این هم 10 آهنگ برتر سال 2011 به نظر من:

1. Radiohead – Lotus Flower
2. Collapse Under the Empire – The Silent Death
3. Obscure Sphinx – Nastiez
4. Puscifer – Horizons
5. Autonomia – Sørgesang for naturen
6. City and Colour – O’ Sister
7. Radiohead – Staircase
8. The Great Wilderness – Dark Horse
9. Adele – Someone Like You
10. The Rapture – How Deep is Your Love?

پ.ن: راستی، این 500مین پست این وبلاگ است.

1.  اولین مطلب اینکه گروه دوست داشتنی Comment پنجم تا هفتم بهمن ماه، یعنی چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه همین هفته در تالار فارابی دانشگاه هنر اجرا خواهد داشت. می توانید بلیط این کنسرت را به قیمت 20 هزار تومن از شهر کتاب نیاوران و یا مرکز موسیقی بتهوون تهیه کنید. حتما در جریان هستید که بعد از آلبوم موفق Going Higher که در موردش قبلا صحبت کرده ام، نیمی از آلبوم دوم آنها با عنوان Circles منتشر شده است. و حتما می دانید که می توانید هر دو آلبوم را بصورت رایگان از وبسایت آنها دانلود کنید. اگر چهارشنبه آمدید، می بینمتان. (در حال نوشتن این پست سری به صفحه فیس بوک این کنسرت زدم. اینطور که بنظر می رسد متاسفانه همان ساعت اول بلیط تمام شده)

2.  فیلم Sucker Punch  به کارگردانی زک اسنایدر چندان فیلم خاصی نیست! هرچند داستان فوق العاده بکر و جذابی دارد، ولی پردازش آن کمی توی ذوق می زند. اما الان برای معرفی کردنش دلیل دیگری دارم. نقش اول فیلم را امیلی برونینگ، بازیگر و مدل استرالیایی ایفا می کند که حالا تصمیم گرفتی سری هم به دنیای موسیقی بزند. شنیدن آهنگهای این فیلم از دیدنش هیجان انگیز تر است! امیلی برونینگ سه آهنگ را اجرا می کند که یکی از آنها بازخوانی آهنگ بسیار مشهور Sweet Dreams از Eurythmics، یکی هم اجرای مشترکی با Yoav و دیگری بازخوانی آهنگ Asleep از The Smiths است. در این آلبوم اجرای متفاوتی از آهنگ Army of Me اثر Bjork را با همکاری Skunk Anansie را خواهید شنید. همینطور می توانید میکس تازه ای از We Will Rock You کویین را بشنوید.

3.  اگر احیاناً هنوز فیلم Fast Five را ندیده اید، دیدنش چندان هم ضرر ندارد. بالاخره هر چه باشد پنجمین فیلم از مجموعه The Fast and the Furious است، با همان خالی بندی های حیرت انگیز که تمام قوانین فیزیک را دانه دانه زیر سئوال می برد. اما اگر احیاناً هنوز فیلم Drive Angry را ندیده اید، به خودتان رحم کنید و سراغش نروید! فیلم آخر پاتریک لوسیه یک هجو مسخره و بی سر و ته با حضور نیکولاس کیج است که به لعنت خدا هم نمی ارزد.

05
Puscifer – Conditions of My Parole

مینارد جیمز کینن می آید و یک حرکت ویژه ای انجام می دهد و آن هم یک پروژهء تک نفره و متفاوت در کنار Tool و A Perfect Circle با نام Puscifer است. مینارد در پوسیفر کاملا از آن زمختی و خشونتی که هر دو گروهش دارند فاصله می گیرد و غم و دردی که در آنهاست را نگه داشته و پر رنگ ترش می کند. موسیقی او وارد فضای تریپ هاپ می شود، حتی در جاهایی امبینت و اکسپریمنتال را نیز به بازی می گیرد و در نهایت نتیجه هر چیزی که تا به امروز بود آنقدرها هم ویژگی خاصی نداشت! اما حالتهای آزادی مشروط من/ Conditions of My Parole، دومین آلبوم رسمی پوسیفر، چیزی از شاهکار کم ندارد. اثری غافلگیر کننده که با همکاری ده ها هنرمند تهیه و ضبط شده است. در این آلبوم دیگر از آن حال و هوای Comedy Rock که در آلبوم قبلی (بخصوص 3 مجموعهء Remix) بود خبری نیست. صدای فوق العادهء مینارد در کنار چیزی مثل درهء سبز/Green Valley و افق ها/Horizons جادو می کند و این را به یادتان می آورد که دارید روح برهنهء او را در یک پروژهء تک نفره می شنوید.

04
Jordan Reyne – Children of a Factory Nation

موسیقی جردن رین، نسیمی ست که از نیوزیلند می وزد و رایحهء موسیقی سلتیک را با فولک و اینداستریال ترکیب می کند. موسیقی او مدهوش کننده است، تاریک است، سیاه است و در عین حال شنیدنش لذت فراوان دارد. آهنگها ریشه در افسانه ها و داستانهای کهن دارند، هر کدام از آنها بارها و بارها به اشکال مختلف در فرهنگ سلتیک نقل شده اند، اما چیزی که جردن رین تعریف می کند حکایت دیگری ست. می گویند او شیند اوکانوری (Sinead Oconnor) است که در قرن 19 در خانه ای به همراه ترنت رزنور (Nine Inch Nails) گیر افتاده است! ششمین آلبوم او، بچه های ملت کارخانه/Children of a Factory Nation، را اکثر منتقدین با واژهء «میخکوب کننده» توصیف کرده اند، اثری که می تواند یکی از بهترینهای Folk-Noir باشد که تا کنون شنیده اید. آهنگها در هم تنیده شده اند، به شکلی که انگار کنار ساحلی تاریک و سرد قدم می زنید و وقتی به خودتان می آیید که دیگر آب از سرتان گذشته است!

03
Steven Wilson – Grace for Drowning

استیون ویلسون، هنرمند صاحب نام انگلیسی و یکی از مطرح ترین چهره های موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیا، در دومین آلبوم انفرادی خودش غوغایی به پا می کند که نظیرش را تا کنون نشنیده اید. معجونی حیرت انگیز از موسیقی پراگرسیو راک که با حفظ ساختار اصلی خود، با ادوات موسیقی Jazz ساختار شکنی می کند. ویلسون در دومین آلبوم انفرادی اش، Porcupine Tree و Blackfield و No-man را ترکیب کرده، چاشنی Jazz به آن اضافه نموده و شما را به 83 دقیقه ضیافت در آلبومی با عنوان در مهلت برای غرق شدن/Grace for Drowning دعوت می نماید. Allmusic در مورد آن می نویسد: این آلبوم سفر مشخصی را نشان می دهد که از «اندوه» آغاز شده، در «خشم» امتداد می باید و در «پذیرش» به پایان می رسد. این خبر خوب را هم بدانید که شنیده ها حاکی از ساخت آلبوم جدید استیون ویلسون در خلال تور آلبوم Grace for Drowning است. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

02
Obscure Sphinx – Anaesthetic Inhalation Ritual
«برای گرفتن دست شنونده، او را به حاشیهء دیوانگی رساندن، از دیوانگی برایش گفتن، و دوباره او را صحیح و سالم برگرداندن» این توصیفی ست که در رابطه با پروژهء اعجاب انگیز Obscure Sphinx می گویند. موسیقی وحشت انگیزشان به کنار، اجرای بی نظیرشان به کنار، ملودی و ریتم های سنگین و در حین حال پرواز دهنده شان به کنار، صدا و هنر خواننده گروه، Wielebna، مدهوشتان می کند. او فریاد می زند، خودش را به آب آتش می زند، از درونش نعره می کشد و شما هستید که از روی زمین بلند و با او و دیوانگی اش همراه می شوید. تشریفات استنشاق داروی بیهوشی/Anaesthetic Inhalation Ritual اولین آلبوم آنهاست. آهنگ دوم و سوم، ناستیز/Nastiez و ابدیت/Eternity، دو شاهکار مسلم این آلبومند. طنین موسیقی پست متال که نه تنها از وارد شدن در فضای ژانرهای دیگر نمی ترسد، بلکه شما را به راحتی می ترساند! این آلبوم می تواند تمام خشم شما را بمکد و در خودش حل کند. این فرصت را از دست ندهید.

