملل، آمیخته با پست راک و آمبینت را به شیوه ای استثنایی ارائه می کند که از شنیدنش سیر نخواهید شد. آلبوم سال 2010 این گروه با عنوان ضبط خانگی/Home Recording یازدهمین اثر آنهاست که منتشر شده است. آلبوم قبلی پیانو مجیک به اسم جشنهای پیروزی/Ovations یک شاهکار در ژانر خودش محسوب می شد. یک کار فوق العاده که برندن پری، عضو سابق گروه مشهور Dead Can Dance بعنوان خوانندهء مهمان با صدای جادویی اش حال و هوای عجیبی به آن داده بود. اما آلبوم جدید اثری است فوق العاده و کاملا متفاوت با آلبوم قبلی. شما احساس می کنید که موسیقی با یک نوازش آرام و سبک، تمام سیاهی را از عمق ضمیر و درون شما بیرون می کشد و سفیدی را به جایش تزریق میکند. این آلبوم با تمام تفاوتش نسبت به اثر قبلی چیزی کم از یک شاهکار ندارد. پیانو مجیک بعد از گذشت 16 سال از آغاز فعالیتش، تغییرات زیادی را پشت سر گذاشته. از سه نفر بنیانگذار گروه تنها گلن جانسون در پیانو مجیک باقی مانده است و دو نفر دیگر یعنی دمومنیک چنل و دیک رینس گروه را بدلیل پروژه های انفرادیشان ترک کردند. اما همچنان می توان از پیانو مجیک بعنوان یکی از قدرتمندترین گروه های آمبینت، پست راک و دارک ویو انگلستان و دنیا نام برد.

 

3
Toundra – II

دومین آلبوم گروه اسپانیایی Toundra با عنوان II شاهکاری از ملودی و صدا، شور و هیجان و خشم در موسیقی پست راک است. آنها را می توان نمونهء بارز تلفیق پست راک و متال با ریشه های اسپانول دانست که حاصل کار اثری استثنایی ست. آلبوم نخست آنها در سال 2008 که بصورت رایگان توزیع شد با 6 آهنگ فوق العاده نشان داد که باید منتظر یک گروه استثنایی باشیم، و اما آلبوم II، مجموعه ای با هفت آهنگ زیبا شما را به گشت و گذار در آسمان دعوت می کند. آلبوم با Tchod آغاز می شود. یک Intro سه دقیقه ای و کاملا شرقی. هرچند موسیقی اسپانول را چندان نمی توان از موسیقی شرقی و رنگ و بوی موسیقی عرب (که در بعضی مواقع اصلا قابل تفکیک از اسپانول نیست) جدا کرد، اما همین آهنگ به شما می فهماند با چیز عجیبی روبرو خواهید بود. شاهکارهای آلبوم دو آهنگ Magreb و Bizancio هستند. ریف های گیتار، ضربات درامز، جنونی که هر کدام از این دو آهنگ ده دقیقه ای به شما می دهد ویران کننده است. باور کنید می توانید صدای گریهء گیتار را بشنوید! برای اولین بار که این آلبوم را شنیدم، پیاده از خانه به سمت سینما فرهنگ می رفتم، برای دیدن نمی دانم کدام فیلم. حاصل آن شد که ابتدای فیلم را از دست دادم تا آلبوم کامل تمام شود و من حس و حالم را از دست ندهم و بعد وارد سینما شوم!

 

2
Crippled Black Phoenix – I, Vigilante

سوپرگروه انگلیسی Crippled Black Phoenix یک ترکیب و همکاری شلوغ و پرادعا از بزرگترینهای موسیقی پست راک انگلستان را در خود جای داده است. آلبوم چهارم آنها با عنوان من، گوش به زنگ/I, Vigilante ، اثری که می تواند نگرش شما را به موسیقی پست راک دگرگون کند. شش آهنگ این آلبوم با چنان قدرتی اجرا شده است که هیجانش می زند شما را درب و داغان می کند. فقط کافیست آهنگ دوم ما فراموش کرده ایم کی هستیم/We Forgotten Who We are و بلافاصله آهنگ سوم عدالت خارق العاده/Fantastic Justice را گوش کنید، و بعد آهنگ پنجم از یک عمر/Of a Lifetime را بعنوان چاشنی به آن اضافه کنید، حاصل می شود معجون بی نظیری از موسیقی پست راک. این را بدانید که در سه آلبوم قبل آنها آمیخته ای از موسیقی آمبینت و پست راک را عرضه کرده اند که با وجود تمام زیبایی، غافلگیر کننده نبود. اما آنها در اثر جدید با آمبینت خداحافظی کرده اند و قدم به ترکیب پراگرسیو و پست راک گذاشته اند و اثری را خلق کرده اند که فراموش نخواهد شد. این را اضافه کنم که این گروه ترکیبی از هنرمندان مشهور موسیقی پست راک انگلستان است که اعضای آن در گروه هایی نظیر Mogwai، Iron Monkeys،  Gonga، Electric Wizard و بسیاری گروه های دیگر هستند. در حال حاضر این گروه 8 عضو دارد و تعداد اعضایی که در گذشته در آن همکاری کرده اند به 20 نفر می رسد.