01
Radiohead – The King of Limbs

تام یورک خودش یک دنیا موسیقی و یک ژانر است! حالا دوباره روح یورک در قالب ریدیوهد می آید و دوباره تحول جدیدی ایجاد می کند. Radiohead در طول تمام این سالها بعد از چندین آلبوم آلترناتیو راک به نوع خاصی از موسیقی اکسپریمنتال رسیده است که نظیرش پیدا نمی شود. پادشاه شاخه ها/The King of Limbs، هشتمین آلبوم استودیویی این گروه، انگار کشف یک کهکشان دیگر در جهان موسیقی ست. در آهنگها به شکل کاملا مشخصی بیس گیتارهای کالین گرینوود و درامز و پرکاشن فیل سلوی پررنگ و حساس شده اند. استفاده از سمپل ها و ایجاد لوپهای حیرت انگیز را بگذارید در کنار موسیقی امبینت که به شکلی نامحسوس به آهنگها تزریق شده به طوری که می توانید صدای طبیعت، پرنده و باد، را در آلبوم بشنوید. تام یورک خودش این آلبوم را بسیار ویژوال می داند و معتقد است موسیقی آمده تا بجای تصاویر برایتان منظره بسازد. این آلبوم نتوانست نظر بعضی از دوستداران ریدیوهد را جلب کند، اما اینطور که مشخص است به شدت من را تحت تاثیر قرار داده است! این آلبوم، که تماماً تاثیر گرفته از هنر و خللاقیت تام یورک است و می توان گفت پررنگ ترین حضور او در تمام تاریخ ریدیوهد به حساب می آید، چه خوب باشد و چه بد، یکی از شاخص ترین و متفاوت ترین آثار آنهاست. در اکثر آهنگها صدای تام یورک است که بار ملودی را به دوش می کشد، ترانه ها همچنان تام یورکی ست، با جمله بندی ها و اشارات و کنایاتی که کمتر کسی متوجه منظورش می شود و در یک کلام: این آلبوم یک اثر پیچیده از یک گروه پیچیده با رهبری یک آدم بسیار پیچیده است. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

و حالا سال 2012.

10
The Black Keys – El Camino

یک آلبوم دیگر از گروهی که فقط خودش می تواند خودش باشد! سال گذشته آلبوم برادرها/Brothers از The Black Keys را در جایگاه 14 بهترین هایم گذاشته بودم. و حالا امسال هم نمی توان از هفتمین آلبومشان گذشت. لازم نیست حرفهای سال قبل را تکرار کنم، که شما با این گروه می توانید در موسیقی راک سفر کنید و به گذشته بروید و موسیقی آنها پلی ست بین موسیقی راک مدرن و راک قدیمی. آلبوم جدید آنقدر هیجان انگیز و دوست داشتنی ست که Allmusic سخت گیر به آن 4.5 از 5 می دهد و گاردین 5 از 5 را هم برایش کم می داند. موسیقی آنها آنقدر عجیب، جذاب و خوشگل است که دلتان می خواهد بلند شوید و خودتان را حسابی بتکانید! تصور کنید که این دو دیوانه اسم آلبومشان را می گذارند شورلت ال کامینو/El Camino، بعد روی جلد عکس کرایسلر می گذارند!! پسر تنها/Lonely Boy اولین آهنگ و اولین سینگل این آلبوم در چارت کانادا و انگلستان رتبه اول را کسب کرد. این سینگل هم برای خودش یک کاور دارد، اشتباه نکنید! عکس آن شورلت ال کامینو نیست. عکس روی کاور پسر تنها یک بولدوزر تنهاست که در بیابان پارک شده است!

09
Adele – 21

2008 سالی بود که Adele با 19 آمد. 19 عدد معنا داری برای این هنرمند بود، او یک رابطهء عاشقانهء 18 ماهه را از دست داد و تبدیل به یک آدم افسرده و الکلی شد. 18 ماه که گذشت و از بین رفت، 19 و نابودی او آغاز شد. البته آلبومی که توانست نظر همه را به خودش جلب کند. اثری قوی که تمام خوبی های پاپ را داشت و از بدی هایش خبری نبود. 21 ماه زمان لازم بود تا Adele بتواند خودش را دوباره پیدا کند و این شد که آلبوم دوم او با نام 21 تبدیل به یک شاهکار شد. 21 غوغا کرد. در چارت 24 کشور دنیا رتبهء اول را گرفت. 11 هفتهء پیاپی در رتبهء اول چارت انگلستان ماند و تکان نخورد و تبدیل شد به موفق ترین خواننده زن تاریخ انگلستان (پیش از او این رکورد دست مدونا بود، 9 هفته در 1990). او حتی توانست بطور همزمان در هر دو چارت سینگل ها و آلبومها رتبهء اول را کسب کند، اتفاقی که در انگلستان از سال 1964 و گروه the Beatles تا با حال رخ نداده بود. قطعا و بی هیچ شکی 21 بهترین آلبوم پاپ سال 2011 است. اثری که می توانید از شنیدن تک تک آهنگهایش نهایت لذت را ببرید.

08
Monkey3 – Beyond the Black Sky

خیلی دقیق نمی توان ژانر مشخصی برای گروه سوئیسی Monkey3 پیدا کرد. پست راک؟ سایکدلیک راک؟ در هر دسته ای که دلتان می خواهد قرارشان دهید، بی شک آنها یکی از بهترینهای همان دسته هستند. موسیقی Monkey3 می تواند نقش دارو را برای شما بازی کند. می تواند شما را در خلصه ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه اش نکرده اید. آنها یک چیزی در ریفهای تکراری خود دارند که به آن هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) می گویند و حتی در کنسرتهایشان با جلوه های نور و تصویر این حالت را چند برابر می کنند. چهارمین آلبوم آنها به نام ورای آسمان سیاه/Beyond the Black Sky اثری رویایی ست. شما می توانید با این آلبوم ایمان بیاورید یا کافر شوید، این آلبوم تمام راه های رسیدن یا راه های فرار را در اختیارتان می گذارد. وقتی از میان بیابان/Through the Desert را می شنوید، چشمانتان را ببندید و اجازه بدهید در نیمهء دوم هر جایی که دلش می خواهد شما را ببرد. بعد از 9 دقیقهء شما به جایی خواهید رسید که آنجا فقط برای شماست! این آلبوم در انتها هر کسی را در یک ایستگاه متفاوت پیاده می کند. فقط کافی ست همان ابتدا به او بگویید که حال و روزتان چگونه است، خودش می داند چه بلایی سرتان بیاورد!

07
Man an Ocean – Scenes from another Day

دیوید راته با آخرین اثر پروژهء شخصی اش صحنه هایی از روزی دیگر/Scenes from another Day یک روز را برایتان تصویر می کند، روزی که مانند تمام روزهای دیگر آغاز می شود، اما پایانش به یک انقلاب و تحول می رسد. عنوان بندی آهنگها بی نظیر است و راته با همین اسمها انعطاف پذیری را از شما می گیرد و تفکرش را به زیباترین شکل به شما تزریق می کند (امسال آلبوم چیزی که به ما اجازهء تحمل می دهد/What Allows Us to Endure از  Álfheimr هم عنوان بندی فوق العاده ای داشت، هرچند نتیجه به زیبایی این آلبوم از آب در نیامد) آلبوم با نور سفید، رویای صبحگاهی/White Light, Morning Dream شروع می شود، او در ماشینها و پلها/Cars and Bridges و همان دنیای تکراری به سمت محل کارش می رود، به سمت من از این شغل متنفرم/I Hate This Job. روز به نیمه رسیده و حالا وقت ناهار در یک پارک، چشمها بسته است/Lunch in a Park, Eyes Closed، اما چیزی در ذهنش جان می گیرد: من به اینجا تعلق ندارم/I Don’t Belong Here و حاصل می شود فرار در 2 بعد از ظهر/Escape at 2PM. او دور می شود و در ذهنش مرور می کند هرگز برنخواهم گشت/Never Going Back و در نهایت یک زندگی جدید/A New Life با قلمروی نامعلوم/Uncharted Territory. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

06
Up-C Down-C Left-C Right-C ABC + Start – Calaveras

بله! من هم وقتی سال 2009 موقعی که سومین آلبوم این گروه با عنوان گرگ آتش/Firewolf منتشر شده بود، فقط بخاطر اسمش سراغش رفتم. نتیجه یک آلبوم پست راک استثنایی و حیرت انگیز بود که فقط همان راک بابا/ Dad Rockـش کافی ست مغزتان را بترکاند! و این گروه پست راک انگلیسی لعنتی در آخرین روزهای سال 2011 آلبوم چهارمش، جمجمه ها/Calaveras (به اسپانیایی) را منتشر کرد و تمام فهرست برترین های سال من را بهم ریخت! موسیقی آنها همان پست راک عجیبی ست که می تواند شما را از جایتان بلند کند و سر و کله تان را به دوران در بیاورد. منتها شما علاوه بر تمام مولفه های پست راک اینجا با یک راک انگلیسی هم طرف هستید. اینها تخصص ویژه و غافلگیر کننده ای در ریتمیک کردن آهنگها دارند. درست جایی که شاید انتظارش را ندارید ملودی چنان بازی زیبایی با دست و پایتان می کند که وقتی به خودتان می آیید می بینید که در حال تکان دادن و رقصیدن با آهنگها هستید (بهترین مثال در این آلبوم اسکلتی/Skeletal و در کل همان آهنگ Dad Rock از آلبوم Firewolf است). Calaveras چیزی در همان حد و اندازه آلبومهای قبلی ست، و این حرف خودش یعنی شما با یک آلبوم فوق العاده طرف هستید.

ادامه دارد

15
Kauan – Kuu

باور کنید که Kauan یکی از آن معجزات روسیه است. انگار این کشور چنان فضای حاصلخیزی دارد که موسیقی راک در آن با جهش ژنتیکی مواجه شده است! Kauan (در زبان فنلاندی به معنای «بلند») مغز متفکری به اسم آنتوان بلوف دارد که جدا از آهنگسازی و خوانندگی، مسئولیت نوازندگی گیتار و کیبورد را هم به دوش می کشد. او ابتدا با Doom Metal و Black Metal در سال 2005 فعالیتش را آغاز کرد، اما در سومین آلبوم (Aava Tuulen Maa در سال 2009( به ناگهان همان اتفاقی که برای Anathema افتاد برای او تکرار شد: تغییر ناگهانی به سمت اتمسفریک فولک با نگرش ویژه ای به فضای ملنکولیک و یا به زبان ساده تر پر از اندوه. چهارمین آلبوم آنها با عنوان ماه/Kuu.. (در زبان فنلاندی) یک اثر نابودکننده با چهار آهنگ حدوداً 10 دقیقه ای ست. هر قدر امسال در اتمسفریک راک Shamrain طرفدارانش را ناامید کرد، Kauan به خوبی از پس تزریق غم و درد و اندوه به مخاطب بر آمده است!

14
Markéta Irglová – Anar

مارکتا ایرگلوا از آن موجودات دوست داشتنی و دلچسبی ست که با دیدن فیلم یک بار/Once بی شک عاشقش می شوید، عاشق تمام سادگی و هنری که دارد. وقتی فیلم Once را بازی کرد و موسیقی اش را به همراه گلن هنسارد ساخت، فقط 19 ساله بود. وقتی برای این فیلم برندهء جایزهء اسکار شد، تبدیل شد به اولین زنی که از جمهوری چک این جایزه را دریافت می کند و از آن مهمتر، جوانترین هنرمندی که تا به امروز در شاخهء موسیقی اسکار می گیرد. ایرگلوا پس از انتشار دو آلبوم با گلن هنسارد تحت عنوان گروهی به اسم The Swell Season، اولین آلبوم انفرادی اش را امسال با عنوان انار/Anar منتشر کرد. آلبومی ساده و لطیف و دوست داشتنی که می تواند ایرگلوا را برای شما تبدیل به یک قدیس کند. سینگل اصلی آلبوم با عنوان دختر قوچانی/Dokhtar Ghoochani، هرچند خوانندهء مهمانی به اسم آیدا دارد، اما این دختر اهل جمهوری چک به زیبایی تمام همان یک خط را فارسی می خواند، عنوان آلبوم هم از «یه دونه انار، دو دونه انار…» همین آهنگ گرفته شده است. اناری که ایرگلوا به شما می دهد صد دانه که نه، اما دوازده دانه یاقوت خوشرنگ و رخشان دارد که با نظم و ترتیب یک جا نشسته اند!

13
Collapse under the Empire – Shoulders and Giants

ما اینجا با یک گروه پست راک دو نفرهء آلمانی طرف هستیم که فراتر از موسیقی و ماورای هنر فعالیت می کنند. آخرین آلبوم آنها جزو آن آثاری ست که موسیقی اش هدفمند است. یک موجی در آلبوم است که از همان اولین آهنگ شروع می شود و شما را تا انتها همراهی می کند. اگر بخواهید هر آهنگ را با یک فلش نشان دهید، مهم نیست که هر کدام به چه چیزی اشاره می کند، مهم این است که همگی هم جهت هستند. اما ماجرای این گروه و سال 2011 به همینجا و همین آلبوم شانه ها و غول ها/Shoulders and Giants ختم نمی شود. اول آنکه مجموعهء مشترکی با Mooncake تحت عنوان امپراطوری ماه سیاه/Black Moon Empire منتشر کرده اند که چیزی کم از معجزه ندارد و دوم آنکه به سفارش یکی از سازمانهای مربوطه برای حمایت از طرح جلوگیری از شکار بی رویه کوسه ها، سینگلی با عنوان مرگ خاموش/The Silent Death منتشر کرده اند که دیوانه تان می کند. آنها فراتر از موسیقی و ماورای هنر هستند و همین باعث می شود که کارهایشان ارزشمندتر از آن چیزی باشد که بتوانید تصور کنید.

12
The Seven Mile Journey – Notes for the Synthesis

اینها یکی از با حوصله ترین و در عین حال دقیق ترین گروه هایی هستند که ممکن است تا به امروز شناخته باشید. امسال سومین آلبوم (اگر Demo آنها در سال 2001 را حساب کنیم، می شود چهارمین) گروه دانمارکی The Seven Mile Journey به همان سبک و سیاق همیشگی، اما در حد و اندازه ای حرفه ای تر منتشر شد. موسیقی آنها مانند یک قطره آغاز می شود و به پیش می رود و آرام آرام جمع می شود و شما را بلند می کند و دور خودش می چرخاند و سیل می شود و هجوم می آورد و خرد و له و داغانتان می کند و هر آن چیزی که باقی می ماند را تحویل آهنگ بعدی می دهد! آنها پر حوصله اند، چرا که تکه تکه اصوات را، نه یک جا!، بلکه دانه به دانه کنار هم می چینند و حاصلش می شود یک موسیقی پست راک بی نظیر که می تواند در تمام مدتش شما را اسیر خود کند. شما نه ناگهان از زمین کنده می شوید، نه ناگهان به اوج می رسید، و نه ناگهان به زیر می خزید و در عمق فرو می روید. آنها به زیبایی این روند را کاملا تدریجی و آهسته و آرام انجام می دهند و بدون آنکه متوجه شوید، می بینید که در اوج یا عمق اسیر شده اید. نکته هایی برای نتیجه گیری/Notes for the Synthesis، یعنی آلبوم آخر آنها، از کالبدشکافی های رفیق شفیق/ The Alter Ego Autopsies بیست دقیقه ای گرفته تا ترانزیتها/Transits پنج دقیقه ای، شما را می فریبد و در خود غرق می کند. با «مسافرت هفت مایلی» سفر خود بگذرد!

11
Brian Crain – Piano and Light

می توانید ساعتها، روزها، هفته ها، و حتی می توانید تمامی عمر به صدای پیانوی برایان کرین گوش دهید و خسته نشوید. برایان کرین جانور عجیبی ست که از بدو تولد آهنگ می ساخته! وقتی که کودک بود آهنگها را سوت می زده و وقتی از او می پرسند این چه آهنگی ست، جواب می داده: «نمی دونم! الان ساختمش!» وقتی 6 ساله بود بخاطر استعدادی که در آهنگسازی داشت اولین پیانو را برایش خریدند، اما برایان به جای پیانو به بیس بال علاقه داشت و نتیجه آن شد که برایان کرین 15 ساله یک بازیکن بیس بال حرفه ای بود که همچنان آهنگهایی که می ساخت را سوت می زد. برای برایان کرین زندگی هنری به طور رسمی در 19 سالگی و تاسیس یک استودیوی صدابرداری در هالیوود شروع شد. او از آنهایی ست که بسیاری از استانداردهای ادیت صدا را در هالیوود پایه گذاری کرده است. آلبوم پیانو و نور/Piano and Light حاوی 12 آهنگ سولوی پیانو ست که شما را نابود می کند و از نو می سازد! به جرات می توان گفت این آلبوم از تمامی آثار قبلی او (که تعدادشان هم زیاد است) یک سر و گردن بالاتر است. کرین در این اثر فضایی از آرامش را برایتان خلق می کند که تا مدتها نیشتان تا بناگوش باز خواهد ماند!

ادامه دارد

20
Tinavie – Hidden Places

فهرست بهترین های 2010 را بخاطر دارید؟ شمارهء 21؟ گروه روسی Tinavie آن زمان اولین آلبومش را منتشر کرده بود. اثری به معنای واقعی ترکیبی و تلفیقی. هر چیزی را می توانستید در آن پیدا کنید، از راک تا آر اند بی، از تریپ هاپ تا پست راک، از جز تا پاپ. حالا آنها با دومین آلبومشان، مکانهای مخفی/Hidden Places دوباره همان داستان را پخته تر، قوی تر، حرفه ای تر و کامل تر تکرار می کنند. با سولوی عجیب گیتار، پیانو، ساکسیفون، اصلا همه چی! تا دلتان بخواهد در ژانرهای گوناگون، در فضاهای مختلف می توانید با سولوهای مختلف به پرواز در آیید. یک چیزی به اسم  بوسه ای از خورشید/Kissed by the Sun را دارید، پر از الکترونیک و هیجان، مکانهای مخفی/Hidden Place را دارید، تماماً با سولوی گیتار الکتریک، و حتی ماه نقره ای/Silver Moon را دارید که یک دقیقه اول آن به شکل کاپلا اجرا می شود (A Cappella به ژانری از موسیقی گفته می شود که در آن از هیچ سازی استفاده نشده و تمامی اصوات توسط انسان تولید می شود. نظیرش را در موسیقی کلیسایی شنیده اید) این آلبوم دوست داشتنی ست، هم فال است و هم تماشا، شما به یک پارک رفته اید و از گشت و گذار در آن لذت خواهید برد.

19
Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

انگار Mogwai را گذاشته اند وسط و دورش چیزی به اسم Post-Rock را ساخته اند! موگوای مرکز و هستهء پست راک است، چیزی که می توانید آن را معیار و ملاک سنجش گروه های دیگر این ژانر بدانید. هفتمین آلبوم آنها، هاردکور هرگز نمی میرد، اما تو خواهی مرد/Hardcore Will Never Die, But You Will، نه چیزی کم دارد نه زیاد. موگوای همان طور، به همان شکل و به همان سبک قدیمی و البته هنوز و همچنان عالی و هیجان انگیز است. اما اتفاقی که اینجا افتاده همکاری دوباره با پاول سوج، تهیه کننده اولین آلبومشان، تیم جوان/Young Team، در سال 1997 است. سوج چندان مرد قدرتمندی در عالم تهیه کنندگی نیست، اما بارها این مسئله عنوان شده که او یکی از افراد موثر در شکل گیری اولیهء گروه، به این فرم و با این مدل موسیقی، بوده. Allmusic به این آلبوم 4 از 5 داده و می گوید: «شاید به اندازهء بهترین آلبومهای موگوای در همان ابتدا شما را جذب نکند، اما این هم شاهکار دیگری در پروندهء این گروه است»

18
Various Artists – SMM: Context

موسیقی امبینت چیزی مانند جریان روح در زندگیتان و جریان زندگی در روحتان است. می توانید بوسه های اصوات را بر احساستان حس کنید، می توانید با آن روز و شب باشید، گرم و سرد باشید، خوب و بد باشید و با آن بخش بزرگی از زندگی را دوباره زندگی کنید. آنهایی که امبینت گوش می کنند در جای خود، اما آنها که امبینت می سازند، طور دیگری به دنیا و زندگی و محیط و آدمها نگاه می کنند. آنها چیزهایی را می بینند که ما نمی بینیم و چیزهایی را می فهمند که ما نمی فهمیم. حالا تصور کنید یازده نفر از همین هنرمندان موسیقی امبینت، هر کدام یک تک آهنگ، تک آهنگی که قبلا جایی منتشر نشده، از خود بگذارند درون مجموعه ای به اسم مفهوم/Context، و 11 روح در 11 آهنگ دمیده شود . همگی جمع شوند در یک آلبومی که خودش یک روح خالص و یگانه دارد. فضایی که این 11 آهنگ در کنار هم برایتان می سازند تجربه ای شگرف برای گوش و ذهن و روحتان خواهد بود، جاده ای که تک تک آهنگها شما را در آغوش می گیرند و حیرت زده تحویل آهنگ بعدی می دهند. قبلا این آلبوم را به طور کامل معرفی و در مورد تک تک آهنگها (اینجا) صحبت کرده ام که به گمانم یکی از بهترین پستهای این وبلاگ در سال گذشته است.

17
Long Distance Calling – Long Distance Calling

آلمانی هستند، پست راک هستند وعالی و شنیدنی! در مورد موسیقی شان می توان گفت: چیزی نسبتاً خاکستری رنگ مابین پست راک و پست متال با چاشنی موسیقی آوانگارد بر روح آهنگهایشان حاکم است. ابتدا سال 2006 یک چیزی شبیه آلبوم اما دمو با عنوان dmnstrtn منتشر کردند که نیم ساعت موسیقی پست راک روان و خوب و ساده و دوست داشتنی را بهمراه داشت. اما سال 2007 اولین آلبومشان با نام دهانهء ماهواره/Satellite Bay تقریباً گویای چیزی بود که بعداً در آلبوم سال 2009 یعنی از نور دور شو/Avoid the Light کاملا رنگ و بوی  Long Distance Calling، رنگ و بوی منحصر به فرد خودشان را گرفت. آن آلبوم یک آهنگی به اسم نزدیک به قبر/The Nearing Grave دارد که وارد فضای پراگرسیو راک می شود و جوناس رنکس (از گروه Katatonia) هم در آن می خواند. این اتفاق قبلاً در Satellite Bay و آهنگ  ساخته شده بدون دست/ Built Without Hands با حضور پیتر دولوینگ (از The Haunted) افتاده بود. حالا آخرین آلبوم آنها چیزی به همان تلخی و خوشمزگی ست. آن قضیه این بار هم تکرار شده و آنها در آهنگ میدلویل/Middleville وارد فضای پراگرسیو شده اند، اینبار با حضور جان بوش (خوانندهء سابق Anthrax و خواننده فعلی Armored Saint). آلبوم جدید بهترین کارشان نیست، اما یکی از بهترین های پست راک است.

16
Lunatic Soul – Impressions

ماریوس دودا، رهبر گروه لهستانی Riverside، در پروژهء تک نفره اش یعنی Lunatic Soul آلبومی بسیار سیاهی را منتشر کرد به اسم روح دیوانه/Lunatic Soul. دو سال بعد دودا در جواب آلبوم اولش آلبومی دیگری به بازار داد با عنوان روح دیوانه دو/Lunatic Soul 2 که تماماً سفید بود و پروژهء او را به تعادل معنا داری می رساند. حالا دودا در سومین اثر انفرادی خود، احساسات/Impressions، آلبوم بدون کلامی را منتشر کرده که انتهای خاکستری ست! او با حذف کلام و انتقال تمام مفاهیم به اصوات خاص الکترونیک که به شکل فوق العاده به خدمت موسیقی راک در آمده اند دست به کاری کاملا متفاوت به نسبت تمام سابقهء پر از افتخارش می زند. آهنگها از احساس یک تا احساس هشت شماره گذاری شده اند و این مجموعه ای با عنوان احساسات را می سازد که ناشی از احساسات مردی ست که گوشهء دنج و خلوتی به نام Lunatic Soul را پیدا کرده تا تمام و کمال خودش باشد.

ادامه دارد

25
Hugh Laurie – Let Them Talk

هیو لاری یک جانور عجیب و غریب و همه فن حریف است. اینکه رمان می نویسد و با نقش اصلی در سریال House شهرت جهانی دارد کاری نداریم. چیزی که برای ما اهمیت دارد این است که هیو لاری 52 ساله در کنار نویسندگی و بازیگری و کارگردانی و دوبله، با انتشار اولین آلبومش با عنوان بگذار صحبت کنند/Let Them Talk قدم به دنیای موسیقی حرفه ای گذاشت. آهنگهای این آلبوم بازخوانی ترانه های مشهور کلاسیک موسیقی بلوز است و که لاری جدا از خوانندگی در آن در نقش نوازنده گیتار و پیانو هم ظاهر شده است. هنرمندانی نظیر تام جونز، ایرما توماس و دکتر جان بعنوان خوانندهء مهمان در این اثر حضور دارند و همگی در کنار هم اثری را ارائه می دهند که در موسیقی بلوز نظیرش کم پیدا می شود. با وجود آنکه امسال جف بریجز، هنرپیشهء برندهء جایزه اسکار، هم آلبومی در سبک کانتری منتشر کرد، اما اثر هیولاری با وجود آنکه آهنگهایش بازخوانی بود بیشتر به دل می نشیند. پیش از این بطور مفصل در مورد هیو لاری (اینجا) صحبت کرده ام.

24
Black Spiders – Sons of the North

اسمشان مسخره است! عنکبوتهای سیاه! انگار قرار است با یک گروه لات و لوت جیب بر مسخره طرف باشید. اما آنها یک گروه هارد راک لعنتی انگلیسی هستند. تصورش را بکنید آنها هنوز آلبوم اولشان را منتشر نکرده بودند که آزی آزبورن از آنها دعوت کرد در Ozzfest برنامه اجرا کنند. اسمشان را بگذارید کنار، اینکه از سال 2008 شروع به کار کرده اند را هم بگذارید کنار، اینکه امسال اولین آلبومشان را منتشر کرده اند را هم بگذارید کنار، به نتیجه نگاه کنید که چیز هیجان انگیزی از آب در آمده است. پسران شمالی/Sons of the North بین هارد راک و استونر راک بازی می کند، بالا می رود و پایین نمی آید، ریتم ها تند هستند، موسیقی هیجان انگیز است، صدای پیت اسپایدر هیجان را چند برابر می کند و شما کافی ست پشت فرمان باشید و با شنیدن آهنگها خودتان را به کشتن بدهید. این همان چیزی ست که برای جنب و جوش و در عین حال فریاد نیاز دارید.

23
Switchfoot – Vice Verses

این گروه دوست داشتنی ست! بعید می دانم در این یک مورد اختلاف نظر داشته باشیم. اما اگر انصاف را رعایت کنیم معمولا آثارشان از حد یک پاپ راک خوب و در عین حال معمولی فراتر نرفته است. شاید آنقدر که از آنها در چارتهای مسیحی و مذهبی استقبال می شود در جای دیگری مورد توجه قرار نگرفته باشند. اما Switchfoot  در آخرین آلبومش، برعکسها/Vice Verses، استانداردهای خودش را پشت سر گذاشته است. موسیقی الکترونیک به شکل کاملا محسوسی در همه جا سرک می کشد تا جایی که افکتهای آن صدای جان فورمن، رهبر و خواننده گروه، را تنها نمی گذارد. آهنگ جنگ درون/The War Inside، یکی از بهترین های این آلبوم، کاملا این رویه را نشان می دهد. این آلبوم جدا از آنکه مثل همیشه توانست در چارت Christian Rock رتبه اول را کسب کند، موفق شد رتبهء سوم در چارتهای آلبومهای راک و آلبومهای آلترناتیو را نیز به خود اختصاص دهد. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

22
Grails – Deep Politics

این چیزی که می شنوید قرار نبود این گونه باشد! یعنی Grails در هیچکدام از آلبومهایش اینقدر عجیب و غریب ظاهر نشده بود. اینبار قضیه فراتر از یک پست راک معمولی ست. در آلبوم جدیدشان، سیاست عمیق/Deep Politics، سفر اعجاب انگیزی خواهید داشت به دنیایی که Grails خودش برایتان ساخته است. سفر شما با همان اولین آهنگ آغاز می شود و در هرکدام از دو آهنگ بعدی پا به جهان تازه ای خواهید گذاشت. و اینها همه مقدمه ای ست برای آنکه با آهنگ اصلی آلبوم، سیاست عمیق/Deep Politics، مواجه شوید. نیمهء دوم آلبوم به شکل جنون آمیزی تصویری ست. اصلاً کل آلبوم این خاصیت را دارد که انگار یک قلم در دست گرفته و برایتان دنیا را به تصویر می کشد. فضا آمبینت تر از همیشه است، ویالن نقشی را بازی می کند که از یک گروه آمریکایی بعید بنظر می رسد و بیشتر به سبک کارهای اسکاندیناوی می خورد. فضای حاکم بر آهنگها نوعی تم شرقی را همراه خودش دارد که هر چند لا به لای اتمسفر راک گم می شود، اما قابل چشم پوشی نیست. آلبوم آخر Grails را فقط می توان با صفت «غافلگیر کننده» توصیف کرد، این چیزی که می شنوید نسبت به کارهای قبلی آنها یک جهش ژنتیکی به حساب می آید. پیش از این  در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت شده است.

21
Airbag – All Rights Removed

مهمترین نکته ای که می توان در خصوص گروه نروژی Airbag گفت این است که آنها بهترین شاگردان بزرگان موسیقی پراگرسیو راک هستند. چیزی که از آنها می شنوید چندان جدید نیست و البته این یکی از بهترینهایی شان است که با وجود جدید نبودنش از شنیدن آن لذت می برید. اگربا این گروه آشنا نباشید، هنگامیکه اولین آهنگ از دومین آلبومشان، تمام حقوق از بین رفته/All Rights Removed را می شنوید کمی غافلگیر می شوید! اشتباه نکنید! این یک ورژن جدید از زمان به سرعت می گذرد/Time Flies گروه Porcupine Tree نیست! کمی به آنها فرصت دهید تا بتوانند زیبایی آهنگهایشان را به شما نشان دهند. انگار شما The Pineapple Thief و Gazpacho را انداخته باشید توی یک چرخ گوشت و بعد با لایه ای از Porcupine Tree پوشانده باشید و ادویهء Pink Floyd به آن زده باشید و جالب این است که آنها به هیچ وجه منکر این شباهت نمی شوند. آهنگهای آلبوم دوم به اندازه ای زیبا و جذاب و آرامش بخشند که اهمیت ندارد قبلا بارها نظیرش را شنیده اید یا نه. چیزی که می شنوید منحصر بفرد نیست، اما عالی و بی نقص است.

ادامه دارد

30
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Noel Gallagher’s High Flying Birds

از همان زمان که آخرین آلبوم Oasis با عنوان روحت را بکاو/Dig Out Your Soul منتشر شد، شایعاتی مبنی بر جدایی برادران گالاگر طرفدارانشان را نگران کرده بود تا بالاخره این اتفاق در سال 2009 افتاد و نوئل اعلام کرد که قصد دارد فعالیت انفرادی خود را بدون حضور برادر کوچکش، لیام، و خارج از سایهء عنوان Oasis آغاز کند. لیام رفت و Beady Eye را تاسیس کرد و همین امسال اولین آلبومش را به بازار داد که آنقدرها با استقبال مواجه نشد. اما نوئل حرکت ویژه ای انجام داد و آنهم تاسیس گروهی بود که نام او را در خود داشت: «پرندگان بلند پرواز نوئل گالاگر!» اولین آلبوم آنها که نام خود گروه برایش انتخاب شده توانست رتبهء اول چارتهای انگلستان و ایرلند را تصاحب کند. انگار Oasis را برداشته و فرو کرده باشید در موسیقی پاپ! آلترناتیو راک در آن دوردستها می آید و کمی خودش را لا به لای بریت پاپ نشان می دهد و دوباره پنهان می شود. این آلبوم خوب است، چون موسیقی بریت پاپ خوب است. اگر قصد نداشته باشید آن را با کارهای Oasis مقایسه کنید کاملا از شنیدنش لذت خواهید برد.

29
Cavalera Conspiracy – Blunt Force Trauma

آنها دوباره برگشته اند! بعد از دعوایی که بین برادران کاوالرا، دو عضو اصلی گروه برزیلی Sepultura، در گرفت هر دو به فاصلهء چند سال گروه را ترک کردند. بعد از چند پروژهء ناموفق اتفاقی رخ داد و آنهم آشتی کردن آنها بود. نتیجهء آشتی کاولراها چیزی شد به نام «دسیسهء کاوالرا» یا همان Cavalera Conspiracy. دومین آلبوم آنها، آسیب اجبار بی پرده/Blunt Force Trauma، وحشی و افسارگسیخته است. مکس برگشته! با همان صدای پر هیبت و همان ترکیب ترسناک موسیقی Groove Metal. آهنگها همانقدر که سریع آغاز می شوند، به سرعت هم به پایان می رسند. در کل آلبوم فقط چنگیزخان/Genghis Khan است که چند ثانیه بیشتر از 4 دقیقه طول می کشد. حتی در بین این 11 آهنگ به شکنجه/Torture بر می خورید که از 2 دقیقه هم کمتر است. با این حال ضرباهنگ، ملودی، ریتم، تمپو، اصلا هر چیزی که فکرش را می کنید آنقدر سریع رخ می دهد که شما می توانید از ابتدا تا انتهای هر آهنگ یک نفس فریاد بکشید. پیش از این بطور مفصل و کامل در مورد این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

28
The Decemberists – The King is Dead

عجیب است! از همان ابتدای فعالیت این گروه آثارش را دنبال کرده ام، همیشه از شنیدن آهنگهایش لذت برده ام و همیشه متعجب بوده ام که چرا هیچ کدام از آثارش هیچ جایگاه خاصی در چارتهای معتبر دنیا کسب نمی کنند! اما حالا و بالاخره ششمین آلبوم آنها، شاه مرده است/The King is Dead، توانست رتبهء اول چارت آمریکا را از آن خود کند. آنها یک چیز خاصی در آهنگهایشان دارند که از آن به موسیقی روستایی یاد می شود و حالا رولینگ استون این آلبوم را روستایی ترین اثر آنها تا به امروز می خواند. کالین ملوی، خواننده و رهبر گروه، می گوید که این آلبوم (و تا حدودی دو آلبوم قبلی) تحت تاثیر جنبش احیای موسیقی فولک انگلیسی و پیاده کردنش برای موسیقی فولک آمریکایی نوشته شده است. موسیقی این آلبوم مانند همیشه جدا از روستایی بودنش سیرکی از سازهای مختلف است: پیانو، ارگ، کیبورد، آکاردئون، گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، گیتار 12 سیمی، گیتار تنور، گیتار بیس، گیتار باریتون، هارمونیکا، بانجو، پرکاشن، درامز، ماندولین، ویالن، دایره زنگی و… اینجا یک خبرهایی است که خیلی جاهای دیگر نیست! آنها خودشان یکی از از بهترینها هستند که اینبار بهترینشان را ارائه داده اند. پیش از این در خصوص این آلبوم (اینجا) صحبت کرده ام.

27
Memories of Machines – Warm Winter

تصورش هم هیجان انگیز است! اینکه تیم بوئنس انگلیسی از گروه پرآوازهء آرت راک No-Man بیاید در کنار ژانکارلو ارا ایتالیایی از گروه حیرت انگیز پراگرسیو راک Nosound و تصمیم بگیرند یک پروژهء مشترک با هم راه بیاندازند. زمستان گرم/Warm Winter اولین اثر آنها آلبومی سنگین و شکیل در ژانر آرت راک از آب در آمده که در کنار هنرمندان مهمان صاحب نامی نظیر استیون ویلسون و کالین ادوین از Porcupine Tree و جیم ماتئوس از OSI تبدیل به آلبومی شنیدنی و جذاب شده است. در اصل می توان این آلبوم و این گروه را کار دیگری از بوئنس دانست. اینطور که بنظر می رسد او چندان علاقه ای به پروژه های تک نفره ندارد: در کنار استیون ویلسون No-Man را تشکیل می دهد، با استفن بنت Henry Fool را به شیوه ای کاملا متفاوت، تلفیقی از پست راک و موسیقی جز و پراگرسیو، می سازد و حالا هم نوبت یکی از بهترین های ایتالیاست. البته انگار در تمامی این گروه ها هر آن چیزی که می شنوید تراوشات ذهن بوئنس است که با مهر تائید و امضای هم گروهی هایش اجرا می شود. هرچند به شخصه علاقه ای به صدای یکنواخت و خسته کنندهء تیم بوئنس ندارم و انتظارم از آلبومی که پروسهء ضبط کردنش 4.5 سال طول کشیده بیشتر از اینها بود، اما چیزی که می شنوید برای لذت بردن در ابعاد یه آلبوم خوب کافی ست. بله! شما دو No را دارید (No-Man و Nosound) که در کنار هم تبدیل به یک YES! کمرنگ می شوند.

26
Megadeth – TH1RT3EN

بعد از جدا شدن دیو ماستین در همان ابتدای کار از Metallica و تاسیس گروه مشابه Megadeth، کمتر کسی خوش بین بود که این جوان پر ادعا بتواند بدون نبوغ بچه های متالیکا از پس موسیقی Thrash Metal بر بیاید. حالا از آن زمان حدود 30 سال گذشته. متالیکا در صدر شهرت موسیقی ایستاده، با پر اشتباه ترین اجراهای زنده، بدترین آلبومهایی که ممکن است یک گروه با چنین اقتداری منتشر کند، و همان ترکیب اولیه (به جز عوض کردن دو بیس گیتاریست) و مگادث: بیش از 20 نفر به این گروه که به تنهایی حول دیو ماستین می چرخد آمده اند، اما، حالا بدون آنکه تلاش ویژه ای در تغییر ژانرش داشته باشد همچنان چیزی بیرون می دهد که شنیدنی و ستودنی ست. اسم آلبوم سیزده است، چون این سیزدهمین آلبوم گروه است، اسم آهنگ سیزدهم این آلبوم هم سیزده است. به قول ماستین نحسی سیزده باعث شد که اتفاقات عجیب و غریبی برای ضبط آن رخ دهد. از بیماری گرفته تا تصادف، از گم شدن وسایل تا غیب شدن یکی از همکارانشان. این آلبوم یک اثر هوشمندانه است. صدای ماستین به اوج پختگی خودش بعد از این همه سال رسیده، ترانه ها و موسیقی با وجود آنکه تکرار همیشگی ژانر مگادث است، اما همچنان خلاقیت خود را حفظ کرده اند. اولین و آخرین ترک های آلبوم تنها آهنگهایی هستند که بالای 5 دقیقه اند. حتی چیدمان آهنگها هم هوشمندانه است. مگادث نشان می دهد شاید هیچوقت به اوجی که متالیکا داشته نرسیده، اما از همان ابتدا جایگاه و موقعیت خود را حفظ کرده و هیچوقت از دیدگاه طرفدارانش پایین نیامده است.

ادامه دارد

میلاد ملک پور

01
Hazmat Modine – Cicada

Hazmat Modine نام یک گروه نیویورکی‌ ژانر جز، بلوز و فولک است که سال 2007 اولین آلبومش را منتشر کرد. آن‌ها آلبوم دوم‌شان را سال 2011 با نام Cicada منتشر کردند. وقتی صدای وید شومن خواننده‌ی گروه را می‌شنوید احساس می‌کنید شاید یک سیاه‌ پوست دارد می‌خواند اما او یک سفیدپوست موبور است! در آهنگ سوم این آلبوم Two Forty Seven صدایی از حنجره‌ی این آدم خارج می‌شود که امکان ندارد مشابه ‌اش را جای دیگری شنیده باشید! بیشتر آهنگ‌ها شادند و فضای کلی‌ آلبوم پرتحرک است، هر چند که آهنگ‌های آرام هم حضور بسیار قوی‌ای در آلبوم دارند. سازهای بادی در این آلبوم غوغا کرده‌ اند اما از ویژه‌گی‌ های این آلبوم استفاده ‌ی عالی از سازدهنی و دودوک است که این آلبوم را کاملاَ منحصر به فرد کرده است. موسیقی این آلبوم پر از جزییات و لحن ‌شان پر از شوخ‌ طبعی ست. اگر از سبک جز و بلوز و فولک و فیوژن خوش‌ تان می‌آید به هیچ وجه این آلبوم را از دست ندهید.

02
Jeff Bridges – Jeff Bridges

جف بریجز را همه به عنوان یک بازیگر سینما می‌شناسیم و من همیشه اولین تصویری که از او دارم بازی‌اش در فیلم شاهکار Big Lebowski است. اما او امسال یک فیلم با نام Crazy Heart بازی کرد که در آن نقش یک خواننده‌ی کانتری را داشت که رسیده به سال‌های پیری و دیگر موسیقی‌ اش را کسی نمی‌ پسندد. خود این فیلم هم چندان فیلم خوبی نبود اما خود جف بریجز در همین سال آلبومی منتشر کرد که عالی و جالب این که سبک این آلبوم هم کانتری ست. برعکس نقشی که جف بریجز در فیلم امسالش داشت، موسیقی‌اش آن قدر خوب بود که کلی سر و صدا کرد. آلبوم با یک آهنگ شاد شروع می‌شود اما این تنها آهنگ شاد این آلبوم است و بقیه‌ی آهنگ‌ها همه لحنی حزن‌انگیز و غمگین دارند. اما از آن غم‌هایی که آدم روی لبش هم‌ زمان لبخند هم دارد. صدای گرم جف بریجز آدم را به این فکر می‌اندازد که چرا او زودتر آلبوم نداده بود.

03
Nicolas Jaar – Space Is Only Noise

می‌خواهم در مورد اولین آلبوم کسی صحبت کنم که سال 2008 اولین EP اش را منتشر کرد و به این کار تا سال 2011 ادامه داد تا این که سرانجام امسال اولین آلبومش را منتشر کرد. یعنی آلبوم Space Is Only Noise از نیکولاس جار. او یک جورهایی نابغه است! سبکش نوعی تلفیقی از موسیقی مینیمال و هاوس است که هر از گاهی با رپ نیز ترکیب می شود، اما نه رپی که حال‌ تان را بد کند! اگر رپ دوست ندارید هم حتماَ این آلبوم را گوش کنید چون برای خودش داستان دیگری ‌ست. این آلبوم پر از آهنگ‌های خوب است و شک ندارم اگر این سبک موسیقی را دوست دارید از آن حتماَ خوش ‌تان خواهد آمد. پیشنهاد می‌ کنم بعد از گوش کردن خود آلبوم سراغ EP های او بروید چون چند آهنگ عالی هم آن جا قایم شده‌اند! و نکته آخر اینکه می‌دانم شاید خیلی‌هایمان را ناامید بکند، اما جار فقط 21 سالش است!

4: Beirut – The Rip Tide / 5: Grails – Deep Politics / 6: Hugh Laurie – Let Them Talk / 7: Laura Marling – A Creature I Don’t Know / 8: Memories Of Machines – Warm Winter / 9: Sleep Dealer – Shadows Of The Past / 10: The Nightwatchman – World Wide Rebel Songs

مجتبی اسحاقی

02
Radiohead – The King of Limbs

ریدیوهد هرگز زیر سایه ی موفقیت های قبلی خود باقی نمانده، با هر آلبوم دریچه ی تازه ای از خلاقیت را به روی مخاطبینش گشوده و تجربه جدیدی را برایشان به ارمغان آورده است.  The King Of Limbsنقطه ی مقابل تمام انتظاراتی ست که طرفداران بعد از  In Rainbows از ریدیوهد داشتند. با این وجود این بار هیچ خبری از In Rainbows نیست، و ما شاهد تاثیر عمیق موسیقی جز و امبینت هستیم، حاصل کار اصواتی بعضا نامفهوم که در ابتدا شاید بی معنی به نظر بیایند اما اگر زود قضاوت نکنیم و به تام یورک و صدای استثنایی اش اجازه دهیم تا کنترل اعصابمان را به دست بگیرد حاصل تبدیل به یکی از ناب ترین تجارب موسقیایی سال 2011 می شود. The King Of Limbs شاید در ابتدا با برخورد سردی از جانب برخی طرفداران مواجه شد اما مدتی زمان لازم بود تا زوایای موسیقی آن بر همه آشکار شود. هشتمین اثر استودیویی ریدیوهد گام بزرگی در موسیقی الکترونیک و اکسپریمنتال به شمار می رود و بی شک با گذشت زمان بیش از پیش بر اهمیت آن در کارنامه کاری گروه افزوده خواهد شد.

05
Kauan – Kuu

آنتون بیلوو مرد اول Kauan تنها 22 سال سن دارد و Kuu… چهارمین آلبوم استودیویی اوست! موسیقی   Kauan ریشه در اتمسفریک دووم متال و فضای موسیقی گروه هایی چون Tenhi ، Empirium و Blazing Eternity دارد. دو آلبوم اول با استقبال گسترده ای از جانب طرفداران این سبک موسیقی مواجه می شود و این در حالی ست که بیلوو 17 ساله روز به روز بیشتر در این مسیر جا میوفتد. گروه با Aava Tuulen Maa سومین آلبوم استودیویی اش مسیری نو را آغاز میکند که در Kuu.. ادامه می یابد و به اوج خود می رسد. اینبار بیلوو با حفظ ریشه های موسیقی اتمسفریک دووم و اضافه کردن مایه هایی از امبینت و پست راک به ترکیبی استثنایی از این سه سبک می رسد، ترکیبی که به ندرت نمونه ای از آن را به خاطر دارید. Kuu.. در میان تمام آثار پر سر و صدای امسال برای من یکی از بهترین هاست: آلبومی بی ادعا که اگر بیشتر از این شنیده می شد در بین 10 برتر بسیاری جا خوش می کرد.

10
M83 – Hurry Up, We’re Dreaming

آنتونی گونزالس با پروژه موسیقیایی اش M83 امسال برای ما اثری به ارمغان آورده که بی هیچ اغراقی از شنیدنش سیر نمی شوید. Hurry Up, We’re Dreaming یک ترکیب تر و تمیز در ژانر الکترونیک، ایندی راک و شوگیز است. آلبومی که گستره وسیعی از احساست و عواطف را در خود جای داده و شنیدنش حقیقتا شما را سرحال می آورد. می توانید بارها و بارها Midnight City را با آن سولوی ساکسیفون بینظیرش گوش کنید بدون اینکه حتی بدانید گونزالز از چه در این اهنگ صحبت میکند یا در حین قدم زدن از آرامش Where The Boats Go لذت ببرید در حالی که دنیایی از موسیقی در ترکهای بعدی انتظار شما را می کشد.

Hurry Up, We’re Dreaming شامل طیف گسترده ای از سازهاست: از ماندولین، سینتی سایزر، ارکستر سازهای زهی تا صدای دخترکی 5 ساله که مشغول تعریف داستانی درباره ی یک غورباقه جادویی ست. منتقد پیچفورک درباره ی این آلبوم می نویسد : شاهد آلبومی هستیم که هر کس از هر گوشه ی جهان موسیقی می تواند تکه ای از زندگی اش را در ان بیابد و از آن لذت ببرد این چیزی ست که آخرین اثر آنتونی گونزالس را تبدیل به شاهکاری بی پروا کرده.

1: Adele – 21 / 3: Memories Of Machines – Warm Winter / 4: Man an Ocean – Scenes From Another Day / 6: Steven Wilson – Grace For Drowning / 7: Long Distance Calling – Long Distance Calling / 8: Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will / 9: Kate Bush – 50 Words For Snow

آ ل ب و م: نظر 11 نفر از دوستان و معرفی آلبومهای برتر سال 2011 از نگاهشان را خواندید. از پست بعدی در مورد بهترینهای سال از دیدگاه وبلاگ آ ل ب و م صحبت خواهیم کرد.

سینا شاهرخی

01
Kasabian – Velociraptor

ویلاسورپتور، یک گونه از دایناسور‌های کوچیک گوشتخوار و باهوش بوده که به دلایل نامعلوم، همراه بقیه دایناسور‌ها منقرض شده و حالا به عنوان اسم آلبوم چهارم گروه انگلیسی کاسابین انتخاب شده است. آلبومی به اندازه کافی زیبا که اگر مثل من آلبوم‌های قبلی این گروه را نداشتید، شروع به پیدا کردن و گوش دادن به آنها می‌ کنید. تکنیک یا در کل سبک کاسابین، آنها را در رده‌ ی آلترناتیو راک‌ و ایندی راک قرار می‌ دهد. یک موسیقی شاد و مهیج، اما بدون هیچ ریف سنگین یا جیغ و داد اضافه، با چاشنی الکترونیک. یعنی هرحسی که از آهنگ‌های کاسابین به شما دست می ‌دهد، حسی خالص است از هنرمندی و تک بودن کارشان.شاید آغاز آلبوم کمی آرام و معمولی به نظر برسد اما به دور از همان حس خوب نیست. با آهنگ دوم هیجان کار بالاتر می رود و تا خود آهنگ ویلاسورپتور به اوج می رسد و تا آخر، کمی ملایم‌تر پیش می ‌رود. از نکات جالب دیگر این آلبوم، طراحی زیبای آرت‌ورک‌های روی کاور آلبوم هست که هم به عدد چهار، که آلبوم چهارم گروه هست اشاره داره و هم به ویلاسورپتور.

02
Five Finger Death Punch – American Capitalist

سومین آلبوم گروه هوی متال فایو فینگر دث پانچ، به سنگینی و تنفرآمیزی دو آلبوم قبل.  ریف‌های سنگین، سریع و زیبا، تک نوازی‌های ملودیک و با هنرمندی خواننده گروه که هم به صورت هارش و هم کلین و دلنشین به گوش شما می ‌رسد و باعث می شود بخاطر بیاورید که چقدر دلتان برای هوی متال تنگ شده است. از نکات همیشگی و فضای همیشه حاکم بر آهنگ‌های این گروه، می‌ توان به تنفر شدیدی اشاره کرد که از همه آهنگ ها (حتی ملایم‌ترین‌ آهنگ‌ها) زوزه می ‌کشد و نکته عجیب اینکه بسیار هم به دل می‌ نشیند.

03
The Nightwatchman – World Wide Rebel Songs

شاید تام مارلو، گیتاریست کچل و خلاق ریج اگینست د ماشین و آدیو اسلیو را بشناسید. گیتاریستی که ریف‌های سنگین و فانتزیش و تکنوازی‌های خلاق و نامتعارفش برای خیلی‌ ها آشناست. نکته دیگری که در تام مارلو همیشه برجسته بود، گرایش آزادی طلبانه و فعالیت‌های سیاسی اش در ریج اگینست د ماشین بود. داستان نایت‌واچمن با یک گیتار آکوستیک و ساز دهنی شروع شد و بعد از دو آلبوم و تور‌های مختلف در دنیا، امسال آلبوم سوم تام مارلو منتشر شد که هرچند از نظر شخصی من، زیبایی و شور و شوق خاص آلبوم دوم یعنی فیبل سیتی را ندارد، اما معرفی اش خالی از لطف نیست. در این آلبوم، به غیر از صدای تام و گیتارش، صدای خواننده ‌های دیگر و ساز‌های دیگر، مخصوصاً گیتار الکتریک که در آلبوم اول تقریباً ازش خبری نبود هم شنیده می‌ شود. سه آلبوم نایت ‌واچمن، داستان گیتاریست تنهایی ست که بعد از گذر از شهر قصه‌ها، به دوستانش می‌ رسد و برای اتحاد و آزادی جشن می‌ گیرند.

بهنام بیستونی

01
Tides from Nebula – Earthshine

دوست داران سبک پست راک مطمئنا این گروه را می شناسند. گروهی بر خواسته از سرزمین سرد و تاریک لهستان. اولین آلبوم آنها با نام Aura در سال 2009 آلبومی در حد متوسط که آهنگهای Targedy of Joseph Merrick و Shall we? بیش از بقیه خود نمایی می کرد. بعد از گذشت 2 سال این گروه آلبوم دوم خود را با نام Earthshine منتشر کرد که آلبومی حرفه ای تر در مقایسه با آلبوم قبلی است. در یک جمله Earthshine شما را با  تاریکی خود همراه ساخته و به آرامشی بی پایان می رساند. از آهنگهای شاخص این آلبوم نام نخواهم برد چرا که همه آهنگهای این آلبوم در حد فوق العاده اند.

02
Memories of Machines – Warm Winter

این آلبوم پروژه ای مشترک از دو اعجوبه پرگارسیو راک به نام های گانکارلو ارا از گروه فوق العاده Nosound  و تیم بونس از گروه انگلیسی No-man است. کار بر روی این آلبوم در سال 2006 آغاز و سرانجام در پاییز 2010 به اتمام رسید و در سال 2011 منتشر شد. از آهنگهای شاخص آن می توان از At the center of it all نام برد که با گوش کردن به آن به تنهایی خود فرو خواهید رفت وبا شنیدن نوای ویالن آن گذشته های تلخ و شیرینتان را به یاد خواهید آورد و آهنگ   We fall  before شما را با سولوی گیتار الکتریک خود همراه ساخته و ذهنتان را به رقص وامیدارد. از این آلبوم می توان به عنوان بهترین آلبوم پراگرسیو راک در سال 2011 نیز نام برد.

03
Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will

این گروه پست راک اسکاتلندی مطمئنا جزو بهترین گروه های پست راک حال حاضر دنیاست. موسیقی Mogwai   بر خلاف دیگر گروه های این ژانر, جنب و جوش و تلاطم  موسیقی خود را به رخ شنونده  می کشد برای مثال آهنگ شاهکارSan Pedro   مهر تاییدی بر این مطلب است. این آلبوم نیاز به توضیح زیادی ندارد چرا که خیلی از شماها با آن آشنایید.

4: Marconi union – beautifully falling apart / 5: Grails – deep politics / 6: Collapse under the empire – shoulders and giants / 7: The tree of life OST / 8: Anathema – falling deeper / 9: Airbag – All rights removed / 10: Within temptation – the unforgiven

هادی آیات زمینی

01
Death Cab for Cutie – Codes and Keys

Death Cab for Cutie یکی از جوان ترین گروههای آلترناتیو راکی که همیشه در ذهن من بوده و هست. موسیقی آلترتانیو با شعرهای  فوق العاده و به نظر من ترکیبی از موسیقی پاپ راک و آلترناتیو، آنقدر شما را به وجد خواهد آورد که فراموش می کنید یک گروه با وجود دریافت جوایز معروفی در فستیوال ها و نامزدهای گرمی که در کارنامه خود دارد ، از سولوهای معمولی که در موسیقی آلترناتیو هست خبری نیست و به جای آن آنقدر درگیر صدای درام و ریتم خواهید بود که سولو را نیز فراموش خواهید کرد . آلبوم سال 2011 بهترین آلبوم از کارهای این گروه به شمار می رود .

02
Sleep Dealer - Shadows of the Past

در مورد موسیقی تلفیقی روسی از نوع پست راک که قبلا در همین وبلاگ درباره آن صحبتی کوتاه شده بود این آلبوم پست راک را می توان به راحتی هر چه تمام تر در لیست برترین ها قرار داد. به شرطی که فراموش نکنیم ریشه این نوع پست راک از همان موسیقی معروف کلاسیک روسیه و با قدرت کامل در ذهن شما فضاهای را ترسیم می کند که سرمای زمستان را به جان می خرید و آنرا بارها و بارها حتی پای پیاده گوش خواهید داد. تلفیق  سبک های کلاسیک راک و تکرارهای پست راک به وضوح هر چه تمام برای شما معنی پیدا خواهد کرد .

03
Ali Ferguson  – The Windmills and the Stars

توضیح در مورد این انسان کمی سخت است. اگر با گروه Ray Wilson   آشنا باشید هنرنمائی علی فرگوسن را در کاورهای آهنگهای خود گروه و کاورهای آهنگ پینک فلوید به عنوان گیتاریست  دیده اید. این آلبوم شاید رستاخیز فرگوسن باشد و به نوعی باعث جدائی آن هم خواهد شد. این امری طیبعی ست که وقتی کسی معروفیت خود را به دست آورد، گروه خود را رها کند و بارها و بارها این اتفاق افتاده و خواهد افتاد. ترک های این آلبوم شبیه یک اقیانوس پر تلاطم است. درست در همان جائی که شما اصلا انتظار ندارید راک وارد صحنه خواهد شد و در همان زمان که نیاز دارید به خواب عمیقی با صدای طبیعت می روید. و شاید بتوان گفت شباهتی حسی که ترک های این آلبوم به هم دارند به نوعی تداعی کننده یک آهنگ در چند تکه از هم جدا شده است و به ترتیبی که در آلبوم چیده شده است یک به یک تکمیل خواهد شد. علی فرگوسن که اولین آلبوم خود را ارائه می کنند به عنوان یک جوان با اصالت اسکاتلندی و در سن 19 سالگی با گروههائی از قبیل Genesis و پس از آن در گروه Ray Wilson به عنوان خواننده و گیتاریست همکاری داشته است .

4: Coldplay – Mylo Xyloto / 5: Foo Fighters – Wasting Light / 6: Steven Wilson – Grace for Drowning / 7: Airbag – All Rights Removed / 8: Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will / 9: R.E.M – Collapse Into Now  / 10: Pendragon – Passion