 

1
Brendan Perry – Ark

برندن پری فقط یک هنرمند نیست! او یک جادوگر است که می تواند شما را تبدیل به یک تکه خمیر کند و هر چه می خواهد با شما بسازد! برندن پری مخاطب را با صدایش،  با موسیقی اش، با ترانه های میخکوب کننده اش، با سازهای اعجاب انگیزش، مست و از خود بی خود می کند. وقتی یازده سال پیش اولین آلبوم سولوی او، بعد از انحلال گروه Dead Can Dance، منتشر شد، چندان بنظر نمی رسید که بتواند نام و شهرت Dead Can Dance را حفظ کند. اما پری با آلبوم جدیدش با عنوان کشتی/Ark با چنان قدرت و صلابتی به مغز شما نفوذ می کند که غافلگیر خواهید شد و چنان با ترکیب فوق العادهء سازهای شرقی و غربی شما را در خودش هضم خواهد کرد که چیزی از شما باقی نخواهد ماند. برندن پری را دست کم نگیرید. این هنرمند 50 ساله، آهنگساز، خواننده، موزیسین، نوازندهء گیتار، بیس گیتار، کیبورد، پرکاشن و عود، مردی که 15 سال از زندگیش را به چرخیدن دور دنیا و کسب علم و هنر موسیقی گذرانده، تمام هنر و تجربه خود را در این آلبوم خلاصه کرده و اثری غافلگیر کننده در ژانر نیو ایج، دارک ویو/Darkewave و اکسپریمنتال/Experimental خلق نموده است. فقط کافی ست سوار این کشتی شوید و دو دقیقه اول آن را بشنوید. وقتی به خودتان بیایید می بینید که آلبوم تمام شده و کشتی مدتهاست که لنگر انداخته و شما در سکوت به درون خود فرو رفته اید. قبلا در مورد این آلبوم اینجا نوشته ام. یک بار دیگر پست مربوط به این آلبوم را بخوانید، در انتهای پست یک بعدنوشت اضافه کرده ام.

 

پ.ن: ممنونم از اینکه حوصله کردید. فهرست کامل 183 آلبومی که از بین 264تا انتخاب شدند تا این 30 آلبوم از بینشان استخراج شود را از ایـــنــجــا دانلود کنید.

Chevelle – Any Last Words

پیش ترها (اینجا) از گروه استثنایی Chevelle گفته ام. از خشم و نفرتی که در موسیقی آنها موج می زند و شما را از خود بی خود می کند. در همان پست هم گفته ام که آلبوم آخر آنها، Sci-Fi Crimes اثری ضعیف و ناامید کننده بود که حتی موفق نشده بود گذشتهء آنها را تکرار کند. امروز، 11 ژانویه 2011، Chevelle مجموعهء جدیدی با عنوان Any Last Words بصورت ویدئو آلبوم، شامل چهارده آهنگ منتخب از آلبومهای قبلی را منتشر کرده است. نکته جالب در این مجموعه نحوهء انتخاب آهنگهاست. از آلبوم اول (Points #1) هیچ آهنگی انتخاب نشده و از آلبومهای دوم (Wonder What’s Next) و سوم (This Type of Thinking) هر کدام سه آهنگ و از دو آلبوم آخر (Vena Sera) و (Sci-Fi Crimes) هر کدام چهار آهنگ در این مجموعه قرار گرفته است. اگر نگاهی به اسم آهنگها بیاندازید متوجه خواهید شد که اثری از چند آهنگ معروف گروه در میان آنها نیست. آهنگهایی نظیر: Another Know it All ، Midnight to Midnight ، Comfortable Liar و Closure.

شنیدن این مجموعه را به آنهایی که از Chevelle چیزی نشنیده اند پیشنهاد می کنم. لذتش را ببرید.

بعدنوشت: آنطور که سایت رسمی گروه عنوان کرده، از این مجموعه فقط 3500 نسخه آنهم از طریق سایت عرضه می شود و نمی توان آنرا از فروشگاههای موسیقی خرید. این مجموعه به مناسبت دهمین سال فعالیت گروه از دو شب اجرای زندهء آنها در سالن مترو واقع در شیکاگو بصورت CD و DVD تهیه شده است. بنا بر گفتهء این سایت در همان چند روز اول تمام مجموعه ها به فروش رفته است.

Frosted Leaves – Bleak Autumn

گروه Frosted Leaves، یک گروه سیمفونیک پاور متال ایرانی ست. بله! تعجب هم دارد. این از آن ژانرهایی ست که من قبل از این از ایرانیها نشنیده بودم.  این گروه در اواخر سال 88 توسط آرمین عارفی و علی سیف در تهران شکل گرفت. ضبط اولین مجموعه EP آنها با عنوان Bleak Autumn چهار ماه زمان برد و متاسفانه نتیجه با توجه به کمبود تجهیزات آن چیزی نبود که دو عضو گروه انتظار داشتند. آنها تصمیم میگیرند برای نهایی کردن آلبوم بطور موقت از خواننده مهمان استفاده کنند. بعد از ساخت چهار آهنگ این EP آنها برای پیدا کردن خواننده زن با صدای سوپرانو (خاص این ژانر) با F.Savant صحبت کردند و مسئولیت خواندن Harsh Vocals هم به شهروز گودرزی واگذار شد.

این آلبوم یک اثر خوب و قابل توجه و کاملا حرفه ای در ژانر سیمفونیک پاور متال است. موسیقی خوب، وکال خوب (البته نمی دانم خواننده زن ایرانی هستند یا نه. هم لیریکس انگلیسی ست و هم اسم ایشان را نتوانستم به فارسی بنویسم!) همه چیز خوب است و البته فقط یک چیزهایی در این میان میلنگد که قاعدتا در کارهای بعدی رفع خواهد شد. از نظر من بزرگترین ایراد این آلبوم صدای درامز است که بطور کاملا مشخص مصنوعی بنظر می رسد. این درامز با نرم افزار نوشته شده و اصلا روی موسیقی، آنطور که ضرباتش در این ژانر مورد نیاز است، نمی نشیند. امیدوارم که در آینده مشکل درامر هم حل شود و کارهای بعدی کاملتر و مجهزتر از این باشد. شما را دعوت می کنم به شنیدن این آلبوم زیبا. لینک دانلود رایگان در سایت رسمی گروه است.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: